Εξηγώντας...την ανεξήγητη απάθεια...

Μέσα στο χρόνο που σιγά σιγά μας αδειάζει τη γωνιά, οι αλλαγές που έλαβαν χώρα στη ζωή όλων μας ήταν κοσμογονικές..Κεκτημένα πολλών δεκαετιών, προγραμματισμοί πολλών χρόνων, συνθήκες ζωής και σχέδια απλών καθημερινών ανθρώπων, μέσα σε μια νύχτα αποτέλεσαν παρελθόν...Καλώς ή κακώς, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είχε χτίσει μια ζωή και κάποια μελλοντικά όνειρα, πάνω στη βάση μιας αξιοπρεπούς εργασίας, τα εισοδήματα από την οποία ήταν ως ένα βαθμό ικανά για να ανταποκριθούν στα όνειρα αυτά...Πλέον όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει...Οι περικοπές αγγίζουν σχεδόν τους πάντες, ρίχνουν την ψυχολογία όλων μας και μας φέρνουν μπροστά σε διάφορα αδιέξοδα, τα οποία ίσως πιστεύαμε πως δεν θα αντιμετωπίσουμε ποτέ...

Εκείνο όμως που μου προξενεί τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι το πόσο εύκολα όλοι μας κατάπιαμε τα μέτρα και τις αυξήσεις, χωρίς να αντιδράσουμε στο παραμικρό...Εδώ έχει γκρεμιστεί το σύμπαν, έχουν έρθει τα πάνω κάτω, τίποτε δεν πάει καλά, όλοι ασφυκτιούμε και παρόλα αυτά οι αντιδράσεις είναι από μηδαμινές έως ανύπαρκτες, όσο και αν είναι βέβαιο πως όλοι βαυκαλιζόμαστε για το αντίθετο...Είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι και πεσμένοι σε μια ιδιότυπη νιρβάνα και όταν θα ξυπνήσουμε θα είναι πλέον πάρα μα πάρα πολύ αργά...Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της υποτιθέμενης κυβέρνησης...Το γεγονός δηλαδή πως παίζοντας το επικοινωνιακό παιχνίδι άριστα με την αμέριστη συμβολή των μέσων ενημέρωσης έχει καταφέρει να κάνει το μαύρο άσπρο και να μας παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς μοιάζει να αρκεί σε πολλούς από εμάς...

Κατ' αρχάς ακούω καθημερινά πολλούς να τα έχουν με το ΔΝΤ το Στρος Καν, τον Όλι Ρεν και τα υπόλοιπα μέλη της παγκόσμιας κουστωδίας, λες και οι πραγματικοί υπαίτιοι είναι αυτοί...Και σε μένα ξέρετε, το ΔΝΤ σαν οργανισμός μου είναι απεχθέστατος και κατάπτυστος, όμως αν δεν κάνω λάθος δεν εισήλθε με τη βία στη χώρα...Αντιθέτως, την πόρτα την άνοιξαν και τους προσκάλεσαν οι γνωστοί προδότες της χώρας, οι οποίοι συλλήβδην τώρα σκούζουνε πως νοιάζονται για το καλό της χώρας και αντιμάχονται κάθε μέρα με τη σκληρή τρόικα για να επιτύχουν ότι καλύτερο...Το παιχνίδι που παίζεται είναι φανερό και όποιος δεν το κατανοεί απλά εθελοτυφλεί...Μάλιστα για να γίνει η όλη φάση ακόμη περισσότερο πειστική, αφήνουν στην αρχή να διαρρεύσουν σενάρια δυσχερέστερα από αυτά που εντέλει θα εφαρμοστούν, απλά και μόνο για να υπάρξει στο τέλος μια μικρή βελτίωση και να μας παραμυθιάσουν πως μετά από λυσσαλέα μάχη με την σκληρή τρόικα επέτυχαν κάποιες βελτιώσεις...Βελτιώσεις που μοιάζουν με ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο, ενώ ο ασθενής είναι βαριά άρρωστος και η κατάσταση του μοιάζει να μην είναι αναστρέψιμη...Το ίδιο σκηνικό διαδραματίζεται και σε διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις...Το σενάριο έχει ως εξής...Στο πάνελ υπάρχει πάντα κάποιος που υποστηρίζει πως η κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι περισσότερο τολμηρή και να προχωρά τις αλλαγές με γρηγορότερο ρυθμό...Χωρίς σάλιο δηλαδή, σε απλά ελληνικά...Εκείνη τη στιγμή, πετάγεται ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και αντιδρά λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν όταν ο λαός δεινοπαθεί να ληφθούν ακόμη περισσότερα μέτρα...Περνάνε έτσι την εικόνα ότι και καλά παίρνουν τα μέτρα με πόνο ψυχής...Έβλεπα μια τέτοια εκπομπή την περασμένη εβδομάδα...Στο ρόλο του πρώτου ήταν ο Μάνος και στου δεύτερου ο Χρυσοχοίδης...Δεν άντεξα να δω πάνω από πέντε λεπτά...Είχα φάει προηγουμένως και βλέποντας τα πρόσωπα όλων τους, μου ερχόταν τάση για εμετό...Υπάρχουν όμως πραγματικά κάποιοι βουλευτές που φαίνονται να αντιδρούν και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν και στην παραίτηση...Μοιάζουν σιγά σιγά να καταλαβαίνουν οι τριακόσιοι χαραμοφάηδες πως η οργή του λαού όσο περνά ο καιρός γιγαντώνεται..Για αυτό και τελευταία έχω ακούσει πάμπολλα περιστατικά βουλευτών που πηγαίνουν να φάνε σε εστιατόρια και μόλις γίνονται αντιληπτοί από τον απλό κόσμο, τρώνε το κράξιμο και το βρίσιμο της αρκούδας, ενώ πολλές φορές το μενού από δω και στο εξής ενδέχεται να περιλαμβάνει και ολίγη από καρπαζιές...Σαν αυτές που ρίχνουν όλοι τους, τόσα χρόνια στο σβέρκο του δύσμοιρου λαού...

