Η χρησιμότητα μιας ματιάς προς τα πίσω...

Εδώ και καιρό είχα συλλάβει τη σκέψη, να τυπώσω σε υλική μορφή κάποια από τα κείμενα του συγκεκριμένου ιστότοπου και να τα συγκεντρώσω σε μια απλή έκδοση...Κυρίως για προσωπική χρήση δηλαδή, ενώ ίσως να προμήθευα όποιον το ζητούσε με ένα αντίγραφο...Ένα ιδιότυπο top-40 ή top-50 δηλαδή, με τις αναρτήσεις που προσωπικά συμπαθώ περισσότερο και μου φαίνονται περισσότερο εύστοχες, προσθέτοντας ένα σχόλιο ή μερικές σύντομες φράσεις, που συνδέονται με αυτές...Βέβαια η αμέλεια μου είναι παροιμιώδης για μια ακόμη φορά...Συνέλαβα την ιδέα περί το Δεκέμβρη, ξεκίνησα την υλοποίηση της μετά την Πρωτοχρονιά, πέρασε το Πάσχα και ακόμα δεν έχω φτάσει ούτε καν στη μέση...Αλλά το θέμα μου στην παρούσα ανάρτηση δεν είναι αυτό...

Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, χρειάστηκε να κάνω μια τυπική αναδρομή στο παρελθόν...Διάβασα παλιές αναρτήσεις και καθόμουν και σκεφτόμουν, τι από όλα αυτά τα θέματα που σχολίαζα εκείνο τον καιρό έχει τώρα μεταβληθεί...Επίσης, στις διάφορων ειδών εκτιμήσεις που έκανα για την εξέλιξη διαφόρων θεμάτων, είχε αρκετό ενδιαφέρον να δω αν έπεσα μέσα, έξω ή εντελώς αλλού...Πάρτε το σαν ένα είδος αυτοκριτικής ή αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά τουλάχιστον ελέγχω τον εαυτό μου κατά καιρούς...Και όταν το κάνει αυτός ένας ταπεινός και αναξιόπιστος blogger, πως είναι δυνατόν να μην κάνουν το ίδιο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ειδικά η τηλεόραση και οι ειδήσεις; Τα οποία πετούν στην κυριολεξία μια είδηση στον αέρα, η οποία κάποιες φορές δεν είναι καν διασταυρωμένη, και δημιουργούν το κλίμα που θέλουν...Ο κόσμος παραμυθιάζεται και τρομοκρατείται έστω και πρόσκαιρα και τα κανάλια αφού κοπάσει ο κουρνιαχτός περνούν στο επόμενο ανάλογο θέμα...Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει τις υποτιθέμενες εκπομπές αποκαλύψεων να επανέρχονται στα θέματα που οι ίδιες αποκάλυψαν;...Εγώ προσωπικά σχεδόν ποτέ...Ίσα ίσα, πάμπολλες φορές έχω παρακολουθήσει διαφόρων ειδών αποκαλύψεις και διαπομπεύσεις ανθρώπων στη μικρή οθόνη, οι οποίες ποτέ δεν αποδείχθηκαν βάσιμες και αληθινές στις αίθουσες των δικαστηρίων...Φυσικά πάντα τα κανάλια δεν σπεύδουν να αποκαταστήσουν τότε την τιμή των θιγόμενων προσώπων...Αλλά και να το κάνουν, η είδηση θα χωθεί ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα την πάρει κανείς χαμπάρι...Στο κάτω κάτω, στη συνείδηση του απλού κόσμου, η τηλεόραση έχει το ρόλο του κριτή των πάντων, η οποία δικάζει, αποφασίζει, διαστρεβλώνει και καταστρέφει...

Πολλοί ενδεχομένως να βρίσκεται τις παραπάνω φωνές από υπερβολικές ως αβάσιμες...Δικαίωμα σας...Αλλά επιτρέψτε μου και εμένα το δικαίωμα να είμαι της άποψης πως, τη σημερινή εποχή η έννοια αξιοπιστία και καθαρή αντικειμενική ενημέρωση είναι είδος προς πλήρη εξαφάνιση, τη στιγμή που κυριαρχούν τα επιχειρηματικά και επαγγελματικά συμφέροντα, οι δημόσιες σχέσεις, οι κατασκευασμένες ειδήσεις, τα τρομοσενάρια και η ειδησεογραφία του πισινού και της αποχαύνωσης...Μου αρέσει που κάποιοι ισχυρίζονται πως η ενημέρωση μέσω των blogs είναι εντελώς αναξιόπιστη...Μπορεί και να έχουν δίκιο, εγώ όμως αυτό που ξέρω είναι πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να ανατρέξεις στο αρχείο ενός blog και να δεις τι έγραφε παλιότερα, από τη στιγμή που τα γραπτά μένουν...Στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία αντίθετα, όπου δεσπόζει η εικόνα, βλέπεις μια είδηση και καμιά δεκαριά δημοσιογράφους να την υποστηρίζουν και τυπώνεται στο μυαλό σου η ιδέα πως αποτελεί δεδομένο έστω και αν στηρίζεται σε φαντασιόπληκτα σενάρια και αστήρικτες φήμες...

