Τα διαμάντια της ελληνικής αθλητικογραφίας...

Προτού αφήσουμε το Μουντιάλ οριστικά στο παρελθόν και μιας και η ζέστη είναι αφόρητη στο κλεινόν άστυ, λέω να χαλαρώσουμε λίγο και να αναφερθούμε σε ένα θέμα λιγάκι πιο ανάλαφρο...Πόσο ανάλαφρο θα μου πείτε μπορεί να είναι θέμα, όταν άπτεται της τσέπης των Ελλήνων πολιτών, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...Το θέμα λοιπόν στο οποίο θα αναφερθούμε σήμερα, δεν είναι άλλο από τους σχολιαστές της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης στο παγκόσμιο κύπελλο, επικεντρώνοντας στα δύο ιερά τέρατα της ελληνικής δημοσιογραφίας και αναφέρομαι φυσικά στον ανυπέρβλητο Παύλο Παπαδημητρίου αρχικά, αλλά κυρίως στον μεγάλο αυτό μέντορα της ελληνικής δημοσιογραφίας, στον πρύτανη του σχολιασμού, στη μυθική αυτή φωνή που ακούει στο όνομα Αλέκος Θεοφιλόπουλος...Δύο φωνές, που επισκίασαν κάθε άλλο δημοσιογράφο σε αυτό το σαφάρι του Μουντιάλ...Ο πρώτος επειδή περιέγραψε τους αγώνες της Εθνικής μας ομάδας και ο δεύτερος επειδή ήταν ένας από τους λίγους εκεί απεσταλμένους και ως εκ τούτου περιέγραψε τα πιο σημαντικά παιχνίδια, του τελικού συμπεριλαμβανομένου..Για να μην παρεξηγηθώ, πιθανώς να υπάρχουν και κάποιοι που να τους βρίσκουν καλούς, γούστα είναι αυτά...Πιθανώς επίσης και εγώ να παρασύρομαι από το γεγονός, πως επειδή θεωρώ πως γνωρίζω αρκετά περί τα ποδοσφαιρικά εξασκώ σκληρή κριτική...Anyway, με στυλ χιουμοριστικό ξεκινάμε την περιγραφή του αγώνα...

Τον περίφημο Πουρουπουπού, οι περισσότερο μυημένοι τον θυμούνται από τα χρόνια του Άλφα και του Αντ1, να περιγράφει αγώνες τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ιδίως εγχώριου πρωταθλήματος και συνήθως της αγαπημένης του ομάδας...Οι περισσότεροι τον γνώρισαν μέσα από την κακοποιημένη Αθλητική Κυριακή, όπου σαν σοβαρός πρωταγωνιστής προσπαθούσε να κάνει καλά τον μακεδονομάχο Γιώργο Μίνο, και τους υμνητές παλαιμάχους των 3 μεγάλων του κέντρου...Πάντα με το ίδιο στυλ...Με την τσιριχτή φωνή, το γρήγορο τέμπο και τις περίπου 1,5 εκατομμύριο λέξεις το λεπτό...Μιλάει, μιλάει, μιλάει και δε σταματά με τίποτα και όπως πολύ εύστοχα έχει πει ο Γεωργίου, για να αντέξεις χρειάζεσαι Depon για ελέφαντα τουλάχιστον...
