Δημοτικές εκλογές και τοπική αυτοδιοίκηση...

Δεν απομένουν παρά ελάχιστες πλέον ημέρες, από τη διενέργεια και αυτών των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στη χώρα μας και αισθάνομαι την ανάγκη να αραδιάσω μερικές σκέψεις για την όλη διαδικασία. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όλη αυτή η διαδικασία των εκλογών δεν με ενδιαφέρει και πάρα πολύ, από τη στιγμή που θεωρώ βέβαιο πως πρόκειται να είναι μια από τα ίδια, για αυτό και ο φτωχός συγγενής δεν πρόκειται να σπαταλήσει άλλη ανάρτηση πλην της σημερινής, για το θεσμό αυτό...Υπάρχουν άλλωστε και πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί κανείς...

Κι΄όμως, η έννοια της τοπικής αυτοδιοίκησης θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικά ουσιώδης και επωφελής για την όλη λειτουργία της χώρας...Οι θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι εκ των πραγμάτων πιο κοντά στον απλό πολίτη και είναι σε θέση να γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του ο καθένας από εμάς...Αν εξαιρέσουμε τις απρόσωπες τεράστιες πόλεις, σε όλη την υπόλοιπη επικράτεια λίγο πολύ όλο και κάποιον γνωρίζουμε που να ασχολείται με τα τοπικά κοινά και θεωρητικά μπορεί να μας ακούσει πιο εύκολα και να καταλάβει το πρόβλημα μιας γειτονιάς, ενός χωριού ή και μιας πόλης ολόκληρης...Σε θεωρητικό όμως επίπεδο όλα αυτά και ίσως σε μια που θα πλησιάζει στην ιδανική...Διότι στη χώρα αυτή, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει καταντήσει και αυτή ένας ναός του βολέματος και του συμφέροντος...Βόλεμα τόσο για τους αιρετούς που απολαμβάνουν τα προνόμια των δημάρχων και των συμβούλων, χωρίς στην πλειονότητα των περιπτώσεων να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, όσο και για εμάς τους απλούς ψηφοφόρους που ζητούμε μια θέση, ένα ρουσφέτι για να εξυπηρετηθεί το προσωπικό μας όφελος εις βάρος των συνδημοτών μας, ή ένα χατήρι που αντιτίθεται στο κοινό καλό...Πιθανώς να ακούγεται σχεδόν μηδενιστικό όλο αυτό, αλλά είναι η προσωπική μου άποψη για το πως έχουν τα πράγματα...

Ανεξάρτητα από το αν κάποιος ψηφίζει στην πέρα ραχούλα ή στην Αθήνα για παράδειγμα, αυτό που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να διαφοροποιεί τις δημοτικές εκλογές, είναι το γεγονός πως ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει κάποιο ικανό άνθρωπο κατά τα δικά του κριτήρια με ικανά στελεχωμένο επιτελείο και όχι να επιλέξει πολιτικό σχηματισμό δηλαδή κόμμα. Ανεξάρτητα λοιπόν από το που ανήκει πολιτικά ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος ή σύμβουλος, αυτό που κανονικά θα πρέπει να μας απασχολεί αν είναι γνώστης των τοπικών προβλημάτων και αν θα μπορέσει να λειτουργήσει σαν εκπρόσωπος όλων των πολιτών και όχι μόνο αυτών που τον ψήφισαν...Για αυτό ακριβώς το λόγο, θεωρώ πως σε τίποτα δεν ωφελεί την τοπική αυτοδιοίκηση σαν θεσμό αυτός ο θερμός εναγκαλισμός με τα πολιτικά κόμματα. Προσωπικά όταν ακούω εκφράσεις του στυλ "πήρε το χρίσμα από το τάδε κόμμα", "στηρίζεται από το δείνα" και τα λοιπά, λυπάμαι για την κατάντια του όλου συστήματος το οποίο συνδέει όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής με τα απαρχαιωμένα σε ιδέες και αντιλήψεις και διεφθαρμένα ως εκεί που δεν παίρνει, πολιτικά κόμματα...

Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα παρατηρητικός κανείς για να δει την κομματικοποίηση των τωρινών εκλογών...Το γεγονός της ύπαρξης πλέον των περιφερειακών εκλογών μαζί με τις δημοτικές απενοχοποίησε τα κόμματα και τα έκανε να αποχωριστούν πολύ νωρίς το υποτιθέμενο ενδιαφέρον για την τοπική αυτοδιοίκηση, στρέφοντας το ενδιαφέρον και εστιάζοντας την προσοχή τους εκεί που συμφέρει το καθένα...Δεν έχουν περάσει παρά σχεδόν δύο σκάρτες εβδομάδες από την περιβόητη διακαναλική συνέντευξη του υποτιθέμενου πρωθυπουργού, που μιλούσε επί δύο ώρες γενικολογώντας, για να μας φοβερίσει πως θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές αν δεν υποστηρίξουμε τις επιλογές του...Κατ' αρχάς, για να προκηρύξει εκλογές θα πρέπει να το υπαγορεύσουν πρώτα αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τη χώρα και κατά δεύτερον το νόημα της δημοκρατίας είναι να αποφασίζει ο λαός ποιος είναι ο καλύτερος και όχι οι κυβερνώντες...Και να σκεφτεί κανείς πως προς το παρόν αυτό που μας σώζει από την κυβέρνηση του ΔΝΤ, είναι ο φόβος για τα ποσοστά των εκλογών...Από την άλλη πλευρά, οι κραυγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης μοιάζουν υποκριτικοί λεονταρισμοί, από τη στιγμή που αν αναλάβουν ξανά την εξουσία είναι απολύτως δεδομένο πως θα συνεχίσουν να υποτάσσονται στις επιταγές των ξένων κυβερνητών της χώρας...Με τους μικρούς δεν αξίζει νομίζω να ασχοληθώ...Ίσως να το πράξω, όταν θα προτείνουν κάποτε κάτι συγκεκριμένο και βιώσιμο και θα πάψουν να αρκούνται σε στείρες αρνήσεις και σε ξερά συνθήματα που παραμένουν τα ίδια εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες...Ίσως πάλι όταν τα αριστερά κόμματα αποκτήσουν αρχηγούς και στελέχη, που δεν θα διαθέτουν δεξιά τσέπη και εισοδήματα πρόκληση...Εν τω μεταξύ με τη φαιδρή και καιροσκοπική ακροδεξιά, δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς πιστεύω..

Το ζητούμενο είναι λοιπόν τι είναι καλύτερο να πράξουμε την προσεχή Κυριακή; Να πάμε να ψηφίσουμε ή να τους γράψουμε όλους κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Συμβουλές, προτροπές και υποδείξεις από εμένα μην περιμένετε...Πράττουν κάτι τέτοιο άλλωστε πάρα πολλοί τόσο στο ίντερνετ όσο και στα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης; Εγώ θα μιλήσω για τον εαυτό μου...Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές θα πάω να ψηφίσω...Όχι ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται με ικανοποιούν απόλυτα, ούτε καν μέτριες δε μου φαίνονται...Όμως υπάρχουν κάποια πρόσωπα που θαρρώ πως έχουν κάτι να προσφέρουν και πέρα από αυτό, σκέφτομαι πως αν δεν πάω να ψηφίσω θα αποφασίσουν για μια ακόμη φορά κάποιοι άνθρωποι που είναι κολλημένοι με κόμματα και στρεβλές λογικές...Για τις περιφερειακές εκλογές πάντως δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να ψηφίσω...Να ψηφίσω ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για την περιοχή μου και τα προβλήματα της, το θεωρώ ανούσιο...Αφήστε που την Κυριακή το βράδυ όταν κλασσικά θα παρακολουθώ τα εκλογικά αποτελέσματα και θα βλέπω τον χάρτη της Ελλάδος να παίρνει πράσινο και μπλε χρώμα και θα βλέπω πολιτικούς και δημοσιογράφους να κομπορρημονούν για τη νίκη τους και θα τσαντίζομαι αφάνταστα για μια ακόμη φορά...Τουλάχιστον όμως αυτή τη φορά θα είμαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό μου, αφού δε θα έχω συμβάλλει καθόλου σε αυτό το έγκλημα, αφού το δικό μου ψηφοδέλτιο θα περιέχει μια μούντζα ή κάτι παρόμοιο που θα σκεφτώ ως την Κυριακή...Θα έχω λοιπόν τη συνείδηση μου ήσυχη, πως το έγκλημα συντελέστηκε χωρίς τη δικά μου συνδρομή και θα αφήσω το πεδίο ελεύθερο στους κομματισμένους να αποφασίσουν όπως νομίζουν...

