Περί βαριάς φανέλας και ελαφριών ποδοσφαιριστών...

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία, πως το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει αλλάξει κατά πολύ σε σχέση με παλαιότερα...Σήμερα κυριαρχεί παντού το χρήμα, αυτό κινεί τα νήματα, αυτό απονέμει τίτλους και φτιάχνει ομάδες, αυτό εν πολλοίς δημιουργεί και καινούργιους οπαδούς...Ως ένα σημείο αυτό είναι που δημιουργεί και τις σύγχρονες μεγάλες ομάδες, οι οποίοι αποκτούν όποιον ποδοσφαιριστή επιθυμούν ανά πάσα στιγμή, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μια υπερομάδα που όμως απαρτίζεται από έναν στρατό μισθοφόρων...Το ίδιο ακριβώς φαινόμενο απλώνεται σε όλο το φάσμα του αθλητισμού και στο ρυθμό που υπαγορεύει αυτός που το κατέχει (είτε λέγεται χορηγός, είτε ιδιοκτήτης ομάδας, είτε δεν ξέρω εγώ πως..), χορεύουν και κινούνται όλα τα υπόλοιπα...Το ποδόσφαιρο όμως που εμείς αγαπήσαμε δε μοιάζει με τη σημερινή εμποροπανήγυρη...Έχει μέσα του συναίσθημα και ρομαντισμό και ευτυχώς ακόμη και σήμερα υπάρχουν εξαιρέσεις πάνω σε αυτό... ΄

Κατ' αρχάς σήμερα έχει εντελώς ευτελισθεί η έννοια της μεγάλης ομάδας και του μεγάλου ντέρμπι με όσα συμβαίνουν...Πρώτα πρώτα, πρέπει να ξεκαθαρίσω πάντως πως για τον καθένα αγνό οπαδό και φίλαθλο, η ομάδα που αγαπά είναι η μεγαλύτερη και η ιστορικότερη που υπάρχει...Αυτό είναι λογικό και θεμιτό, πλην όμως είναι απόλυτα υποκειμενικό..Για παράδειγμα, το να θεωρείται μεγάλη ομάδα η Τσέλσ(κ)ι μου μοιάζει αδιανόητο...Ξύπνησε μια ωραία πρωία ένας Ρώσος μεγιστάνας και ξόδεψε τρελά εκατομμύρια μαζεύοντας κάθε μεγάλο όνομα που κυκλοφορούσε και κατάφερε με τον καιρό να πάρει πρωταθλήματα και τρόπαια, χωρίς σχεδόν κανένα γηγενή ποδοσφαιριστή..Αυτό είναι καλό για τους οπαδούς της ομάδας, πιθανώς...για μένα όμως ως εξωτερικό παρατηρητή είναι παντελώς αδιάφορο...Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με την Μάντσεστερ Σίτι, η οποία με τα λεφτά των Αράβων έχει ξοδέψει πάρα πολλά για να δημιουργήσει μια σύγχρονη Βαβέλ, η οποία πιθανώς να της δώσει άμεσα νίκες και τρόπαια...Την ίδια στιγμή η σύγχρονη Λίβερπουλ παραπαίει και διανύει μια περίοδο πολύ κακή εδώ και χρόνια...Και δεν είναι ότι απέχει από τους τίτλους...Είναι ότι στην ενδεκάδα της βρίσκουν θέση παίχτες, που υπό άλλες συνθήκες όχι δεν θα έπαιζαν βασικοί στο Άνφιλντ, αλλά ούτε απέξω δεν θα περνούσαν...Υπάρχει όμως αυτή η ρημάδα η φανέλα που όποιος τη φορά πετά, και όποιος τη βλέπει απέναντι του φοβάται πως κάτι κακό θα του συμβεί...Είναι το περίφημο Kop, είναι το "you ll never walk alone" είναι η όλη μυσταγωγία... Παραδείγματα πάμπολλα...Από τον Ολυμπιακό ως τη Μίλαν και από τη Ρεάλ ως τη Σίτι και την Τσέλσι πρόσφατα, όλοι ένιωσαν πως φορώντας τη φανέλα αυτή μεταμορφώνονται σε παιχταράδες κάποιοι ομολογουμένως μέτριοι παίχτες, όπως οι Σιναμά Πονγκόλ και Μέλορ, Σμίτσερ και Ντούντεκ, Άντι Κάρολ και λοιποί...Οι πραγματικά μεγάλες ομάδες έχουν ακμή και παρακμή και ίσως η τελευταία να διαρκεί αρκετά...Όμως πολλές φορές η φανέλα αρκεί για να πολεμήσει απέναντι στους πακτωλούς εκατομμυρίων..

