Το Χριστουγεννιάτικο σκηνικό στην Αθήνα...

Κατά καιρούς και ιδίως τώρα με ρωτούν να τους πω, για το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα, ιδίως τις ημέρες αυτές που υποτίθεται πως έχουμε εισέλθει σιγά σιγά στην περίοδο των εορτών. Ο φτωχός συγγενής είναι λοιπόν εδώ για να μεταφέρει σε όλους τους φίλους του που δεν έχουν την τύχη να το βιώνουν , το κλίμα της πρωτεύουσας αυτές τις ημέρες, βάζοντας πολλά πράγματα στη θέση τους...Όχι τίποτε άλλο, απλά για να γνωρίζουν όσοι έρχονται στην Αθήνα για λίγες ώρες και απολαμβάνουν τα χριστουγεννιάτικα events, πως αυτό που βιώνουν είναι απλά μια βιτρίνα, η οποία μασκαρεύει για λίγο το ομολογουμένως άσχημο πρόσωπο της πόλης αυτής...

Η Αστυνομία και το αίσθημα της (ανα)ασφάλειας...

Πρώτα πρώτα αισθάνομαι την ανάγκη να αναφέρω, πως καθ όλη τη διάρκεια της διαμονής μου στην πόλη αυτή, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση πολύ ανασφάλεια στην ατμόσφαιρα και συγχρόνως, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσοι αστυνομικοί στους δρόμους. Ξέρω πως αυτό για όποιον δεν το βιώνει καθημερινά, ακούγεται κάπως οξύμωρο, αλλά είναι η αλήθεια...Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου τον τελευταίο καιρό ειδικά με τις πορείες, αντικρίζεις αστυνομικούς της ομάδας ζήτα, δέλτα έψιλον ή ωμέγα, να τριγυρίζουν με αυτό το βλέμμα των χιλίων καρδιναλίων που μοιάζει να αποτελεί το σήμα κατατεθέν τους...Αφήστε την περίπτωση της τρομοκρατίας..Εκεί να δείτε τη πραγματική παρέλαση μπορεί να παρακολουθήσει κανείς, για μια αστυνομία που δυστυχώς μοιάζει να κινείται στη σφαίρα των επικοινωνιακών χειρισμών της ηγεσίας της. Εκεί που ακόμα και οι κινήσεις της μοιάζουν να είναι αρκούντως εντυπωσιακές και προγραμματισμένες ούτως ώστε να ελκύουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα μεγάλα θέματα... Και να οι γιάφκες, να οι συλλήψεις υπόπτων, να οι εξακριβώσεις στοιχείων που παρακολουθώ στο δρόμο τρεις και λίγο, να οι απομονώσεις ολόκληρων περιοχών εξαιτίας μιας ασήμαντης αφορμής...Τρανό παράδειγμα επ'αυτού είναι το χθεσινό, που για να αντιμετωπίσει πιθανά επεισόδια η ελληνική αστυνομία, επέλεξε πρωτοφανώς κατά την ταπεινή μου άποψη να αποκλείσει σχεδόν ολόκληρη την Αθήνα από την κυκλοφορία, μετατρέποντας την χθεσινή ημέρα στο απόλυτο χάος, λες και ζούμε σε άλλες εποχές...Για να μην παρεξηγηθώ, η Αθήνα έχει ανάγκη σοβαρής αστυνόμευσης διότι σοβαρότατες μορφές εγκληματικότητας όπως πχ το εμπόριο ναρκωτικών είναι μπροστά στα μάτια όλων μας καθημερινά, ιδίως σε όσους τριγυρίζουν το κέντρο...Δεν έχει ανάγκη όμως επίδειξης, επικοινωνιακών ενεργειών και παρελάσεων και ανθρώπων που μοναδική τους αρμοδιότητα είναι να κόβουν κλήσεις στα αυτοκίνητα και στις μηχανές...Όλα αυτά τα έχουμε βαρεθεί, αφήστε δε που δε χρησιμεύουν και σε τίποτα πλέον...

Αθήνα...τρελό σκουπιδαριό...

