Ο μπέμπης ενηλικιώθηκε και ξανασυστήνεται...

Απόψε, λέω να παρεκκλίνω λίγο από την προγραμματισμένη θεματολογία του φτωχού συγγενή, έτσι όπως την έχω σε γενικές γραμμές οριοθετήσει στο μυαλό μου...Έχουμε άλλωστε πολύ καιρό μπροστά μας να πούμε για όλα εκείνα τα θέματα που μας απασχολούν...Απόψε το ταπεινό τoύτο ιστολόγιο, όχι μόνο συμπλήρωσε 18 μήνες στον ιντερνετικό αέρα, αλλά ξεπέρασε και τα 10.000 διαφορετικά χτυπήματα στη σελίδα του, γεγονός που το βρίσκω εντυπωσιακότατο, άσχετα αν δεν είναι βέβαια το σημαντικότερο.Με αφορμή το γεγονός αυτό, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω μερικές σκέψεις για το παρόν blog και την όλη πορεία του μέσα στο χρόνο...Για ένα blog, που μοιάζει σιγά σιγά να ενηλικιώνεται, αφήνοντας πίσω του τις παιδικές ασθένειες και τις ενδεχόμενες παλινωδίες...

Μέσα σε όλους αυτούς τους μήνες, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει σε σχέση με το ιστολόγιο τούτο...Στην εμφάνιση του έχουν γίνει κάμποσες αλλαγές (μικρο αλλαγές θα έλεγα καλύτερα...), όπως επίσης έχει μεταβληθεί εντελώς η μορφή των αναρτήσεων...Τον πρώτο καιρό, συνήθιζα να γράφω με ρυθμό 30 δημοσιεύσεων το μήνα, οι οποίες όμως σε έκταση ήταν το πολύ στη μισή σε σχέση με τις δημοσιεύσεις του σήμερα...Σήμερα γράφω, πιο σπάνια αλλά και πιο χορταστικά, σε βαθμό υπερβολής...Επίσης τον πρώτο καιρό προτιμούσα άλλα concept, και είχα στο νου μου άλλα πράγματα...Αυτό όμως που καθόλου δεν έχει μεταβληθεί, είναι η δίψα για ανταλλαγή απόψεων, η όρεξη για αυτοκριτική, γκρίνια και αυτοκριτική, η άρνηση στο να καταπιώ αμάσητο ότι μου σερβίρεται και η μάχη για ένα καλύτερο αύριο...Όλα αυτά είναι σταθερές που είναι βέβαιο πως θα διέπουν το φτωχό συγγενή για όλο το διάστημα της ζωής του...Όπως επίσης μια άλλη σταθερά ως τώρα είναι η δοσολογία ισορροπίας των αθλητικών θεμάτων με τα κοινωνικ0-πολιτικό-προσωπικά...

Επειδή γνωρίζω πως η σύνθεση του αναγνωστικού κοινού του φτωχού συγγενή τώρα σε σχέση με την έναρξη είναι παντελώς διαφορετική, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να αναφέρω ξανά κάποια πράγματα για τον τόπο αυτό...Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο, ιδίως για τους νέους, να ξανασυστηθώ και να πω μερικά λόγια τόσο για την πορεία του φτωχού συγγενή, την ιδρυτική του διακήρυξη αλλά και την προέλευση του ονόματος του...

