Τα λεφτά, τα λεφτά, ποιος τα ανακάλυψε;

Ευρισκόμενοι στα μέσα του σωτήριου έτους 2013, η κρίση μας έχει αγγίξει όλους για τα καλά και όποιος ισχυριστεί το αντίθετο θαρρώ πως φοβάται να παραδεχθεί την αλήθεια...Η οικονομική κατάσταση της χώρας μοιάζει να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο, όσο και αν μερικοί προσπαθούν να κάνουν το μαύρο άσπρο και να μας πείσουν για το αντίθετο και αυτό έχει σίγουρα επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση όλων μας. Το βιώνουμε στην καθημερινότητα μας όλη την τετραετία αυτή, ύστερα από τις διάφορες περικοπές που έχουμε υποστεί και τα δυσβάσταχτα ποσά που καλούμαστε να καταβάλουμε στο κράτος με τη μορφή φόρων, μέτρων και χαρατσιών...Για τα οποία φυσικά θα μιλήσουμε εν καιρώ...

Κοιτάζω τη ζωή μου, την τελευταία τριετία και διαπιστώνω το ίδιο ακριβώς...Προσπαθώ να βρω από που θα εξοικονομήσω χρήματα και πως θα μειώσω το καθημερινό μου εξοδολόγιο...Συνήθειες που ήταν αγαπημένες μου, πλην όμως κόστιζαν αρκετά, έπαψαν να αποτελούν μέρος του εβδομαδιαίου μου προγράμματος. Οι έξοδοι έχουν φυσικά περιοριστεί κυρίως στα Σαββατοκύριακα, ακόμα και οι απλές βόλτες για έναν καφέ..Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κάπου κάπου δεν πραγματοποιούνται οι περίφημες ανοιχτές βόλτες, που βγαίνεις και ξεχνάς να γυρίσεις σπίτι...Σε γενικές γραμμές πάντως, τα έξοδα έχουν όσο το δυνατόν εξορθολογιστεί και τα περιττά μοιάζουν να πηγαίνουν περίπατο, μαζί με χόμπι και ασχολίες που μου γέμιζαν τον ελεύθερο χρόνο...Επίσης για αγορές ούτε λόγος...Μόνο τα απολύτως απαραίτητα...Πάνε οι εποχές που κάποιοι έκαναν μια βόλτα στα μαγαζιά και επέστρεφαν με δέκα σακούλες ψώνια...Τον ίδιο δρόμο ακολουθούν φυσικά και οι καλοκαιρινές διακοπές, τις οποίες για φέτος και ίσως για χρόνια τις πήρε ο άνεμος...Η ίδια κατάσταση δηλαδή πάνω κάτω που συμβαίνει στην πλειοψηφία των συνομηλίκων μου...Και το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, σε σημείο, που η γενιά των τριαντάρηδων να μοιάζει σαν μια χαμένη γενιά..

Παρατηρώ όμως διάφορες συμπεριφορές την περίοδο αυτή, που πραγματικά με ενοχλούν και σε αρκετές περιπτώσεις με βγάζουν από τα ρούχα μου...Κατανοώ την κατάσταση, τη βιώνω άλλωστε και εγώ στην καθημερινότητα μου, η οποία έχει γίνει σχεδόν ανυπόφορη...Όμως, παρά την κρίση και την ομολογουμένως μεγάλη οικονομική στενότητα, δεν μπορώ με τίποτα να δικαιολογήσω συμπεριφορές όπως αυτές που θα περιγράψω αμέσως τώρα...