Ένα επίσης σοβαρό θέμα τον τελευταίο μήνα στην Αθήνα είναι η καθαριότητα...Έχουν περάσει πάνω από τρεις εβδομάδες, από την τελευταία απεργία των υπαλλήλων της καθαριότητας και οι τόνοι των σκουπιδιών στα πεζοδρόμια συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινό μας σύντροφο...Διαβάζω λέει πως, αρκετών εργαζομένων οι συμβάσεις έληξαν και δεν ανανεώθηκαν και αυτό συντέλεσε στο να μην επαρκούν οι εργαζόμενοι πλέον για να συμμαζέψουν το χάλι αυτό...Μιλάμε για τόνους σκουπιδιών, με την κατάσταση να γίνεται πλέον ανυπόφορη...Σε συνδυασμό φυσικά με την αναλγησία όλων ημών των νεοελλήνων που παράγουμε απορρίμματα με ρυθμούς πολυβόλου, η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη...Έχει απλά γίνει αποκομιδή σε κάποια κεντρικότερα σημεία, ενώ τα στενά έχουν απλά αφεθεί στο έλεος του θεού...Μιλάμε για σκουπίδια τριών εβδομάδων πεταμένα εδώ και εκεί, η μυρωδιά των οποίων γίνεται αισθητή μόλις κάνεις την εμφάνιση σου στη γωνία και κανείς δε νοιάζεται...Ξέρετε τι ωραία αντίθεση που είναι τα πολύχρωμα λαμπιόνια στα μπαλκόνια και τις πλατείες με τους τόνους των σκουπιδιών...Και απορώ πως ο απερχόμενος δήμαρχος, που το όποιο έργο του επεκτείνεται αποκλειστικά και μόνο σε ανούσιους καλλωπισμούς για το θεαθήναι, δε σκέφτηκε να στολίσει με λαμπιόνια και τα βουνά των σκουπιδιών, θα είχε το ενδιαφέρον της μια τέτοια εικαστική προσέγγιση...Σόρι για το άστοχο χιούμορ, όμως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και θαρρώ πως κάτι θα πρέπει επιτέλους να γίνει...Α και μην το ξεχάσω...Ας μη μιλάμε και πολύ δυνατά για να μην ξυπνήσουμε όλους αυτούς που ζητούσαν την ψήφο των πολιτών στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές για το δήμο και την περιφέρεια της Αθήνας και υπόσχονταν προσπάθεια για μια Αθήνα καθαρή και ανθρώπινη...Εκτός και αν κανείς πιστεύει πως από τις αρχές του νέου έτους τα πάντα θα αλλάξουν οπότε πάω πάσο και κάνω υπομονή και συνεχίζω να κλείνω τη μύτη μου και ησυχία για να μην σας ξυπνήσω από το λήθαργο...

Οι σίγουρες επενδύσεις στη σύγχρονη Αθήνα...

Θυμάμαι ήταν περίπου πέρυσι τέτοια εποχή, που όταν κάποιοι μιλούσαν για την οικονομική κρίση, κάποιοι άλλοι θυμόσοφα απαντούσαν πως τα επακόλουθα της κρίσης θα φανούν από το τέλος του 2010 και ύστερα...Και είχαν δίκιο...Μια απλή βόλτα στην Αθήνα και τις διάφορες γειτονιές της αρκεί για να το επιβεβαιώσει αυτό ο καθένας...Παντού μαγαζιά κλειστά, παντού λουκέτα, παντού καταστήματα να διαφημίζουν εκπτώσεις και προσφορές και παρόλα αυτά να βαράνε μύγες...Θλίψη πραγματική...Βασικά αυτό βέβαια μπορεί να το κατανοήσει κανείς κοιτώντας τον εαυτό του και την τάση που έχει να μην κάνει κανενός είδους άνοιγμα και καμία αγορά...Να σας πω την αλήθεια, παρατηρώ πως στη σύγχρονη Αθήνα τα μόνα μαγαζιά που είναι γεμάτα από κόσμο είναι δύο...Τα σουβλατζίδικα και τα προποτζίδικα..Τα μεν πρώτα είναι η εύκολη λύση για το καθημερινό φαγητό, από τη στιγμή που πχ με 3 Ευρώ μπορείς να τραφείς εύκολα και απλά, έστω και αν ο μαγαζάτορας έχει φροντίσει να ξεπαστρέψει όλες τις γάτες και τους σκύλους της συνοικίας...Τα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ πάντως είναι όλα γεμάτα, από τα πιο σύγχρονα μέχρι μερικές τρύπες...Εκεί μέσα η Ελλάδα αναστενάζει και αναζητεί την επιτυχία...Εκεί μέσα ο κάθε Έλληνας ξοδεύει πραγματικά από το υστέρημα του για να ικανοποιήσει το πάθος του και να ψάξει την πιθανότητα του για ένα καλύτερο μέλλον...Το χω ξαναγράψει και εδώ παλαιότερα...Ο τζόγος και τα τυχερά παιχνίδια είναι περισσότερο ανεπτυγμένα σε χώρες και περιοχές που μαστίζονται από ανέχεια οικονομική και πνευματική, και σε χώρες υπανάπτυκτες και δυστυχώς η χώρα μας είναι ένα τυπικότατο παράδειγμα περί αυτού και όποιος διαφωνεί, συγχωρήστε με αλλά θαρρώ πως εθελοτυφλεί...

