Λίγες σκέψεις για την 28η Οκτωβρίου...

Σήμερα είναι ημέρα εορτής για την Ελλάδα...Σήμερα συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου του 1940, μέρα στην οποία οι Έλληνες αρνήθηκαν να παραδώσουν την πατρίδα τους στις κατακτητικές δυνάμεις...Από Ιστορία δε σκαμπάζω και πολλά, και όποιος θέλει την εξήγηση σε αυτό δεν έχει παρά να σκεφτεί την ποιότητα της ιστορίας που διδαχθήκαμε όλοι μας στο σχολείο...Η πράξη όμως αυτή ήταν ίσως παράλογα γενναία...Μια χούφτα άνθρωποι, χωρίς ικανό εξοπλισμό και χωρίς ιδιαίτερες πολεμικές γνώσεις κατάφεραν σημαντικά χτυπήματα σε δυνάμεις άλλων χωρών και έδωσαν το παράδειγμα και σε άλλους να ακολουθήσουν....

Πέρα από τις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις που οι περισσότεροι πλέον τις βλέπουν σαν ένα έθιμο πλέον, πέρα από τις σημαίες στα μπαλκόνια αυτές τις ημέρες που λειτουργούν σαν ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε την ιστορία μας ενώ συνεχίζουμε να ζούμε σαν αμερικανάκια, πέρα από τη σημαδεμένη αργία στο ημερολόγιο όλων εμάς των υπαλλήλων, υπάρχουν σίγουρα στη εορτή της 28ης Οκτωβρίου πολλά βαθύτερα νοήματα, που αξίζει τον κόπο να τα σκεφτούμε...Η συγκεκριμένη εθνική επέτειος έχει κατά την άποψη μου μερικά χαρακτηριστικά, τα οποία την κάνουν ξεχωριστή...Κατ' αρχάς υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι εν ζωή, οι οποίοι θυμούνται τα γεγονότα και έχουν πολλές αναμνήσεις...Και τις αναμνήσεις αυτών των ανθρώπων, όσο συναισθηματικά φορτισμένες και να είναι, προσωπικά τις λαμβάνω πολύ περισσότερο υπ' όψιν από τα ξερά βιβλία ιστορίας...Φαντάζομαι πως λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποιο γνωστό ή κάποιο συγγενή, που πολέμησε τότε στα βουνά της Ηπείρου, και υπό αυτή την έννοια όλοι έχουμε πληροφόρηση για τα γεγονότα εκ των έσω...Πέρα όμως από αυτό, μπορεί το αρχικό διάστημα του ελληνοϊταλικού πολέμου που ακολούθησε το ΌΧΙ της 28ης Οκτωβρίου να ήταν όντως θριαμβευτικό για την Ελλάδα, όμως η συνέχεια με τη γερμανική εισβολή παρά τις ηρωικές αντιδράσεις, τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο που ακολούθησε, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για το γεγονός ότι η Ελλάδα καταστράφηκε τότε...Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως και οι ήττες δεν είναι χρήσιμες...Ίσα ίσα που σαν Έλληνες, είναι ανάγκη να σκεφτούμε τα γεγονότα αυτά, και να εξάγουμε συμπεράσματα τα οποία είναι ικανά να μας βοηθήσουν και στη ζωή μας από εδώ και πέρα...Ότι δηλαδή, θα έπρεπε να κάνει ένα κανονικό βιβλίο Ιστορίας δηλαδή...

Πρώτο και κύριο είναι το νόημα της αντίστασης...Αν σκεφτεί κάποιος ψυχρά τα γεγονότα του 1940 και έπειτα, μπορεί ίσως να εξάγει το συμπέρασμα πως το αποτέλεσμα της όλης αντίστασης ήταν προδιαγεγραμμένο για τη χώρα μας, από τη στιγμή που αποφάσισε να τα βάλει με τα θηρία της εποχής...Όμως, το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου για μένα είναι ακριβώς αυτό...Πως κανείς αγώνας και καμία διεκδίκηση δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη, όταν είναι δίκαια και όταν ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος και αφήνει πίσω τις κόντρες και τις έριδες...Αυτή η άρνηση της υποταγής στον πιο δυνατό, η διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας στο μέγιστο βαθμό και ο αγώνας για τα πάτρια εδάφη θα πρέπει και εμάς τους σύγχρονους Έλληνες να μας αφυπνίσουν και να μας διδάξουν...Αν ακούει δηλαδή κανείς...