Μιας και αναφέρθηκα στη Λίβερπουλ αξίζει θαρρώ να γίνει μια έστω μικρή μνεία στο περιστατικό του Χίλσμπορο που στοίχισε τη ζωή σε τόσους αθώους και που πρόσφατα πραγματοποιήθηκε και το μνημόσυνο...Φαίνεται πως το χει η μοίρα των μεγάλων ομάδων να βιώνουν στο πετσί τους μεγάλες τραγωδίες...Θυμίζω επίσης το τραγικό περιστατικό του Μονάχου με το αεροπλάνο, το οποίο αποδεκάτισε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και δημιούργησε το μύθο των μπέμπηδων...Περιστατικά που δημιούργησαν και γιγάντωσαν τους μύθους...Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι οπαδοί αυτών των δύο ομάδων είναι αυτοί που εναντιώνονται περισσότερο στους ξένους απρόσωπους ιδιοκτήτες...Είδαμε τι έχει συμβεί με τις πρόσφατες αντιδράσεις των οπαδών της ομάδας του λιμανιού, αλλά και τις περίφημες αντιδράσεις με τα πρασινοκίτρινα κασκόλ των οπαδών της Γιουνάιτεντ που αντιστέκονται.. Χαρακτηριστικό πάντως όλων αυτών είναι το εξής...Στο πρόσφατο μνημόσυνο των θυμάτων του Χίλσμπορο, οι οπαδοί απαιτούσαν να ανακηρυχτεί ιππότης ο Κένι Νταλγκλίς, λόγω της μεγάλης του προσφοράς στις οικογένειες των θυμάτων κυρίως...Όμως όπως έγραψε πολύ εύστοχα ένας φίλος..."Τι να τον κάνει τον τίτλο του ιππότη ένας άνθρωπος που έχει ήδη κατακτήσει τον τίτλο του βασιλιά στις καρδιές όλων όσων συμπαθούν τους κόκκινους από κοντά ή από μακριά"...

Αλλά όλα τα παραπάνω είναι για να μπορούν να ασχολούνται οι φίλαθλοι παγκοσμίως...Να συζητάμε, να διαφωνούμε και να περνούμε την ώρα μας ασχολούμενοι με κάτι που αγαπάμε αγνά και άδολα...Επομένως μπορώ να αποδεχθώ κάθε άποψη φιλάθλου για οποιαδήποτε ομάδα του εξωτερικού...Εκείνο που με τίποτα να κατανοήσω είναι οι επαγγελματικές επιλογές κάποιων ποδοσφαιριστών, που παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια...Καταλαβαίνω πως για έναν ποδοσφαιριστή που δεν έχει κατακτήσει ποτέ στη ζωή του ούτε υποψία τροπαίου, μπορεί και να υπογράψει στην πιο απίθανη ομάδα τυχαίνει να έχει ιδιοκτήτη που σκορπά αφειδώς χρήματα...Καταλαβαίνω επίσης πως για έναν ποδοσφαιριστή που τα καλά χρόνια εργασίας του είναι πάνω κάτω 10, να επιζητεί να κάνει όσες περισσότερες μεταγραφές μπορεί και όσα περισσότερα συμβόλαια για να λύσει το πρόβλημα της ζωής του, όμως ας έχουμε στο νου μας πως δε μιλάμε για ερασιτέχνες αλλά για ποδοσφαιριστές πού έχουν το προνόμιο να κερδίζουν πάμπολλα εκατομμύρια...Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω, ποιο είναι το κίνητρο που δικαιολογεί πολλές απίθανες αποφάσεις τους κατά καιρούς... Για παράδειγμα, τον περασμένο χειμώνα παρακολουθήσαμε όλοι το σίριαλ της εθελούσιας αποχώρησης από τη Λίβερπουλ του Φερνάντο Τόρες, ο οποίος έκανε τα αδύνατα δυνατά για να πάει στην αγκαλιά των ρωσικών ρουβλιών...Μπορεί να ισχυριστεί ότι το έκανε μπας και κερδίσει κάποιον τίτλο...Όμως το να είσαι άρχοντας στη μεγάλη Λίβερπουλ και να θες να αποχωρήσεις για την Τσέλσι, εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα...Εκτός και αν το έκανε για να βγει πρώτος σκόρερ στην Πρέμιερ Λίγκ, στόχο που μπορεί να πετύχει κάποτε, αρκεί βέβαια να κάνει κάποια στιγμή την αρχή...Έβλεπα επίσης χτες, το δικό μας Γιάγια Τουρέ να καθορίζει με μια ενέργεια του τον ημιτελικό του κυπέλλου Αγγλίας...Ο άνθρωπος αυτός έπαιζε στην Μπαρτσελόνα και έφυγε για να πάει στη Σίτι των Αράβων...Προσωπικά θα προτιμούσα να σκουπίζω πάγκο στη Μπαρτσελόνα με τα μισά λεφτά, παρά να παίζω στην πολυεθνική Σίτι, αλλά εγώ παρακολουθώ συνεχώς ποδόσφαιρο και θεωρώ πως το κριτήριο μου είναι σχετικά αντικειμενικό..Τρίτη περίπτωση ο συμπαθής Βάσκος Τσάμπι Αλόνσο...Άφησε τη Σοσιεδάδ και πήγε στη Λίβερπουλ, όπου κέρδισε πολλά...Την απόφαση του όμως να ζητήσει επιτακτικά να μεταγραφεί στη Ρεάλ με τίποτα δεν μπορώ να την καταλάβω...Το να είσαι Βάσκος και να επιζητείς να παίξεις στη Ρεάλ Μαδρίτης και όχι στη Μπιλμπάο ή στη Σοσιεδάδ (ή τελοσπάντων σε κάποια άλλη μεγάλη ομάδα, η οποία δε θα πρεσβεύει όσα πρεσβεύει η βασίλισσα) είναι από ανήκουστο ως απίστευτο...Και όποιος ξέρει λίγο ποδοσφαιρική ισπανική ιστορία, μπορεί να καταλάβει αυτό που λέω...Αυτά είναι τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα που σταχυολόγησα ενδεικτικά για να κάνω σαφή τα παραπάνω...Παρόμοια υπάρχουν πάμπολλα...

