Μην ψάχνεις πια αλλού...Εδώ είναι το ταξίδι...

Κάθε φορά που πλησιάζουν οι ημέρες των γιορτών, τη σκέψη μου αρχίζουν να την πλημμυρίζουν διαφόρων ειδών σκέψεις, που πολλές φορές μπορεί να στερούνται λογικής συνέχειας είναι όμως πάντοτε ιδιαίτερα χρήσιμες για να διαλευκανθούν μια σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα...Είναι επίσης μια καλή ευκαιρία για σκέψεις απολογισμού για μια ακόμη χρονιά που φορτώνεται στις πολύ κουρασμένες πλάτες μας, οι οποίες σκέψεις ίσως μπορέσουν υπό κάποιες προϋποθέσεις να αποτελέσουν εφόδια για το ακόμη δυσκολότερο μέλλον που απλώνεται στους ορίζοντες μας...Είναι τέλος μια καλή ευκαιρία, μέσα από πολλούς ελιγμούς, να δοθούν μερικές απαντήσεις σε πράγματα που φαίνονται να απασχολούν αρκετούς τελικά...Όποιου του φαίνονται όλα αυτά ακαταλαβίστικα και ανόητα, μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση σε αυτό το σημείο...Όποιος όμως έχει διάθεση να ταξιδέψει, δεν έχει παρά να δέσει τη ζώνη του, διότι τελικά μου φαίνεται πως το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που αρκετοί δεν τους αντέχουν...

Η λεγόμενη κρίση και τα κατάπτυστα μέτρα ίσως να μας έκαναν και κάποιο καλό και αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι βοήθησαν να σκάσει αυτή η φούσκα της μεγάλης και άνετης ζωής μέσα στην οποία αρκετοί ζούσαν...Ή νόμιζαν πως ζούσαν για να το θέσω επί σωστότερης βάσης...Όλη αυτή η υποτιθέμενη ευμάρεια του νεοέλληνα, που ζούσε την εποχή του άκρατου καταναλωτισμού με δανεικά, έφτασε σιγά στο τέλος της και πήρε θαρρώ μαζί της και την αντίληψη περί ελληνικού ονείρου...Το οποίο ενσάρκωνε ο κάθε άνθρωπος που είχε κάνει σαν μότο της ζωής του το 'καταναλώνω άρα υπάρχω'...Η πτώση ήταν τραγικά απότομη για όλους μας, και να σας πω την αλήθεια κάθομαι και σκέφτομαι πως ίσως το τράνταγμα αυτό να μας ξυπνούσε τουλάχιστον και να μας ωθούσε να δούμε την αλήθεια κατάματα, πίσω από τα εμπόδια που έχουν κάποιοι τοποθετήσει, όπως ανέλυα και στο αμέσως προηγούμενο σημείωμα μου...Μέσα σε αυτό το κλίμα ο καθένας οφείλει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα που έχει εξαπλωθεί μπας και καταφέρει να αναπνεύσει καθαρό αέρα μέσα στη μπόχα της σύγχρονης ζωής...Δύσκολο πάντως αντικειμενικά...

Πιστεύω λοιπόν, πως τα νέα δεδομένα μας έκαναν όλους μαζεμένους και συντηρητικούς.. Βλέπω πολλούς ανθρώπους καθημερινά γύρω μου να μετρούν τα πάντα και να κάνουν αυστηρή οικονομική διαχείριση στα εισοδήματα τους...Είναι λογικό να γίνεται πάντως αυτό, από τη στιγμή που τα ποσοστά της ανεργίας αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και τη σήμερον ημέρα το να έχεις κάποιος απλά μια αξιοπρεπή εργασία είναι σημαντικό πλεονέκτημα...Πριν από μια δεκαετία ένα καλό πτυχίο ως επί το πλείστο αποτελούσε εχέγγυο επαγγελματικής αποκατάστασης και αν δε σου άρεσε η μια δουλειά μπορούσες εύκολα να στείλεις παντού βιογραφικά και να ελπίζεις βάσιμα σε μια καλύτερη εργασιακή τύχη...Σήμερα αντιθέτως με τα λουκέτα να διαδέχονται το ένα το άλλο, άπαντες διστάζουν να κάνουν το βήμα παραπέρα, αρκούμενοι στα λίγα και στα σταθερά μέχρι τουλάχιστον αποδείξεως του εναντίου...