Ένα άλλο ερώτημα που θαρρώ πως αβασάνιστα σχεδόν έρχεται στο νου των περισσότερων από εμάς, είναι ποια θα ήταν η αντίδραση της σημερινής Ελλάδας σε μια αντίστοιχη πρόκληση όπως αυτή του 1940...Πως θα αντιδρούσε η δική μας η γενιά δηλαδή...Με ηρωισμό ή θα έβαζε την ουρά στα σκέλια;...Θα σας πω εγώ την άποψη μου...Ξέρω κατ' αρχάς πως είναι απίθανο να συμβεί κάτι παρόμοιο τη σημερινή εποχή...Σήμερα με τα έξυπνα όπλα και τους υπερσύγχρονους εξοπλισμούς, οι πόλεμοι διαρκούν ελάχιστες ημέρες συνήθως...Ξέρω επίσης πως πολλοί πιστεύουν πως ακόμη και ο σύγχρονος Έλληνας μόλις δει τα σκούρα, θα αντισταθεί και αυτός ηρωικά...Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω όμως...Όλοι εμείς οι σημερινοί Έλληνες είμαστε τόσο πρόθυμοι να διχαστούμε για την πιο ασήμαντη αφορμή, που είναι πανεύκολο για τον κάθε είδους κατακτητή να επιτύχει το σκοπό του...Έτσι και αλλιώς, σήμερα αποκλείεται να μας ζητήσει κανένας ξένος με τελεσίγραφο τα εδάφη μας...Σήμερα, με την τόση αποχαύνωση και τη διχαστική τάση που μας διακατέχει άπαντες, δεν χρειάζεται να μας ρωτήσει καν...Ας απευθυνθεί κατευθείαν στους κρατούντες, για να πάρει το τυπικό ΟΚ και όσο για εμάς, όταν ίσως ξυπνήσουμε από το λήθαργο ίσως καταλάβουμε το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας...

Σκεπτόμενος πάντως τα γεγονότα του 1940, αλλά και αυτά που ακολούθησαν, έχω να αναφέρω πως σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας οι Έλληνες είχαν το χαρακτηριστικό πως ενώνονταν απέναντι στον εξωτερικό εχθρό, όμως στη συνέχεια τα γκρέμιζαν όλα με εμφύλιες διαμάχες και σπαραγμούς...Για αυτό δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι την γερμανική κατοχή διαδέχτηκε ο εμφύλιος πόλεμος όπου Έλληνες δολοφονούσαν Έλληνες και μάλιστα τα θύματα του πολέμου αυτού, ήταν περισσότερα από τα θύματα των συγκρούσεων με τις δυνάμεις του άξονα, αν μας λέει κάτι αυτό..Για να μην θυμηθώ ενδεικτικά τη δολοφονία του Καποδίστρια και τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, λίγα μόλις χρόνια ύστερα από την επανάσταση του 1821...Για αυτό ακόμα και σήμερα δε φοβάμαι κανέναν εξωτερικό εχθρό, ούτε θεωρώ πως κανείς ξένος είναι υπεύθυνος για τη γενικότερη κατάντια μας ως χώρα...Αντίθετα φοβάμαι και τρέμω, τον εχθρό που είναι εντός των πυλών, αυτός που είναι έτοιμος να προδώσει τα πάντα, που είναι αποχαυνωμένος στον καναπέ του και ατενίζει ναρκωμένος τα πράγματα γύρω του, και που βλέπει τον απέναντι συμπατριώτη του σαν θανάσιμο εχθρό στο όνομα μιας διαφωνίας για εντελώς ασήμαντη και γελοία αφορμή...Αυτόν όχι μόνο τον φοβάμαι, αλλά τον τρέμω...

Πριν από 70 χρόνια, ένας ξένος πρέσβης έστειλε τελεσίγραφο στη χώρα μας και ζήτησε στην ουσία να τις παραδοθούν τα εδάφη της χώρας και τα σκήπτρα της...Η απάντηση ήταν φυσικά ένα μεγαλοπρεπές ΌΧΙ (του λαού φυσικά και όχι του δικτάτορα...) που συνοδεύτηκε με αγώνα, μάχες και ηρωικές πράξεις αντίστασης...70 χρόνια μετά η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας έχει παραδοθεί και με τη βούλα στους ξένους, χωρίς να μας τη ζητήσουν αυτοί, αφού εμείς οι ίδιοι το αιτηθήκαμε αυτό...Όσο για τα εδάφη, υποτίθεται πως ακόμη είναι δικά μας ακόμη...Τώρα είμαι περίεργος να δω ποια θα είναι η απάντηση του λαού, αν και δεν έχω αυταπάτες...Όσο για την απάντηση των σημερινών πολύχρωμων δικτατόρων, επίσης είναι δεδομένη...Το μπαλάκι λοιπόν για μια ακόμη φορά σε εμάς...