Όμως στο Μουντιάλ έδωσε ρέστα, με θανατηφόρες ατάκες και ρεσιτάλ αγάπης για την πατρίδα και την ποδοσφαιρική της ομάδα...Στο ματς με την Κορέα ξεφυσούσε και έλεγε συνεχώς: κρίμα κρίμα..Έφταναν όμως 10 λεπτά υποτυπώδους μπάλας από τους διεθνείς μας για να πάρει ο Παυλάρας τα πάνω του και να φωνάζει λες και δε χάναμε 2-0...Το αποκορύφωμα όλων είναι το ματς με τη Νιγηρία, που έφερε την πρώτη και μοναδική νίκη του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος..Τι επιφωνήματα, τι άναρθρες κραυγές, τι υπερβολές...Ποιος ξεχνά τις ατάκες του...Όχι Φάνη...Πίεσε Αλέξανδρε, Διώξε μακριά τη μπάλα Σωτήρη...Κράτησε τη μπάλα και μη βιάζεσαι Γιώργο..Πιο πολλές εντολές έδωσε ακόμα και από τον ίδιο το Γερμανό...Ή ποιος ξεχνά την επίκληση του προς την Παναγία, στη μεγάλη διπλή ευκαιρία των Νιγηριανών με Γιακούμπου και Ομπάσι; Επικές στιγμές...Μάλιστα έτσι από διαστροφή δε σας κρύβω πως το ίδιο βράδυ κάθισα και ξαναείδα το ματς σε επανάληψη στην ΕΤ3, μόνο και μόνο για να απολαύσω ξανά, τις ατάκες του Πουρουπουπού, που ενδεχομένως είχα χάσει κατά τη ροή του συγκεκριμένου αγώνα...Τόσο μεγάλο σόου έδωσε, που πολλοί είναι αυτοί που στενοχωρήθηκαν όχι για τον αποκλεισμό καθ' αυτό της Ελλάδας, όσο για το ότι χάσαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε λίγες τζούρες ακόμη από τον Παύλο....Ήταν ο μοναδικός ο οποίος δεν άφηνε τις βουβουζέλες να κάνουν παιχνίδι, καθώς τις υπερκάλυπτε με την ακατάσχετη λογοδιάρροια του και τις φωνές κάθε τρεις και λίγο...Στην ακόλουθη διεύθυνση θα βρείτε το ξέσπασμα του Γιώργου Γεωργίου μετά το ματς της Εθνικής μας με αντίπαλο τη Νότιο Κορέα, και όποιος το δει, δε μπορεί παρά να συμφωνήσει απόλυτα μαζί του... Κλικάρετε λοιπόν στο : http://www.youtube.com/watch?v=1HHOSNq7K3U
Ο Αλέκος Θεοφιλόπουλος είναι από άλλο ανέκδοτο...Ή για να ακριβολογώ, είναι ο ίδιος αυτός που δημιουργεί το ανέκδοτο...Ότι και να περιγράφει, από αδιάφορο αγώνα Β Εθνικής, ως στίβο και από τελικό Μουντιάλ ως τζούντο είναι πάντα ίδιος και απαράλλαχτος..Πάντα παίρνει το μέρος του πιο αδυνάτου, πάντα τον υποστηρίζει απροκάλυπτα, πάντα κάνει τον έξυπνο και τον ξερόλα, πάντα βάζει την κασέτα με τις στάνταρ ατάκες να παίζει πάντα ο ίδιος...Μοιάζει να ζει στο δικό του κόσμο, για αυτό και όταν περιγράφει τα ματς λέει άλλα αντ' άλλων...Θέλετε απτά παραδείγματα; Είπαμε για παράδειγμα πως οι βουβουζέλες ήταν ενοχλητικές, αλλά η συνεχής ειρωνική μνεία τους από τον Αλέκο, ενοχλούσε ακόμη περισσότερο...Κάθε φορά πού ο εμφανώς ανέτοιμος Φερνάντο Τόρες αδυνατούσε να τελειώσει μια φάση, ο αγαπημένος σπίκερ όλων των Ελλήνων επαναλάμβανε μονότονα, πως ο Τόρες αν δεν του κάτσει η πρώτη φάση, τότε δεν του πάει καλά το παιχνίδι ατάκα που πρέπει να την ξεστόμισε πάνω από 20 φορές, ή τουλάχιστον τόσες την άκουσα εγώ...Συνεχίζουμε...Έτσι και είχε περάσει το πρώτο εικοσάλεπτο και το εκάστοτε φαβορί δεν είχε πάρει κεφάλι στο σκορ, τότε ο Αλέκος ασκούσε δριμεία κριτική...Τι κι αν το γκολ ερχόταν πχ 2-3 λεπτά αργότερα, απλά η σκληρή κριτική μετατρεπόταν σε διθύραμβο....Δεν χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα γενικά πράγματα για τον Αλέκο Θεοφιλόπουλο και τα πεπραγμένα του στο Μουντιάλ...Αρκεί πιστεύω, να παραθέσω κάποιες από τις παροιμιώδεις του ατάκες που ακούστηκαν στα σπίτια όλων των Ελλήνων από τη φωνή αυτή κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου:
-Ματς Ιταλία-Σλοβακία...Προς το τέλος του ματς, ο σκηνοθέτης ζουμάρει σε έναν Ιταλό φίλαθλο που φορά μια στολή σαν πανοπλία...Και ο Αλέκος αναφωνεί...Ο Ιταλός που θα του συνιστούσα να βγάλει τη στολή βγαίνοντας, γιατί θα τον πετύχουν οι Σλοβάκοι και θα χουμε δράματα...