Προσωπικά πάντως στη λογιστική δεν ήμουν ποτέ καλός...Παρατηρώ πολλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται λες και στο μυαλό τους υπάρχει ένα εικονικό βιβλίο εσόδων εξόδων και στο οποίο καταγράφονται όλες ανεξαιρέτως οι οικονομικές συναλλαγές στις οποίες προβαίνουν κατά τη διάρκεια του μήνα...Σε αυτό φυσικά έχει βοηθήσει η οδηγία των επισήμων κλεφτών, περί του μαζέματος αποδείξεων...Βλέπω λοιπόν ανθρώπους να μαζεύουν αποδείξεις ακόμη και ποσών του 1 Ευρώ και απο μέσα μου κρυφογελώ...Βλέπω άλλους ανθρώπους να κινούνται μέσα σε ένα αυστηρά καθορισμένο μηναίο μπάτζετ με τόση θρησκευτική ευλάβεια, τόση που μπροστά της οι προϋπολογισμοί των πολυεθνικών κολοσσών μοιάζουν με μπακαλόχαρτα...Και όλα αυτά να φανταστείτε πως τα λέει ένας άνθρωπος που απλά τα κουτσοβολεύει κάθε μήνα και δεν του περισσεύουν γενικά καθόλου χρήματα...Ή για να είμαι απόλυτα ακριβής μου περισσεύει αρκετός μήνας στο τέλος του μισθού...Πάντως οφείλω να ομολογήσω πως εν γνώσει μου τα τελευταία χρόνια προβαίνω σε κάποια έξοδα, τα οποία είναι δεδομένα πως για πολλούς γύρω μου είναι περιττά και ανούσια και τα οποία δίνουν αρνητικό πρόσημο αρκετές φορές στο προσωπικό μου ισοζύγιο του μήνα...Όλα όμως αυτά, είναι μέσα τα οποία τοποθετούν ένα λιθαράκι στο δρόμο για το μεγάλο στόχο που είναι μπροστά και υποψιάζομαι πως δεν θα αργήσει και πολύ να κάνει την εμφάνιση του...Και τότε θα λυθούν οι απορίες...

Μιλώντας όμως για το μηνιαίο εισόδημα και τη λογιστική, μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είχα με έναν γνωστό και όχι φίλο μου, πριν από περίπου δύο μήνες...Μιλώντας γενικά για τη ζωή στην πόλη, μου είπε πως αν ο ίδιος ήταν στη θέση μου θα επαναπατριζόταν στην επαρχία αναζητώντας μια παρόμοια δουλειά, προκειμένου να γλίτωνε και το μηνιαίο βραχνά του ενοικίου...Ήταν και αυτός φυσικά ένας από αυτούς με το εμφυτευμένο βιβλίο εσόδων εξόδων στον εγκέφαλο του, όπως περιέγραφα προηγουμένως..Η απάντηση μου φυσικά ήταν αποστομωτική..Κατ' αρχάς αναγνώρισα τη διαφορά στην ποιότητα ζωής ανάμεσα στην Αθήνα και σε οποιοδήποτε επαρχιακό μέρος της χώρας...Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός, ότι πλέον όλο και συχνότερα στα χείλη όλων των νέων ανοιχτόμυαλων ανθρώπων βρίσκονται δύο λέξεις αναφορικά με το μέλλον τους και το που θα το ζήσουν...Η πρώτη είναι η λέξη επαρχία και αυτό κάτι σημαίνει...Η δεύτερη φυσικά είναι η λέξη εξωτερικό, όμως για αυτό θα πούμε σε άλλο επεισόδιο...Παρόλα αυτά όμως σε ότι αφορά εμένα προσωπικά, υπάρχει μία έννοια η οποία είναι αδιαπραγμάτευτη για να μπορώ να λειτουργώ σχετικά άνετα σαν άνθρωπος...Και αυτή η έννοια δεν είναι άλλη από την ανεξαρτησία...Μπορεί η ζωή στην Αθήνα να συνεπάγεται το χαράτσι του ενοικίου μηνιαίως...Μπορεί να για μια απόσταση 10 χιλιομέτρων να χρειάζεται να ξοδέψεις πάνω από μια ώρα στους αθηναϊκούς δρόμους...Μπορεί τα βουνά από τα σκουπίδια να αποτελούν καθημερινό μας και αχώριστο σύντροφο...Μπορεί εντέλει οι ώρες ξεκούρασης να είναι φριχτά λίγες, από τη στιγμή που γυρνώντας σπίτι πρέπει να μετατραπείς σε μια τυπική Μαίρη Παναγιωταρά για να αντιμετωπίσεις μαγείρεμα, σκούπισμα, πλύσιμο και σιδέρωμα...Αλλά αξίζει τον κόπο...Παρόλα αυτά την ανεξαρτησία που αποπνέει μια τέτοια ζωή, δεν την αλλάζω με τίποτα....προς το παρόν...Και επειδή είναι μια κατάσταση που συνήθως διαρκεί λίγο, συνιστώ σε όλους να την επιδιώκουν...