Και τώρα όλοι μπορείτε εύκολα να διαφωνήσετε...Ή να βάλουμε κάτω τα πράγματα και να σκεφτούμε όλοι μαζί...

Τα "ριάλιτι" σκουπίδια της ελληνικής τηλεόρασης...

Η σχέση του φτωχού συγγενή με την τηλεόραση, δε θα έλεγα πως είναι και η στενότερη δυνατή, αφού ποτέ δεν ήμουν τακτικός τηλεθεατής, αν εξαιρέσουμε φυσικά την παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων και αγώνων...Κατά τα άλλα, ελάχιστα πράγματα παρακολουθώ, αφού θεωρώ χάσιμο χρόνου να ξοδεύεις το χρόνο σου μπροστά σε μια τηλεόραση...Πάντα όμως στην αρχή της σεζόν, φροντίζω να ενημερώνομαι για τα προγράμματα γενικά, μπας και ανακαλύψω κάποια σειρά που να αξίζει της προσοχής και την παρακολούθησης, αν φυσικά βολεύουν και οι ώρες...Συνήθως παρακολουθώ μία σειρά κάθε σεζόν, έστω και αποσπασματικά.. Πριν μερικά χρόνια ήταν το 50-50 που μου κίνησε το ενδιαφέρον, πέρυσι ήταν η φοβερή σειρά του Μπέζου και μια αστυνομική παρωδία που μου διαφεύγει τώρα ο τίτλος της κ.ο.κ.

Χάζευα λοιπόν, την περασμένη Κυριακή σε δύο κυριακάτικες εφημερίδες, τα αφιερώματα που έκαναν για τη νέα τηλεοπτική σεζόν και τα καινούρια προγράμματα, μπας και αλιεύσω κάτι που πραγματικά θα αξίζει τον κόπο...Και φυσικά έπεσα από τα σύννεφα, ανακαλύπτοντας το τι θα σερβίρουν φέτος στους αποχαυνωμένους τηλεθεατές τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας τούτης...Πιθανώς οι περισσότεροι από εσάς να ήσασταν ενήμεροι και να μην παραξενευτήκατε, αλλά εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω πραγματικά...Αυτό που φέτος θα δεσπόζει σε όλα τα κανάλια είναι τα λεγόμενα ριάλιτι σόου παντός τύπου...Ριάλιτι σκληρά και απωθητικά τύπου μεγάλου αδελφού, ριάλιτι μαγειρικής, ριάλιτι τραγουδιού, χορού και μοντέλων ριάλιτι διαμόρφωσης σπιτιών και ότι άλλη θλιβερή μαλ...βλακεία έχει κατεβάσει το μυαλό κάθε διευθυντή καναλιού...Είχα πιστέψει πως η λαίλαπα των ριάλιτι που κατέκλυσε την Ελλάδα ως ξενόφερτο φρούτο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, είχε περάσει ανεπιστρεπτί..Είχα επίσης πιστέψει πως η εποχή που η Ελλάδα στηνόταν μπροστά από μια κλειδαρότρυπα και περνούσε ακόμη και ημέρες όπως η παραμονή Πρωτοχρονιάς συντροφιά με μερικά "μηδενικά", είχε περάσει και πως δε θα ερχόταν ποτέ ξανά..Δυστυχώς όμως, είχα πιστέψει λάθος, από ότι φαίνεται...

Δεν κακίζω τα κανάλια για τη συγκεκριμένη κατάσταση...Τα κανάλια είναι εμπορικές επιχειρήσεις και όχι εκπαιδευτικά μέσα, για να προάγουν το επίπεδο, τον πολιτισμό και τα γράμματα...Τα κανάλια είναι επιχειρήσεις που στοχεύουν στο κέρδος και για να πετύχουν το σκοπό τους αυτό, δε διστάζουν να κατεβάσουν το επίπεδο όσο απαιτείται...Έχουν άλλωστε καταλάβει πως εντέλει στην τηλεόραση αυτό που πουλάει είναι το τρίπτυχο θέαμα-αίμα-σπέρμα, αφού ο καταναλωτής - τηλεθεατής αυτά επιθυμεί...Ειδικά φέτος που όσο να ναι, τα διαφημιστικά έσοδα λόγω της κρίσης στην αγορά είναι περιορισμένα, τα κανάλια επιζητούν τη μείωση του κόστους των προγραμμάτων τους. Και τι πιο φτηνό και πιασάρικο από ένα ριάλιτι σόου...Από μια συνάθροιση 10-15 ανθρώπων μέσα σε ένα σπίτι, από διαγωνισμούς μαγειρικής με πιάτα στολισμένα σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, από διαγωνισμούς τραγουδιού με υποψήφιους σταρ, από διαγωνισμούς για υποψήφια μοντέλα, από...από...και ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό...

Τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα και γίνονται με τη θέληση τους έρμαιο των διαθέσεων των καναλιών να τους παρουσιάζουν όπως αυτά επιθυμούν, κατά βάθος τους συμπονώ και τους λυπάμαι...Παρότι δεν μπορώ να σκεφτώ ποτέ τον εαυτό μου να κάνει κάτι παρόμοιο, μπορώ να καταλάβω τη ματαιοδοξία μερικών ανθρώπων, που πιστεύουν πως το σημαντικότερο σε αυτή τη ζωή είναι η δόξα και η αναγνώριση...Βλέπω άλλωστε στην καθημερινή μου ζωή πολλούς τέτοιους ανθρώπους, που ενώ φαινομενικά είναι ικανοποιημένοι με την απλή ζωή τους, καταλαβαίνεις στο μάτι τους πως θα έκαναν τα πάντα για να γίνουν γνωστοί και διάσημοι...Σε γενικές γραμμές πάντως, η ματαιοδοξία και η κενοδοξία είναι διάχυτη σήμερα παντού, και η γενικότερη κακή κατάσταση της ζωής μας επιδεινώνει το φαινόμενο αυτό...Σήμερα, που η χώρα στον τομέα των αξιών έχει χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά, ο στόχος και το ιδανικό της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών μοιάζει να είναι το γνωστό κατά τον Άντι Γουόρχολ δεκαπεντάλεπτο της δημοσιότητας, έστω και αν αυτό συνοδεύεται από βίαιη πλην όμως εκούσια καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού..Ή έστω και αν μετά το τέλος της ολιγοήμερης περιπέτειας στο δαιδαλώδη χώρο των μίντια, ο κατά λάθος πρωταγωνιστής συνήθως υπεισέρχεται στα σοκάκια της μελαγχολίας και της κατάθλιψης και αισθάνεται σαν μια στυμμένη λεμονόκουπα..Όλα αυτά όμως δε φαίνονται να προβληματίζουν κανέναν και απόδειξη για αυτό είναι οι τεράστιες ουρές που σχηματίζονται στις οντισιόν των συγκεκριμένων ευτελούς ποιότητας θεαμάτων, από υποψήφιους πρωταγωνιστές-θύματα...

Εκείνο όμως που δύσκολα μπορεί να χωρέσει ο νους, είναι η τάση των τηλεθεατών να παρακολουθούν τέτοιου είδους προγράμματα, απορροφημένοι στις πολυθρόνες τους...Οι δικαιολογίες ηχούν ήδη στα αυτιά μου και μπορώ να τις φανταστώ...Πολλοί θα ισχυριστούν πως ύστερα από μια κοπιαστική ημέρα για το σώμα και κυρίως για το μυαλό τους, αναζητούν κάτι εύπεπτο για να χαλαρώσουν και για αυτό προτιμούν τα ριάλιτι...Στο κάτω κάτω από το να παρακολουθήσει κανείς ειδήσεις στην τηλεόραση με τα γνωστά παπαγαλάκια, βρίσκει προτιμότερο να σκορπά τον καιρό του στα ριάλιτι...Από την άλλη πλευρά όμως, κανείς φυσικά δεν παραδέχεται πως το όλο σκηνικό πηγάζει και από την τάση του σύγχρονου Έλληνα για όσο το δυνατόν περισσότερη κλειδαρότρυπα, φαινόμενο που είναι σε πλήρη άνθηση τελευταία...Πέρα όμως από όλα αυτά, δεν μπορώ με τίποτα να αντιληφθώ τι μπορεί να βρίσκει ενδιαφέρον και άξιο προσοχής ένας άνθρωπος, για να στήνεται εμπρός στο χαζοκούτι και να αναλώνει το χρόνο του παρακολουθώντας τέτοια προγράμματα...Είναι πχ ενδιαφέρον ένας διαγωνισμός μαγειρικής, που κάθεσαι και παρακολουθείς τους άλλους να μαγειρεύουν και στη συνέχεια να τρώνε; Είναι ενδιαφέρον ένας διαγωνισμός εκτέλεσης τραγουδιών (μιλάμε για εν ψυχρώ εκτέλεση, όχι αστεία), όταν τα κριτήρια επιλογής των υποτιθέμενων καλλιτεχνών δεν είναι η φωνητική τους επάρκεια, αλλά η εξωτερική τους εμφάνιση, η τάση για ίντριγκα και ο εκκεντρικός χαρακτήρας, ή όπως λένε και οι ειδήμονες του χώρου "το όλο πακέτο"; Ή είναι μήπως ενδιαφέρον να παρακολουθείς 15 ανθρώπους να μένουν σε ένα σπίτι περικυκλωμένο από κάμερες, να ξύνονται όλη την ημέρα, να αερίζονται και να μιλούν συνεχώς με μπιπ, να τσακώνονται και να κλαίνε και να προσπαθούν να προσελκύσουν τα βλέμματα και της ψήφους του τηλεοπτικού κοινού, πουλώντας τη σάρκα τους σε αυτό το μοντέρνο κρεοπωλείο που ακούει στο όνομα ελληνική τηλεόραση;