Γκρίνια και κακομοιριά

Κατ΄αρχάς η δύσκολη οικονομική κατάσταση έχει αναπτύξει μέσα μας μια γκρίνια και μια μεμψιμοιρία που καταντάει πολλές φορές ανυπόφορη...Συνέχεια παρατηρώ ανθρώπους που το παίζουν κακομοίρηδες και κλαίγονται με το παραμικρό για το κακό που τους βρήκε...Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι αυτοί προ κρίσης απολάμβαναν προνόμια εκτός οποιασδήποτε λογικής...Δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που έμειναν άνεργοι ή άστεγοι...Αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να παραπονιούνται, παρότι τις περισσότερες φορές αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την πεζή πραγματικότητα με αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια...Αναφέρομαι σε βολεμένους, που επειδή υπέστησαν μια (μπορεί και σημαντική) μείωση μισθού, χάνουν την αξιοπρέπεια τους γκρινιάζοντας για ένα καθεστώς που σε τελική ανάλυση οι ίδιο στήριζαν όλον αυτόν τον καιρό...Μιλώ για ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια προκλητικά απολάμβαναν προνόμια, που η συντριπτική πλειοψηφία των απλών εργαζομένων δεν τα είχε δει ούτε στο πιο τρελό της όνειρο...Και αυτοί οι άνθρωποι γκρινιάζουν...Συμφωνώ με την αντίδραση για έναν λαό που έχασε κεκτημένα αιώνων εν μια νυκτί...Όμως με μαχητικότητα και αξιοπρέπεια...Όχι με κακομοιριά και με ψεύτικους οδυρμούς, την ίδια στιγμή που γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πεινάν και έχουν ανάγκες σοβαρές...

Κρίση και σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων

Φυσικά η κρίση έχει επηρεάσει σοβαρά και τις ανθρώπινες σχέσεις και ιδίως αναφέρομαι στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα...Τώρα και τελευταία όλο και περισσότερο γίνομαι μάρτυρας περιπτώσεων που άνδρες και κυρίως γυναίκες επιλέγουν σύντροφο όχι με κριτήριο το χαρακτήρα και τον τύπο ή έστω την εξωτερική εμφάνιση, αλλά με βάση το πορτοφόλι του άλλου...Ειλικρινά, επειδή δεν μου αρέσει να γενικεύω, δεν θα προέβαινα στο σχολιασμό αυτό ποτέ, αν δεν είχα δει περιπτώσεις τέτοιες πάμπολλες τον τελευταίο καιρό, σε σημείο που να αναρωτιέμαι για το που πάει αυτή η κοινωνία...Βλέπω λοιπόν άνδρες να ψάχνουν για τον έρωτα της ζωής τους, αναλογιζόμενοι την οικονομική επιφάνεια των γυναικών και των οικογενειών τους...Βλέπω επίσης άνδρες που πιστεύουν πως το φουσκωμένο πορτοφόλι τους, είναι μια αίσθηση κοινωνικού πρεστίζ και γιατί όχι μια προέκταση του μορίου τους...Και κάνουν πράγματα απίθανα, τα οποία οι γυναίκες αρκετές φορές επικροτούν...Ω της παράνοιας δηλαδή φίλοι μου...Για παράδειγμα βλέπω  μεγάλους ανθρώπους με λεφτά (ηλικία 50 και άνω) να την πέφτουν σε κοριτσάκια σαν τα κρύα τα νερά επιδεικνύοντας την οικονομική τους επιφάνεια, προσφέροντας εντυπωσιακά δώρα...Και το χειρότερο δεν είναι αυτό...Το χειρότερο είναι ότι τα κορίτσια αυτά ενδίδουν τελικά χωρίς πολύ μεγάλη αντίσταση (ναι να ενδίδουν)...Δεν ξέρω, μπορεί να σκέφτονται πως έτσι θα φτιάξουν τη ζωή τους, σκεπτόμενες πως  θα κάνουν την τύχη τους...Μπορεί να σαν φαίνεται παράξενο, αλλά συμβαίνει και σε μάλιστα σε σχετικά ευρεία κλίμακα...Σήμερα όσοι έχουν λεφτά, έχουν στα χέρια τους όλο το παιχνίδι...Δεν παραπονιέμαι για αυτό...Ίσα ίσα που αν είχα λεφτά θα υποψιαζόμουν πως όποια με πλησιάζει το κάνει από συμφέρον...Ενώ τώρα, ξέρει ότι στο μόνο που μπορεί να βασιστεί είναι η καλή μου η καρδιά (λέμε τώρα)...Αυτό είναι και το μόνο καλό στην όλη φάση...Ότι δηλαδή όταν σε πλησιάζει ή πλησιάζεις μια κοπέλα και δέχεται, ξέρεις ότι δεν σε θέλει για τα λεφτά, τα οποία φυσικά από την πρώτη στιγμή έχεις ξεκαθαρίσει πως δεν έχεις...Κάτι άλλο έχει εκτιμήσει πάνω σου, ή απλά είναι τελείως απελπισμένη...Για να μην σας πω, ότι σε αυτό το θέμα είμαι τόσο ανένδοτος, που και λεφτά πολλά να είχα, θα φρόντιζα να το απέκρυπτα επιμελώς στα πρώτα βήματα μιας γνωριμίας, προκειμένου να βεβαιωθώ, πως ο άλλος δεν έρχεται κοντά μου για αυτά...Αξιοπρέπεια λοιπόν φίλοι μου και εδώ...Γιατί όσο και να με πείτε υπερβολικό, έχω δει κάποιες περιπτώσεις τώρα τελευταία που είναι θαύμα που τα μαλλιά μου είναι ακόμη στη θέση τους...Για τόσο ξεδιάντροπο παιχνίδι μιλάμε και κάποιοι το βλέπουν σαν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο...Δυστυχώς κρίμα...Αυτό μόνο και τίποτε άλλο...