Ξέχωρα όμως από όλα αυτά, η προεκλογική περίοδος είναι μια περίοδος που υπό κανονικές συνθήκες η ψυχολογία του ψηφοφόρου ανεβαίνει στα ουράνια, τουλάχιστον σε μένα συμβαίνει αυτό...Αυτές τις ημέρες με θυμούνται οι πάντες και με κάνουν να αισθάνομαι και εγώ σημαντικός...Από τους πολιτικούς μέχρι ανθρώπους γνωστούς οι οποίοι θέλοντας να μαζέψουν ψήφους μου μιλάνε, με σταματάνε στο δρόμο και μου τονίζουν την αξία της συμμετοχής στην όλη εκλογική διαδικασία...Δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που λόγω απόστασης έχουν πολύ καιρό να με δούνε και με πληροφορούν με καθόλα αξιοπρεπή τρόπο, για τις υποψηφιότητες τους...Μιλώ για ανθρώπους με τους οποίους πάντα είχα ένα τυπικό γεια το πολύ πολύ και τώρα με χαιρετούν εγκάρδια και με τρόπο από αναξιοπρεπή έως γλοιώδη ικετεύουν στην πραγματικότητα για έναν ψήφο...Αφήστε που το τηλέφωνο μου δέχεται συνεχώς γραπτά μηνύματα που με πληροφορούν για τις προεκλογικές εκδηλώσεις των περισσότερων υποψηφίων και σπάω ειλικρινά το κεφάλι να βρω που στο καλό βρήκαν τον αριθμό μου...Δεν πιστεύω πως αυτό το προσωρινό και ξαφνικό ενδιαφέρον θα πρέπει να μας παραπλανήσει..Διότι από τη Δευτέρα και έπειτα, όταν η εγκαρδιότητα θα μετατραπεί ξανά σε αδιαφορία και το ενδιαφέρον σε απάθεια, είναι βέβαιο πως θα τραβάμε τα μαλλιά μας για τον τρόπο που σπαταλήσαμε το σταυρό μας για μια ακόμη φορά, και για αυτό θα πρέπει να είμαστε όλοι προσεκτικοί και καχύποπτοι...

Το νέο σχέδιο του Καλλικράτη πάντως, που έφερε στη ζωή μας η κυβέρνηση, παρότι δεν το έχω μελετήσει διεξοδικά, μοιάζει να είναι ένα σύστημα που προωθεί την αποκέντρωση και αν εφαρμοζόταν σε μια ευνομούμενη χώρα ενδεχομένως να ήταν χρήσιμο...Εδώ στην ψωροκώσταινα όμως, είναι δεδομένο πως οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δίνουν κανονική αναφορά στα κομματικά επιτελεία από τα οποία προέρχονται, ενώ ακόμη και οι υποτιθέμενοι ανεξάρτητοι επιδίδονται σε διαρκείς αλλαγές απόψεων κατά το τι αρέσει στην κοινή γνώμη, γεγονός που στα μάτια τα δικά μου τους κάνει το ίδιο αναξιόπιστους με τους έχοντες το επίσημο κομματικό χρίσμα...Ο Καλλικράτης επίσης ως σύστημα για να λειτουργήσει θα πρέπει αρμοδιότητες αλλά κυρίως οικονομικοί πόροι να απελευθερωθούν προς την τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία με τη σειρά της θα πρέπει να τους διαχειριστεί με τον αποτελεσματικότερο τρόπο...Στην Ελλάδα όμως του 2010 αφενός οικονομικοί πόροι προς διάθεση δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και αφετέρου υπάρχουν τα κάθε λογής τρωκτικά που είναι απολύτως εξειδικευμένα σε μίζες και παρανομίες, που θα εξαφανίσουν τα διαθέσιμα κονδύλια εν ριπή οφθαλμού...Σε γενικές γραμμές πάντως, στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από τα συστήματα, αφού τι ο Καλλικράτης εφαρμόζεται, τι ο Καποδίστριας, τι οποιοδήποτε νέο σύστημα εφαρμοστεί στο μέλλον, το ζητούμενο είναι η σωστή εφαρμογή τους, η οποία πάντοτε σκοντάφτει στην ανυπαρξία οργάνωσης, στην προχειρότητα, στη δαιδαλώδη γραφειοκρατία, στην τεράστια διαφθορά που επικρατεί παντού, στην κομματικοποιημένη τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε εμάς τους ίδιους που ψηφίζουμε με γνώμονα που δε βοηθά ούτε την τοπική μας κοινωνία ούτε ολόκληρη τη χώρα κατ' επέκταση...Φαντάζομαι πάντως, πως αν επέστρεφαν στη χώρα αυτή, ως άνθρωποι τόσο ο Καλλικράτης δηλαδή όσο και ο Καποδίστριας και αντίκριζαν την κατάντια που επικρατεί και τον επικοινωνιακό τρόπο με τον οποίο κάποιοι μεταχειρίζονται τα ονόματα τους για εντυπωσιασμό, τότε αφενός ο πρώτος θα μετάνιωνε την ώρα και τη στιγμή που έχτισε τον Παρθενώνα, και ο δεύτερος θα μετάνιωνε επίσης οικτρά για όλα όσα προσέφερε στη χώρα τούτη...