Κλείνοντας έχω να πω πως, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με όλα τα παραπάνω, αυτό που φαντάζομαι αποτελεί κοινή άποψη είναι πως το επίπεδο της ελληνικής τηλεόρασης είναι σε γενικές γραμμές είναι πάρα πολύ χαμηλό...Και δεν με ενδιαφέρει αν η ξένη τηλεόραση είναι ακόμη χειρότερη από την εγχώρια, ή αν τα ξένα ριάλιτι είναι χειρότερου επιπέδου...Εγώ κοιτώ τα του οίκου μου...Και έχω να πω, πως στην Ελλάδα η τηλεόραση παίζει πολύ καλά το ρόλο της, σαν αποχαυνωτής του πλήθους και των λαϊκών μαζών...Όσο εμείς είμαστε χωμένοι και αποχαυνωμένοι στις πολυθρόνες μας, παρακολουθώντας άκριτα ότι σάπιο μας σερβίρεται τόσο κάποιοι θα κοιμούνται ήσυχοι και αμέριμνοι πως δεν θα τους ενοχλήσει ποτέ κανείς...

Καλή τηλεοπτική σεζόν σε όλους, εύχομαι...

Μεταγραφές, υπερβολές και αποχαύνωση...

Αφού ολοκλήρωσα επιτέλους το project που σας περιέγραφα στην αμέσως προηγούμενη δημοσίευση, λέω να αραδιάσω σήμερα δύο κουβέντες για την περίοδο αυτή, κατά την οποία η ψυχή του φιλάθλου αγαλλιάζει και το μάτι του χορταίνει...Βλέπετε μαζί με το τέλος του καλοκαιριού. ήρθε και το επίσημο τέλος της μεταγραφικής περιόδου στο ελληνικό και το διεθνές ποδόσφαιρο, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή...Εκατομμύρια ονόματα ποδοσφαιριστών παρέλασαν από τα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων, γεμίζοντας το καλοκαίρι των φιλάθλων με όνειρα για την απόκτηση παιχταράδων που θα σκίζουν τα δίχτυα και θα σκοράρουν χιλιάδες γκολ, αφού πρώτα ντριμπλάρουν ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα, και οι οποίοι σχεδόν πάντα αποδεικνύονται παλτά...Ένα καλοκαίρι γεμάτο μεταγραφικά ψέματα και υπερβολές κατά βάση, τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων θέλω να πιστεύω πως τις κατανοεί και απλώς τις αποδέχεται χάριν πλάκας...Πέρα όμως από τις υπερβολές εφημερίδων και δημοσιογράφων, υπάρχουν και οι υπερβολές των οπαδών, όπως τουλάχιστον αυτές αποτυπώνονται σε συζητήσεις και συνομιλίες στις οποίες συχνά πυκνά γίνομαι μάρτυρας...Και δυστυχώς πρόκειται για υπερβολές που δεν έχουν να κάνουν με ψεύτικες αξίες ποδοσφαιριστών, αλλά με απόψεις που στον απλό και αντικειμενικό παρατηρητή προκαλούν απορία και θλίψη αν μη τι άλλο...Και εξηγούμαι αμέσως...
Αναφέρομαι κυρίως στα οικονομικά, όσο δηλαδή αυτά άπτονται του αθλητισμού...Ζούμε σε μια χώρα, στην οποία ο μέσος μισθός του απλού εργαζομένου είναι αρκούντως χαμηλός, το εισόδημα όλων συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο, και ο δείκτης της ανεργίας όσο και να τον μαγειρεύουν κατά το δοκούν αυξάνεται σε δυσθεώρητα επίπεδα...Μέσα σε όλο αυτό το ζοφερό κλίμα λοιπόν, βλέπω και ακούω φιλάθλους να υπερηφανεύονται για την μεγάλη και γεμάτη τσέπη των αφεντικών των ομάδων, λες και αυτά τα λεφτά είναι συνεταιρικά...Από τη μια πλευρά, όλοι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού διάβαζαν το καλοκαίρι για τα εκατομμύρια που σκορπούσε η ομάδα τους στο μεταγραφικό παζάρι και διακατέχονταν από μια ηδονή, που όμοια της είναι βέβαιο πως δεν θα ένιωθαν ούτε αν τα χρήματα κατέληγαν στη δική τους τσέπη...