Επίδειξη και κοινωνική πρόκληση

Φυσικά κανείς δεν αντιλέγει πως σήμερα όσοι έχουν οικονομική επιφάνεια, μπορούν και επιβάλλονται ενώ γίνονται και εύκολα αντιληπτοί...Ο παράς δεν κρύβεται, όπως λέει και ο σοφός λαός...Για το τελευταίο βάζουν και οι ίδιοι το δαχτυλάκι τους και αυτό πραγματικά με εξοργίζει πολύ...Στον καιρό που σχεδόν το ένα τέταρτο και πάνω του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το να κάνει κάποιος επίδειξη πλούτου και να ξοδεύει ασύστολα αποτελεί κοινωνική πρόκληση...Τα ακριβά αυτοκίνητα, τα πανάκριβα ρολόγια και κοσμήματα και τα επώνυμα πανάκριβα ρούχα είναι δικαίωμα του καθενός να τα κατέχει, από τη στιγμή που έχει την αντίστοιχη οικονομική επιφάνεια...Ας τα έχει να τα χαίρεται...Όμως όταν κάνει επίδειξη, με σχεδόν ξεδιάντροπο τρόπο, τη στιγμή που δίπλα τους άλλοι πεινούν και φυτοζωούν αυτό παύει να αποτελεί δικαίωμα του και μετατρέπεται σε αφορμή για σφαλιάρα...Ακόμη χειρότερα, όταν κάποιος παριστάνει τον τρανό επιχειρηματία και σκορπά τα χρήματα δεξιά και αριστερά, και την ίδια στιγμή ο ίδιος άνθρωπος, κάνει περικοπές στα μεροκάματα των εργαζομένων του και καθυστερεί τις πληρωμές τους, προφασιζόμενος την κρίση, τότε αυτό ξεφεύγει από τα όρια της λογικής και υπεισέρχεται σε αυτά της οικονομικής παράνοιας, την οποία όλοι βιώνουμε τα τελευταία χρόνια χωρίς δυστυχώς να αντιδρούμε καθόλου...Επειδή λοιπόν οι εποχές είναι περίεργες και επειδή αρκεί μια τόση δα σπίθα για να ανάψει μεγάλη πυρκαγιά, θαρρώ πως καλό θα είναι η επίδειξη του πλούτου να αποφεύγεται επειδή προκαλεί...Με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό...

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο σε σχέση με το θέμα χρήμα την σήμερον ημέρα...Το χρήμα που σίγουρα δεν φέρνει την ευτυχία, απλά  αποτελεί ένα μέσο για μια καλύτερη ζωή σε λογικά πάντα πλαίσια...Το χρήμα που δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό και μέσο επίδειξης και προβολής, ιδίως σήμερα που πολλοί συνάνθρωποι μας στερούνται ακόμα και τα προς το ζειν...Το χρήμα και τα λεφτά εντέλει που δεν φταίει αυτός που τα ανακάλυψε...Αλλά αυτός που παράλειψε να μας πει, τι παθαίνει ο άνθρωπος με του παρά τη φόλα...Και επίσης, αυτός που τα μοίρασε και ανάγκασε κάποιους να πεθαίνουν της πείνας και άλλους να τα χρησιμοποιούν για να επιβάλλονται πατώντας επί πτωμάτων...