-Ματς Ισπανία-Χιλή...Το αποκορύφωμα...Χιλιανός παίχτης χτυπά έναν Ισπανό και αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη...Η κάμερα δείχνει τον διαιτητή να κρατά την κόκκινη κάρτα και βγάζει και κάρτα με το όνομα του παίχτη..Αλλά ο Αλέκος φαίνεται πως μεριμνά και τυρβάζει για άλλα και δεν παίρνει χαμπάρι τι έχει γίνει...Του το σφυρίζουν μετά από κανένα δεκάλεπτο...Και τότε πετάει την ατάκα...Η Χιλή εδώ και 1 περίπου λεπτό αγωνίζεται με 10 παίχτες... Στο ίδιο ματς, η τακτική των δύο ομάδων να επιδοθούν σε πασούλες από τη στιγμή που τους βόλευε το αποτέλεσμα, κάνει έξαλλο τον Αλέκο, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προτρέπει τους τηλεθεατές να αλλάξουν κανάλι...
-Σε ένα άλλο ματς από αυτά του πρώτου γύρου, ο Αλέκος είναι έξαλλος με τις βουβουζέλες, αλλά το προχωρά ακόμη περισσότερο και απευθυνόμενος στο δημοσιογράφο που ήταν δίπλα του, λέει το αμίμητο: Στο τέλος Ηλία, ο κόσμος που είναι νευριασμένος από τον ενοχλητικό ήχο της βουβουζέλας, θα κλείσει τη φωνή της τηλεόρασης και θα ησυχάσει και από τα δικά μας σχόλια...Ω της αυτογνωσίας δηλαδή...
-Βρισκόμαστε στον τελικό του τουρνουά και ο συμπαθής Αλέκος χαρίζει απλόχερα ένα ακόμη ρεσιτάλ...Ανεξάρτητα από το γκολ που πέτυχε ο Ινιέστα στην παράταση, όλη η υφήλιος αναγνώρισε πως ήταν ένας από τους κορυφαίους του ματς για την Ισπανία, που δημιουργούσε τα περισσότερα προβλήματα στην Ολλανδική άμυνα. Όλη η υφήλιος είπα; Γράψτε λάθος...Εκτός από τον Αλέκο που συνεχώς αναρωτιόταν γιατί δεν τον κάνει αλλαγή ο προπονητής του και που στο τέλος έλεγε πως εξιλεώθηκε με το γκολ για τη γενικότερη κάκιστη εμφάνιση του...Τι να μας πει και ο κακομοίρης ο Ινιέστα...Είναι απλά ένας από τα μικρά θαυματουργά ανθρωπάκια, όπως λέει και ο Αλέκος και τίποτε περισσότερο.
-Ματς Ισπανία-Παραγουάη...Ο Τσάβι Αλόνσο εκτελεί πέναλτι και σκοράρει...Η συντριπτική πλειονότητα όσων παρακολουθούν το ματς από τους δέκτες τους, καταλαβαίνει πως ο διαιτητής έχει διατάξει επανάληψη...Όλοι εκτός από τον Αλέκο...Λεπτομέρεια αυτός είναι στο γήπεδο και θεωρητικά πρέπει να αντιλαμβάνεται τα πράγματα γρηγορότερα και πιο άμεσα...Αλλά εκείνος το βιολί του...Είναι το 1-0 για την Ισπανία συνεχίζει να φωνάζει και παίρνει είδηση για το τι έχει γίνει μόλις όταν οι Ισπανοί γύρισαν πίσω και άρχισαν να διαμαρτύρονται..Στο ίδιο ακριβώς ματς φυσικά, ανεπανάληπτο και ιστορικό θα μείνει το λογύδριο του Αλέκου στο τέλος του αγώνα, όπου ξεκίνησε από το εσφαλμένα ακυρωθέν γκολ των Παραγουανών για να καταλήξει στα λαμόγια που τρώνε τις σάρκες των λαών και στην αδικία με την οποία είναι γεμάτη η ζωή μας...Όποιος δεν το έχει ακούσει, απλά δεν μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο.