Το φαινόμενο αυτό σε σχέση με τους ποδοσφαιριστές συμβαίνει παντού και μπορεί να το καταλάβει κανείς ακούγοντας απλά και μόνο μια δήλωση τους...Η εξήγηση για μένα είναι μια και μοναδική και επεκτείνεται πέρα από συμβόλαια, χρήματα και μάνατζερ...Πιστεύω πως στην πραγματικότητα οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές δεν αγαπούν το ίδιο το άθλημα που οι ίδιοι υποτίθεται πως υπηρετούν...Το βλέπουν απλά και μόνο σαν μια δουλειά, μια καθημερινότητα, μια επικερδή ασχολία που πρέπει να διεκπεραιωθεί με τυπικό τρόπο και τίποτα παραπάνω...Υπάρχει πιστεύετε κανείς ποδοσφαιριστής που το βράδυ στο σπίτι του, σπαταλά λίγο από τον άφθονο ελεύθερο χρόνο του για να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικά ματς άλλων; Ελάχιστοι πιστεύω...Και μη μου πει κανείς, πως κινούνται στην ψυχολογία πως όταν φεύγω από τη δουλειά μου, παύω την υπόλοιπη ημέρα να ασχολούμαι και να συζητώ για αυτήν, διότι όποιος το πει ξεχνά τεχνηέντως τις ιδιαιτερότητες του αθλητισμού...Υπάρχει κανείς που να γνωρίζει έστω και κατ΄ ελάχιστο ποδοσφαιρική ιστορία των ευρωπαϊκών και όχι μόνο συλλόγων και με βάση το κριτήριο αυτό να επιλέξει το μέλλον του...Ελάχιστοι επίσης...Πάρτε για παράδειγμα τι συμβαίνει εδώ στην Ελλάδα...Υπάρχει κανένας ποδοσφαιριστής που να κάνει τον κόπο από μόνος του να παρακολουθήσει το ματς του προσεχούς αντιπάλου της ομάδας του, για να γνωρίζει τα υπέρ και τα κατά της και τους επικίνδυνους αντιπάλους...Σχεδόν ουδείς και αυτό φαίνεται από τις δηλώσεις που κάνουν...Όταν λοιπόν η μόνη αγάπη που έχουν για την ομάδα και την ιστορία που κουβαλά αυτή, περιορίζεται αποκλειστικά στο συμβόλαιο και την προσωπική προβολή, τόσο θα πολλαπλασιάζονται τα περιστατικά όπου οι επιλογές των ποδοσφαιριστών θα φαίνονται σε εμάς τους ρομαντικούς απλά αδιανόητες...