υγ1 Καλώς σας βρήκα φίλοι μου, ξανά μετά από τόσο μεγάλο διάστημα...Θα τα λέμε πλέον πολύ συχνά...

Καλοκαιρινές, μοδάτες, γυναικείες συνήθειες...

Πολλές φίλες του ιστότοπου τούτου, μου έχουν διατυπώσει κατά καιρούς τα παράπονα τους, επειδή λένε ότι τάχα ο φτωχός συγγενής ασχολείται κατά κύριο λόγο με θέματα αντρικού περιεχομένου, τα οποία ναι μεν αφορούν ως επί το πλείστο και αυτές, αλλά όσο να ναι θέλουν κάτι πιο εξειδικευμένο που να αφορά αυτές...Εγώ, δε φταίω σε τίποτε, αυτές το ζήτησαν...Πίστευαν φαίνεται πως αυτά που τους εκφράζω προφορικά,θα ήταν διαφορετικά από αυτά που θα αποτυπώσω στην ηλεκτρονική αυτή σελίδα...Επειδή όμως όπως λέει και ο λαός, του ανθρώπου πρώτα του βγαίνει η ψυχή και στη συνέχεια το χούι, σήμερα θα ασχοληθούμε με αυτά τα υποτιθέμενα αδύναμα πλασματάκια που τυραννούν τις ζωές μας και τις καθορίζουν με τέτοιο τρόπο, ώστε όλοι εμείς οι άντρες να νομίζουμε πως έχουμε το πάνω χέρι...Περί γυναικών ο λόγος λοιπόν και ειδικότερα περί κάποιων συνηθειών τους που άπτονται του καλοκαιριού και της μόδας και στα μάτια ενός απλού παρατηρητή μοιάζουν αν μη τι άλλο παράξενες...

Το καλοκαίρι και ειδικότερα ο Αύγουστος μοιάζει να είναι ένας πραγματικά παραδεισένιος μήνας για το γυναικείο πληθυσμό της χώρας...Κατ' αρχάς είναι ο μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου οι γυναίκες δρέπουν τους καρπούς της εξάμηνης και έτι περαιτέρω δίαιτας και υγιεινής διατροφής για να βγουν όμορφες και καλλίγραμμες στην παραλία...Το τελευταίο θεωρώ πως είναι αυτοσκοπός για κάθε γυναίκα...Και αν όχι αυτοσκοπός για να μην είμαι και υπερβολικός, είναι πάντως ένας στόχος που είναι σημαδεμένος στο ημερολόγιο πολλούς μήνες πριν...Φυσικά η καλή σωματική κατάσταση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με την εξωτερική εμφάνιση...Δεν υπάρχει γυναίκα, που να μην θέλει να είναι σικάτη και καλοντυμένη, ακόμα και αν πηγαίνει στην παραλία για μπάνιο, που θα διαρκέσει μια ώρα...Μαγιό,πετσέτα και παρεό με τσάντα και σανδάλια απαραιτήτως ασορτί, διάφορα αξεσουάρ και ξεκινούν για μπάνιο...Για ένα απλό μπάνιο πηγαίνουν και κουβαλούν μαζί τους ολόκληρη βαλίτσα...Για να μη μιλήσω για διακοπές...Φυσικά το κάνουν και άντρες αυτό, αλλά προσωπικά είναι έξω από τη λογική μου και για αυτό μου φαίνεται εξαιρετικά παράξενο....Πηγαίνω για μπάνιο, σημαίνει φοράω ένα μαγιό, σαγιονάρες, παίρνω και μια πετσέτα στην πλάτη, το πολύ πολύ και καμία εφημερίδα και είμαι έτοιμος...Τα υπόλοιπα είναι για τους κοσμικούς και τις κοσμικές, που ετοιμάζονται για την παραλία, λες και πηγαίνουν σε κοσμική δεξίωση...