Φυσικά την προσωπική μου ανεξαρτησία, πολλοί την εκλαμβάνονται σαν απομόνωση και άλλοι σαν μοναξιά...Σίγουρα τέτοιες σκέψεις περνούν και εμένα συχνά από το μυαλό μου και δε θέλω να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου...Και σε εμένα πολλές φορές η πολύ μοναξιά μου φέρνει στο μυαλό περίεργες σκέψεις...Για παράδειγμα υπάρχουν κάποια ιδίως χειμωνιάτικα βράδια που γυρίζω σπίτι από τη δουλεία αργά το απόγευμα και ξανακατεβαίνω από το σπίτι το επόμενο πρωί...Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την το γεγονός πως η ομιλία στο τηλέφωνο είναι κάτι που εν πολλοίς απεχθάνομαι, με κάνει για παράδειγμα από τις 6 το απόγευμα έως το επόμενο πρωί να μην αρθρώνω λέξη και ο μόνος ήχος που να με συνοδεύει να είναι λίγη μουσική ή οι ανούσιες βλακείες μιας ανοιχτής τηλεόρασης που παίζει χωρίς πραγματικά να της δίνει κανείς σημασία...Επίσης το να ζεις μόνος έχει και άλλες παραμέτρους...Για παράδειγμα πολλές φορές, τυχαίνει να ξυπνώ στη μέση της νύχτας και στη συνέχεια να μη με παίρνει ο ύπνος....Κάτι τέτοιες ώρες μέσα στην απόλυτη ησυχία και το παχύ σκοτάδι, σκέφτομαι πως κάθε άνθρωπος που ζει μόνος του, στην περίπτωση που θα του τύχει ένα απόλυτα ξαφνικό πρόβλημα υγείας μέσα στη νύχτα, το πιο πιθανό είναι να το ανακαλύψουν την επόμενη ημέρα, στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν θα έχει βρομίσει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο....Ή μήπως λίγα παρόμοια τέτοια περιστατικά συμβαίνουν κάθε τρεις και λίγο; Κάθε ένας λοιπόν που αντιμετωπίζει παρόμοιες μοναχικές καταστάσεις έχει διαφορετικούς τρόπους για να αντιδρά και να πολεμά τα αρνητικά αυτά συναισθήματα..Οι αντιδράσεις ποικίλλουν...Μπορεί να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούριες δραστηριότητες που σε κάνουν να αφαιρείσαι και να περνάς το χρόνο σου όσο το δυνατόν δημιουργικότερα...Μπορεί να επιστρέψεις σε συνήθειες που παλιά αγαπούσες...Μπορεί να κάνεις στην άκρη τα ανούσια και να επιστρέψεις στα ουσιαστικά, με τον τρόπο όμως που εσύ τα αντιλαμβάνεσαι..Μπορεί να συνηθίσεις όταν πέφτεις για ύπνο το βράδυ να έχεις ανοιχτό το ραδιόφωνο έστω και χαμηλωμένα, έτσι για να αισθάνεσαι την παρουσία κάποιου στο σπίτι...Μπορεί να επιστρέψεις μετά από χρόνια ξανά σε πράγματα που καίγονται και γίνονται στάχτη για σένα στην κυριολεξία, αρκεί να τους προσφέρεις μια μικρή και ανεπαίσθητη στροφή...Μπορεί εντέλει να δημιουργήσεις ένα ιστολόγιο, μέσα στο οποίο να αραδιάζεις τις σκέψεις που στροβιλίζονται στον κυκεώνα του εγκεφάλου σου...Πολλές επιλογές και όλες τους αποδεκτές και χρήσιμες...