Ας είναι...Ο καθένας την Κυριακή εύχομαι να πράξει αυτό που πραγματικά θεωρεί καλύτερο και χρησιμότερο για τον τόπο του, χωρίς να επηρεάζεται από τα κομματικά του πιστεύω και τα προσωπικά του συμφέροντα και ενθυμούμενος πάντα το ποιόν των υποψηφίων τον προηγούμενο καιρό...Ίσως με τον τρόπο αυτό, κάποτε στη χώρα αυτή ανατείλει μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον...Προσωπικά δεν το πολυπιστεύω πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δυσκολεύομαι να το ομολογήσω, διότι αν σβήσει αυτή η σπίθα ελπίδας από τις καρδιές σκεπτόμενων θέλω να πιστεύω ανοιχτόμυαλων ανθρώπων, τότε η καταστροφή θα είναι ολοσχερής...

Ας το χαρούμε λοιπόν, αυτό το διάστημα ως την Κυριακή...Χαβαλέ θα έχει, βλέποντας αγχωμένους υποψηφίους ωσάν ζητιάνοι να προσπαθούν να τσιμπήσουν καμία ψήφο παραπάνω...Διότι από τη Δευτέρα και σταδιακά, προβλέπω να μας έρχονται ολοκαίνουρια μέτρα, χωρίς κανέναν οίκτο...

To facebook, η φιλία και η επικοινωνία...

Ένα από τα πράγματα που κάποτε έλεγα πως δε θα κάνω ποτέ στη ζωή μου, είναι να μπω σε αυτές τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας τύπου facebook. Απέκλεια κάθε συμμετοχή μου σε ένα τέτοιο site, που τότε φάνταζε στο μυαλό μου σαν η απόλυτη αμερικανιά και σαν μια ασχολία ανούσια και περιττή. Ώσπου μπήκα την πρώτη φορά, πριν σχεδόν ακριβώς δύο χρόνια και συνεχίζω να εισέρχομαι σχεδόν καθημερινά έστω και για πολύ λίγο, στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα...Αφού σας το χω πει ήδη, πως όταν με ακούτε να λέω τη λέξη ποτέ, να είστε υποψιασμένοι για το ακριβώς αντίθετο...Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας να αναφέρω μερικές σκέψεις για το μέσο αυτό, αλλά και τη σχέση του με τις πολύπαθες έννοιες της επικοινωνίας και της φιλίας...