Η σκέψη για τη δημιουργία ενός blog άποψης, είχε γεννηθεί στο μυαλό μου από το τέλος του 2008, χωρίς φυσικά να το έχω εκμυστηρευτεί σε κανένα...Το είχα σχηματοποιήσει ως ένα βαθμό στο μυαλό μου, είχα αποφασίσει για τη μορφή, είχα και στο μυαλό μου μια εικοσάδα τουλάχιστον από θέματα έτσι για αρχή και πίστευα πως ήμουν έτοιμος για τη μεγάλη εκκίνηση..Δεν είχα όμως καταλήξει στο όνομα...Σκεφτόμουν διάφορα, απέρριπτα συνεχώς άλλα, μέχρι και τους διαδικτυακούς φίλους μου στο facebook ρώτησα να μου προτείνουν κάτι, αλλά τίποτα απολύτως δεν με ικανοποιούσε.Αυτό που με ικανοποιούσε ως ένα βαθμό ήταν ένα και μόνο όνομα εκείνη την εποχή...Σκόπευα λοιπόν να ονομάσω το blog 'πνεύμα αντιλογίας', και ο λόγος ήταν ο προφανής που τον καταλαβαίνει ο καθένας που να έχει διαβάσει έστω και λίγες από τις δημοσιεύσεις του φτωχού συγγενή...Όμως τότε, το συγκεκριμένο όνομα ήταν κατοχυρωμένο στο blogger, από άλλο συναγωνιστή και έτσι μοιραία η αναζήτηση συνεχιζόταν, χωρίς να διαφαίνεται φως στον ορίζοντα...Θυμίζω πως μιλάμε για αναζήτηση πάνω από 2 μήνες τότε, μιας και τίποτε δε με ικανοποιούσε.Μέχρι που ένα βράδυ, μετά από κάποιες στιγμές μεγάλης έντασης, σαν να ήρθε η επιφοίτηση στο μυαλό μου, και κάτι άστραψε μέσα μου...Αυτό είναι σκέφτηκα..."Φτωχός Συγγενής"...Ήταν για μένα η τέλεια και αδιαπραγμάτευτη επιλογή και πέρα από όλα τα άλλα θεωρώ πως μου ταίριαζε στον απόλυτο βαθμό...
Γιατί μου ταίριαζε;...Μα όπως έχω ξαναπεί αρκετές φορές εδώ, πολλές φορές στην κανονική μου ζωή αισθάνομαι σαν ένας κανονικός φτωχός συγγενής...Πολλές είναι οι φορές που αισθάνομαι να πολεμάω στη ζωή μου με γυμνά τα χέρια, απέναντι σε υπερηχητικά όπλα...Πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να αισθάνεται αδικημένος, τόσο από τους γύρω του όσο και από τον ίδιο του τον εαυτό...Πολλές φορές, πράγματα που με αφορούν άμεσα, τα μαθαίνω τελευταίος...Πολλές βρίσκομαι σε μια παρέα και πιάνω το μυαλό μου να ταξιδεύει πέρα μακριά, χωρίς να με αγγίζει ούτε η κουβέντα, ούτε η παρέα...Πολλές φορές έχω αισθανθεί πως είναι να είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης...Πολλές φορές έχω αισθανθεί είτε να με αγνοούν παντελώς και να μην καταλαβαίνουν τις πραγματικές μου ανάγκες, είτε άλλες φορές να με θυμούνται όταν έτσι επιτάσσει το συμφέρον τους...Πολλές είναι επίσης οι φορές, που αισθάνομαι να πασχίζω να φτάσω στον προορισμό μου με τα πόδια, και την ίδια στιγμή βλέπω τους άλλους να με προσπερνούν καβάλα σε αυτοκίνητα και μηχανές...Πολλές φορές, αισθάνομαι τη φωνή και την άποψή μου να μετρούν πολύ λιγότερο από τις απόψεις άλλων, έστω και αν ενδεχομένως δεν θα έπρεπε...Εντέλει πολλές φορές στη ζωή μου αισθάνομαι σαν πραγματικός φτωχός συγγενής...Ύστερα από όλα τα παραπάνω, φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε και εσείς πως δεν υπήρχε καταλληλότερο όνομα για να χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη διαδικτυακή προσπάθεια...Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ...