Τα μέσα ενημέρωσης είναι πολύτιμοι αρωγοί σε κάθε περίπτωση του αρρωστημένου συστήματος...Ανακαλύπτουν κάποιες όντως υπαρκτές περιπτώσεις υπερβολικών μισθών κάποιων βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων με παχυλά επιδόματα και τις κάνουν σημαία, γενικεύοντας τα συμπεράσματα τους, προτρέποντας τον τηλεθεατή να πει το κλασσικό "καλά τους κάνουν και τους κόβουν μισθούς και συντάξεις"...Για κάθε ένα κραυγαλέο παράδειγμα δημοσίου υπαλλήλου, υπάρχουν χιλιάδες ακόμη υπάλληλοι, που περιμένουν φέτος μάταια το δώρο των Χριστουγέννων μπας και μπαλώσουν κάποια οικονομική τρύπα...Σε γενικές γραμμές προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα διχόνοιας μεταξύ του λαού, ούτως ώστε η μια κοινωνική τάξη και το κάθε επάγγελμα να εναντιώνεται με το άλλο...Για παράδειγμα, οι μεν ιδιωτικοί υπάλληλοι ωθούνται να τα βάλουν με τους δημοσίους υπαλλήλους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες με τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι με τους εμποροϋπάληλλους και πάει λέγοντας...Όταν κάποτε όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, πως πραγματικοί εχθροί δεν είναι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, αλλά αυτοί που μας κυβερνάνε τόσο ίσως όλοι αυτοί πάρουν τις αντιδράσεις μας στα σοβαρά...

Επειδή όμως στην Ελλάδα όλοι εμείς είμαστε παραδοσιακοί τύποι και τηρούμε τα έθιμα μας, σπεύδουμε να συμμετέχουμε στις απεργίες και στις διάφορες κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα μια φορά το μήνα...Έτσι έχει καταντήσει στην Ελλάδα το δικαίωμα της απεργίας...Πατροπαράδοτο έθιμο...Σε αυτό φυσικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι συνδικαλιστές εργατοπατέρες που αρκούνται σε κάποιες δηλώσεις υποτιθέμενης διαφωνίας, απλά και μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του απλού κόσμου...Με τη συμπεριφορά τους αυτή, έχουν καταφέρει να γίνεται γενική απεργία για παράδειγμα στην Αθήνα, να μαζεύονται στο κέντρο καμιά πενηνταριά χιλιάδες διαδηλωτές και αυτό να διαφημίζεται σαν τεράστια επιτυχία...Και δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που σιχαίνεται τη συμπεριφορά τους και τον υποχθόνιο ρόλο τους...Την ίδια στιγμή, οι Άγγλοι που όλοι εμείς αρεσκόμαστε να τους αποκαλούμε φλώρους, προέβησαν σε τεράστιες διαδηλώσεις για τις αυξήσεις των διδάκτρων στα πανεπιστήμια..Οι ξενέρωτοι οι Γάλλοι πάλι, βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για να διαδηλώσουν και δεν γυρίζουν πίσω αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα τους....Μόνο εδώ μια εθιμοτυπική απεργία θεωρείται μαζικός αγώνας...Ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουμε για παράδειγμα αδιαμαρτύρητα να υφιστάμεθα συνεχείς αυξήσεις ΦΠΑ, να πληρώνουμε τα καύσιμα για χρυσάφι και ο δείκτης της ανεργίας να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και ταυτόχρονα εμείς να μη μιλάμε καθόλου...Αυτή και αν είναι κατάντια, με όλη τη σημασία της λέξεως...

Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον πολύ σημαντικό παράγοντα που ακούει στο όνομα φόβος...Όταν βλέπουμε το μέλλον μπροστά μας να διαγράφεται μαύρο και δυσοίωνο, τότε είναι ως ένα σημείο λογικό να τρέμουμε σαν το ψάρι μπας και χάσουμε έστω και τα μικρά κεκτημένα που έχουμε στην κατοχή μας και τα οποία μπορεί απλά να περιορίζονται σε μια αξιοπρεπή εργασία που να μας εξασφαλίζει σχεδόν τα προς το ζειν...Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε απλά κάποιοι φοβισμένοι υπαλληλάκοι, που φοβούνται να υψώσουν το ανάστημα τους και να διεκδικήσουν κάτι που ίσως και να τους αξίζει...Φυσικά ο φόβος εκπορεύεται και αυτός από ψηλά και καλλιεργείται με τέχνη...Ακόμη και τα προβοκατόρικα επεισόδια που συμβαίνουν εκτός λογικής πολλές φορές, θαρρώ πως αυτό το σκοπό έχουν...Να φοβίσουν τον απλό άνθρωπο που ναι μεν αισθάνεται τον κόμπο να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από το λαιμό του, πλην όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει το κλίμα εκφοβισμού...Αλλά και τα μέσα συνέχεια μας φοβίζουν και μας απειλούν πως αν δε συμμορφωθούμε η χώρα θα χρεοκοπήσει και έτσι εμείς σκύβουμε το κεφάλι, το βουλώνουμε και απλά περιμένουμε τα χειρότερα...Όσο χειρότερα από τον πάτο δηλαδή μπορεί να υπάρξει...

Και η ζωή συνεχίζεται και τα επόμενα μέτρα δεν θα αργήσουν να φανούν, ίσως φτιασιδωμένα με ένα ωραίο και εύπεπτο περιτύλιγμα για να τα χωνέψουμε πιο εύκολα...Δυστυχώς όμως για κάποιους το λάδι στο καντήλι τόσο της υπομονής όσο και των αντοχών μοιάζει σιγά σιγά να εξαντλείται...Για αυτό το λόγο το επόμενο έτος προμηνύεται καυτό...Διότι όταν ο λαός θα χάσει και τα τελευταία κεκτημένα, θα αποβάλλει κάθε φόβο από μέσα του, και τότε το ποτάμι της λαϊκής οργής θα είναι τόσο ορμητικό και άγριο που κανείς δε θα μπορεί να το τιθασεύσει και θα παρασύρει δικαίους και αδίκους...Και τότε οι σφαλιάρες θα είναι απλά πταίσματα...

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου για τη σύγχρονη κοινωνία...

Η τριακοστή έβδομη επέτειος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι σήμερα και αισθάνομαι την ανάγκη να πω μερικά πράγματα με αυτή την αφορμή. Μια επέτειο, τη βαθύτερη σημασία της οποίας φαίνεται πως οι περισσότεροι από εμάς δεν την έχουμε συνειδητοποιήσει επαρκώς. Φυσικά δεν αναφέρομαι στην τυπική πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, ή τις άλλες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο τέτοια μέρα και έχουν λάβει τη μορφή τυπικού εθίμου...Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα μηνύματα που είναι ικανή να μας δώσει η εξέγερση αυτή και για τα οποία δεν μοιάζουμε να ενδιαφερόμαστε και πολύ...Μηνύματα πολυποίκιλα, που άπτονται και της σημερινής μας κατάντιας και είναι θαρρώ ικανά να αποτελέσουν ένα μπούσουλα για την αντιμετώπιση των σύγχρονων φαινομένων...