Για να είμαι πάντως απόλυτα ειλικρινής, είμαι ένας άνθρωπος που αποζητά τη μοναξιά σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του, νιώθοντας την ανάγκη να συσκεφθεί με τον εαυτό του και να ηρεμεί το μυαλό του...Μπορεί πολλοί να αδυνατούν να το κατανοήσουν αυτό, όμως είναι μια αλήθεια...Και αν κάτι με ενοχλεί στη ζωή μου δεν είναι το να ζω μόνος μου...Αυτό το έχω συνηθίσει, το έχω αποδεχθεί και το αποζητώ ως ένα σημείο...Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και με στενοχωρεί είναι όταν είμαι με μεγάλη παρέα και αισθάνομαι πολύ μόνος...Όταν εν μέσω μιας συζήτησης ο νους μου ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, χωρίς να μπορεί κανείς να το καταλάβει...Όταν αισθάνομαι πως αυτά που λέω και κυρίως αυτά που αισθάνομαι είναι δυστυχώς πολύ μα πολύ διαφορετικά από αυτά που αισθάνεται και αντιλαμβάνεται η υπόλοιπη ομήγυρη...Όταν αισθάνομαι ένας πραγματικός φτωχός συγγενής, ο οποίος μοιάζει να προέρχεται από εντελώς άλλο ανέκδοτο...Καλύτερο ή χειρότερο ανέκδοτο δεν ξέρω...Σίγουρα όμως διαφορετικό και καθαρό...

Μου άρεσε πάρα πολύ το σημερινό ταξίδι στη σκέψη και τα συναισθήματα..Από αλλού ξεκίνησα, αλλού συνέχισα και φυσικά αλλού κατέληξα...Θέλω να πιστεύω πως και αυτή τη φορά δεν ήμουν μόνος...

υγ1...Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν είναι επ' ουδενί εορταστικά και ίσως να μη θυμίζουν καθόλου Χριστούγεννα..Τα Χριστούγεννα δηλαδή που καταλαβαίνει ο πολύς κόσμος και είναι απολύτως συνυφασμένα με τα κινέζικα λαμπιόνια, τις τυπικές και ψεύτικες ευχές και τις κρύες καρδιές...Για αυτό και το τραγούδι που παραθέτω αμέσως, δεν είναι στο πνεύμα των ημερών...Είναι όμως κόλλημα για μένα, των τελευταίων μηνών, είναι φοβερό και θέτει υπό νέα βάση πολλά καθημερινά πράγματα, για αυτά που υποτίθεται μας λένε την αλήθεια, για αυτά που μας ανεβάζουν και αυτά που μας ρίχνουν...Με το καλό...

To facebook, η φιλία και η επικοινωνία...

Ένα από τα πράγματα που κάποτε έλεγα πως δε θα κάνω ποτέ στη ζωή μου, είναι να μπω σε αυτές τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας τύπου facebook. Απέκλεια κάθε συμμετοχή μου σε ένα τέτοιο site, που τότε φάνταζε στο μυαλό μου σαν η απόλυτη αμερικανιά και σαν μια ασχολία ανούσια και περιττή. Ώσπου μπήκα την πρώτη φορά, πριν σχεδόν ακριβώς δύο χρόνια και συνεχίζω να εισέρχομαι σχεδόν καθημερινά έστω και για πολύ λίγο, στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα...Αφού σας το χω πει ήδη, πως όταν με ακούτε να λέω τη λέξη ποτέ, να είστε υποψιασμένοι για το ακριβώς αντίθετο...Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας να αναφέρω μερικές σκέψεις για το μέσο αυτό, αλλά και τη σχέση του με τις πολύπαθες έννοιες της επικοινωνίας και της φιλίας...