Το facebook μοιάζει να είναι μια εξαιρετικά δημοφιλής ασχολία...Μόνο τα νούμερα των παγκοσμίων χρηστών του να διαβάσει κανείς , είναι πιθανόν να πάθει ίλιγγο...Αλλά δεν είναι τα συγκεντρωτικά νούμερα αυτά που δίνουν την εικόνα...Την εικόνα τη δίνει φυσικά ο περίγυρος του καθενός από εμάς. Προσωπικά, είναι μετρημένοι στα στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι γνωστοί μου που δεν το χρησιμοποιούν καθόλου, και φυσικά αναφέρομαι στο ηλικιακό γκρουπ από 13 έως 45 ετών περίπου...Αν τους ρωτήσεις όλους, για ποιο λόγο σπαταλούν τόσες ώρες καθημερινά στο facebook καθημερινά, είναι βέβαιο πως η απάντηση που θα λάβεις είναι λίγο ως πολύ η ακόλουθη: Για να επικοινωνώ ανά πάσα στιγμή με τους φίλους μου και να κρατώ επαφή με τους γνωστούς μου...Το ίδιο πιθανώς να απαντούσα και εγώ...Αναρωτιέμαι όμως μερικές φορές, είναι αυτή η πραγματική διάσταση της επικοινωνίας και της φιλίας, ή μήπως οι δρόμοι πάνω στους οποίους όλοι βαδίζουμε μας απομακρύνουν έτι περισσότερο από τις παραπάνω έννοιες;;...Ιδού η απορία...

Προσωπικά, η χρήση του facebook με βοήθησε να ξαναβρώ κάποιους ανθρώπους, με τους οποίους εδώ και χρόνια οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει...Είτε είναι παλιοί φίλοι, σειρές από το στρατό, συμφοιτητές, παλιές αγάπες ή οτιδήποτε άλλο...Άνθρωποι, που είχα να τους δω χρόνια ολόκληρα και δεν είχα κανένα νέο τους όλο αυτό το διάστημα. Άνθρωποι με τους οποίους είχαμε μοιραστεί έντονες καλές και κακές στιγμές στο παρελθόν και που μοιραζόμαστε κοινές μνήμες και στιγμές, έστω και αν αυτές είναι καταχωνιασμένες στο πίσω μέρος του μυαλού...Άνθρωποι, τελοσπάντων, οι οποίοι ως επί το πλείστο μένουμε στην ίδια πόλη, σε απόσταση 10,20 ή 30 χιλιομέτρων και όμως διστάζουμε να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας άμεσα...Στις περιπτώσεις αυτές το facebook μοιάζει να αποτελεί ένα υποκατάστατο επικοινωνίας και έναν τρόπο για να ησυχάσουμε τη συνείδηση μας για την έλλειψη ενδιαφέροντος προς το συνάνθρωπο...Πέρα από αυτό, η συμμετοχή μου στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα περιορίζεται στο να σχολιάζω κάποιες από τις δικές μου φωτογραφίες (με αυτοσαρκασμό μέχρι τελικής πτώσης), ή αυτές των πολύ κοντινών και οικείων μου ανθρώπων και να ανεβάζω διάφορα τραγουδάκια που μου αρέσουν και με εκφράζουν τη συγκεκριμένη στιγμή...Και ως εκεί...Ούτε καλλιέργεια σε διαδικτυακές φάρμες, ούτε συμμετοχή σε εικονικά παιχνίδια μαφίας, ούτε συναγωνισμός στο πόκερ, ούτε καμία άλλη από τις επιλογές που παρέχει στους χρήστες του το συγκεκριμένο site...Όχι ότι κατηγορώ, τα εκατομμύρια των χρηστών που τις χρησιμοποιούν καθημερινά...Απλά εμένα προσωπικά δε με εκφράζουν...