Ο λόγος που ξεκίνησα τότε, ήταν απλά και μόνο, για να βρω έναν τρόπο να διοχετεύω τη σκέψη, τη γκρίνια μου και την απορία μου και να αναφέρω πράγματα που με εξοργίζουν και θεωρώ πως υποτιμούν τη νοημοσύνη μου...Και αυτή είναι ακριβώς η ιδρυτική διακήρυξη του φτωχού συγγενή, έτσι όπως την πρωτοδιατύπωσα ευθύς εξαρχής, χωρίς να έχω παρεκκλίνει καθόλου...Ειλικρινά πάντως δεν γνωρίζω αν είμαι καλός στην αποτύπωση των σκέψεων και των νοημάτων, είμαι όμως σίγουρα καλύτερος στα γραπτά σε σχέση με τα προφορικά...Πέρα από αυτό όμως, είναι απολύτως βέβαιο πως όλες τις σκέψεις, όλον αυτόν τον καιρό δε θα τις εκμυστηρευόμουν ποτέ προφορικά...Έψαχνα δηλαδή να βρω μια διέξοδο και θεωρώ πως τη βρήκα εδώ, στο ίδιο ακριβώς ύφος εδώ και πολύ καιρό...Για αυτό και πρωταρχικό μου μέλημα ήταν πάντοτε, η διατύπωση των σκέψεων και όχι η προβολή του blog. Αξίζει να αναφέρω πως όταν ξεκίνησα το ταξίδι αυτό, ενημέρωσα περίπου 10 άτομα για την ύπαρξη του ιστότοπου αυτού....Είμαι βέβαιος πως από τα 10 άτομα αυτά, είναι ζήτημα αν συνεχίζουν να μπαίνουν εδώ μέσα συστηματικά 2 με 3 το πολύ...Δεν το λέω σαν παράπονο...Ίσα ίσα, που ομολογώ ότι αυτό μου παρέχει ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία για να εκφράζομαι..Τα λέω όλα αυτά, απλά και μόνο για να σας μεταδώσω το πως αισθάνομαι, που ο φτωχός συγγενής έχει 11 μόνιμους αναγνώστες και πλέον πάνω από 10.000 διαφορετικά κλικ επάνω του...Ανθρώπους ως επί το πλείστο, αγνώστους εντελώς σε μένα, οι οποίοι μετά από κάποια αναζήτηση στο google, βρέθηκαν τυχαία εδώ πέρα και αφιέρωσαν λίγο από το χρόνο τους για να ρίξουν μερικές φευγαλέες ματιές σε αυτά τα κείμενα...Αυτό ακριβώς θεωρώ πως είναι το αληθινό νόημα του blogging, φίλοι μου, τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι.Είναι ο άγνωστος που μοιράζεται μαζί σου, τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες απορίες και τα ίδια προβλήματα...Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου...Είναι αυτός, που μένει σε ξένη χώρα και η άτιμη η μηχανή αναζήτησης τον οδήγησε σε αυτόν τον ιστότοπο...Δεν μπορείτε πόσο ευχάριστο και συνάμα συγκινητικό είναι να δέχεσαι επισκέψεις από μια σειρά από ξένες χώρες, σύμφωνα με αυτά που μας πληροφορεί η google...Παρόλα αυτά πάντως, ειλικρινά ποτέ δεν με ένοιαζαν τα κλικ, οι διαφημίσεις, η μετακίνηση σε άλλο πεδίο και η μεγάλη επισκεψιμότητα και η προβολή...Προτιμώ μια επίσκεψη κάποιου που θα ενδιαφερθεί για τις απόψεις που θα βρει εδώ, συμφωνώντας ή διαφωνώντας, από εκατοντάδες επισκέψεις περαστικών, που θα μπουν εδώ για δευτερόλεπτα και δεν θα τους αγγίξει εσωτερικά απολύτως τίποτα..Κύριο μέλημα μου ήταν και είναι να μπορώ απερίσπαστος να ανεβάζω τις σκέψεις μου, και να μπορώ μετά από καιρό να τις ξαναδιαβάζω και να ξαναθυμάμαι, για να αποφύγω τον κίνδυνο να συμβιβαστώ...Σε αυτό ακριβώς αποσκοπούσε και η πρόσφατη έντυπη προσπάθεια που επιμελήθηκα...Κυρίως έγινε για να ικανοποιήσει την ανάγκη μου, να έχω κάποια από τα κείμενα μου πάντα διαθέσιμα σε πρώτη ζήτηση και να τα διαβάζω ξανά και ξανά...Έστω και αν κάποια από τα αντίτυπα διανεμήθηκαν και κάποια λίγα παραμένουν αζήτητα...