Αναμφίβολα οι πράξεις αντίστασης τότε των φοιτητών και των λοιπών κοινωνικών στρωμάτων ήταν πράξεις ηρωικές, που συχνά τους απέφεραν βασανιστήρια και φυλακίσεις...Τότε υπήρχε ένα πραγματικά σκληρό καθεστώς, που τις αντίθετες φωνές φρόντιζε να τις καταπνίγει με σκληρό τρόπο, για να μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία και να εφαρμόσει τα σχέδια του εις βάρος του λαού...Το βρίσκω εξαιρετικά σημαντικό παράσημο για μια νεολαία πριν 37 χρόνια να εναντιώνεται στο απολυταρχικό καθεστώς και τελικά να επιτυγχάνει καίριο πλήγμα στην χούντα της εποχής εκείνης, η οποία έθεσε τη χώρα στο γύψο και ήταν υπαίτια για μια σειρά από δεινά που ακολούθησαν στη χώρα ύστερα...

Δυστυχώς όμως η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου φρόντισε να εξαργυρώσει απόλυτα τους γενναίους τους αγώνες, στα χρόνια που ακολούθησαν...Για χρόνια, ίσως ακόμη και ως σήμερα, το να λέει κάποιος πως υπήρξε αγωνιστής του Πολυτεχνείου αποτελούσε διαβατήριο και εφόδιο για μια μεγαλοπρεπή και γκλαμουράτη καριέρα...Τα χρόνια πέρασαν, οι τότε φοιτητές πήραν τα πτυχία τους και εντέλει μετεξελίχθηκαν σε αριστερούς με δεξιά τσέπη, πνίγοντας τις ανθρωπιστικές τους ιδέες μέσα στον κόμπο μιας γραβάτας και καίγοντας τα αιτήματα για ελευθερία και δικαιοσύνη σαν τη στάχτη που αφήνουν τα ακριβά τους πούρα...Έκαναν ένα σωρό παλινωδίες και μετατράπηκαν σε εκφραστές του σύγχρονου αστικού καπιταλιστικού συστήματος στην χειρότερη του μορφή...Στα κόμματα γαντζώθηκαν και μεταλλάχθηκαν, ενώ οι ιδέες τους ξέφτισαν και οι ίδιο αλλοτριώθηκαν, δηλαδή οι περισσότεροι από αυτούς...Η χαμένη γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης λοιπόν, κατ' εμέ είναι η κύρια υπεύθυνη ακόμη και για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας, διαχειριζόμενοι τις τύχες της χώρας και φροντίζοντας να εξαργυρώσουν τους ηρωικούς τους αγώνες προς ίδιον όφελος και καλλιεργώντας νοοτροπίες που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα απολύτως...

Πρωτίστως όμως εμένα, αυτό που με απασχολεί είναι ότι έχει να κάνει με τη δική μας γενιά, όλους εμάς δηλαδή από περίπου 18 έως 30 που σιγά σιγά ξεκινάμε να παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας. Διότι όσο και να σας φαίνεται παράξενο και περίεργο, έχουμε και εμείς να αντιμετωπίσουμε σοβαρές δυσκολίες μπροστά μας. Ίσως εξίσου δύσκολες με αυτές των φοιτητών του Πολυτεχνείου και όχι μόνο. Εκείνη την εποχή υπήρχε η χούντα απέναντι στον κόσμο, που του καταδυνάστευε τη ζωή και του περιόριζε ακόμη και τις στοιχειώδεις ελευθερίες...Ο εχθρός όμως βρισκόταν απέναντι και άπαντες μπορούσαν να τον αντιληφθούν...Σήμερα, ο εχθρός είναι ξανά υπαρκτός, πλην όμως είναι καλά κρυμμένος πίσω από άλλες καταστάσεις και έτσι δεν είναι εύκολο σε εμάς να το δούμε...Είναι δηλαδή ύπουλος και υποχθόνιος και φορά προσωπείο...Σήμερα δεν υπάρχει η χούντα των συνταγματαρχών, των τανκ και των όπλων...Σήμερα όμως υπάρχει η χούντα της φιλτραρισμένης πληροφόρησης, των διαρροών και του επηρεασμού της κοινής γνώμης, όπως όλα αυτά μας παρέχονται από τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης....Σήμερα υπάρχει επίσης η χούντα της αποχαύνωσης, των κατευθυνόμενων προτύπων και του διαίρει και βασίλευε για κάθε ασήμαντη αφορμή. Το 1973 η χούντα για να μπορεί να κουμαντάρει τον απλό λαό, φρόντιζε να απαγορεύει τις παντός τύπου συναθροίσεις...Σήμερα, προκειμένου κάποιοι να κρατούν τον απλό λαό δέσμιο τους, φροντίζουν να του ανάβουν μέσα του τη φλόγα του διχασμού με εντελώς ασήμαντες αφορμές όπως το ποδόσφαιρο ή τα κόμματα κλπ...Τότε η χούντα για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του απλού λαού και να προωθεί τα άνομα σχέδια της, φρόντιζε να παρέχει άρτον και θεάματα. Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και σήμερα...Θεάματα, κουτσομπολιό, τσόντες, σκάρτα πρότυπα, η μπόχα του lifestyle...όλα αυτά μαζί συντελούν στην αποχαύνωση μας και συντελούν στο να πλανάται διάχυτη στην ατμόσφαιρα, αυτό που ονομάζεται γενικευμένη μαλακία...Αυτή είναι δυστυχώς η ΄δημοκρατία που μας κληροδότησε η περίοδος της μεταπολίτευσης..Μια δημοκρατία λάστιχο στα χέρια των ισχυρών, που κάνουν ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν κανέναν μα κανένα...Για αυτό το λόγο, πρέπει να όλοι να παραδειγματιστούμε από την εξέγερση και την ανυπακοή των παιδιών και της γενιάς του Πολυτεχνείου. Διότι χούντα υπήρχε και τότε, χούντα υπάρχει και τώρα..Με διαφορετικές εκφάνσεις, με διαφορετικά κίνητρα, πλην όμως καθαρή χούντα...Για να δούμε λοιπόν πως θα αντιδράσουμε εμείς και αν θα μπορέσουμε να μιμηθούμε τους παλιούς...