-Η μακράν της δεύτερης όμως στιγμή του Μουντιάλ, δεν είναι άλλη από τον ημιτελικό Ισπανίας-Γερμανίας. Ο αγώνας ξεκινά και η περιγραφή του Αλέκου μοιάζει με τηλεγράφημα...Κάθε τρίτη λέξη, ένα στοπ καθώς υπήρχε πρόβλημα στον ήχο. Όλοι ενδόμυχα σκεφτήκαμε πως ο καλός Θεούλης θέλησε να μας προφυλάξει από τις εξυπνάδες του Αλέκου και από τις βουβουζέλες. Περίπου στο ημίωρο του αγώνα, διακόπτεται η ηχητική σύνδεση με το γήπεδο και την περιγραφή από το στούντιο τη συνεχίζει ο Πουρουπουπού. Μιλάμε για απόλαυση δύο αστεριών στην τιμή του ενός...Στο δεύτερο ημίχρονο επανέρχεται η φωνή του Αλέκου χωρίς διακοπές, αλλά δεν επανέρχεται μόνη..Από πίσω ακούγεται και η φωνή του Ανδρέα Ναούμη, του ανταποκριτή της ΕΡΤ στη Γερμανία, ο οποίος περιέγραφε το ματς για λογαριασμό λογικά του κρατικού ραδιοφώνου....Πείτε μου ειλικρινά με το χέρι στην καρδιά...Τέτοια μεγαλεία, που αλλού γίνονται;

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να καταθέσω, για τα όσα υπέστησαν τα αυτάκια μας όλον αυτόν το μήνα που διεξαγόταν το Παγκόσμιο Κύπελοοο στη Νότια Αφρική. Και για να προλάβω τυχόν αντιδράσεις, θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής: Φυσικά και αναγνωρίζω την όλη δυσκολία που απαιτεί η δουλειά της περιγραφής ενός αγώνα, αλλά και το γεγονός πως απαιτείται μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου να αναγνωρίζεις τα πάντα και συνάμα το όποιο λάθος σου το θυμούνται όλοι...Αλλά από την άλλη πλευρά, η ίδια η κρατική τηλεόραση έχει και άλλα στελέχη, νέους δημοσιογράφους και γνώστες του αθλήματος, οι οποίοι θα πρέπει και αυτοί κάποτε να βγουν στην πρώτη γραμμή και να καλύπτουν τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Το να ακούμε τους ίδιους και τους ίδιους συνεχώς, καταντά βαρετό και ενοχλητικό, αφήστε που το επίπεδο του σπικάζ δεν είναι αντάξιο της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον πλανήτη...Αλλά θα μου πείτε, γούστα είναι αυτά...
υγ1 Σαν υστερόγραφο όλων των παραπάνω, παραθέτω το παρακάτω βίντεο, που αναδεικνύει τον Αλέκο που όλοι έχουμε αγαπήσει όλα αυτά τα χρόνια...Αυτή η ειρωνεία, η κουτοπονηριά, το κρύο χιούμορ και η αυστηρή κριτική αναδεικνύονται όλα,μέσα στα 43 δευτερόλεπτα που διαρκεί το βίντεο...Είναι τραβηγμένο από τον αγώνα Ιταλίας-Ολλανδίας του Euro 2008 και μας δείχνει πως η όλη κατάσταση διαιωνίζεται για χρόνια. Απίστευτο απόσπασμα και όποιος δεν το χει δει ποτέ, αξίζει...

Δημόσιο forever...και με παραδείγματα...

Σήμερα λοιπόν είναι Κυριακή των Βαΐων και ενώ αρκετός κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει τις πασχαλινές διακοπές του, εμείς συνεχίζουμε κατά τα γνωστά, παρόντες στις επάλξεις...Σήμερα θα αναφερθώ σε έναν τομέα, τον οποίο όλοι οι Έλληνες κατηγορούμε, αλλά την ίδια στιγμή όλοι θέλουν να κερδίσουν μια θέση αυτόν...Για την ακρίβεια έναν τομέα τον οποίο όλοι ανεξαιρέτως λατρεύουμε να μισούμε...Μιλώ φυσικά για το δημόσιο τομέα στην Ελλάδα, έναν τομέα που αναλογικά σίγουρα είναι από τους μεγαλύτερους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης...Και μπορεί να είναι παγκοσμίως γνωστό σε όλους το περίφημο αμερικανικό όνειρο, αλλά θεωρώ πως ήρθε πλέον η στιγμή να μάθουν όλοι το ελληνικό όνειρο...Το οποίο φυσικά δεν είναι άλλο από την κατάληψη μιας θέσης στο ελληνικό δημόσιο, με έναν καλό μισθό και μια δουλειά η οποία θα απαιτεί να κάνεις όσο το δυνατόν λιγότερα...Απλά καθημερινά πράγματα δηλαδή...