Δεν το συνεχίζω περαιτέρω πάνω στο θέμα, καθώς φαντάζομαι πως έγιναν κατανοητά τα παραπάνω...Απλά επειδή έτσι το ξεκίνησα γράφοντας για το συγκεκριμένο ιστότοπο, λέω να το τελειώσω με τον ίδιο τρόπο και να αναφερθώ στην εξέλιξη κάποιων θεμάτων σήμερα, τα οποία έθιξε ο φτωχός συγγενής αρκετούς μήνες πριν...Άλλωστε τούτη είναι η πρώτη ανάρτηση ύστερα από το Πάσχα και δεν πειράζει αν την αναλώσουμε με τον τρόπο αυτό...Μερικά από τα συμπεράσματα είναι αυτά που παραθέτω αμέσως...

-Για παράδειγμα, το περασμένο καλοκαίρι διατύπωνα με σκωπτικό τρόπο τις μεγάλες αμφιβολίες μου για το φαινόμενο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους που επιβλήθηκε...Κοντά ένα χρόνο μετά και πλέον δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα...Έχω δει να καπνίζουν απροκάλυπτα σε όλους τους πιθανούς χώρους, από δημόσιες υπηρεσίες, καφετέριες, νοσοκομεία, νυχτερινά μαγαζιά και γενικώς όπου κι αν έχω πάει...Μου χει τύχει να βγω από δημόσια υπηρεσία και τα ρούχα μου να μυρίζουν τσιγαρίλα, λες και βρισκόμουν σε τεκέ...

-Επίσης με πολυάριθμες αναρτήσεις έκραζα άπαντα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, την διαφθορά που έχει υπεισέλθει σε αυτά, αλλά και το γεγονός την μετακύλισης των πολιτικών ευθυνών από υπεύθυνο σε υπεύθυνο...Λίγους μήνες μετά και όλοι σχεδόν παραδέχονται πως ο Κωστάκης ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός, ενώ η επικοινωνιακή φούσκα που ακούει στο όνομα τωρινή κυβέρνηση έχει σκάσει προ πολλού...Σχεδόν όλοι είπα; Γράψτε λάθος...Υπάρχουν αρκετοί που ακόμα τους ακολουθούν και τους πιστεύουν...Με τις υγείες τους...

-Με δύο ή τρεις αναρτήσεις αναφέρθηκα στην υποτιθέμενη πανδημία της γρίπης των χοίρων και στην τρομοκράτηση του απλού κόσμου προς όφελος πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών...Τότε όσοι διατύπωναν επιφυλάξεις και διαφωνίες θεωρούνταν γραφικοί...Και φυσικά δε μιλώ για έναν ασήμαντο σαν εμένα, μιλώ για επιστήμονες που έδιναν συνεντεύξεις και προσπαθούσαν να αποκαλύψουν το μεγάλο παραμύθι...Σήμερα και αφού η πανδημία δεν ήλθε ποτέ, οι φωνές αμφισβήτησης ολοένα και πληθαίνουν και όλο και περισσότεροι ανοίγουν το στόμα τους και λεν πικρές αλήθειες...Αλλά θαρρώ πως αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους απλούς πολίτες της χώρας τούτης, που δε μάσησαν από τα τρομοκρατικά σενάρια και αρνήθηκαν να εμβολιαστούν, αφήνοντας τους ανευθυνο-υπεύθυνους να αναρωτιούνται για το τι θα κάνουν με τα εμβόλια που αναίτια φορτώθηκαν και που θα τα βάλουν, αν και η απάντηση ως προς το τελευταίο θεωρώ πως είναι αυτονόητη...