Δεν κρύβω ότι αν κάτι με προβληματίζει πολύ έντονα σε σχέση με το facebook, είναι η υποκατάσταση της πραγματικής επικοινωνίας..Έχουμε όλοι την τάση να κάνουμε μια πραγματική συλλογή από διαδικτυακούς φίλους, λες και θα λάβουμε μέρος σε κάποιον αγώνα, τον οποίο θα κερδίσει αυτός που έχει τους περισσότερους..Παρατηρώ ανθρώπους να έχουν 2500 φίλους, ή τελοσπάντων έναν αριθμό σαν και αυτό...Έχω εδώ να σημειώσω, πως αν κάποιος έχει τόσους πολλούς πραγματικούς φίλους στη ζωή του, είναι αναμφίβολα πολύ ευτυχισμένος στη ζωή του, ενώ δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο δε θέτει υποψηφιότητα για δήμαρχος στις προσεχείς εκλογές...Για να μην το κουράζω, ο κανόνας για μένα είναι πως διαδικτυακός φίλος αξίζει να λέγεται ένας άνθρωπος με τον οποίο, όταν θα συναντηθείς έστω και τυχαία στο δρόμο θα ανταλλάξεις έστω και μερικές κουβέντες ενδιαφέροντος και φιλίας. Ειδάλλως, αν με κάποιον άνθρωπο δε μιλάς ποτέ στη ζωή σου, ή ακόμη και στις τυχαίες συναντήσεις μαζί του κοιτάζεις πως να τον αποφύγεις με κάθε τρόπο, τότε το βρίσκω παντελώς ανούσιο να τον έχεις φίλο έστω και διαδικτυακά. Και αν το γράφω αυτό και μάλιστα του δίνω και έμφαση, είναι επειδή μόλις πρόσφατα κάτι παρόμοιο συνέβη και σε μένα και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, αλλά τρεις και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ...Φυσικά η ευθύνη ήταν και δική μου...Είναι και αυτό όμως ένα δείγμα πως αρκούμαστε στις διαδικτυακές μας επαφές και αδιαφορούμε για την πραγματικότητα. Ή μάλλον ευχόμαστς η πραγματικότητα να μην συμβεί ποτέ...

Να σας πω την αλήθεια πολλές φορές με προβληματίζει η fake επικοινωνία που αναπτύσσεται μέσω του facebook και τέτοιου είδους δικτύων...Το βρίσκω εξαιρετικά σοκαριστικό να μπορείς μέσα από μια ατάκα που θα γράψει στο προφίλ του ένας απλός και μακρινός γνωστός σου, ή μέσω ενός τραγουδιού που θα ανεβάσει να έρχεσαι στη θέση να καταλάβεις πως αισθάνεται ο συγκεκριμένος τη συγκεκριμένη στιγμή...Σου χαλάει τη διάθεση κάτι τέτοιο, και το χειρότερο είναι πως δεν έχεις άμεση επαφή με τον άλλον για να διαπιστώσεις σε τι βαθμό εννοεί αυτό που αναφέρει...Ξέρω πως κάτι παρόμοιο αισθάνεται πολύς κόσμος...Χαλάει η ζαχαρένια τους όταν ακούν και αντικρίζουν τέτοια πράγματα...Δεν μπορώ ειλικρινά να πω, πως συμφωνώ...Έχουν άραγε όλοι αυτοί καταλάβει ποτέ, πως υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται πολλές φορές τόσο μόνοι στην καθημερινότητα τους έστω και αν περιστοιχίζονται από πολύ κόσμο, και δε βρίσκουν καμία διέξοδο επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο, παρά μόνο αυτή, έστω και αν ακόμη και αυτή περνά σχεδόν απαρατήρητη;;...Ξαναλέω δεν είναι η καταλληλότερη μέθοδος εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και των σκέψεων και αυτό είναι αναμφίβολο, αλλά είναι πιθανόν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να αισθάνονται πως δεν έχουν καμία άλλη δίοδο επικοινωνίας..Για αυτό προτείνω να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε, διότι μπορεί το ίδιο να συμβεί και σε μας και τότε πιθανώς να αντιληφθούμε το πως αισθάνονται οι συγκεκριμένοι άνθρωποι...Ειλικρινά, το απεύχομαι κάτι τέτοιο, για όλους σας...