Ο Έλληνας εδώ και πολλά χρόνια έχει μάθει να αγαπά να μισεί το δημόσιο τομέα...Σε οποιαδήποτε κουβέντα σχετική και να βρεθώ αυτήκοος μάρτυρας, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μη συμφωνούν όλοι στο γεγονός πως το δημόσιο είναι άντρο διαφθοράς, με υπαλλήλους που δεν κάνουν τίποτα...Αφήστε που όλοι διαμαρτύρονται, επειδή όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι ίδιοι πληρώνουν μέσω των φόρων τους δημοσίους υπαλλήλους...Δεν έχει σχέση σε ποιον τομέα αναφέρονται...Εφορίες, δημόσιες τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ερτ και γενικά οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου...Την ίδια στιγμή βέβαια, όλοι κάνουμε αμάν για μια (ή και περισσότερες βρε αδερφέ..) θέση στο δημόσιο, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο...Μας αρκεί που βρίζουμε αυτό που πραγματικά επιζητούμε και έτσι ησυχάζουμε τη συνείδηση μας...

Όλα αυτά θαρρώ πως ήλθαν στο προσκήνιο ξανά ύστερα από την απόφαση της πεφωτισμένης κυβέρνησης να περικόψει προς το παρόν στην ουσία τον 14ο μισθό στο δημόσιο τομέα...Λέω προς το παρόν γιατί το μέλλον πιθανώς να επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις...Φυσικά απέναντι στη συγκεκριμένη απόφαση θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι, διότι το μέλλον δεν ξέρουμε τι πρόκειται να επιφυλάξει για όλους μας...Και το χειρότερο που έχουμε να κάνουμε σαν απλοί εργαζόμενοι είναι να χωριζόμαστε σε κατηγορίες, η μία εκ των οποίων να φθονεί τις άλλες και να επιθυμεί να περικοπούν τα προνόμια των άλλων...Διότι στην περίπτωση αυτή, άπαντα τα εργασιακά δικαιώματα μας θα πάνε περίπατο και εμείς θα μείνουμε να φιλονικούμε...Τελοσπάντων ξέφυγα...

Πέρα λοιπόν από τις ανεκδιήγητες κυβερνήσεις όλων των χρόνων, ο γιγαντιαίος δημόσιος τομέας σε αυτή τη χώρα είναι ένα θέμα, το οποίο κάποτε θα πρέπει να επιλυθεί...Φυσικά η επίλυση δεν μπορεί να έρθει με μαζικές απολύσεις και περικοπές, αλλά με διαφόρων ειδών κίνητρα για να απορροφηθούν οι εργαζόμενοι σε άλλους τομείς...Στο κάτω κάτω τα ίδια τα κόμματα είναι αυτά που δημιούργησαν το πρόβλημα, δημιουργώντας στρατιές δημοσίων υπαλλήλων για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους...Για αυτό λοιπόν οι περικοπές αλλά και οι τυχόν προσλήψεις θα πρέπει να γίνονται όχι με γνώμονα κομματικά κριτήρια, αλλά με κριτήρια παραγωγικότητας..Έτσι όπως κάθε απλός ιδιωτικός υπάλληλος κρίνεται ανα πάσα στιγμή και μπορεί να βρεθεί στο δρόμο χωρίς να το καταλάβει, έτσι θα πρέπει κάποτε να μπουν και σε αυτό το ρημάδι το δημόσιο τα κριτήρια παραγωγικότητας, μπας και δουλέψει ποτέ αυτή η χαλασμένη μηχανή που ονομάζεται ελληνικό κράτος...Δεν τρέφω πάντως πραγματικές ελπίδες, πως θα γίνει ποτέ κάτι τέτοιο...Εδώ η νέα κυβέρνηση αφού μας έπρηξε τα αρ..συκώτια με την ανοιχτή διακυβέρνηση και τη διαδικασία αποστολής βιογραφικών, στο τέλος διόρισε στις θέσεις γραμματέων και προϊσταμένων δημοσίου, πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας, κομματικά όργανα, συνδικαλιστές και κομματικά όργανα...