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η προβολή δεν είναι το πρωταρχικό μου μέλημα...Άλλωστε υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι καθημερινά ή κάνω παρέα και οι οποίοι δε γνωρίζουν τη δράση μου σαν blogger, ούτε φυσικά την ύπαρξη του φτωχού συγγενή...Και έχει πραγματικά πλάκα, ότι κάποιες φορές που συζητούμε και τους αναλύω τις απόψεις μου για διάφορα θέματα με το γνωστό παραληρηματικό ύφος που έχω και εδώ, αυτοί πολλές φορές μου λένε..."Εσύ χαραμίζεσαι...θα έπρεπε να τα γράφεις κάπου όλα αυτά"...Τις στιγμές εκείνες, αλλάζω κουβέντα και τους λέω πως δεν έχω καμία όρεξη να κάνω κάτι τέτοιο...Από μέσα μου όμως χαμογελώ...Επειδή ξέρω την αλήθεια, και ίσως κάποτε να πρέπει να την αποκαλύψω και στους άλλους...Κάποτε...

Μου αρέσει πολύ αυτή η ασχολία και δεν το κρύβω...Μπορεί να είναι μοναχική και πολλές φορές δύσκολη και ίσως επίπονη, είναι όμως εντελώς ευεργετική για την ψυχολογία και τη διάθεση μου, ιδίως στους τόσους δύσκολους καιρούς...Είναι και αυτό μια παρηγοριά, αλλά οπωσδήποτε και ένα μέσο, που θα βοηθήσει αρκετά για την κατάκτηση του πολύ μεγάλου στόχου, που αποτελεί και το απόλυτο μου όνειρο...Ποιο είναι αυτό; Απαντήσεις εν καιρώ εδώ...

Το καθεστώς της ψευδοελευθερίας...

Επανερχόμενος στις αναρτήσεις και βιώνοντας μια περίοδο, που μόνο ως στενάχωρη και λυπηρή μπορεί να χαρακτηριστεί για όλους τους Έλληνες bloggers και τα μέσα γενικότερα, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφέρω δύο κουβέντες σε σχέση με κάποιες έννοιες, οι οποίες στην Ελλάδα του 2010 αντί να μοιάζουν αυτονόητες, αντίθετα έχουν κακοποιηθεί με το χειρότερο τρόπο...Δεν πρόκειται να αναφέρω ούτε σοφίες, ούτε πράγματα που δεν έχουν ξαναειπωθεί από πολύ κόσμο ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω...Αντίθετα, είναι έννοιες που θαρρώ πως λίγο πολύ το νόημα τους το έχουμε κάνει λάστιχο ανάλογα με το συμφέρον μας, ξεχνώντας πως έχουμε απομακρυνθεί χιλιόμετρα από την πραγματική τους σημασία...

Ξεκινάμε από τους λειτουργούς του τύπου και την έννοια της δημοσιογραφίας, η οποία όπως χαρακτηριστικά λένε είναι ένα λειτούργημα και όχι επάγγελμα...Για ποια δημοσιογραφία όμως μιλάμε φίλοι μου; Δημοσιογραφία σημαίνει έρευνα και ρεπορτάζ, δε σημαίνει να έχεις απλά κολλητούς στο σύστημα που να σου παρέχουν πληροφορία μαζί με εκδούλευση. Δημοσιογραφία σημαίνει να βγάζεις στο φως της δημοσιότητας όποιο θέμα νομίζεις και όχι μόνο αυτά που δεν αγγίζουν τον επιχειρηματία χορηγό σου και πλήττουν τους αντιπάλους του...Ειδάλλως κάνεις εργολαβία...Δημοσιογραφία δεν είναι φυσικά τα παράθυρα των δελτίων των 8 ούτε οι στημένοι και προσχεδιασμένοι καυγάδες των μεγαλοκαρχαριών σε ζωντανή σύνδεση με το πανελλήνιο...Αυτό μπορεί κανείς άφοβα να το χαρακτηρίσει παράσταση θεάτρου σκιών, τσίρκο ή ότι άλλο νομίζει αλλά σε καμία περίπτωση δημοσιογραφία..Φυσικά δημοσιογραφία δεν είναι οι δισεκατομμυριούχοι μεγαλοδημοσιογράφοι με τα πολυτελή σπίτια, σκάφη και όλα τα συναφή, εις βάρος κάποιων συναδέλφων τους...Μετά από όλα αυτά, πιστεύω πως έχει καταστεί σαφές πως αυτό που βιώνουμε σήμερα στις μέρες μας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν αξίζει να λέγεται δημοσιογραφία..Νταβατζιλίκι ναι...Πληρωμένη έρευνα ίσως...Εργολαβία επίσης...Συμβόλαιο παροχής υπηρεσιών ίσως...Αλλά με τίποτα δημοσιογραφία..