Σε γενικές γραμμές πάντως, δεν θέλω φυσικά να δαιμονοποιήσω το μέσο, το οποίο απλά και μόνο αποτελεί ένα εργαλείο, η χρήση του οποίου επαφίεται αποκλειστικά σε εμάς τους ίδιους...Πολλοί μάλιστα το χρησιμοποιούν για την προβολή των εργασιών τους και των επιχειρήσεων τους, εκμεταλλευόμενοι τη δημοφιλία του ιδίως μεταξύ των νέων...Τη χρήση αυτή, τη βρίσκω χρήσιμη και ωφέλιμη. Τη χρήση που δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα είναι αυτό που κάνουν πολλοί να προσπαθούν να βρουν το έτερον τους ήμισυ μέσω διαδικτύου...Βλέπεις σοβαρούς υποτίθεται ανθρώπους να αναλώνονται σε χαζά σχολιάκια επιπέδου δημοτικού και κάτω και αναρωτιέσαι τι απέγινε η προσωπική επαφή, η άμεση σχέση και η πραγματική ζωή και που είναι κρυμμένες...Επίσης μια χρήση του facebook που αρνούμαι να καταλάβω είναι την αντίσταση και τις εκδηλώσεις διαμέσου πληκτρολογίου..Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς επιλέγουν να δηλώνουν την αντίσταση τους για τα κακώς κείμενα συμμετέχοντας απλά σε μερικά αντίστοιχα γκρουπ και θεωρούν πως έτσι εξαντλείται η όποια ευθύνη τους και πως έπραξαν το χρέος τους...Και μετά με τα μούτρα στη διαδικτυακή φάρμα...Το να γίνω μέλος σε ένα γκρουπ για έναν καλό σκοπό, ή σε ένα γκρουπ που δηλώνει την αντίδραση για κάποιο γεγονός που συμβαίνει στη δημόσια ζωή δεν έχει κατά την ταπεινή μου άποψη καμία αξία, αν δε συνοδεύεται από πράξεις...Άλλοι νομίζουν πως το facebook και το ιντερνετ γενικότερα είναι ένα πεδίο μάχης οπαδών ομάδων-ανωνύμων εταιρειών και για αυτο δε διστάζουν να το μετατρέπουν σε έναν εικονικό βόθρο, γεμάτο από αισχρολογίες και λοιπές βρομιές ανά πάσα στιγμή...Να με συμπαθάτε αγαπητοί μου, αλλά ο φτωχός συγγενής έτσι τα βλέπει...

Τελοσπάντων...Και σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ορθός και λανθασμένος δρόμος και κατάλληλη ή ακατάλληλη επιλογή...Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και είναι απολύτως στην προσωπική του ευχέρεια, το πως θα μεταχειριστεί όχι μόνο το facebook και τα συγκεκριμένου τύπου εργαλεία, όπως και οτιδήποτε άλλο...Απλά θέλω να επιστήσω την προσοχή όλων μας, διότι ο κίνδυνος παραμονεύει ανά πάσα στιγμή στη γωνία...Και όσο ζούμε με την ψευδαίσθηση πως αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι ο βέλτιστος δυνατός, υποκαθιστώντας τις απλές μα τόσο σημαντικές άμεσες εκδηλώσεις αγάπης, φιλίας και ενδιαφέροντος, είναι μαθηματικά βέβαιο πως όλο και περισσότερο θα βυθιζόμαστε στον κυκεώνα της μοναξιάς και της μελαγχολίας...Και το αφήνω εδώ, χωρίς να ξύνω περισσότερο πληγές που πονάνε...

υγ1 Δε θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω,όσο βαρετό και αν έχει καταντήσει...Όλα τα παραπάνω αφορούν κυρίως εμένα και τη συμπεριφορά μου...Δεν έχω καμία διάθεση να κρίνω και ακόμα περισσότερο να επικρίνω κανέναν...

υγ2 Το παρόν τραγούδι το θεωρούσα και το θεωρώ φοβερό από τότε που το πρωτοάκουσα...Όλοι μας θεωρώ πως έχουμε φίλους, με τους οποίους οι καλησπέρες που συχνά ανταλλάσσομαι είναι τόσο τυπικές και συμβατικές που θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν ως πεθαμένες...Φίλους που αν τυχόν συναντηθούμε στο δρόμο, θα ανταλλάξουμε κουβέντα μόνο αν όλες οι προσπάθειες για να μη συναντηθούν τα βλέμματα μας, πέσουν πρώτα στο κενό, χωρίς κανείς να σκέφτεται τις παλιές καλές στιγμές...Φίλους και γνωστούς μόνο κατ' όνομα, με τις ευθύνες πάντα εκατέρωθεν, των οποίων τις πεθαμένες καλησπέρες έπαψα πια να γουστάρω...Όποιου αυτά τα λόγια του λένε κάτι, έχει καλώς...Όποιου δεν του λένε απολύτως τίποτα, ας απολαύσει τουλάχιστον το κομμάτι που παραθέτω...Είναι αντικειμενικά πάρα πολύ καλό...Με την ευχή να μην αισθανθεί κανείς σας ποτέ το συγκεκριμένο συναίσθημα...