-Για τα αθλητικά και ειδικά για τον Ολυμπιακό, στον οποίο επισταμένως αναφέρθηκα όλη τη χρονιά δεν θεωρώ πως αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά...Στο κάτω κάτω, θεωρώ πως είναι σαν να κλέβεις εκκλησία, όταν μιλάς για τις διοικητικές ευθύνες, χλευάζεις και αμφισβητείς την επιτυχία επιλογών γ κατηγορίας τύπου Τιμούρ, και μιλάς για το κακό που κάνουν στην ομάδα οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι με τον τρόπο τους...

-Ξεχωριστή θέση πάντως για μένα κατέχουν πλην των αναρτήσεων που αφορούσαν προσωπικά εμένα αλλά και των χιουμοριστικών, κάποιες άλλες στις οποίες αναφέρθηκα σε θέματα για τα οποία ποτέ δεν διαβάζω κάτι σχετικό στα mainstream έντυπα...Θέματα όπως τα εργατικά ατυχήματα, οι στημένες δημοσκοπήσεις, οι φοιτητικές εκλογές και η κατάντια τους, το δυστύχημα των Τεμπών,η αποχαύνωση που μας σερβίρουν με το lifestyle, ο φανατισμός αλλά και κάποιοι παντελώς ξεχασμένοι ήρωες, αλλά και πολλά πολλά άλλα...

Μέρες που είναι, είπα και εγώ μια φορά να ευλογήσω λίγο τα γένια μου...Στο κάτω κάτω το έχουμε ξαναπεί από αυτό εδώ το βήμα, με ένα παράδειγμα που αντικατοπτρίζει του λόγου το αληθές...Η κουκουβάγια θεωρεί πως τα παιδιά της είναι τα ομορφότερα που υπάρχουν...Και όποιος ενοχλείται, ας σκεφτεί πως το ίδιο κάνουν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνεχώς, διαλαλώντας την πραμάτεια τους, η οποία εδώ που τα λέμε στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ανούσια, σάπια και περιέχει ελάχιστα ψήγματα αλήθειας...

Το κύκνειο άσμα του 2009...

Αυτό ήταν αγαπητοί μου φίλοι και για φέτος...Μια ακόμη χρονιά σε λίγες ώρες μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και το μόνο που αφήνει πίσω τις είναι οι αναμνήσεις και οι θύμησες...Δεν απομένει παρά να φαγωθεί η ουρά από το μεγάλο και αχώνευτο βόδι που ακούει στο όνομα 2009...Ένας ακόμη χρόνος σε λίγες ώρες θα φορτωθεί στις πλάτες μας, μεγαλώνοντας το φορτίο...

Δεν είμαι σε καμία περίπτωση από τους ανθρώπους, οι οποίοι μετρούν μέρα την ημέρα περιμένοντας να έρθουν οι σημαντικές αργίες ή γιορτές...Για την ακρίβεια, ούτε τα Σαββατοκύριακα δεν περιμένω με ανυπομονησία κατά το πέρασμα των εβδομάδων...Το βρίσκω πέρα για πέρα ανούσιο κάτι τέτοιο...Διότι ο χρόνος περνάει, οι καθημερινές ευκαιρίες μένουν ανεκμετάλλευτες και θα φτάσουμε στο σημείο, όπου θα είναι πραγματικά αργά για ότι θελήσουμε να πράξουμε στη ζωή μας...Το λέω αυτό διότι γνωρίζω ανθρώπους που τα τριήμερα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς τα είχαν σημαδεμένα από το καλοκαίρι και τα περίμεναν πως και πως...Τους δικαιολογώ απόλυτα...Αλλά επιτρέψτε μου να είμαι της άποψης πως αν περιμένουμε τις χρονιάρες ημέρες και τα Σαββατοκύριακα για να ξεδώσουμε, τότε θεωρώ πως αφήνουμε το χρόνο να περνά εντελώς ανεκμετάλλευτος, χωρίς ουσία και προορισμό...

Ήταν περίεργη χρονιά τελικά το 2009, θα πρέπει να το παραδεχτούμε..Περιείχε αρκετές καλές αλλά και κακές στιγμές...Οπωσδήποτε πάντως ήταν μια μεταβατική χρονιά, αναφερόμενος τουλάχιστον στην αφεντιά μου...Μια χρονιά με πολλές και ξαφνικές αλλαγές, σε σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής μου...Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας συνέβησαν πάρα πολλά πράγματα, τα οποία ποτέ δεν είχα φανταστεί και φυσικά δεν είχα ούτε καν υποψιαστεί...Μια χρονιά με πολλά σκαμπανεβάσματα και συνεχείς μεταβολές προς το κακό αλλά και το καλό...Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας τα δεδομένα ανατράπηκαν αρκετές φορές κόντρα στα όποια προγνωστικά...Μια χρονιά, στην οποία η γραμμή των συναισθημάτων μου δεν ήταν ευθεία, αλλά έμοιαζε με το ίχνος που αφήνει ο σεισμογράφος την ώρα του σεισμού...Παρόλα αυτά πάντως μου συμβαίνει το εξής οξύμωρο και παράξενο...Ενώ το 2009 μου φάνηκε πως πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, ωστόσο η αρχή του 2009 μου μοιάζει να βρίσκεται πάρα πολύ μακριά...Βλέπετε το χει η μοίρα του παράξενου να του τυχαίνουν τα παράξενα, δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω...