Δεν έχω σκοπό να τσουβαλιάσω όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε έχω σαφή και ξεκάθαρη άποψη για το τι πρέπει να γίνει...Αυτό που ξέρω είναι πως τα κριτήρια παραγωγικότητας είναι η μόνη λύση...Όλοι μας, στις συναλλαγές με τις δημόσιες υπηρεσίες έχουμε συναντήσει ανθρώπους που απροκάλυπτα κάθονται και γράφουν τον πολίτη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και άλλους που αγωνίζονται πραγματικά για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη, καλύπτοντας δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν και άλλοι...Δεν μπορώ φυσικά να αποφανθώ ποιο είναι το ποσοστό της πρώτης κατηγορίας και ποιο της δεύτερης...Το μόνο βέβαιο είναι ότι υπάρχουν και οι δύο και κάποτε θα πρέπει και στο δημόσιο μια τάξη...

Χαρακτηριστικά, θα αναφέρω δύο περιστατικά που μου συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, για να δείτε πως αντιλαμβάνονται το ρόλο τους ως δημόσιοι υπάλληλοι και υπηρέτες του απλού πολίτη, κάποιοι άνθρωποι...Παρόμοια παραδείγματα φυσικά όλοι φαντάζομαι πως έχουμε πάμπολλα...

Έγινα που λέτε και εγώ μάρτυρας της τεράστιας εγκληματικότητας που ταλανίζει αυτή τη χώρα όταν κάποιοι έξυπνοι μου αφαίρεσαν διάφορα προσωπικά έγγραφα...Αν το δει πρακτικά κανείς και κρίνοντας από όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, θα δει πως μου πήραν απλά κάποια προσωπικά έγγραφα άνευ ουσιαστικής σημασίας...Όμως όταν γίνεσαι αντικείμενο κλοπής, δεν παύει η ψυχολογία σου να πέφτει πολύ χαμηλά...Έπρεπε λοιπόν να πάω να αναγγείλω το γεγονός στην αρμόδια υπηρεσία, που είναι επιφορτισμένη με την προστασία του πολίτη...Από κει και πέρα ξεκινά η θεατρική παράσταση και τα κωμικοτραγικά περιστατικά διαδέχονταν το ένα το άλλο...Για λίγες στιγμές, ένιωσα πως ήμουν πρωταγωνιστής σε σκετσάκι του ΑΜΑΝ, αφού να φανταστείτε για να καλμάρω τα νεύρα μου, σκεφτόμουν πως δε μπορεί από κάπου θα ξεπεταχτεί και ο Σερβετάς για να λάβει επιτέλους τέλος το αστείο...Πηγαίνω που λέτε στην κεντρική είσοδο της υπηρεσίας και αναφέρω το λόγο για τον οποίο τους επισκέφτηκα...Εκεί ήταν ένα παιδάκι, που μου ανέφερε πως θα έπρεπε να ξαναπεράσω σε μία με δύο ώρες γιατί οι υπεύθυνοι, βρίσκονταν έξω καθώς είχε τύχει κάτι επείγον...Δε βαριέσαι λέω..επείγον, επείγον και αποφάσισα να περπατήσω λίγο μπας και συνέλθω...Στο δρόμο περιδιαβαίνοντας τα μαγαζιά, είδα δύο τύπους της υπηρεσίας του πολίτη να τρώνε σουβλάκια σε ένα σουβλατζίδικο..Σκέφτομαι από μέσα μου τότε...'έχει γούστο να είναι αυτό το επείγον περιστατικό...Τουλάχιστον να μου το λέγανε και θα έδειχνα κατανόηση και ίσως να τους κερνούσα και καμιά μπίρα...Η πείνα είναι όντως επείγουσα ανάγκη'...Τελοσπάντων μετά από μια ώρα, επέστρεψα και ώ του θαύματος, όντως οι υπεύθυνοι ήταν αυτοί που έτρωγαν τα σουβλάκια...Μόλις τους ανέφερα το συμβάν, η αντίδραση τους ήταν άμεση...Έχουμε πολύ δουλειά, να έρθεις αύριο το πρωί, αλλά καλύτερα είναι να πας στην υπηρεσία που είναι κοντά στον τόπο του συμβάντος, διότι εμείς εδώ πνιγόμαστε στη δουλειά...