Ο Αύγουστος είναι επίσης ο αγαπημένος μήνας των γυναικών, επειδή τώρα τα μαγαζιά έχουν εκπτώσεις..Ποια κρίση και ποια οικονομική ανέχεια; Ποια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, λαμβάνει υπ' όψιν τέτοια πεζά φαινόμενα, αν και ποτέ δεν το παραδέχεται; Οι γυναίκες την έννοια της οικονομικής κρίσης την αντιλαμβάνονται απλά σαν βόλτα σε όλα τα μαγαζιά για να επιλέξουν το φθηνότερο μόνο αν τους αρέσει περισσότερο, ειδάλλως ας πάει και το παλιάμπελο...Διότι το ότι θα ψωνίσουν, αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.. Φανταστείτε φέτος έχω ακούσει από γνωστούς, πως στις εκπτώσεις δεν θα ψωνίσουν ούτε ένα ρούχο, ούτε ένα ζευγάρι παπούτσια, εκτός κι αν το έχουν απόλυτη ανάγκη...Αντιθέτως από καμία γυναίκα δεν έχω ακούσει κάτι παρόμοιο...Φαίνεται πως έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως η κρίση θα χτυπήσει πραγματικά την Ελλάδα, όταν οι γυναίκες πάψουν να αγοράζουν...Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης κατά την άποψη μου, ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι γυναίκες την έννοια των εκπτώσεων...Πείτε για παράδειγμα πως εγώ θέλω να αγοράσω μια μπλούζα..Την έχω δει σε ένα μαγαζί (γιατί να γυρίζω τα μαγαζιά ψάχνοντας, απλά δεν παίζει...) και ας πούμε κοστίζει 50Ευρώ..Περιμένω τις εκπτώσεις, η τιμή της μπλούζας πέφτει πχ στα 30 Ευρώ, και πηγαίνω στο μαγαζί, την αγοράζω και φεύγω...Η γυναίκα από την άλλη πλευρά θα δει ένα φόρεμα που κοστίζει 50 Ευρώ, μετά από ατέλειωτο ψάξιμο στα μαγαζιά...Έρχονται οι εκπτώσεις, η τιμή πέφτει στα 25 Ευρώ...Τότε η γυναίκα δεν χάνει ούτε μέρα και πηγαίνει στο μαγαζί και αγοράζει 3 φορεματάκια και τελικά δίνει 75 Ευρώ και θεωρεί πως γλίτωσε άλλα τόσα...Θεωρεί πως έπιασε κορόιδο τον καταστηματάρχη και από πάνω και το υπερηφανεύεται κιόλας, φουσκώνοντας από υπερηφάνεια σαν το παγόνι...Και φυσικά δεν αρκείται μόνο σε αυτό, αφού δράττεται της ευκαιρίας και ψωνίζει και μια σειρά από άλλα προϊόντα για να συνοδεύουν το φορεματάκι...Πραγματικά, μεγάλο κορόιδο ο καταστηματάρχης, δε συμφωνείτε; Πάντως αυτός που είπε την ατάκα, ότι οι εκπτώσεις είναι το φάρμακο και η θεραπεία για όλες τις γυναικείες ψυχώσεις έχει όλα τα δίκια με το μέρος του...