Λένε πως μετά από ένα μεταβατικό έτος, έχει σειρά ένα έτος των μεγάλων αποφάσεων και μεγάλων γεγονότων...Δεν ξέρω ποιος το λέει αυτό...Ίσως να το λένε οι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να τους συμβεί κάτι τέτοιο και ποιούν την επιθυμία τους ευχή...Ίσως και αυτοί, οι οποίοι βλέπουν το χρόνο να περνά χωρίς να τολμούν να λάβουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες..Αυτό που ξέρω πάντως, ότι όλοι έχουμε την ανάγκη να δούμε τον ερχομό του νέου έτους μέσα από μια χαραμάδα αισιοδοξίας, αν θέλουμε να έχουμε έστω και μία ελπίδα να τα βγάλουμε πέρα...Εγώ πάντως προτείνω να δώσουμε και στον καινούριο χρόνο μια ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει και τι μπορεί να μας προσφέρει...Εδώ μοιράζουμε αφειδώς ευκαιρίες σε ανίκανες κυβερνήσεις, που μας κάθονται στο σβέρκο για ολόκληρες τετραετίες και δε λένε να μας αφήσουν να πάρουμε ανάσα...Στο κάτω κάτω, αν δεν μας ικανοποιήσει η καινούρια χρονιά, θα πάρει και αυτή την άγουσα για τα αποδυτήρια ύστερα από 12 μήνες...Λέω λοιπόν πως δε χάνουμε τίποτα για να προσπαθήσουμε και η ιστορία ας γράψει ότι θέλει...

Πέρα από όλα τα σημαντικά που έφερε στη ζωή μου το 2009, οπωσδήποτε ξεχωριστή θέση κατέχει η δημιουργία του συγκεκριμένου ιστότοπου...Πέρασε ήδη ένας χρόνος σχεδόν, από την ημέρα εκείνη κατά την οποία ένα νεογέννητο και ταπεινό blog, o φτωχός συγγενής, ανέβηκε στον αέρα του internet και ήρθε να προστεθεί πλάι σε όλα τα υπόλοιπα...12 ολόκληροι μήνες, περίπου 180 βαρβάτες σε μέγεθος αναρτήσεις, χιλιάδες λέξεις και σκέψεις είδαν το φως της δημοσιότητας..Όπως πάμπολλες ήταν και οι ώρες που αφιερώθηκαν σε αυτό από την πλευρά μου...Σήμερα λοιπόν που ολοκληρώνεται ο πρώτος χρόνος, κάθομαι και σκέφτομαι αν τελικά άξιζε όλη αυτή η προσπάθεια μέσα σε όλο το πιεσμένο πρόγραμμα της καθημερινότητάς μου...Θεωρώ πως άξιζε 100%...Όχι για τις μαχητικές και επικριτικές δημοσιεύσεις..Ούτε για τις αιρετικές απόψεις...ούτε καν για τα πολιτικά, τα αθλητικά ή τα χιουμοριστικά..Ούτε καν για τις αναρτήσεις αυτές, που αναδημοσιεύτηκαν από πολλά αξιόλογα ιστολόγια στο διαδίκτυο...Άξιζε φυσικά και για όλα αυτά...Αλλά κυρίως άξιζε, επειδή είναι μια ασχολία που με γεμίζει εμένα εσωτερικά και για τα συναισθήματα που αισθάνομαι κάθε φορά που ανατρέχω στο αρχείο και ξαναδιαβάζω τις παλιές αναρτήσεις...Για το χαμόγελο, τον προβληματισμό, τις σκέψεις, τα δάκρυα ίσως και όλα αυτά που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που γυρίζω στο αρχείο και διαβάζω τις παλιές αναρτήσεις, ενθυμούμενος τα γεγονότα που στάθηκαν αφορμή για όλες αυτές...Πολλοί μπορεί να πείτε, πως ζω στο μικρόκοσμο μου και ικανοποιούμαι με πράγματα, με μικρή απήχηση και μικρή σημασία...Μπορεί τελικά να είναι και έτσι...Αλλά τον μικρόκοσμο μου τον προτιμώ αναφανδόν σε σχέση με τον κόσμο, που έχουν χτίσει οι άλλοι για μένα και για μας, φυσικά χωρίς εμάς...