Το σύνθημα της εποχής του Πολυτεχνείου ήταν το περίφημο και πασίγνωστο "ψωμί παιδεία ελευθερία" και με σημαία το σύνθημα αυτό, προχώρησε η αντίσταση...Αντίθετα με ότι πιθανόν φαντάζονται πολλοί, το συγκεκριμένο σύνθημα σήμερα είναι ακόμη περισσότερο επίκαιρο από ποτέ...Με την ανεργία να καλπάζει, το ποσοστό αυτών που ζουν υπό το όριο της φτώχειας να αυξάνεται συνεχώς και με τα δημόσια συσσίτια να γνωρίζουν πιένες, το ψωμί σε λίγο θα αρχίσει να αποτελεί είδος πολυτελείας στην κοινωνία μας...Το αίτημα για παιδεία επίσης είναι φοβερά επίκαιρο ξανά...Βιώνοντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παράγει άνεργους πτυχιούχους, και παπαγάλους αριστούχος χωρίς καμία κριτική σκέψη, ίσως να χρειάζεται ένα θαύμα για να βελτιωθούν τα πράγματα και να αποκτήσει η παιδεία του σήμερα, σοβαρό υπόβαθρο...Καλά για την ελευθερία δεν νομίζω πως θα πρέπει να πω κάτι, διότι αν αρχίσω να γράφω για το σημερινό καθεστώς ανελευθερίας φοβάμαι πως θα με βρει το ξημέρωμα. Για όλα τα παραπάνω το περίφημο "ψωμί παιδεία ελευθερία" και σήμερα είναι εξαιρετικά επίκαιρο, αλλά δε βλέπω κανέναν να κάνει καμία αναφορά σε αυτό...

Η χούντα των συνταγματαρχών μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα ολιγαρχικό και απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο αποτελούνταν μια ομάδα ανθρώπων η οποία έβαλε τη χώρα στο γύψο και με τη βοήθεια βασανιστηρίων, εξοριών και φόνων προσπαθούσε να κάμψει τις αντιρρήσεις...Σήμερα επίσης, το καθεστώς είναι ολιγαρχικό...Υπάρχει η χούντα των τριών οικογενειών που έχουν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους σχεδόν σε ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης, υπάρχει η χούντα των μεγαλοεκδοτών καναλαρχών που καθορίζουν την πληροφόρηση κατά το δοκούν, η χούντα μερικών μεγαλοτραπεζιτών που κοιτούν μόνο για την οικονομική ευμάρεια των δεικτών, αδιαφορώντας για την ανέχεια του απλού λαού...Τότε βρέθηκαν κάποιοι και αντέδρασαν σθεναρά, δίνοντας ακόμη και τη ζωή τους, σήμερα μπορεί άραγε να ισχυριστεί κάτι παρόμοιο;

Εν κατακλείδι, η γενιά του Πολυτεχνείου όσο και αν συμβιβάστηκε με τα χρόνια και όσο κι αν απομακρύνθηκε από τις αξίες των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών- των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων, η ιστορία έχει γράψει πως καθ όλη τη διάρκεια της μαύρης επταετίας αγωνίστηκε και πολλοί από αυτούς έδωσαν και το αίμα τους για το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας...Και αυτό δεν ξεγράφει όσα χρόνια και να περάσουν...Αυτό που μένει να δούμε είναι το τι θα κάνουμε εμείς πλέον ως γενιά...Διότι η σημερινή εποχή είναι εξίσου επικίνδυνη και όσο πιο σύντομα το κατανοήσουμε ίσως υπάρξει κάποια πιθανότητα να κάνουμε και εμείς ως γενιά κάτι χρήσιμο και καλό...Ειδάλλως θα απορροφηθούμε στον εαυτούλη μας και στο προσωπικό μας συμφέρον, αφήνοντας τους εκπροσώπους της μοντέρνας χούντας να αλωνίζουν ανενόχλητοι και να αλώνουν οτιδήποτε έχει μείνει όρθιο...

υγ1 Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, ανεβάζω σήμερα ένα τραγούδι από έναν μεγάλο που δεν είναι πια μαζί μας, αφιερωμένο στους ανθρώπους αυτούς που λησμόνησαν, ξεπούλησαν και εξαργύρωσαν στο έπακρο, τους μεγάλους αγώνες που έκαναν στα νιάτα τους...

To facebook, η φιλία και η επικοινωνία...

Ένα από τα πράγματα που κάποτε έλεγα πως δε θα κάνω ποτέ στη ζωή μου, είναι να μπω σε αυτές τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας τύπου facebook. Απέκλεια κάθε συμμετοχή μου σε ένα τέτοιο site, που τότε φάνταζε στο μυαλό μου σαν η απόλυτη αμερικανιά και σαν μια ασχολία ανούσια και περιττή. Ώσπου μπήκα την πρώτη φορά, πριν σχεδόν ακριβώς δύο χρόνια και συνεχίζω να εισέρχομαι σχεδόν καθημερινά έστω και για πολύ λίγο, στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα...Αφού σας το χω πει ήδη, πως όταν με ακούτε να λέω τη λέξη ποτέ, να είστε υποψιασμένοι για το ακριβώς αντίθετο...Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας να αναφέρω μερικές σκέψεις για το μέσο αυτό, αλλά και τη σχέση του με τις πολύπαθες έννοιες της επικοινωνίας και της φιλίας...

Το facebook μοιάζει να είναι μια εξαιρετικά δημοφιλής ασχολία...Μόνο τα νούμερα των παγκοσμίων χρηστών του να διαβάσει κανείς , είναι πιθανόν να πάθει ίλιγγο...Αλλά δεν είναι τα συγκεντρωτικά νούμερα αυτά που δίνουν την εικόνα...Την εικόνα τη δίνει φυσικά ο περίγυρος του καθενός από εμάς. Προσωπικά, είναι μετρημένοι στα στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι γνωστοί μου που δεν το χρησιμοποιούν καθόλου, και φυσικά αναφέρομαι στο ηλικιακό γκρουπ από 13 έως 45 ετών περίπου...Αν τους ρωτήσεις όλους, για ποιο λόγο σπαταλούν τόσες ώρες καθημερινά στο facebook καθημερινά, είναι βέβαιο πως η απάντηση που θα λάβεις είναι λίγο ως πολύ η ακόλουθη: Για να επικοινωνώ ανά πάσα στιγμή με τους φίλους μου και να κρατώ επαφή με τους γνωστούς μου...Το ίδιο πιθανώς να απαντούσα και εγώ...Αναρωτιέμαι όμως μερικές φορές, είναι αυτή η πραγματική διάσταση της επικοινωνίας και της φιλίας, ή μήπως οι δρόμοι πάνω στους οποίους όλοι βαδίζουμε μας απομακρύνουν έτι περισσότερο από τις παραπάνω έννοιες;;...Ιδού η απορία...