Εντύπωση επίσης προκαλεί το γεγονός, πως κυκλοφορώντας κανείς στο δρόμο, παρατηρεί πως η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών που κυκλοφορεί και ανήκει στις ηλικίες από 18 έως 40 είναι βγαλμένες από το ίδιο φωτοτυπικό μηχάνημα...Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που παρατηρώ και με ωθούν σε αυτό το συμπέρασμα; Ντύσιμο, χτένισμα, βάψιμο, αξεσουάρ είναι όλα κοινής φιλοσοφίας για να τονίζουν τη μόδα και την κομψότητα, με όποιο μάτι και να βλέπει κανείς αυτά τα χαρακτηριστικά..Βλέπω πχ γυναίκες να φορούν γυαλιά μυωπίας με χρωματιστό σκελετό, το χρώμα του οποίου αλλάζει κάθε φορά για να ταιριάζει με το συνολάκι και αναρωτιέμαι ο χριστιανός πόσα ζευγάρια έχουν πια; Βλέπω, τις περισσότερες γυναίκες να αφήνουν τα νύχια τους να εξέχουν λίγα μόνο χιλιοστά από το δάχτυλο λες και είναι επαγγελματίες κιθαρίστες που γρατζουνάνε τις χορδές, και μάλιστα βάφουν μόνο το μικρό αυτό κομμάτι, κάνοντας το θέαμα απαράδεκτο κατ' εμέ...Βλέπω, γύρω μου τις γυναίκες να φορούν τεράστια γυαλιά ηλίου, τα οποία θα τα χαρακτήριζα ως μάσκα, από τη στιγμή που καλύπτουν σχεδόν το μισό τους πρόσωπο και όχι μόνο τα μάτια τους ακολουθώντας στο έπακρο τις επιταγές της μόδας...Τι κι αν είναι να απορεί κανείς αν με αυτά τα τεράστια γυαλιά είναι σε θέση να βλέπουν....τι κι αν μοιάζουν σαν αυτά τα προστατευτικά μαύρα τζάμια που χρησιμοποιούν οι εργάτες όταν δουλεύουν ηλεκτροκόλληση και οξυγονοκόλληση..Σημασία έχει να είσαι στη μόδα...Βλέπω επίσης τώρα το καλοκαίρι να κυκλοφορούν στους δρόμους με σανδάλια...Τα σανδάλια εγώ ξέρω πως είναι για την παραλία, όχι για την καθημερινή ζωή στην πόλη...Διότι όταν χρησιμοποιοποιούνται στην πόλη, τότε προκύπτουν μια σειρά από τεχνικά προβλήματα...Το σημαντικότερο έξ' αυτών είναι φυσικά η πιθανότητα να προσγειωθεί πάνω στο πόδι σου κανένας γίγαντας, που θα σε πατήσει και θα σε λιώσει...Αλλά μπρος στα κάλλη, τι είναι άραγε ο πόνος; Κυκλοφορώντας σχεδόν καθημερινά μες στην πόλη με ένα λεωφορείο 50 ατόμων στο οποίο μέσα στοιβάζονται πάνω από 150, μου χει τύχει πολλές φορές να γίνω μάρτυρας να πατάει ένας τύπος κατά λάθος πάνω στο πόδι μιας κοπέλας που φορά σανδάλια....Το αποτέλεσμα είναι φυσικά χιουμοριστικό..Και ακόμη πιο χιουμοριστικό είναι το γεγονός πως η κοπέλα ζητάει και τα ρέστα, αγνοώντας το γεγονός πως πολύ απλά πήγαινε γυρεύοντας...Καθημερινές ιστορίες τρέλας και μόδας μαζί...

Αυτά είχα να καταθέσω για το φαινόμενο της μόδας, το οποίο χτυπά το γυναικείο πληθυσμό και ιδίως τέτοια εποχή και γιατί όχι και όλη τη χρονιά...Για αυτόν ακριβώς το λόγο και όλη η βιομηχανία της μόδας είναι εντελώς στραμμένη προς το γυναικείο φύλο και εστιάζει στις ανάγκες του αλλά και στην ανάγκη για αυτοεπιβεβαίωση μέσω της κατοχής υλικών αγαθών και του λεγόμενου shoping therapy...Βέβαια δε θα πρέπει να παραγνωρίζει κανείς πως τον τελευταίο καιρό, παρατηρείται το φαινόμενο και πολλοί άνδρες να ρέπουν προς το συγκεκριμένο πειρασμό της μόδας και των υλικών κατοχών, αν όχι προς αξεσουάρ ένδυσης σε άλλου είδους υλικά αγαθά...Αλλά, το θέμα μας στην παρούσα ανάρτηση δεν είναι αυτό...

Φυσικά και δεν πιστεύω πως όλες οι θηλυκές υπάρξεις μέσα στο συγκεκριμένο ηλικιακό target group έχουν την ίδια συμπεριφορά και ακολουθούν τα ίδια πρότυπα...Αλλά ελάτε τώρα, πείτε την αλήθεια...Αφού όλες το έχουν το μικρόβιο μέσα τους...