Στο αντίπαλο πράσινο δέος, παρατηρήθηκε το επίσης οξύμωρο, οι φίλαθλοι να βρίζουν τον ιδιοκτήτη της ομάδας επειδή δε σκόρπισε στο μεταγραφικό παζάρι όσα εκατομμύρια αυτοί επιθυμούσαν...Μιλάμε εντελώς για τη λογική του παραλόγου...Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ υπερβολικός, εκφράζω την άποψη πως αν γινόταν μια δημοσκόπηση η πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων θα αποδεχόταν και θα συγχωρούσε παρανομίες και σκάνδαλα από τα αφεντικά των ομάδων, με την προϋπόθεση οι τελευταίοι να κάνουν σπουδαίες μεταγραφές και να εξασφαλίζουν τίτλους και νίκες για τις ομάδες τους...Δυστυχώς εμείς οι ίδιοι οι φίλαθλοι συνεχίζουμε να πιστεύουμε σε παίχτες σημαίες, προέδρους πατερούληδες και ηγέτες και ομάδες ιδέες...Ελπίζω κάποτε να μας έρθουν τα μυαλά όλων μας...
Με αυτά και με αυτά πάντως, είναι να απορεί κανείς πως ειδικά φέτος κινήθηκαν τόσα πολλά χρήματα στον αθλητικό χώρο, από τη στιγμή μάλιστα που η χώρα είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης (ή για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, τα έχει περάσει ήδη τα συγκεκριμένα πρόθυρα...)...Φυσικά η εξήγηση κατ' εμέ βρίσκεται στη δική μας συμπεριφορά και νοοτροπία, η οποία δε μοιάζει να αλλάζει με τίποτα...Όταν εμείς συρρέουμε στα αεροδρόμια για να αποθεώσουμε αστέρια αμφιβόλου αξίας, που πήραν ένα σκασμό εκατομμύρια για να αγωνιστούν εδώ, όταν εμείς οι ίδιοι πλειοδοτούμε στα ποσά των μεταγραφών για να δείξουμε με στόμφο πως η ομάδα μας είναι η καλύτερη και η οικονομικά υγιέστερη, όταν εμείς χαρακτηρίζουμε σαν είδωλο ή προδότη τον κάθε Βασίλη Σπανούλη, επειδή πήρε 2,4 αντί για 2 εκατομμύρια Ευρώ, όταν εμείς γινόμαστε λογιστές της κάθε ΠΑΕ υπολογίζοντας τα έσοδα τους και τα έξοδα τους και αποφαινόμαστε για την κατάσταση τους, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως το βαρέλι δεν έχει πάτο...Μάλιστα το φετινό καλοκαίρι, με όποια παρέα και να βρισκόσουν, άκουγες για την αύξηση του φόρου στα συμβόλαια των αθλητών, γεγονός που αποτέλεσε βραχνά για τους προέδρους και τις διοικήσεις και άγχος για τους φιλάθλους. Και για να μην ξεχνιόμαστε μιλάμε για τους ίδιους προέδρους και ιδιοκτήτες, οι οποίοι στις άλλες εταιρείες και τα εργοστάσια τους απολύουν κόσμο, για να συγκρατήσουν τα κόστη και πληρώνουν το βασικό μισθό στους εργαζόμενους τους, που εργάζονται για ώρες ολόκληρες...Αυτή είναι η κατάντια της Ελλάδας, φίλοι μου...