Προσωπικά, η χρήση του facebook με βοήθησε να ξαναβρώ κάποιους ανθρώπους, με τους οποίους εδώ και χρόνια οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει...Είτε είναι παλιοί φίλοι, σειρές από το στρατό, συμφοιτητές, παλιές αγάπες ή οτιδήποτε άλλο...Άνθρωποι, που είχα να τους δω χρόνια ολόκληρα και δεν είχα κανένα νέο τους όλο αυτό το διάστημα. Άνθρωποι με τους οποίους είχαμε μοιραστεί έντονες καλές και κακές στιγμές στο παρελθόν και που μοιραζόμαστε κοινές μνήμες και στιγμές, έστω και αν αυτές είναι καταχωνιασμένες στο πίσω μέρος του μυαλού...Άνθρωποι, τελοσπάντων, οι οποίοι ως επί το πλείστο μένουμε στην ίδια πόλη, σε απόσταση 10,20 ή 30 χιλιομέτρων και όμως διστάζουμε να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας άμεσα...Στις περιπτώσεις αυτές το facebook μοιάζει να αποτελεί ένα υποκατάστατο επικοινωνίας και έναν τρόπο για να ησυχάσουμε τη συνείδηση μας για την έλλειψη ενδιαφέροντος προς το συνάνθρωπο...Πέρα από αυτό, η συμμετοχή μου στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα περιορίζεται στο να σχολιάζω κάποιες από τις δικές μου φωτογραφίες (με αυτοσαρκασμό μέχρι τελικής πτώσης), ή αυτές των πολύ κοντινών και οικείων μου ανθρώπων και να ανεβάζω διάφορα τραγουδάκια που μου αρέσουν και με εκφράζουν τη συγκεκριμένη στιγμή...Και ως εκεί...Ούτε καλλιέργεια σε διαδικτυακές φάρμες, ούτε συμμετοχή σε εικονικά παιχνίδια μαφίας, ούτε συναγωνισμός στο πόκερ, ούτε καμία άλλη από τις επιλογές που παρέχει στους χρήστες του το συγκεκριμένο site...Όχι ότι κατηγορώ, τα εκατομμύρια των χρηστών που τις χρησιμοποιούν καθημερινά...Απλά εμένα προσωπικά δε με εκφράζουν...

Δεν κρύβω ότι αν κάτι με προβληματίζει πολύ έντονα σε σχέση με το facebook, είναι η υποκατάσταση της πραγματικής επικοινωνίας..Έχουμε όλοι την τάση να κάνουμε μια πραγματική συλλογή από διαδικτυακούς φίλους, λες και θα λάβουμε μέρος σε κάποιον αγώνα, τον οποίο θα κερδίσει αυτός που έχει τους περισσότερους..Παρατηρώ ανθρώπους να έχουν 2500 φίλους, ή τελοσπάντων έναν αριθμό σαν και αυτό...Έχω εδώ να σημειώσω, πως αν κάποιος έχει τόσους πολλούς πραγματικούς φίλους στη ζωή του, είναι αναμφίβολα πολύ ευτυχισμένος στη ζωή του, ενώ δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο δε θέτει υποψηφιότητα για δήμαρχος στις προσεχείς εκλογές...Για να μην το κουράζω, ο κανόνας για μένα είναι πως διαδικτυακός φίλος αξίζει να λέγεται ένας άνθρωπος με τον οποίο, όταν θα συναντηθείς έστω και τυχαία στο δρόμο θα ανταλλάξεις έστω και μερικές κουβέντες ενδιαφέροντος και φιλίας. Ειδάλλως, αν με κάποιον άνθρωπο δε μιλάς ποτέ στη ζωή σου, ή ακόμη και στις τυχαίες συναντήσεις μαζί του κοιτάζεις πως να τον αποφύγεις με κάθε τρόπο, τότε το βρίσκω παντελώς ανούσιο να τον έχεις φίλο έστω και διαδικτυακά. Και αν το γράφω αυτό και μάλιστα του δίνω και έμφαση, είναι επειδή μόλις πρόσφατα κάτι παρόμοιο συνέβη και σε μένα και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, αλλά τρεις και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ...Φυσικά η ευθύνη ήταν και δική μου...Είναι και αυτό όμως ένα δείγμα πως αρκούμαστε στις διαδικτυακές μας επαφές και αδιαφορούμε για την πραγματικότητα. Ή μάλλον ευχόμαστς η πραγματικότητα να μην συμβεί ποτέ...

Να σας πω την αλήθεια πολλές φορές με προβληματίζει η fake επικοινωνία που αναπτύσσεται μέσω του facebook και τέτοιου είδους δικτύων...Το βρίσκω εξαιρετικά σοκαριστικό να μπορείς μέσα από μια ατάκα που θα γράψει στο προφίλ του ένας απλός και μακρινός γνωστός σου, ή μέσω ενός τραγουδιού που θα ανεβάσει να έρχεσαι στη θέση να καταλάβεις πως αισθάνεται ο συγκεκριμένος τη συγκεκριμένη στιγμή...Σου χαλάει τη διάθεση κάτι τέτοιο, και το χειρότερο είναι πως δεν έχεις άμεση επαφή με τον άλλον για να διαπιστώσεις σε τι βαθμό εννοεί αυτό που αναφέρει...Ξέρω πως κάτι παρόμοιο αισθάνεται πολύς κόσμος...Χαλάει η ζαχαρένια τους όταν ακούν και αντικρίζουν τέτοια πράγματα...Δεν μπορώ ειλικρινά να πω, πως συμφωνώ...Έχουν άραγε όλοι αυτοί καταλάβει ποτέ, πως υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται πολλές φορές τόσο μόνοι στην καθημερινότητα τους έστω και αν περιστοιχίζονται από πολύ κόσμο, και δε βρίσκουν καμία διέξοδο επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο, παρά μόνο αυτή, έστω και αν ακόμη και αυτή περνά σχεδόν απαρατήρητη;;...Ξαναλέω δεν είναι η καταλληλότερη μέθοδος εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και των σκέψεων και αυτό είναι αναμφίβολο, αλλά είναι πιθανόν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να αισθάνονται πως δεν έχουν καμία άλλη δίοδο επικοινωνίας..Για αυτό προτείνω να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε, διότι μπορεί το ίδιο να συμβεί και σε μας και τότε πιθανώς να αντιληφθούμε το πως αισθάνονται οι συγκεκριμένοι άνθρωποι...Ειλικρινά, το απεύχομαι κάτι τέτοιο, για όλους σας...