Ανθρώπινη αξιοπρέπεια...υπό το μηδέν...

Το πιο σημαντικότερο για μένα που ζω τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα είναι άλλο...Τα σκουπίδια μπορώ να τα ανεχτώ...Την αστυνομία που είναι εκεί που δεν τη θες και απουσιάζει από εκεί που τη χρειάζεσαι, επίσης...Την κατάντια του τζόγου παρομοίως...Εκείνο που δεν μπορώ είναι το γεγονός πως στην Αθήνα του 2010 υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και κοιμούνται στα παγκάκια και τρώνε, ψάχνοντας στα σκουπίδια...Το φαινόμενο αυτό δεν με ενοχλεί φυσικά από άποψη αισθητική...Με ενοχλεί αυτή η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και θαρρώ πως ο δήμος θα πρέπει επιτέλους να νοιαστεί για τους ανθρώπους αυτούς, δημιουργώντας υποδομές και προσφέροντας τους τα στοιχειώδη...Τις προάλλες στα ψιλά των ειδήσεων πέρασε η είδηση πως άστεγος που κοιμόταν μέσα σε κάδο σκουπιδιών, κονιορτοποιήθηκε όταν ο κάδος αδειάστηκε στο σκουπιδιάρα...Επίσης στα ψιλά των εφημερίδων περνούν συχνά οι ειδήσεις που αναφέρουν πως άστεγοι διαπληκτίζονται και αλληλομαχαιρώνονται αρκετές φορές για μια θέση σε ένα παγκάκι...Ειδήσεις που αν είσαι ακόμα άνθρωπος, κανονικά σε συγκλονίζουν..Το ίδιο παθαίνω καθημερινά όταν αντικρίζω ανθρώπους να κοιμούνται σε παγκάκια της γειτονιάς, στην οποία κατοικώ και δε συγκινείται κανείς...Το βράδυ των δημοτικών εκλογών, όταν παρακολουθούσα τους πανηγυρισμούς στην πλατεία Κλαυθμώνος των υποστηρικτών του νέου δημάρχου (ή εκλογή του οποίου όντως είναι ένα βήμα μπροστά για την πόλη), σκεφτόμουν αν κανείς από τα κομματικά στελέχη και τον απλό κόσμο που έσπευσαν για λεζάντα, έριξαν μια ματιά στο πίσω μέρος της πλατεία, εκεί όπου σε όλα τα παγκάκια κοιμούνται άστεγοι άνθρωποι...Φαντάζομαι πως όχι, εκτός και αν για ένα βράδυ τους είχαν διώξει για να μη χαλάνε την εικόνα της γιορτής και του πανηγυριού...Όλα αυτά στην Αθήνα του 2010, για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή...Μια πόλη που έχει χιλιάδες καφετέριες, χιλιάδες αργόμισθους και όχι επαρκείς ξενώνες αστέγων...

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να παραθέσω για την κατάσταση που παρατηρώ να επικρατεί στην πρωτεύουσα, αυτήν την περίοδο..Μια κατάσταση και μια σειρά από φαινόμενα που δεν μπορεί να τα συνηθίσει κανείς, όσα χρόνια και να περάσουν...Με άλλα λόγια, η κατάσταση είναι απόλυτα ανυπόφορη και για αυτόν ακριβώς το λόγο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται το ενδεχόμενο της αποχώρησης από την πόλη αυτή. Για να μην πω, πως θαρρώ πως δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην περνά από το μυαλό του η σκέψη για φυγή από αυτό το ανυπόφορο κλεινόν άστυ και αυτό πιστέψτε με πως το ακούω συνεχώς στις καθημερινές μου συζητήσεις...Σημάδια των καιρών, για μια Αθήνα απίστευτα ανυπόφορη, μοναχική και εντελώς αφιλόξενη...