Ευτυχώς υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις...Λίγες στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μεν, πλην όμως φωτεινές και απόλυτα αξιοπρόσεκτες..Ο τίμιος στρατιώτης Ράιαν Γκιγκς συμπλήρωσε αμέτρητα χρόνια με τη φανέλα της ίδιας ομάδας, αποτελώντας ένα πραγματικό σύμβολο, την στιγμή που είδε δίπλα του συμπαίχτες του να παίζουν μια χρονιά, να γίνονται ψεύτικα ινδάλματα και να αποχωρούν για άλλες πολιτείες...Ο Τσάβι και ο Ινιέστα επίσης παρόμοιες περιπτώσεις...Μοιάζουν σαν να μη μπορούν (αλλά και να μη γουστάρουν), να αγωνιστούν με άλλα χρώματα εκτός από αυτά της αγαπημένης τους Μπάρτσα...Για αυτό και ποτέ δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει αυτούς τους δύο ειδικά η Ρεάλ...Γιατί τέτοιοι δεν υπάρχουν στο εμπόριο, ευτυχώς...Ο μεγάλος Στίβεν Τζέραρντ μαζί με τον τίμιο Τζέιμι Κάραγκερ, ξέρουν πως φορούν τη φανέλα της μεγαλύτερης ομάδας στο νησί και για αυτό δεν θέλουν να φύγουν...Χαρές σαν αυτές πού έζησαν αυτοί με την κόκκινη φανέλα, δεν τις ένιωσαν ποτέ παλιοί συνοδοιπόροι τους που αποφάσισαν να πάρουν τον κακό το δρόμο (βλέπε πχ Όουεν..)...Υπάρχουν πολλές ακόμη τέτοιες περιπτώσεις....Ο Χαβιέ Ζανέτι, ο Πάολο Μαλντίνι, ο Τότι, ο Ντελ Πιέρο, ο Κασίγιας, ο Φερνάντο Γιορέντε και πολλοί άλλοι που μου διαφεύγουν τώρα...Όλοι τους παρέμειναν πιστοί και δεν παρασύρθηκαν από τις σειρήνες των μεταγραφών και των σεναρίων...Ίσως γιατί μέσα στο μυαλό τους υπάρχει η βεβαιότητα πως έχουν την ευλογία να αγωνίζονται στην ομάδα, που στα μάτια τα δικά τους είναι μακράν η καλύτερη και η μεγαλύτερη του κόσμου, αδιαφορώντας κατά βάθος για τρόπαια και νίκες...Ποιος είπε άραγε, πως οι χαρές του ποδοσφαίρου μεταφράζονται μόνο σε νίκες και τρόπαια;;;

Το μέλλον θα δείξει προς τα που θα κινηθούν τα πράγματα...Λογικά θα ενταθεί ακόμη περισσότερο το φαινόμενο των ομάδων που θα ανεβοκατεβαίνουν σαν ασανσέρ όταν θα τις παίρνουν πλούσιοι ιδιοκτήτες, και ποδοσφαιριστών που σε 15 χρόνια καριέρας θα έχουν περάσει από πάνω από 10 ομάδες...Αυτό σίγουρα δεν είναι το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε, ούτε αυτό που επιθυμούμε για το μέλλον, αλλά δεν νομίζω πως είναι στο χέρι ημών των απλών φιλάθλων να αλλάξουμε την κατάσταση...

Ένα παράξενο και προφητικό όνειρο...

Βρισκόμαστε πλέον λίγες μόνο ώρες μακριά από τα αποχαιρετήσουμε και αυτή τη χρονιά και να υποδεχθούμε αυτή που ακολουθεί...Για πολλούς συνανθρώπους μας, οι μέρες αυτές που διανύουμε είναι ημέρες ανάπαυσης και και διακοπών...Για άλλους πάλι, η συγκεκριμένη περίοδος επιφυλάσσει ένα καθημερινό πρόγραμμα ακόμη περισσότερου φόρτου εργασίας...Φυσικά, νομίζω πως είναι εντελώς περιττό να αναφέρω σε ποια από τις δύο παραπάνω κατηγορίες ανήκει η αφεντομουτσουνάρα του φτωχού συγγενή...Στη δεύτερη φυσικά, σε ποια άλλη; Τις ημέρες αυτές η κούραση είναι τόσο μεγάλη και συσσωρευμένη , που δε χρειάζεται καν να αναφέρω πως τα βλέμματα μου βαραίνουν σε κάθε ευκαιρία...Το γεγονός όμως πως αυτήν την περίοδο οι όψιμες γλωσσικές μου δραστηριότητες βρίσκονται σε διακοπές, με αναγκάζει να προσπαθώ να αυξήσω όσο περισσότερο δύναμαι να αυξήσω τις ώρες του ύπνου μπας και την παλέψω...Ένα κρύο λοιπόν βράδυ από τα προηγούμενα, είδα στον ύπνο μου ένα πολύ παράξενο όνειρο και θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να το καταθέσω εδώ πέρα, σε αυτή την τελευταία ανάρτηση για το 2010 και ενώ η νέα χρονιά φαίνεται να ανατέλλει μπροστά...