Σε γενικές γραμμές πάντως, δεν θέλω φυσικά να δαιμονοποιήσω το μέσο, το οποίο απλά και μόνο αποτελεί ένα εργαλείο, η χρήση του οποίου επαφίεται αποκλειστικά σε εμάς τους ίδιους...Πολλοί μάλιστα το χρησιμοποιούν για την προβολή των εργασιών τους και των επιχειρήσεων τους, εκμεταλλευόμενοι τη δημοφιλία του ιδίως μεταξύ των νέων...Τη χρήση αυτή, τη βρίσκω χρήσιμη και ωφέλιμη. Τη χρήση που δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα είναι αυτό που κάνουν πολλοί να προσπαθούν να βρουν το έτερον τους ήμισυ μέσω διαδικτύου...Βλέπεις σοβαρούς υποτίθεται ανθρώπους να αναλώνονται σε χαζά σχολιάκια επιπέδου δημοτικού και κάτω και αναρωτιέσαι τι απέγινε η προσωπική επαφή, η άμεση σχέση και η πραγματική ζωή και που είναι κρυμμένες...Επίσης μια χρήση του facebook που αρνούμαι να καταλάβω είναι την αντίσταση και τις εκδηλώσεις διαμέσου πληκτρολογίου..Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς επιλέγουν να δηλώνουν την αντίσταση τους για τα κακώς κείμενα συμμετέχοντας απλά σε μερικά αντίστοιχα γκρουπ και θεωρούν πως έτσι εξαντλείται η όποια ευθύνη τους και πως έπραξαν το χρέος τους...Και μετά με τα μούτρα στη διαδικτυακή φάρμα...Το να γίνω μέλος σε ένα γκρουπ για έναν καλό σκοπό, ή σε ένα γκρουπ που δηλώνει την αντίδραση για κάποιο γεγονός που συμβαίνει στη δημόσια ζωή δεν έχει κατά την ταπεινή μου άποψη καμία αξία, αν δε συνοδεύεται από πράξεις...Άλλοι νομίζουν πως το facebook και το ιντερνετ γενικότερα είναι ένα πεδίο μάχης οπαδών ομάδων-ανωνύμων εταιρειών και για αυτο δε διστάζουν να το μετατρέπουν σε έναν εικονικό βόθρο, γεμάτο από αισχρολογίες και λοιπές βρομιές ανά πάσα στιγμή...Να με συμπαθάτε αγαπητοί μου, αλλά ο φτωχός συγγενής έτσι τα βλέπει...

Τελοσπάντων...Και σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ορθός και λανθασμένος δρόμος και κατάλληλη ή ακατάλληλη επιλογή...Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και είναι απολύτως στην προσωπική του ευχέρεια, το πως θα μεταχειριστεί όχι μόνο το facebook και τα συγκεκριμένου τύπου εργαλεία, όπως και οτιδήποτε άλλο...Απλά θέλω να επιστήσω την προσοχή όλων μας, διότι ο κίνδυνος παραμονεύει ανά πάσα στιγμή στη γωνία...Και όσο ζούμε με την ψευδαίσθηση πως αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι ο βέλτιστος δυνατός, υποκαθιστώντας τις απλές μα τόσο σημαντικές άμεσες εκδηλώσεις αγάπης, φιλίας και ενδιαφέροντος, είναι μαθηματικά βέβαιο πως όλο και περισσότερο θα βυθιζόμαστε στον κυκεώνα της μοναξιάς και της μελαγχολίας...Και το αφήνω εδώ, χωρίς να ξύνω περισσότερο πληγές που πονάνε...

υγ1 Δε θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω,όσο βαρετό και αν έχει καταντήσει...Όλα τα παραπάνω αφορούν κυρίως εμένα και τη συμπεριφορά μου...Δεν έχω καμία διάθεση να κρίνω και ακόμα περισσότερο να επικρίνω κανέναν...

υγ2 Το παρόν τραγούδι το θεωρούσα και το θεωρώ φοβερό από τότε που το πρωτοάκουσα...Όλοι μας θεωρώ πως έχουμε φίλους, με τους οποίους οι καλησπέρες που συχνά ανταλλάσσομαι είναι τόσο τυπικές και συμβατικές που θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν ως πεθαμένες...Φίλους που αν τυχόν συναντηθούμε στο δρόμο, θα ανταλλάξουμε κουβέντα μόνο αν όλες οι προσπάθειες για να μη συναντηθούν τα βλέμματα μας, πέσουν πρώτα στο κενό, χωρίς κανείς να σκέφτεται τις παλιές καλές στιγμές...Φίλους και γνωστούς μόνο κατ' όνομα, με τις ευθύνες πάντα εκατέρωθεν, των οποίων τις πεθαμένες καλησπέρες έπαψα πια να γουστάρω...Όποιου αυτά τα λόγια του λένε κάτι, έχει καλώς...Όποιου δεν του λένε απολύτως τίποτα, ας απολαύσει τουλάχιστον το κομμάτι που παραθέτω...Είναι αντικειμενικά πάρα πολύ καλό...Με την ευχή να μην αισθανθεί κανείς σας ποτέ το συγκεκριμένο συναίσθημα...

Η ..ηρωική αντίσταση στη Γερμανική πολιτιστική επιδρομή...

Σήμερα πήρα την απόφαση να μην αναφερθώ στους κρατούντες, αλλά να αναφέρω κάποιες σκέψεις για τον απλό λαό, όλους εμάς τους απλούς πολίτες, που θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αρκετές φορές αποποιούμαστε τις ευθύνες μας και αρεσκόμαστε να τις φορτώνουμε αλλού...Προέρχεται όμως από περίεργη ράτσα ο Έλληνας τελικά και όλοι έχουμε βαλθεί να το αποδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία...

Ζούμε λοιπόν στο συννεφάκι μας, σε έναν κόσμο που μπορεί στο μυαλό μας να απέχει αρκετά από τον ιδεατό, αλλά τουλάχιστον πιστεύουμε πως εμείς βρισκόμαστε στο κέντρο του...Ζούμε αποχαυνωμένοι σε μια ιδιότυπη νιρβάνα, την οποία μας πλασάρουν τα μέσα και η ζωή γενικότερα και πιστεύουμε πως ότι γίνεται ακόμα και διεθνώς έχει ως στόχο την Ελλάδα...Βυθισμένοι σε έναν καναπέ, θεωρούμε όλοι οι ξένοι διεθνώς μας ζηλεύουν και μας φθονούν και ασχολούνται όλη την ημέρα με το να ψάχνουν να βρουν τρόπους για να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους κατοίκους της...Λες και δεν έχουν να κάνουν άλλη δουλειά στη ζωή τους, από το να καταστρέψουν ένα έθνος, το οποίο έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να καταστραφεί από μόνο του χωρίς εξωτερική βοήθεια...