Το facebook μοιάζει να είναι μια εξαιρετικά δημοφιλής ασχολία...Μόνο τα νούμερα των παγκοσμίων χρηστών του να διαβάσει κανείς , είναι πιθανόν να πάθει ίλιγγο...Αλλά δεν είναι τα συγκεντρωτικά νούμερα αυτά που δίνουν την εικόνα...Την εικόνα τη δίνει φυσικά ο περίγυρος του καθενός από εμάς. Προσωπικά, είναι μετρημένοι στα στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι γνωστοί μου που δεν το χρησιμοποιούν καθόλου, και φυσικά αναφέρομαι στο ηλικιακό γκρουπ από 13 έως 45 ετών περίπου...Αν τους ρωτήσεις όλους, για ποιο λόγο σπαταλούν τόσες ώρες καθημερινά στο facebook καθημερινά, είναι βέβαιο πως η απάντηση που θα λάβεις είναι λίγο ως πολύ η ακόλουθη: Για να επικοινωνώ ανά πάσα στιγμή με τους φίλους μου και να κρατώ επαφή με τους γνωστούς μου...Το ίδιο πιθανώς να απαντούσα και εγώ...Αναρωτιέμαι όμως μερικές φορές, είναι αυτή η πραγματική διάσταση της επικοινωνίας και της φιλίας, ή μήπως οι δρόμοι πάνω στους οποίους όλοι βαδίζουμε μας απομακρύνουν έτι περισσότερο από τις παραπάνω έννοιες;;...Ιδού η απορία...

Προσωπικά, η χρήση του facebook με βοήθησε να ξαναβρώ κάποιους ανθρώπους, με τους οποίους εδώ και χρόνια οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει...Είτε είναι παλιοί φίλοι, σειρές από το στρατό, συμφοιτητές, παλιές αγάπες ή οτιδήποτε άλλο...Άνθρωποι, που είχα να τους δω χρόνια ολόκληρα και δεν είχα κανένα νέο τους όλο αυτό το διάστημα. Άνθρωποι με τους οποίους είχαμε μοιραστεί έντονες καλές και κακές στιγμές στο παρελθόν και που μοιραζόμαστε κοινές μνήμες και στιγμές, έστω και αν αυτές είναι καταχωνιασμένες στο πίσω μέρος του μυαλού...Άνθρωποι, τελοσπάντων, οι οποίοι ως επί το πλείστο μένουμε στην ίδια πόλη, σε απόσταση 10,20 ή 30 χιλιομέτρων και όμως διστάζουμε να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας άμεσα...Στις περιπτώσεις αυτές το facebook μοιάζει να αποτελεί ένα υποκατάστατο επικοινωνίας και έναν τρόπο για να ησυχάσουμε τη συνείδηση μας για την έλλειψη ενδιαφέροντος προς το συνάνθρωπο...Πέρα από αυτό, η συμμετοχή μου στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα περιορίζεται στο να σχολιάζω κάποιες από τις δικές μου φωτογραφίες (με αυτοσαρκασμό μέχρι τελικής πτώσης), ή αυτές των πολύ κοντινών και οικείων μου ανθρώπων και να ανεβάζω διάφορα τραγουδάκια που μου αρέσουν και με εκφράζουν τη συγκεκριμένη στιγμή...Και ως εκεί...Ούτε καλλιέργεια σε διαδικτυακές φάρμες, ούτε συμμετοχή σε εικονικά παιχνίδια μαφίας, ούτε συναγωνισμός στο πόκερ, ούτε καμία άλλη από τις επιλογές που παρέχει στους χρήστες του το συγκεκριμένο site...Όχι ότι κατηγορώ, τα εκατομμύρια των χρηστών που τις χρησιμοποιούν καθημερινά...Απλά εμένα προσωπικά δε με εκφράζουν...