Καθώς λοιπόν κοιμόμουν τον ύπνο το βαθύ, ξαφνικά ένιωσα ένα πολύ λαμπερό φως να τυφλώνει τα μάτια μου...Να σας πω την αλήθεια, δεν παίρνω και όρκο πως το φως που είδα ήταν τόσο μα τόσο λαμπερό και εκθαμβωτικό, ή αν το αισθάνθηκα έτσι απλά επειδή άνοιξα απότομα τα μάτια μου, μετά από το διάστημα που είχαν παραμείνει κλειστά...Αυτή όμως που σίγουρα ήταν εκθαμβωτική και αρκούντως εντυπωσιακή ήταν η παρουσία δίπλα μου μιας πανέμορφης και πανύψηλης νεράιδας, η οποία είχε καστανά μαλλιά επιμελώς ατημέλητα, είχε επίσης δύο πανέμορφα πράσινα μάτια και φορούσε έναν ολόλευκο χιτώνα...Στη ζωή μου ως τώρα δεν έχω συναντήσει ποτέ έναν πραγματικό άγγελο...Αν όντως όμως υπάρχουν άγγελοι, τότε είναι απολύτως βέβαιο πως η μορφή του θα είναι κάπως έτσι...Ήταν όντως η ομορφότερη και εντυπωσιακότερη θηλυκή παρουσία που έχω ως τώρα αντικρίσει ιδίοις όμμασι στη ζωή μου ως τώρα και για αυτό παρέμεινα έκπληκτος για κάμποση ώρα κοιτάζοντας την σαν χάνος...Ακόμη περισσότερο έκπληκτος όμως παρέμεινα όταν η οπτασία αυτή άπλωσε το χέρι προς τη μεριά μου και μου είπε με τη μαγευτική και μελωδική φωνούλα της..."πάμε μου είπε;"..με ένα χαμόγελο στο οποίο κανείς δε μπορεί να αντισταθεί...

Αμέσως προσγειώθηκα λιγάκι στην πραγματικότητα και το μυαλό μου άρχισε σιγά σιγά να ξυπνάει και να παίρνει στροφές, πράγμα που δεν συμβαίνει και πάρα πολύ συχνά στην πραγματικότητα όπως άλλωστε μπορούν να διαπιστώσουν όσοι με γνωρίζουν, αλλά τελοσπάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα...Κοντοστάθηκα λοιπόν και θέλησα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες προτού απλώσω και εγώ το χέρι μου...Της είπα να μου πει το όνομα της, λίγα πράγματα για αυτήν και το κυριότερο...που θα πάμε; Μου λέει "μην είσαι περίεργος τώρα"...Όλες οι απορίες σου θα λυθούν σιγά σιγά και όλα τα ερωτήματα σου θα απαντηθούν στο μέλλον...Όσο για το που πάμε, έχω να σου πω πως θα πάμε μια βόλτα για να σου δείξω μερικά πράγματα και να σου παραθέσω μερικές διαθέσιμες επιλογές...Τι λες, συνεχίζεις να έχεις ακόμα τους ενδοιασμούς σου ή θα μου δώσεις το χέρι σου να ξεκινήσουμε; Νιώθοντας μια ασυνήθιστη περιέργεια για το τι θα επακολουθούσε, δεν έχασα περισσότερο καιρό σταμάτησα τις απορίες και άπλωσα το χέρι μου προς αυτή...Άλλωστε δεν είχα και πολλές ευκαιρίες στην ως τώρα ζωή μου να με προσκαλεί μια πανέμορφη νεράιδα σε βόλτα...Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία και έτεινα το χέρι μου προς αυτή...Έτσι πιασμένοι χέρι χέρι ξεκινήσαμε να περπατάμε και η ανυπομονησία μου είχε πλέον φτάσει στο ανώτερο σημείο...