Λέω δεν μπορεί, αυτοί οι τύποι με δουλεύουν, αλλά και τι να έκανα;...Η επόμενη ημέρα ήταν Σάββατο, ξύπνησα πρωί πρωί, οπλίστηκα με υπομονή και ξεκίνησα για νέες περιπέτειες...Πράγματι έφτασα στον τόπο και με οδήγησαν στον υπεύθυνο...Πήγα να μπω μέσα στο γραφείο και αυτός με βλοσυρό ύφος, μου είπε...'θα σου πω εγώ πότε θα μπεις'...Βλέπετε παρακολουθούσε τηλεόραση και δεν μπορούσε ένας τυχάρπαστος να του διακόψει την παρακολούθηση, έτσι δεν είναι; Μην φανταστείτε κανέναν ψαρωτικό τύπο...Ένας αξύριστος νεαρός ήταν, ίσως και πιο μικρός από εμένα, αλλά βλέπετε δυστυχώς η δημόσια εξουσία είναι όπλο για όποιον την κατέχει...Με τα πολλά, με δέχτηκε στο γραφείο, του εξήγησα τι είχε συμβεί (αφού μας διέκοψε δυο τρεις φορές το κινητό του...) και τότε μου είπε το αμίμητο..."Θα σου μιλήσω σαν φίλος...Μην μπλέξεις με την υπηρεσία μας, οι διαδικασίες είναι γραφειοκρατικές και δεν πρόκειται να πετύχεις κάτι (σώπα λες και δεν το είχα καταλάβει...) δήλωσε απλά μια απώλεια και σταμάτησε εκεί, γιατί άδικα θα ταλαιπωρηθείς...Πήγαινε βγάλε καινούρια έγγραφα και μην ασχολείσαι...Δεν στα λέω αυτά επειδή βαριέμαι (μπα, προς Θεού, ούτε μου πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο...), εγώ για το καλό σου το λέω..."Έμεινα άφωνος...Τον χαιρέτησα τυπικά και βγήκα έξω, φεύγοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, βρίζοντας από μέσα μου τόσο για την προθυμία με την οποία με υποδέχτηκαν όλοι οι τύποι αυτές τις δύο ημέρες, όσο και για την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών...Σιχάθηκα...Να φανταστείτε πως τόσο καιρό μετά και ακόμα δεν έχω κινήσει τις διαδικασίες αντικατάστασης..Αθάνατη Ελλάδα με τις δημόσιες υπηρεσίες...(Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να είστε δύσπιστοι στα παραπάνω...Αλλά σας ορκίζομαι πως διηγήθηκα μόνο το 30% από τα όσα συνέβησαν ενδεικτικά για να καταλάβετε χωρίς κανενός είδους υπερβολής...Δεν προχωρώ περαιτέρω τη διήγηση για ευνόητους λόγους, αλλά να είστε σίγουροι πως αν το κάνω θα φρίξετε, όπως έφριξα και εγώ...Το αφήνω λοιπόν εδώ...)

Αλλά το νόμισμα όπως λένε έχει πάντοτε δύο όψεις...Για το ίδιο θέμα και συγκεκριμένα για τα απαιτούμενα έγγραφα για την έκδοση νέων χαρτιών, αναγκάστηκα να επισκεφθώ ένα κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών...Φυσικά μπήκα μέσα προκατειλημμένος και έτοιμος να ακούσω τα πάντα και το κυριότερο: προετοιμασμένος για το χειρότερο...Πλέον τίποτα δεν επρόκειτο να με ταράξει και να με εκπλήξει...Μπήκα μέσα λοιπόν και αντίκρισα έναν υπάλληλο πίσω από το γκισέ με γένια, κοτσίδα καθήμενο σε αναπηρικό καροτσάκι...Σαν κλασσικός ανεγκέφαλος Έλληνας, δεν θα αρνηθώ πως στιγμιαία σκέφτηκα πως τον έχουν τοποθετήσει εκεί χαριστικά λόγω της πάθησης...Μόλις όμως ήρθε η σειρά μου να εξυπηρετηθώ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος με έκανε να αισθανθώ ηλίθιος και γελοίος για τη σκέψη που είχα προηγουμένως πραγματοποιήσει και να θέλω να καταπιώ τη γλώσσα μου...Η εξυπηρέτηση που έτυχα ήταν με λίγα λόγια υπέροχη...