Δεν κρύβω ότι αν κάτι με προβληματίζει πολύ έντονα σε σχέση με το facebook, είναι η υποκατάσταση της πραγματικής επικοινωνίας..Έχουμε όλοι την τάση να κάνουμε μια πραγματική συλλογή από διαδικτυακούς φίλους, λες και θα λάβουμε μέρος σε κάποιον αγώνα, τον οποίο θα κερδίσει αυτός που έχει τους περισσότερους..Παρατηρώ ανθρώπους να έχουν 2500 φίλους, ή τελοσπάντων έναν αριθμό σαν και αυτό...Έχω εδώ να σημειώσω, πως αν κάποιος έχει τόσους πολλούς πραγματικούς φίλους στη ζωή του, είναι αναμφίβολα πολύ ευτυχισμένος στη ζωή του, ενώ δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο δε θέτει υποψηφιότητα για δήμαρχος στις προσεχείς εκλογές...Για να μην το κουράζω, ο κανόνας για μένα είναι πως διαδικτυακός φίλος αξίζει να λέγεται ένας άνθρωπος με τον οποίο, όταν θα συναντηθείς έστω και τυχαία στο δρόμο θα ανταλλάξεις έστω και μερικές κουβέντες ενδιαφέροντος και φιλίας. Ειδάλλως, αν με κάποιον άνθρωπο δε μιλάς ποτέ στη ζωή σου, ή ακόμη και στις τυχαίες συναντήσεις μαζί του κοιτάζεις πως να τον αποφύγεις με κάθε τρόπο, τότε το βρίσκω παντελώς ανούσιο να τον έχεις φίλο έστω και διαδικτυακά. Και αν το γράφω αυτό και μάλιστα του δίνω και έμφαση, είναι επειδή μόλις πρόσφατα κάτι παρόμοιο συνέβη και σε μένα και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, αλλά τρεις και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ...Φυσικά η ευθύνη ήταν και δική μου...Είναι και αυτό όμως ένα δείγμα πως αρκούμαστε στις διαδικτυακές μας επαφές και αδιαφορούμε για την πραγματικότητα. Ή μάλλον ευχόμαστς η πραγματικότητα να μην συμβεί ποτέ...

Να σας πω την αλήθεια πολλές φορές με προβληματίζει η fake επικοινωνία που αναπτύσσεται μέσω του facebook και τέτοιου είδους δικτύων...Το βρίσκω εξαιρετικά σοκαριστικό να μπορείς μέσα από μια ατάκα που θα γράψει στο προφίλ του ένας απλός και μακρινός γνωστός σου, ή μέσω ενός τραγουδιού που θα ανεβάσει να έρχεσαι στη θέση να καταλάβεις πως αισθάνεται ο συγκεκριμένος τη συγκεκριμένη στιγμή...Σου χαλάει τη διάθεση κάτι τέτοιο, και το χειρότερο είναι πως δεν έχεις άμεση επαφή με τον άλλον για να διαπιστώσεις σε τι βαθμό εννοεί αυτό που αναφέρει...Ξέρω πως κάτι παρόμοιο αισθάνεται πολύς κόσμος...Χαλάει η ζαχαρένια τους όταν ακούν και αντικρίζουν τέτοια πράγματα...Δεν μπορώ ειλικρινά να πω, πως συμφωνώ...Έχουν άραγε όλοι αυτοί καταλάβει ποτέ, πως υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται πολλές φορές τόσο μόνοι στην καθημερινότητα τους έστω και αν περιστοιχίζονται από πολύ κόσμο, και δε βρίσκουν καμία διέξοδο επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο, παρά μόνο αυτή, έστω και αν ακόμη και αυτή περνά σχεδόν απαρατήρητη;;...Ξαναλέω δεν είναι η καταλληλότερη μέθοδος εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και των σκέψεων και αυτό είναι αναμφίβολο, αλλά είναι πιθανόν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να αισθάνονται πως δεν έχουν καμία άλλη δίοδο επικοινωνίας..Για αυτό προτείνω να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε, διότι μπορεί το ίδιο να συμβεί και σε μας και τότε πιθανώς να αντιληφθούμε το πως αισθάνονται οι συγκεκριμένοι άνθρωποι...Ειλικρινά, το απεύχομαι κάτι τέτοιο, για όλους σας...