Ακριβώς μπροστά μας ήταν μια πόρτα με πλάτος περίπου στα δύο μέτρα, και την οποία αμέσως διαβήκαμε μαζί...Περνώντας την πόρτα, βρεθήκαμε σε ένα μέρος, στο οποίο προσωπικά δεν είχα ξαναβρεθεί ποτέ και τριγυρνούσαμε ανάμεσα σε ανθρώπους και τόπους χωρίς όμως να γινόμαστε ορατοί και αντιληπτοί από κανέναν...Και η κατάσταση αυτή συνέβαλλε ακόμη περισσότερο στην έκσταση την οποία αισθανόμουν πως βίωνα εκείνες τις στιγμές...Προφανώς πάντως ήταν μια ξένη χώρα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να εξακριβώσω ποια...Όποια και να ήταν πάντως, έμοιαζε με επίγειο παράδεισο...Κατ' αρχάς που η ατμόσφαιρα που την περιέβαλλε ήταν απόλυτα καθαρή και διαυγής ενώ ο ήλιος έλαμπε πάνω από τα κεφάλια μας...Περιπλανηθήκαμε λιγάκι στο μέρος αυτό, το οποίο σίγουρα δεν ήταν η Ελλάδα, ήταν όμως ένας τόπος που εντέλει θαρρώ πως ένα επίθετο μπορούσε να τον χαρακτηρίσει...Ιδανικός...Οι άνθρωποι έμοιαζαν ευτυχισμένοι μέσα στην καθημερινότητα τους, ήταν χαρούμενοι και χαμογελούσαν καλόκαρδα...Δεν υπήρχε καθόλου δυστυχία, καθόλου μελαγχολία και καθόλου ανεργία...Επίσης επικρατούσε η απόλυτη ελευθερία, όλοι σέβονταν τον πλησίον τους και τις επιθυμίες του, η δημοκρατία ήταν μια πραγματικότητα και ο καθένας βοηθούσε το διπλανό του μέσα σε ένα πνεύμα συμφιλίωσης και αλληλεγγύης...Η ζωή κυλούσε μέσα σε ένα ήρεμο μοτίβο, το οποίο θαρρώ πως στον κλασσικό Έλληνα που η αλήθεια είναι πως αλλιώς έχει συνηθίσει να ζει, φαντάζουν ίσως και βαρετά κρίνοντας εξ΄ιδίων τα αλλότρια...Λίγο αργότερα συνεχίστηκε η βόλτα μας και στην ύπαιθρο της χώρας αυτής...Και εδώ επικρατούσε το ίδιο πράγμα...Οι άνθρωποι καλλιεργούσαν τη φύση και ήταν απόλυτα αυτάρκεις σε όλες τους τις ανάγκες, σέβονταν το όμορφο τοπίο και πάντα είχαν στο μυαλό τους πως θα το προστατεύσουν από κάθε είδους μόλυνση και εναντιώνονταν σε μερικούς που δε σέβονταν τη μητέρα φύση και την κακοποιούσαν..Οι ηλιοκαμένοι αγρότες ιδροκοπούσαν καλλιεργώντας τη γη, τα πρόσωπα τους όμως και τα βλέμματα τους πρόδιδαν ξανά ανθρώπους ευτυχισμένους..Και τα βράδια συναθροίζονταν όλοι μαζί και διοργάνωναν απίστευτα γλέντια, στα οποία όλοι περνούσαν θαυμάσια και και διασκέδαζαν μαζί ενωμένοι συζητώντας και τραγουδώντας..Μάλιστα ακούγοντας τους να τραγουδούν και να μιλούν, κατάλαβα ότι μάλλον πρόκειται για έναν λαό λατινογενή, χωρίς όμως να μπορώ με τίποτα να ξεχωρίσω για ποια χώρα επρόκειτο...Αντικρίζοντας όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση πάντως, λογικά θα έπρεπε να είχα μείνει για αρκετή ώρα με το στόμα ανοιχτό και αυτό το κατάλαβα όταν ο καστανόξανθος άγγελος που είχα δίπλα μου διαβάζοντας προφανώς τις σκέψεις μου, μου είπε τα ακόλουθα πάντα κρατώντας σφιχτά το χέρι μου...."Το ξέρω πως φαντάζεσαι πως η συγκεκριμένη κοινωνία είναι η ιδανική κοινωνία, στην οποία κάθε σώφρων άνθρωπος επιθυμεί να περάσει τη ζωή του...Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα φαντάζεσαι...Απλά το γεγονός ότι στην πραγματική σου ζωή έως τώρα ζεις σε κοινωνίες απρόσωπες και δυσλειτουργικές σε κάνει μόλις αντικρίζεις κάτι καλύτερο να το βλέπεις σαν το ιδανικό, μου είπε με φιλικό ύφος...Να ξέρεις πως και εδώ υπάρχουν προβλήματα και να είσαι σίγουρος πως αν μείνεις για λίγο καιρό εδώ θα τα βρεις μπροστά σου"..Να πω πάντως την αλήθεια, ελάχιστα έδωσα σημασία στα συγκεκριμένα λόγια της, μα παρέμεινα να κοιτάζω τα τοπία και τους ανθρώπους, να τα θαυμάζω και να τα επιθυμώ...Και μπορεί όντως να είχε δίκιο και να υπήρχαν προβλήματα, τα οποία δεν αντιλαμβανόμουν εγώ...Σίγουρα όμως, υπό τις συνθήκες αυτές, θα είχα κάποιον να πω τον πόνο μου, κάποιον να του εξηγήσω τα προβλήματα μου και να περιμένω μια χείρα βοηθείας...