υγ1 Το τραγούδι που ακολουθεί κατά την άποψη μου είναι φανταστικό...Γράφτηκε σχεδόν πριν 25 χρόνια και είναι ακόμη και σήμερα τόσο αληθινό για την κατάσταση στην Αθήνα, που σκεφτόμουν πως και τίποτα να μην έγραφα εγώ και απλά να ανέβαζα το τραγουδάκι αυτό, θα αρκούσε...Φανταστικό... Και σε live εκτέλεση για να θυμούνται οι παλιοί, να μαθαίνουν οι νεότεροι και να αλλαξοπιστούν οι αλλόθρησκοι...

Η σύγχρονη μάστιγα του τζόγου...

Κατά την ταπεινή άποψη του φτωχού συγγενή, μια από τις μεγαλύτερες γάγγραινες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι ο τζόγος, ο οποίος έχει υπεισέλθει παντού και σε όλους...Θα μου πείτε βέβαια, μέσα σε τόσα μεγάλα και ανυπέρβλητα εμπόδια και προβλήματα που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία, ο τζόγος με πείραξε; Ναι με πείραξε...Γιατί ο τζόγος είναι ένα από τα πιο σκληρά ναρκωτικά που υπάρχουν και ο εθισμός που προκαλεί είναι τόσο μεγάλος, που μπορεί να οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή του ανθρώπου και καλώς ή κακώς μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι σε θέση να τιθασεύσουν το πάθος αυτό, προτού τους οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις και συμπεριφορές..Μάλιστα, αν λάβουμε υπόψιν την τρέχουσα κάκιστη οικονομική συγκυρία, θα παρατηρήσουμε, ότι όλο και περισσότεροι στρέφονται προς το τζόγο μπας και μπορέσουν να ορθοποδήσουν, με αποτέλεσμα να εισέρχονται ακόμη πιο βαθιά μέσα στο πηγάδι το οποίο δεν έχει πάτο δυστυχώς...

Από την άλλη πλευρά, έρχεται ο μεγάλος νταβατζής, που ακούει στο όνομα ελληνικό κράτος, να ρίξει μια σπρωξιά προς την καταστροφή...Κύριο μέλημα του κράτους δεν είναι να αποτρέψει τον Έλληνα από το να τζογάρει το υστέρημα του...κύριο μέλημα του είναι να νομιμοποιήσει κάθε μορφής τυχερό παιχνίδι για να ενισχύσει τα έσοδα του και γιατί όχι να μη δημιουργήσει καινούρια παιχνίδια για να προσελκύσει νέους πελάτες και περισσότερα χρήματα...Ειδικά στις μέρες μας, που τα κρατικά ταμεία είναι άδεια και πρέπει να καλυφθούν αυτοί που τα άδειασαν, το κράτος έχει επιδοθεί σε ένα σαφάρι άνευ προηγουμένου σε σχέση με τα τυχερά παιχνίδια...Προσπαθεί να φράξει το δρόμο στις ξένες ιντερνετικές εταιρείες στοιχημάτων, όχι για να προφυλάξει τους πολίτες, αλλά για να δημιουργήσει το ίδιο μια δική του στοιχηματική πλατφόρμα για να εισπράττει όλο το χρήμα...Δεν τους νοιάζει να προστατεύσουν κανένα από τους αετονύχηδες του διαδικτύου, αλλά μόνο να εισπράττουν μερίδιο τύπου φορολογίας σαν κανονικοί προαγωγοί...Για αυτό ακριβώς, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, παρατηρείς διαφημίσεις για καζίνο, τυχερά παιχνίδια και προσφορές και ευκαιρίες που υπόσχονται μια καλύτερη ζωή...Αλλά και ο ίδιος ο κρατικός ο οργανισμός τζόγου έχει βαλθεί να αποσπάσει κάθε ευρώ από την τσέπη του κακόμοιρου του πολίτη, θεσπίζοντας ένα σωρό παιχνίδια με υποτιθέμενα μεγάλα κέρδη για τον παίκτη...Έχουμε φτάσει στην κατάντια, οι μόνες επιχειρήσεις που ανθούν στην Ελλάδα να είναι σχεδόν αποκλειστικά μόνο τα καζίνο...Μόνο αυτά έχουν σταθερά ανοδική πορεία και δεν τα αγγίζει ούτε η κρίση, ούτε τίποτα...