Ξαφνικά λοιπόν και ενώ η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη κρίση για την οποία κάθε σώφρων άνθρωπος μπορεί να καταλάβει πως εν πολλοίς υπεύθυνη είναι η ίδια, βγαίνει ένα Γερμανικό περιοδικό και παρουσιάζει ένα ονομαστό ελληνικό άγαλμα να κάνει μια απρεπή χειρονομία και να απευθύνει ένα μήνυμα προς την Ελλάδα...Και ξαφνικά, σαν να μας τσίμπησε μια μεγάλη μύγα, πεταγόμαστε όλοι από την πολυθρόνα μας για να αντιδράσουμε καθώς αφενός μας έθιξαν τη χώρα και αφετέρου την πολιτιστική παράδοση...Αρκούσαν λίγες ώρες, ούτως ώστε όλοι μας προσωρινά να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την το σκουπιδότοπο που ονομάζεται τηλεόραση, από τον τεχνητό φανατισμό και την εσωτερική διχόνοια και σύσσωμοι να αντιδράσουμε..Σαν άλλοι αγωνιστές, σταθήκαμε στις επάλξεις και βροντοφωνάξαμε ένα εμφατικό μολών λαβέ στους βάρβαρους και απολίτιστους Γερμανούς, που όταν εμείς χτίζαμε Ακρόπολη αυτοί περπατούσαν με τα 4, όπως αναφέρει ο πανάρχαιος και συνάμα αναμφισβήτητος αστικός μύθος...Φυσικά τα χρόνια έχουν αλλάξει και μαζί με αυτά έχουν αλλάξει και οι τρόποι αντίστασης...Παλιά, η αντίσταση γινόταν με μάχες, ηρωικές θυσίες και αιματηρούς αγώνες...Σήμερα η αντίσταση γίνεται δημιουργώντας ένα σχετικό γκρουπάκι στο facebook, και προσπαθώντας να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη, παράλληλα φυσικά με την προσπάθεια μας να βρούμε μια διαδικτυακή γκόμενα ή να χτίσουμε ένα ψηφιακό αγρόκτημα...Επίσης, την εκδίκηση θα την πάρουμε σίγουρα από τους Γερμανούς στην προσεχή Eurovision και αυτό θα τους πονέσει...Α και μια πρακτική συμβουλή...Να μην ξεχνούμε πλέον όλοι όπου και να πηγαίνουμε να κουβαλάμε μαζί μας μεγάλες άδειες πλαστικές σακούλες...Και αυτό για να μαζέψουμε την υποκρισία μας και την ψευτοπαλικαριά μας, που τρέχουν άφθονες από τα μπατζάκια μας και είναι όντως κρίμα να πάνε χαμένες...

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, ούτε να το παίξω υπεράνω..Αλλά μου φαίνεται αφόρητα η υποκριτική η όλη φάση και για αυτό βγαίνω και το καταθέτω...Ψάχνουμε μια βλακώδη αφορμή για να φανούμε ήρωες στα λόγια, τη στιγμή που στα σοβαρά και τα σημαντικά θέματα κάνουμε την πάπια και δεν κατανοούμε το παιχνίδι και τους καθοδηγητές του...Και φυσικά δε βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ή προσπαθούμε αλλά τι να σου κάνει το κακόμοιρο, έχει καεί από την πολύ χαζομάρα που μας περικλείει...Κατ' αρχάς δεν εξετάζουμε καν, τη σοβαρότητα του περιοδικού...Αλλά πέρα από αυτό, πιστεύετε πως αν μια ελληνική φυλλάδα έκανε κάτι αντίστοιχο για μια χώρα του εξωτερικού θα δημιουργούνταν τόσος μεγάλος ντόρος; Εγώ πιστεύω πως δε θα γινόταν τίποτα...Ενώ στην προκειμένη περίπτωση, κουβέντα στην κουβέντα και γραφικότητα στη γραφικότητα φτάσαμε στο σημείο ο Γιωργάκης και η Γερμανίδα να συζητούν on kamera, για το αν πουλάμε τα νησιά ή όχι; Μας πειράζει το περιοδικό και δεν μας πειράζει που Έλληνας πολιτικός κάθεται και συζητά δημόσια τέτοιες αηδίες...Επίσης δεν μας πειράζει που την ίδια στιγμή οι πολιτικοί μας επαναφέρουν τελείως λαϊκίστικα το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων για να χρυσώσουν το χάπι στον απλό λαό...

Για την οικονομία της συζήτησης πάντως ας δεχτούμε πως είναι σοβαρό θέμα το συγκεκριμένο πρωτοσέλιδο, που όντως δηλαδή είναι αν το ιεραρχήσουμε σωστά...Και τώρα περνούμε στην ερώτηση που όλοι περιμένατε...Ελάτε, πείτε την αλήθεια αν βλέπατε σε μια κανονική φωτογραφία το συγκεκριμένο άγαλμα θα καταλαβαίνατε ότι είναι η Αφροδίτη της Μήλου; Όσοι απαντήσουν καταφατικά, θεωρώ πως έχουν κάθε δίκιο να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν για εθνική προσβολή κατά της Ελλάδας...Τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να διαδηλώνουν, να ζητούν την κεφαλή του διευθυντή του focus επί πίνακι, να ζητούν την άμεση απέλαση του Γερμανού πρέσβη, την άμεση απόλυση του Ότο Ρεχάγκελ, το κλείσιμο της εταιρείας Γερμανός και να κάνουν μποϊκοτάζ σε όλα τα Γερμανικά προϊόντα (εκτός της αγαπημένης τους bmw φυσικά...)..Ορκίζομαι πως τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να κλείνουν τους δρόμους διαδηλώνοντας και δεν θα παραπονεθώ...Και θεωρώ πως θα πρέπει να τους παραχωρηθούν εισιτήρια διαρκείας για όλα τα ελληνικά και διεθνή μουσεία για να τα επισκέπτονται όποτε επιθυμούν...Πέρα από την όποια πλάκα πάντως, μόνο αυτοί θεωρώ πως έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται..

Όλοι εμείς οι υπόλοιποι ας αφήσουμε στην άκρη το υποκριτικό ενδιαφέρον και ας συνεχίσουμε να ζούμε αμέριμνοι στον ιδεατό μας μικρόκοσμο και να ασχοληθούμε με τα ήσσονος σημασίας θέματα...Με τα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, τα κουτσομπολιά, τα νέα των διάσημων, τη eurovision, τις εκλογές της οννεδ, τα ριάλιτι, το γυναικείο βόλεϊ και τα λοιπά σοβαρά θέματα που ταλανίζουν και απασχολούν την Ελλάδα...