Μπροστά μας ακριβώς εκείνη τη στιγμή εκτεινόταν μια τεράστια πύλη, η οποία χώριζε το μέρος στο οποίο περπατούσαμε ως τώρα, με κάποιο άλλο το οποίο δεν μπορούσα να διακρίνω καλά ποιο ακριβώς ήταν...Καθώς όμως περπατούσαμε και φτάνοντας κάτω ακριβώς από την πύλη άρχισα πλέον να βλέπω καθαρά ένα μέρος που πρέπει να παραδεχτώ πως μου θύμιζε πολλά...Όσο δηλαδή μπορούσα να δω καθαρά μέσα στη μολυσμένη ατμόσφαιρα που ήταν γεμάτη από καυσαέρια και καπνό...Μα ναι τα γνωρίζω πολύ καλά τα μέρη αυτά σκέφτηκα από μέσα μου, ενώ είχαμε πλέον μείνει ακριβώς στο κατώφλι της πύλης και σταματήσαμε το περπάτημα αρκούμενοι απλά να κοιτάζουμε...Μπορούσα εύκολα να διακρίνω μέρη οικεία στα οποία είχα ξοδέψει πολύ από την πραγματική μου ζωή έως τώρα...Μπορούσα να διακρίνω τη γκρίζα πόλη, που ήταν κλασσικά γεμάτη από τσιμεντένιους πύργους, κάτω από τους οποίους οι άνθρωποι έμοιαζαν με στρατιωτάκια που πήγαιναν στις δουλειές τους με σκυμμένα τα κεφάλια και τα μυαλά τους φορτωμένα από ένα εκατομμύριο έννοιες...Μπορούσα από εκεί επίσης να διακρίνω και τμήμα της ελληνικής υπαίθρου, στο οποίο επίσης είχα σπαταλήσει αρκετό χρόνο ζωής...Μπορεί να είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που είχα επισκεφτεί την περιοχή αυτή, όμως η ανάπτυξη φαίνεται πως δεν πέρασε καθόλου από εδώ...Αντίθετα τα σημάδια της σήψης και της παρακμής ήταν εμφανή και μπορούσε να τα ξεχωρίσει πανεύκολα όποιος μπορούσε να δει με ανοιχτό μάτι...Τα ίδια τερατουργήματα, οι ίδιες κακοποιήσεις της φύσης, οι ίδιες στρεβλές νοοτροπίες, τα ίδια και τα ίδια εν γένει, χωρίς στον ορίζοντα να φαίνεται κανένα σημάδι ελπίδας, τουλάχιστον όσο μπορούσα να διακρίνω εγώ...Σκεπτόμενος όλα αυτά είχα ασυναίσθητα σκύψει το κεφάλι και τότε ακριβώς η παράξενη συντροφιά μου γύρισε με κοίταξε με τα εκφραστικά της μάτια και μου είπε τα παρακάτω λόγια..."Ξέρω πως τώρα μέσα σου απαξιώνεις όλα αυτά τα μέρη..Σου φαίνεται αδύνατο να ζει κανείς νοήμων άνθρωπος εκεί...Και εν πολλοίς συμφωνώ και εγώ μαζί σου...Όμως εσύ που καυχάσαι πως νοιάζεσαι για το μέλλον, ποιες ήταν οι ενέργειες σου για τη βελτίωση της κατάστασης στα μέρη που ζούσες;...Πρόσφερες εσύ τίποτα, ή απλά έσκυβες το κεφάλι σου αρκούμενος στη μετριότητα της δικής σου και της γενικότερης ζωής σου...Το γνωρίζω πως ήθελες βοήθεια και επιζητούσες επίσης και να δώσεις...Όμως για σκέψου...άπλωσες εσύ ποτέ το χέρι σου να ζητήσεις βοήθεια, ή απλά είχες αρκεστεί στο να περιμένεις ως μάνα εξ ουρανού εκείνη την πολυπόθητη βοήθεια που ήθελες για να ορθοποδήσεις για τα καλά και να εξελιχθείς γενικότερα;...πρόσφερες έστω και μια φορά εσύ πρώτος βοήθεια σε αυτούς που την είχαν ανάγκη, ή έβαζες πάντα τα δικά σου προβλήματα και τις δικές σου έννοιες σε πρώτη προτεραιότητα;" Σε αυτόν τον συνεχή της μονόλογο και στα αμείλικτα της ερωτήματα δεν τόλμησα να απαντήσω τίποτε...Άλλωστε είχε τόσο δίκιο και το ήξερε τόσο αυτή, όσο και εγώ όσο και αν δίσταζα να το παραδεχθώ ευθύς εξαρχής...