Τον τελευταίο καιρό, στα ψιλά έχει περάσει η είδηση ότι το κράτος σκέφτεται να επαναφέρει κανονικά και με το νόμο τα περιβόητα φρουτάκια και τους κουλοχέρηδες, τα οποία πριν μερικά χρόνια υποτίθεται τα εξοβέλισε μπροστά μάλιστα στις κάμερες, υποτίθετα για το καλό της ελληνικής κοινωνίας...Τώρα όμως που τα περιθώρια έχουν στενέψει για τα καλά, το κράτος έκανε πίσω και θα τα επαναφέρει οσονούπω με δόξες και τιμές, βάζοντας έτσι ένα λιθαράκι στην τέρψη και την ικανοποίηση του απλού πολίτη και την ίδια στιγμή ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του...Τι να τα κάνουμε τα αναπτυξιακά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις, όταν πουλώντας την ψυχή μας στο διάβολο, μπορούμε να γεμίσουμε τα ταμεία μας; Πολλοί αντιλέγουν και υποστηρίζουν πως θα πρέπει να υπάρχουν και εδώ, τα ίδια μέτρα και ίδια σταθμά που εφαρμόζονται στην προηγμένη Ευρώπη...Απάντηση...Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι περισσότερο ώριμες για τέτοιου είδους πράγματα...Και τελοσπάντων αυτή η τακτική να μιμούμαστε άκριτα καθετί που εφαρμόζεται στη Δυτική Ευρώπη είναι μία από τις αιτίες που ως χώρα και ως ανθρώπους μας κατάντησε με τη θηλιά στο λαιμό...Το γεγονός δηλαδή, ότι υιοθετήσαμε πράγματα και τακτικές χωρίς να τα προσαρμόσουμε στα ιδιαίτερα μας δεδομένα...Δεν απομένει στο τέλος παρά να νομιμοποιηθούν και τα ναρκωτικά...Το καλό μας κράτος θα σταθμίσει τα δεδομένα και θα δει πως αντί να βάζει τους εμπόρους φυλακή, είναι καλύτερα για αυτό να τιμολογήσει τις συναλλαγές με ένα βαρβάτο ΦΠΑ...Συγχωρήστε μου τον κυνισμό...Δε θεωρώ όμως πως απέχει και πάρα πολύ από την πραγματικότητα..Δυστυχώς...

Δε θα ήμουν όμως απόλυτα ειλικρινής, αν περιοριζόμουν στην ώθηση που μας δίνει το κράτος, οδηγώντας μας στο γκρεμό...Διότι, αν την ίδια στιγμή εμείς οι απλοί πολίτες δεν ήμασταν πρόθυμοι να καταστραφούμε από μόνοι μας, ίσως και τίποτα από όλα αυτά να μη γινόταν...Ο Έλληνας σε όλες τις μορφές του τζόγου το παίζει καθηγητής, ενώ στην πραγματικότητα είναι παντελώς άσχετος...Θέλετε να μιλήσουμε για στοίχημα; Όλοι ξέρουν από ποδόσφαιρο, έστω αν τις ομάδες που διαγωνίζονται δεν τις έχουν παρακολουθήσει στο χορτάρι ποτέ στη ζωή τους...Όλοι έχουν πληροφορίες από μέσα, οι οποίες είναι και καλά έγκυρες άσχετα αν δεν επιβεβαιώνονται ποτέ...Και αν στραβώσει το ματς, τότε ήταν σίγουρα στημένο...Να μιλήσουμε για καζίνο...Εκεί που όλη η Ελλάδα αναστενάζει και χάνει τα λεφτά της κάθε βράδυ και εκεί που ξεκληρίζονται οικογένειες και αξιοπρέπειες κουρελιάζονται; Θυμάμαι, πως είχα φίλους όταν ήμουν μικρότερος, οι οποίοι ανυπομονούσαν να συμπληρώσουν την ηλικία των 23, για να μπορούν να επισκεφθούν το καζίνο και μάλιστα τα επισκέπτονταν τη βραδιά των γενεθλίων τους, για να μη χάσουν καθόλου καιρό...Άσχετα αν μετά έγιναν μόνιμοι θαμώνες, με ότι αυτό συνεπάγεται...Θέλετε να πούμε για τον ιππόδρομο...Δε μπορείτε να φανταστείτε τι κοσμοσυρροή γίνεται στα πρακτορεία του οπαπ, όταν έχει ιπποδρομίες...Άνθρωποι μεροκαματιάρηδες ως επί το πλείστο, παίζουν το καθημερινό τους εισόδημα πάνω σε άλογα που τρέχουν...Φυσικά δεν παίζουν απροετοίμαστοι..Έχουν μελετήσει πρώτα και έχουν συμβουλευτεί και τους γκουρού και τα προγνωστικά τους και ρίχνονται στον αγώνα...Εκεί όμως που γίνεται ο χαμός είναι κατά τη διάρκεια της κούρσας...Όποιος δεν έχει βρεθεί μπροστά σε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το καταλάβει...Βλέπεις ανθρώπους να πετάγονται σαν ελατήρια από τις καρέκλες τους, να φωνάζουν, να βρίζουν, να παρακινούν το άλογο να τρέξει και να τερματίσει...Και όταν φυσικά χάσουν, σπεύδουν να ξανασπρώξουν για την επόμενη ιπποδρομία...Ή αφήστε την αηδία όλων των Ελλήνων χασομέρηδων που ακούει στο όνομα κίνο...Ρε μάγκες λίγη κοινή λογική δε βλάπτει...Υπάρχει περίπτωση να κερδίσει κανείς απέναντι στον διοργανωτή του γεγονότος; Τι είναι αυτοί φιλανθρωπικά ιδρύματα;...Και η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών είναι χαμένοι...Ξέρετε κανέναν που να κρατάει λογαριασμό με τα παιγμένα και τα κερδισμένα;...Μόνο όταν το κάνει κανείς αυτό, μπορεί να συνειδητοποιήσει το πόσο μέσα μπαίνει...Αλλά τι κάθομαι και σπαταλώ το χρόνο μου...Παίξτε 10 παιχνίδια στο στοίχημα ή 10 νούμερα στο κίνο και θα γίνεται πλούσιοι, όπως σας λένε...Και αν δεν κερδίσετε με την πρώτη, συνεχίστε στη δεύτερη φορά, στη συνέχεια στην τρίτη κ.ο.κ...Έτσι και αλλιώς το βάθος του βαρελιού είναι αμέτρητο και δυστυχώς φαίνεται να χωρά πολλούς...