Στη σύγχρονη Ελλάδα έχει επίσης παντελώς καταστρατηγηθεί το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψη του για τα κοινά, με τον τρόπο που επιθυμεί... Η ελευθερία της γνώμης από κεκτημένο δικαίωμα, έχει γίνει είδος προς εξαφάνιση...Οι κρατούντες επιθυμούν απλά να ακούν την άποψη μας κάθε τέσσερα χρόνια χαρίζοντας τους την ψήφο μας και από κει και ύστερα σιωπή...Ένας τρόπος έκφρασης άποψης, πλήρως εναρμονισμένος με τα σύγχρονα μέσα είναι και τα blogs το θέλουν δεν το θέλουν κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες του τόπου τούτου...Τα blogs είναι η σύγχρονη εκκλησία του δήμου κατά μια ευρύτερη έννοια...Είναι το μόνο μέσο με το οποίο μπορεί ο κάθε απλός άνθρωπος να εκφράσει την άποψη του και να ακουστεί από λίγους ή περισσότερους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να συμφωνούν ή να διαφωνούν παντελώς, αλλά πάντα μεγαλύτερη σημασία έχει η συμμετοχή...Με τις υπερβολές και τα λάθη του ο καθένας...Δυστυχώς άλλον τρόπο δεν έχει πλέον κανείς για να εκφράσει την άποψη του...Ή μάλλον έχει, τώρα που το ξανασκέφτομαι καλύτερα...Να πετάει αυγά και να γιαουρτώνει κάθε κοράκι που τρώει τις σάρκες του λαού και υποτιμά τη νοημοσύνη του...Κάποιοι το έχουν ήδη αρχίσει και είναι και αυτός ένας τρόπος με απτά και εντυπωσιακά αποτελέσματα..

Φυσικά,όπως έχω ξαναπεί η χρήση των blogs στην Ελλάδα ξεφτιλίστηκε παντελώς από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, όχι πάντως όλους...Διότι πλάι σε όλους αυτούς που διατηρούν ένα blog απλά και μόνο για εκβιασμό και για να βρίζουν ανώνυμα, υπάρχουν και άλλοι που ασφυκτιούν από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και βρίσκουν τη blogόσφαιρα ως το μόνο μέρος για να φέρουν στη δημοσιότητα θέματα, που κανένα άλλο μέσο δεν θα έπαιζε ποτέ...Και ο άνθρωπος που δεν είναι πια μαζί μας, θεωρώ πως ήταν ένας από τους τελευταίους και για αυτό έμπαινε στα ρουθούνια κάποιων...Γενικά πάντως τα blogs είναι απλά ένα εργαλείο που σε βοηθά να επικοινωνήσεις με τον έξω κόσμο, η χρησιμότητα του όμως έγκειται στις προθέσεις του κατόχου του...Εργαλείο είναι και αυτό όπως πχ η τηλεόραση, το internet και πολλά άλλα...Αν κάποιοι το χρησιμοποιούν ως μέσο εκβιασμού, τότε δε φταίει το μέσο αλλά οι εγκληματίες που το εκμεταλλεύονται για να εξυπηρετήσουν τα δόλια συμφέροντα τους...Για αυτό λοιπόν είμαι κάθετα αντίθετος στη στοχευμένη δαιμονοποίηση του μέσου, που επιχειρείται με εν χορώ επιθέσεις από τα παπαγαλάκια των δελτίων ειδήσεων...