Όλα τα παραπάνω φυσικά ισχύουν και για μένα...Ούτε εγώ γνώριζα για ποιο άγαλμα επρόκειτο, άσχετα αν πιθανώς να το πετύχαινα έστω και με την τρίτη προσπάθεια, όχι φυσικά λόγω γνώσης αλλά λόγω τύχης...Τουλάχιστον όμως εγώ θεωρώ πως έχω καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται και που βρίσκονται οι πραγματικοί εχθροί της χώρας...Και αν μου ζητήσει κάποιος να του τους δείξω, δε θα δείξω προς το εξωτερικό...Εντός των συνόρων θα κοιτάξω και θεωρώ πως δεν θα απέχω και πολύ από την πραγματικότητα..

Εν κατακλείδι...Καλό είναι το ενδιαφέρον για τέτοια θέματα, αλλά τα σημαντικά είναι αλλού...Όσο για τις αντιδράσεις, καλό είναι να μην ξεπερνούν τα όρια και να απευθύνονται εκεί που πρέπει...Διότι σε λίγο θα καταντήσουμε σαν τους μουσουλμάνους , που για μερικά σκίτσα στη Δανία απειλούν το σκιτσογράφο, κάνουν πορείες και χαλάνε τον κόσμο, νιώθοντας θιγόμενοι..Ξέρω πως μερικοί ζηλεύουν τέτοιου είδους μαζικές αντιδράσεις και θα ήθελαν κάτι αντίστοιχο να συμβεί και από ελληνικής πλευράς...Με αυτούς λυπάμαι, αλλά εκπέμπουμε σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος...Ή για να είμαι απόλυτα ακριβής, οι μικρόκοσμοι μας είναι παράλληλοι και δε συναντούνται πουθενά...

Περί Facebook...

Τελικά δεν εξηγείται αλλιώς..Εμείς οι Έλληνες είμαστε επιρρεπείς σε οτιδήποτε ξενόφερτο μας πλασάρουν απέξω και ιδίως στο χώρο του internet που για να πούμε την αλήθεια, οι περισσότεροι είμαστε άμαθοι...Έτσι τώρα τελευταία, η μόδα ακούει στο όνομα facebook, μια εφεύρεση που σκαρφίστηκαν δύο Αμερικανοί φοιτητές. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τι είναι αυτό και πως λειτουργεί και το πιο παράξενο από όλα είναι πως το γνωρίζουν ακόμα και άτομα που δεν είναι μέλη του. Παρακάτω θα αναπτύξω κάποιες ενστάσεις μου...
Προσωπικά έγινα μέλος της συγκεκριμένης ιστοσελίδας πριν από μερικούς μήνες, όταν και κάμφθηκαν οι αρχικές αντιρρήσεις μου περί της χρησιμότητας του. Βέβαια ξεκινώντας είχα τη συνήθεια να γίνομαι μέλος στα πιο γελοία γκρουπ και να παίρνω μέρος στα πιο απαράδεκτα κουίζ έτσι για πλάκα. Πέρα από αυτά η συγκεκριμένη ιστοσελίδα σε βοηθά σε κάποια πράγματα όπως να βρεις κάποιους παλιούς γνωστούς που είχες χάσει παντελώς, φίλους από το στρατό ή συμμαθητές ενώ παράλληλα σου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνείς έμμεσα και να βλέπεις πως νιώθουν και πως σκέφτονται κάποιοι κοντινοί σου άνθρωποι. Εκεί όμως περιορίζονται τα όποια θετικά...
Αρνητικά σημεία υπάρχουν πολλά και ίσως το βασικότερο είναι η άποψη της παρακολούθησης της προσωπικότητας σου μέσα από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας ή άλλους που έχουν αποκτήσει τέτοια δικαιώματα. Εγώ θα σταθώ σε κάτι άλλο που προσωπικά μου φαίνεται γελοίο. Θεωρώ κατάντια της εποχής την επικοινωνία ή ακόμα και την προσπάθεια εξεύρεσης συντρόφου μέσα από τέτοια μονοπάτια. Ξέρω πως η εποχή είναι πολύ δύσκολη, τη δυσκολία της άλλωστε την αισθάνομαι καθημερινά στο πετσί μου. Επίσης κατανοώ να μιλάς μέσω chat με έναν φίλο σου με τον οποίο σας χωρίζει μεγάλη απόσταση Αλλά το να τρώει κάποιος τόσες ώρες μπροστά σε μια οθόνη μιλώντας με μια κοπέλα π. χ. το θεωρώ μέγιστη σαχλαμάρα. Μπορείς να πας για έναν καφέ, για φαγητό ίσως ή για κάτι άλλο, τουλάχιστον όμως θα βλέπεις τον άλλον στα μάτια και θα ακούς τη φωνή του. Σε λίγο όπως πηγαίνουν τα πράγματα όλες των ειδών οι επαφές θα αντικατασταθούν με εικονικές...και το χειρότερο είναι πως όλοι ακολουθούμε τις προσταγές της εποχής και δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα...
Ένα ακόμα στοιχείο που το θεωρώ εξίσου ανούσιο και ανόητο ως ένα βαθμό είναι η αντίσταση μέσω του facebook. Κατανοώ πως στους περισσότερους δεν μας αρέσει η επικρατούσα κατάσταση η λύση όμως επ'ουδενί δεν είναι η εικονική αντίσταση. Θέλουμε να αντιδράσουμε με κάποιο τρόπο; Ωραία...ας μην ψηφίσουμε κανέναν ψεύτη, ας συμμετέχουμε σε ειρηνικές πορείες, τελοσπαντων ας το αποδείξουμε με τη στάση ζωής μας διατηρώντας σε υψηλό βαθμό την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμηση μας. Το να αντιδρούμε συμμετέχοντας σε ένα virtual group, ή τοποθετώντας στο προφίλ μας ένα σύνθημα επαναστατικό ή βρίζοντας μέσω ίντερνετ κάποιο πολιτικό είναι totally pointless που λένε και στο χωριό μου (!!), ενώ ταυτόχρονα πίνουμε coca-cola, τρώμε mc donalds και καπνίζουμε marlboro...
Όλα αυτά φυσικά αφορούν πρώτα τον εαυτό μας. Και δεν ξέρω αν απηχούν τη γενική αντίληψη, αλλά απηχούν τη δική μου τουλάχιστον...