Πάντως καλώς ή κακώς το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά τα ίδια σχεδόν συμβαίνουν διεθνώς...Στοιχεία δεν έχω πρόχειρα να σας παραθέσω, είμαι όμως βέβαιος πως από πλευράς τζίρου, το ποδόσφαιρο είναι μια από τις μεγαλύτερες αγορές στον κόσμο, που έχει το πλεονέκτημα να αποφέρει πολλά κέρδη και να προσελκύει το ενδιαφέρον της πλατιάς μάζας των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη...Καλώς ή κακώς το ποδόσφαιρο, έχει τόση μεγάλη δύναμη όση εμείς δεν μπορούμε να τη φανταστούμε, ή για να το θέσω καλύτερα μπορούμε να τη φανταστούμε, αλλά δυστυχώς δεν μας αφήνει η αρρώστια μας για μια κάποια ομάδα, που μας θολώνει το βλέμμα...Γιατί κατά τα άλλα, δεν ξέρω ποιος είπε πως το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού, αλλά όποιος και να το είπε έχει πολλά καντάρια δίκιο...Οι λαοί εμφανίζονται συνεπαρμένοι μπροστά στη θέα της στρογγυλής θεάς ή μιας φανέλας με ένα οποιοδήποτε έμβλημα...Και έτσι μπορούν οι διάφοροι επιτήδειοι να εξυπηρετούν τους στόχους τους, έχοντας μάλιστα και το λαό στο πλευρό τους ως πολύτιμο αρωγό...Για παράδειγμα, στην Ελλάδα αν ένας πρόεδρος κάνει πολλές και ακριβές μεταγραφές και παίρνει με την ομάδα του τίτλους, τότε στα μάτια και τη συνείδηση των οπαδών έχει κάθε δικαίωμα να έχει άδολες συναλλαγές με το δημόσιο τομέα, να κυνηγά αξιώματα έχοντας τα νώτα του καλυμμένα και έναν καλοσχηματισμένο και πιστό στρατό πίσω του...Τη σημασία του παραπάνω, φυσικά και την έχουν αντιληφθεί και οι κρατούντες αυτή τη χώρα και όχι μόνο και για αυτό επενδύουν στο διχασμό...Όσο ο λαός είναι αποχαυνωμένος με τις ομάδες και δε βλέπει πέρα από τη μύτη του, και είναι τοποθετημένος στα χαρακώματα των ομάδων, τότε το κράτος μπορεί να κοιμάται ήσυχο, όντας βέβαιο πως αποκλείεται επιτέλους να ενωθούν όλοι οι άνθρωποι και να ενώσουν τη δυσαρέσκεια τους...Και αν δεν πιστεύετε εμένα, ακούστε την άποψη που είχε διατυπώσει πριν χρόνια ο Γάλλος κοινωνιολόγος και οικονομολόγος Ζαν Μπροντιγιάρ: "η εξουσία είναι πάντοτε ευτυχισμένη, κάνοντας το ποδόσφαιρο φορέα μιας διαβολικής μεθόδου για την αποβλάκωση των μαζών..." Είπατε τίποτα;
Ανακεφαλαιώνοντας, και εμένα μου αρέσει το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός και με εξιτάρει έως ένα βαθμό η μεταγραφολογία και τα παραμύθια τέτοιου τύπου , και σπαταλώ αρκετό χρόνο ασχολούμενος με όλα αυτά, για αυτό δε θέλω να παριστάνω τον υπεράνω...Όμως το αντιλαμβάνομαι σαν μια μορφή ψυχαγωγίας και σαν μια μικρή εκτόνωση, μέσα στον κυκεώνα της στυγνής καθημερινότητας και σαν τίποτα περισσότερο...Επ' ουδενί δεν είναι κατ΄εμέ ένα πεδίο διχασμού, ούτε πρόκειται ποτέ να πανηγυρίσω βλέποντας τα εκατομμύρια να ρέουν στις ομάδες, ενώ την ίδια στιγμή τα πραγματικά προβλήματα μου τρέχουν και δε χωρούν αναβολή...Είμαι αρκετά προσγειωμένος και σχετικά ώριμος πλέον, ούτως ώστε να κατανοώ πως τα πραγματικά προβλήματα της χώρας αυτής, είναι αυτά που βρίσκονται πίσω από το καταπέτασμα που δημιουργούν μπροστά στα μάτια μας οι τεχνητοί διχασμοί που άπτονται μεταξύ άλλων και του ποδοσφαίρου, και μας τα κρύβουν...Διότι, για να κατανοήσεις ένα πρόβλημα και να αποκτήσεις μια πιθανότητα για να το επιλύσεις, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να μπορείς να το δεις και να το αξιολογήσεις χωρίς να επηρεάζεσαι από τις ελκυστικές σειρήνες του διχασμού και της αποχαύνωσης...