Ο άνθρωπος με καθοδήγησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μου πρότεινε τις καλύτερες λύσεις και μου πρότεινε επίσης την καλύτερη κατά την προσωπική του άποψη διαδικασία για να ταλαιπωρηθώ όσο το δυνατόν λιγότερο και να πληρώσω όσο το δυνατόν λιγότερα...Αξίζει να σημειωθεί η πώρωση και το πάθος με τα οποία μου εξηγούσε όλα αυτά. Μου υπέδειξε επίσης, την σειρά την οποία θα πρέπει να ακολουθήσω καθώς και το που θα πρέπει να απευθυνθώ για το κάθε χαρτί χωριστά...Εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως δεν περίμενε κανείς πίσω από μένα, μου αφιέρωσε τουλάχιστον 10 λεπτά εξηγώντας μου το καθετί...Στην ουσία απλά ενημερώθηκα που θα πρέπει να απευθυνθώ, δεν τελείωσα εκεί τη διαδικασία...Απλά, ειλικρινά αυτός ο άνθρωπος με τη συμπεριφορά του και τις οδηγίες του με σκλάβωσε...Και άλλοι έχουν χρόνο, αλλά προτιμούν να κάνουν τσιγάρο, να διαβάσουν εφημερίδα και σε ξεπετούν στο λεπτό...Φεύγοντας έκανα κάτι που δε συνηθίζω να κάνω συχνά στη ζωή μου...Σχετικά μεγαλόφωνα, για να το ακούσουν τόσο οι υπόλοιποι υπάλληλοι όσο και οι απλοί πολίτες που βρίσκονταν εκεί, του είπα..."Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις πληροφορίες, την καθοδήγηση και το ενδιαφέρον...Είσαστε πολύ εξυπηρετικός"..Και έφυγα...Απλά σαν αναγνώριση για έναν άνθρωπο ο οποίος επιτελούσε το καθήκον του με απόλυτο επαγγελματισμό και πρωτοφανή εξυπηρέτηση για τα ελληνικά δεδομένα...Μάλιστα λογικά, ο συγκεκριμένος άνθρωπος πιθανώς να ήταν ένας απλός συμβασιούχος και αυτό τον έκανε στα μάτια μου ακόμη περισσότερο συμπαθητικό και αξιοθαύμαστο...

Δεν επιθυμώ να αναφερθώ περαιτέρω επί του θέματος...Αν οι ιθύνοντες επιθυμούν να βάλουν τάξη δεν έχουν παρά να παραδειγματιστούν από συμπεριφορές σαν τις παραπάνω ένθεν κακείθεν...Είναι σίγουρο πως υπάρχουν πλήθος από τέτοιες συμπεριφορές σε κάθε δημόσια υπηρεσία...Το μόνο που απομένει είναι να εκτιμηθούν όλες αυτές αναλόγως...Προσωπικά, δεν ντρέπομαι να πω πως τύπους σαν της πρώτης κατηγορίας δε γουστάρω να τους πληρώνω...Όπως επίσης για τη δεύτερη περίπτωση, θα στενοχωρηθώ αν γίνουν οποιεσδήποτε περικοπές στον ούτως ή άλλως (λογικά) μικρό μισθό του δεύτερου ανθρώπου...Και μη μου πει κανείς, πως οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι δεν έχουν τα απαιτούμενα μέσα για να εργαστούν...Διότι προσωπικά για μένα, αυτό που κυρίως μετρά είναι η διάθεση για προσφορά, η επαγγελματική ευσηνειδησία και η διάθεση να τιμάς κάθε ευρώ που λαμβάνεις από τον κρατικό κορβανά...Αυτά και το αφήνω εδώ...

υγ1 Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει και τραγούδι, για να συνοδεύσει την ανάγνωση...Ένα τραγούδι απόλυτα σχετικό με όλα τα παραπάνω...Ο περίφημος "δημόσιος φορέας", που αν και γραμμένος σχεδόν είκοσι χρόνια πριν παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ...Και πέρα από αυτό μας θυμίζει άλλες εποχές...Τότε που τα πράγματα ήταν καλύτερα, τότε που το μέλλον προδιαγραφόταν ευοίωνο, τότε που ο Τσακνής ήταν περισσότερο μαχητικός και αγριεμένος και τότε που ο Λάκης έκανε πραγματική σάτιρα και όχι στοχευμένη κριτική...Δικό σας...