Φυσικά, η ταπεινή τούτη σελίδα αντιμετώπισε ως νεόκοπη αρκετές παιδικές ασθένειες, αλλά όλες τις ξεπέρασε με επιτυχία...Υπήρχαν πολλές υπερβολικές σκέψεις, κάποιες γενικότητες αλλά πάρα πολλές καλές και εύστοχες στιγμές...Έχω την ευκαιρία να το διαπιστώσω αυτό τις ημέρες αυτές, που προσπαθώ να συγκεντρώσω τις καλύτερες αναρτήσεις του φτωχού συγγενή, να τις εκτυπώσω και πρόχειρα να τις βιβλιοδετήσω...Τα αντίτυπα θα είναι λίγα και όποιος θέλει ένα από αυτά θα πρέπει να μου το πει άμεσα, ιδίως όσοι βρίσκεται αφόρητο το διάβασμα μπροστά σε μια οθόνη και προτιμάται τον παραδοσιακό τρόπο...Ο στόχος μου είναι αυτή η έκδοση να περιλαμβάνει τις 50 καλύτερες αναρτήσεις του φτωχού συγγενή σύμφωνα με τα προσωπικά μου κριτήρια σε σχέση με όλα τα θέματα, περιποιημένες, ανανεωμένες μαζί με ένα μικρό σχόλιο τωρινό...Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση δυσκολία αντιμετώπισα στο να συγκροτήσω την 50άδα...Για την ακρίβεια, ακόμη διατηρώ πολλά διλήμματα...Θα μου πείτε, τα βρίσκω όλα ρόδινα επειδή τα έγραψα εγώ...Ξέρετε στη λογική που ακόμη και η κουκουβάγια βρίσκει πως τα παιδιά της είναι τα πιο όμορφα που υπάρχουν...Αλλά δε με νοιάζει αν κάποιοι από εσάς βλέπετε τις αναρτήσεις μου σαν κουκουβάγιες..Για μένα είναι το ομορφότερο και το πιο καλλίφωνο πουλί της γης, το οποίο θα συνεχίσει να κελαηδά για καιρό ακόμη, καλώς εχόντων των πραγμάτων...
Αυτά είχα να αναφέρω, ως τελευταίο σημείωμα της παρούσας χρονιάς...Προχωράμε μπροστά και αντιμετωπίζουμε το μέλλον με θάρρος και τόλμη...Το τι θα φέρει λίγο θα πρέπει τελικά να μας απασχολεί...Αυτό που μετρά είναι η διαδρομή και ο αγώνας...Το αποτέλεσμα μπορεί να το καθορίσουν πολλοί εξωγενείς παράγοντες, στήνοντας το παιχνίδι...Την προσπάθεια δεν μπορεί όμως κανείς να τη μηδενίσει όσο και να προσπαθήσει...
Καλή χρονιά να έχουμε...

υγ1 Έτσι για το καλό της ημέρας, σήμερα έχει και τραγουδάκι...Από ένα συγκρότημα που αν και έχει σχετικά καλό ήχο, έχει καταντήσει τόσο χιλιοπαιγμένο και mainstream, που τους κάνει πολλές φορές ανυπόφορους για μένα και σε λίγο πιθανώς να γίνουν χειρότεροι και από τον καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάζονται φέτος...Αλλά το συγκεκριμένο τραγουδάκι είναι όμορφο αντικειμενικά.Αφιερωμένο σε όλους όσους αισθάνονται την ανάγκη να φύγουν, δεν αφήνουν ποτέ τα όνειρα τους, συνεχίζουν τις προσπάθειες τους υπό αντίξοες συνθήκες και απέναντι σε παράξενες καταστάσεις αν και χωρίς πολλούς συμμάχους, για όλους αυτούς τελικά που θέλουν να γυρίσουν την κλεψύδρα από την αρχή και ότι βγει και να γυρίσουν το χρόνο πίσω με την ελπίδα να μην έκαναν τα ίδια λάθη...Η ομώνυμη "κλεψύδρα" λοιπόν, από τους Onirama...