Δεν είναι σκοπός μου με αυτή την ανάρτηση να κάνω κήρυγμα κατά του τζόγου...Μακριά από την αναξιότητα μου τέτοιες ευθύνες....Εγώ απλά σκοπό έχω να παραθέσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, με βάση την κατάντια που αντικρίζω καθημερινά...Κατανοώ πως το να τζογάρεις έχει κάποιο ενδιαφέρον...Και εγώ σποραδικά ξοδεύω μερικά Ευρώ την εβδομάδα, στοιχηματίζοντας σε ποδοσφαιρικούς αγώνες έτσι για την πλάκα μου...Εγώ όμως ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό μέχρι αηδίας, ενώ το δικό μου ισοζύγιο είναι κερδοφόρο...Δεν αποτελούν δικαιολογία αυτά, απλά τα καταθέτω...Το να ασχολείσαι όμως κάθε μέρα όλη μέρα με το τζόγο, το να ποντάρεις σε οτιδήποτε σου προσφέρουν, το να μη μπορείς να λειτουργήσεις χωρίς τζόγο, το να σπαταλάς ώρες και ημέρες μέσα σε ένα καζίνο, ή σε ένα πρακτορείο βλέποντας ιπποδρομίες και το να ξοδεύεις από το υστέρημα σου για να παίξεις είναι ένας μεγάλος εθισμός...Στην αρχή γλυκός και ίσως όμορφος...στο τέλος οπωσδήποτε καταστροφικός και χωρίς επιστροφή...Ακριβώς ότι συμβαίνει και με τα ναρκωτικά δηλαδή...

Λένε πως σε μια κατεστραμμένη χώρα ανθίζουν φαινόμενα όπως του τζόγου, τον οποίο ο λαός βλέπει βλακωδώς και αφελώς ως μια ευκαιρία να αντεπεξέλθει οικονομικά...Τον τελευταίο μήνα, πρέπει να έχω διαβάσει για πάνω από 10 συλλήψεις ανά την Ελλάδα, ανθρώπων που σε καφενεία ή σε άλλους τέτοιου είδους χώρους διοργάνωναν παράνομα στοιχήματα σε σχέση πχ με το μουντιάλ και όχι μόνο...Την ίδια στιγμή ο οπάπ είναι η μοναδική εταιρεία δημοσίου καθεστώτος που βγάζει τεράστια κέρδη κάθε χρόνο...Θέλετε και άλλες αποδείξεις για να πειστείτε και εσείς, πως η Ελλάδα είναι και με τη βούλα εδώ και καιρό μια τριτοκοσμική χώρα;