Σε γενικές γραμμές πάντως, δεν θέλω φυσικά να δαιμονοποιήσω το μέσο, το οποίο απλά και μόνο αποτελεί ένα εργαλείο, η χρήση του οποίου επαφίεται αποκλειστικά σε εμάς τους ίδιους...Πολλοί μάλιστα το χρησιμοποιούν για την προβολή των εργασιών τους και των επιχειρήσεων τους, εκμεταλλευόμενοι τη δημοφιλία του ιδίως μεταξύ των νέων...Τη χρήση αυτή, τη βρίσκω χρήσιμη και ωφέλιμη. Τη χρήση που δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα είναι αυτό που κάνουν πολλοί να προσπαθούν να βρουν το έτερον τους ήμισυ μέσω διαδικτύου...Βλέπεις σοβαρούς υποτίθεται ανθρώπους να αναλώνονται σε χαζά σχολιάκια επιπέδου δημοτικού και κάτω και αναρωτιέσαι τι απέγινε η προσωπική επαφή, η άμεση σχέση και η πραγματική ζωή και που είναι κρυμμένες...Επίσης μια χρήση του facebook που αρνούμαι να καταλάβω είναι την αντίσταση και τις εκδηλώσεις διαμέσου πληκτρολογίου..Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς επιλέγουν να δηλώνουν την αντίσταση τους για τα κακώς κείμενα συμμετέχοντας απλά σε μερικά αντίστοιχα γκρουπ και θεωρούν πως έτσι εξαντλείται η όποια ευθύνη τους και πως έπραξαν το χρέος τους...Και μετά με τα μούτρα στη διαδικτυακή φάρμα...Το να γίνω μέλος σε ένα γκρουπ για έναν καλό σκοπό, ή σε ένα γκρουπ που δηλώνει την αντίδραση για κάποιο γεγονός που συμβαίνει στη δημόσια ζωή δεν έχει κατά την ταπεινή μου άποψη καμία αξία, αν δε συνοδεύεται από πράξεις...Άλλοι νομίζουν πως το facebook και το ιντερνετ γενικότερα είναι ένα πεδίο μάχης οπαδών ομάδων-ανωνύμων εταιρειών και για αυτο δε διστάζουν να το μετατρέπουν σε έναν εικονικό βόθρο, γεμάτο από αισχρολογίες και λοιπές βρομιές ανά πάσα στιγμή...Να με συμπαθάτε αγαπητοί μου, αλλά ο φτωχός συγγενής έτσι τα βλέπει...

Τελοσπάντων...Και σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ορθός και λανθασμένος δρόμος και κατάλληλη ή ακατάλληλη επιλογή...Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και είναι απολύτως στην προσωπική του ευχέρεια, το πως θα μεταχειριστεί όχι μόνο το facebook και τα συγκεκριμένου τύπου εργαλεία, όπως και οτιδήποτε άλλο...Απλά θέλω να επιστήσω την προσοχή όλων μας, διότι ο κίνδυνος παραμονεύει ανά πάσα στιγμή στη γωνία...Και όσο ζούμε με την ψευδαίσθηση πως αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι ο βέλτιστος δυνατός, υποκαθιστώντας τις απλές μα τόσο σημαντικές άμεσες εκδηλώσεις αγάπης, φιλίας και ενδιαφέροντος, είναι μαθηματικά βέβαιο πως όλο και περισσότερο θα βυθιζόμαστε στον κυκεώνα της μοναξιάς και της μελαγχολίας...Και το αφήνω εδώ, χωρίς να ξύνω περισσότερο πληγές που πονάνε...

υγ1 Δε θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω,όσο βαρετό και αν έχει καταντήσει...Όλα τα παραπάνω αφορούν κυρίως εμένα και τη συμπεριφορά μου...Δεν έχω καμία διάθεση να κρίνω και ακόμα περισσότερο να επικρίνω κανέναν...

υγ2 Το παρόν τραγούδι το θεωρούσα και το θεωρώ φοβερό από τότε που το πρωτοάκουσα...Όλοι μας θεωρώ πως έχουμε φίλους, με τους οποίους οι καλησπέρες που συχνά ανταλλάσσομαι είναι τόσο τυπικές και συμβατικές που θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν ως πεθαμένες...Φίλους που αν τυχόν συναντηθούμε στο δρόμο, θα ανταλλάξουμε κουβέντα μόνο αν όλες οι προσπάθειες για να μη συναντηθούν τα βλέμματα μας, πέσουν πρώτα στο κενό, χωρίς κανείς να σκέφτεται τις παλιές καλές στιγμές...Φίλους και γνωστούς μόνο κατ' όνομα, με τις ευθύνες πάντα εκατέρωθεν, των οποίων τις πεθαμένες καλησπέρες έπαψα πια να γουστάρω...Όποιου αυτά τα λόγια του λένε κάτι, έχει καλώς...Όποιου δεν του λένε απολύτως τίποτα, ας απολαύσει τουλάχιστον το κομμάτι που παραθέτω...Είναι αντικειμενικά πάρα πολύ καλό...Με την ευχή να μην αισθανθεί κανείς σας ποτέ το συγκεκριμένο συναίσθημα...