Αφορμή λοιπόν βρήκαν τα παπαγαλάκια των νταβατζήδων σε κανάλια και εφημερίδες να ανοίξουν ξανά τη συζήτηση περί ανωνυμίας των blogs, αραδιάζοντας για να μας πείσουν έναν σωρό σαχλαμάρες, οι οποίες κατά την ταπεινή μου άποψη έχουν τον έτι περαιτέρω περιορισμό της ελευθερίας του ατόμου...Τα αντεπιχειρήματα φυσικά είναι πολλά...Πρώτα πρώτα, είμαι απολύτως βέβαιος πως η ανωνυμία τους καίει, ιδίως για όσους ανώνυμους έχουν την κακή συνήθεια να εκφράζουν ενοχλητικές απόψεις και για όσους παίζουν εκτός από το προκαθορισμένο σενάριο...Λένε λοιπόν οι μεγαλοδημοσιογράφοι πως εμείς βάζουμε την υπογραφή μας σε κάθε ρεπορτάζ που κάνουμε, λες και έχει βγει ποτέ σοβαρό θέμα από την τηλεόραση αν δεν αφορά αντίπαλα επιχειρηματικά συμφέροντα ή διαφωνία στη μοιρασιά..Πέρα από αυτά όμως ακόμη και στις εφημερίδες οι μόνες στήλες που έχουν κάποιο ενδιαφέρον είναι οι ανώνυμες ή αυτές που υπογράφονται με ψευδώνυμα και μιλούν αόριστα...Πόσες φορές δεν ακούμε φράσεις τύπου κύκλοι του τάδε υπουργείου, ή σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές κλπ...Και για να τελειώνει μια και καλή το παραμύθι, ο καθένας κρίνεται από την αξιοπιστία των λεγόμενων του...Και αν υπάρχει έστω ένας που να θεωρεί αξιόπιστα και αντικειμενικά τα κανάλια και τις εφημερίδες, τότε του εκφράζω την ειλικρινή μου συμπάθεια και συμπόνοια...

Το μεγάλο πρόβλημα φίλοι μου είναι ένα και μοναδικό και όποιος δεν το αναφέρει εθελοτυφλεί κατ' εμέ...Σε αυτή τη χώρα, κανείς δεν κοιτάζει τι είναι αυτό που αναφέρει κάποιος έστω και ανώνυμα...Να το εξετάσει βρε αδερφέ, να το αξιολογήσει και να δει αν υπάρχει έστω μια δόση αλήθειας...Αντίθετα είναι εύκολο να απαξιώνεται και να λοιδορείται ή ακόμα χειρότερα να απειλείται μια ανώνυμη πηγή, επειδή τόλμησε να αναφέρει κάτι εκτός από την καθιερωμένη ειδησεογραφία...Στη χώρα της κατευθυνόμενης πληροφόρησης, του υποκόσμου και των εργολάβων παπαγάλων δημοσιογράφων κανείς δεν βάζει το μυαλό του σε λειτουργία για να κρίνει και να αξιολογήσει αυτά που λένε και γράφουν οι ασήμαντοι τούτης της χώρας...

Εν κατακλείδι, όλα μοιάζουν να ξαναπαίρνουν τους φυσιολογικούς τους ρυθμούς, από τη στιγμή που οι φωνές που ενοχλούσαν έκλεισαν και αυτοί που έπρεπε να τρομοκρατηθούν, τρομοκρατήθηκαν για τα καλά...Κατά τα άλλα εμείς συνεχίζουμε να βαυκαλιζόμαστε πως ζούμε σε μια χώρα, η οποία γέννησε έννοιες όπως ελευθερία του λόγου, η ελευθεροτυπία και κυρίως η δημοκρατία...Ομολογουμένως μπορεί η χώρα μας να είναι όντως η γενέτειρα όλων των παραπάνω...Αλλά είναι συνάμα και ο δολοφόνος και νεκροθάφτης αυτών των εννοιών, όπως αποδεικνύει με το χειρότερο τρόπο η σύγχρονη ιστορία της...Τόσο απλά και τόσο κυνικά...