Θα συνεχίσουμε τον περίπατο;...τη ρώτησα μετά από λίγα λεπτά σιωπής..Τότε γύρισε και με μάτια σχεδόν βουρκωμένα μου απάντησε..."Η κοινή μας βόλτα αγαπημένε μου, σταματά προσωρινά κάπου εδώ...Ελπίζω όλο αυτό το ταξίδι να σου προσέφερε πολλά διδάγματα και να σε βοήθησε να αποκομίσεις χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή σου από δω και πέρα...Ξέρω πως μπορεί να σου δημιούργησα ανυπόφορα διλήμματα, όμως κάποτε θα πρέπει έντιμα να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να πάρεις αποφάσεις...Εγώ τώρα επιστρέφω στην πεζή καθημερινότητα μου...Θέλω πάντως να σε ξαναδώ και να είμαι συνεχώς μαζί σου...Αν θέλεις και εσύ, τότε δεν έχεις παρά να κάνεις το βήμα προς τα εμπρός και να συνεχίσεις να παλεύεις για ένα καλύτερο αύριο στο πλάι των πραγματικών σου συμμάχων, πάντα με σκυμμένο κεφάλι και με εμένα αρωγό...Αν επιζητήσεις την αλλαγή, τότε σου εύχομαι καλή τύχη, έστω και αν εγώ θα είμαι πολύ μακριά σου πλέον...Η επιλογή πάντως είναι δική σου αυτή τη φορά και μόνο δική σου...Ελπίζω να σε ξαναδώ πολύ σύντομα", μου είπε με τα μάτια της να είναι υγρά και κόκκινα από τη συγκίνηση, και αφού μου έσφιξε εγκάρδια το χέρι με αποχαιρέτησε με ένα φιλί στο μάγουλο και χάθηκε σαν σίφουνας μέσα σε ένα κρύο σύννεφο λευκού καπνού...

Ακριβώς τη στιγμή εκείνη, αισθάνθηκα ένα κύμα κρύου να διαπερνά το κορμί μου...Ξύπνησα απότομα...Έξω φυσούσε και το αποβραδίς μισάνοιχτο παράθυρο, είχε πλέον ανοίξει διάπλατα και το δωμάτιο μου ήταν αρκετά κρύο...,Τι όνειρο ήταν και τούτο, σκέφτηκα...Πολύ παράξενο, με πολλά όμως διαδάγματα...Τι μου επιφυλάσσει άραγε το μέλλον; Και σε ποιο βαθμό θα επηρεάσω εγώ τις εξελίξεις σε σχέση με τη ζωή μου χωρίς να χρειαστεί να υπακούσω σε πράγματα που δε με γεμίζουν και δεν με εκφράζουν; Τι θα γίνει άραγε στην χρονιά που όπου να ναι ανεβαίνει στο παλκοσένικο της ζωής μας...Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα βασάνισαν τη σκέψη μου εκείνη τη νύχτα, ύστερα από αυτό το παράξενο όνειρο...Έφτασε το πρωί και παρόλη την κούραση που είχα, οι σκέψεις δεν με άφησαν να κλείσω μάτι...Για να δούμε, τι θα δούμε λοιπόν...Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα, αγαπητοί μου φίλοι, σε σχέση με το περίεργο αυτό όνειρο που είδα προ ημερών...
Και όποιος κατάλαβε...κατάλαβε...

υγ1 Ευχες για το νέο χρόνο σε όλους...Όσο για μένα προσωπικά, οι προσδοκίες μου και τα θέλω μου από τη νέα χρονιά περικλείονται σχεδόν ακριβώς στο κομμάτι που ακολουθεί....