Η ..ηρωική αντίσταση στη Γερμανική πολιτιστική επιδρομή...

Σήμερα πήρα την απόφαση να μην αναφερθώ στους κρατούντες, αλλά να αναφέρω κάποιες σκέψεις για τον απλό λαό, όλους εμάς τους απλούς πολίτες, που θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αρκετές φορές αποποιούμαστε τις ευθύνες μας και αρεσκόμαστε να τις φορτώνουμε αλλού...Προέρχεται όμως από περίεργη ράτσα ο Έλληνας τελικά και όλοι έχουμε βαλθεί να το αποδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία...

Ζούμε λοιπόν στο συννεφάκι μας, σε έναν κόσμο που μπορεί στο μυαλό μας να απέχει αρκετά από τον ιδεατό, αλλά τουλάχιστον πιστεύουμε πως εμείς βρισκόμαστε στο κέντρο του...Ζούμε αποχαυνωμένοι σε μια ιδιότυπη νιρβάνα, την οποία μας πλασάρουν τα μέσα και η ζωή γενικότερα και πιστεύουμε πως ότι γίνεται ακόμα και διεθνώς έχει ως στόχο την Ελλάδα...Βυθισμένοι σε έναν καναπέ, θεωρούμε όλοι οι ξένοι διεθνώς μας ζηλεύουν και μας φθονούν και ασχολούνται όλη την ημέρα με το να ψάχνουν να βρουν τρόπους για να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους κατοίκους της...Λες και δεν έχουν να κάνουν άλλη δουλειά στη ζωή τους, από το να καταστρέψουν ένα έθνος, το οποίο έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να καταστραφεί από μόνο του χωρίς εξωτερική βοήθεια...

Ξαφνικά λοιπόν και ενώ η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη κρίση για την οποία κάθε σώφρων άνθρωπος μπορεί να καταλάβει πως εν πολλοίς υπεύθυνη είναι η ίδια, βγαίνει ένα Γερμανικό περιοδικό και παρουσιάζει ένα ονομαστό ελληνικό άγαλμα να κάνει μια απρεπή χειρονομία και να απευθύνει ένα μήνυμα προς την Ελλάδα...Και ξαφνικά, σαν να μας τσίμπησε μια μεγάλη μύγα, πεταγόμαστε όλοι από την πολυθρόνα μας για να αντιδράσουμε καθώς αφενός μας έθιξαν τη χώρα και αφετέρου την πολιτιστική παράδοση...Αρκούσαν λίγες ώρες, ούτως ώστε όλοι μας προσωρινά να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την το σκουπιδότοπο που ονομάζεται τηλεόραση, από τον τεχνητό φανατισμό και την εσωτερική διχόνοια και σύσσωμοι να αντιδράσουμε..Σαν άλλοι αγωνιστές, σταθήκαμε στις επάλξεις και βροντοφωνάξαμε ένα εμφατικό μολών λαβέ στους βάρβαρους και απολίτιστους Γερμανούς, που όταν εμείς χτίζαμε Ακρόπολη αυτοί περπατούσαν με τα 4, όπως αναφέρει ο πανάρχαιος και συνάμα αναμφισβήτητος αστικός μύθος...Φυσικά τα χρόνια έχουν αλλάξει και μαζί με αυτά έχουν αλλάξει και οι τρόποι αντίστασης...Παλιά, η αντίσταση γινόταν με μάχες, ηρωικές θυσίες και αιματηρούς αγώνες...Σήμερα η αντίσταση γίνεται δημιουργώντας ένα σχετικό γκρουπάκι στο facebook, και προσπαθώντας να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη, παράλληλα φυσικά με την προσπάθεια μας να βρούμε μια διαδικτυακή γκόμενα ή να χτίσουμε ένα ψηφιακό αγρόκτημα...Επίσης, την εκδίκηση θα την πάρουμε σίγουρα από τους Γερμανούς στην προσεχή Eurovision και αυτό θα τους πονέσει...Α και μια πρακτική συμβουλή...Να μην ξεχνούμε πλέον όλοι όπου και να πηγαίνουμε να κουβαλάμε μαζί μας μεγάλες άδειες πλαστικές σακούλες...Και αυτό για να μαζέψουμε την υποκρισία μας και την ψευτοπαλικαριά μας, που τρέχουν άφθονες από τα μπατζάκια μας και είναι όντως κρίμα να πάνε χαμένες...

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, ούτε να το παίξω υπεράνω..Αλλά μου φαίνεται αφόρητα η υποκριτική η όλη φάση και για αυτό βγαίνω και το καταθέτω...Ψάχνουμε μια βλακώδη αφορμή για να φανούμε ήρωες στα λόγια, τη στιγμή που στα σοβαρά και τα σημαντικά θέματα κάνουμε την πάπια και δεν κατανοούμε το παιχνίδι και τους καθοδηγητές του...Και φυσικά δε βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ή προσπαθούμε αλλά τι να σου κάνει το κακόμοιρο, έχει καεί από την πολύ χαζομάρα που μας περικλείει...Κατ' αρχάς δεν εξετάζουμε καν, τη σοβαρότητα του περιοδικού...Αλλά πέρα από αυτό, πιστεύετε πως αν μια ελληνική φυλλάδα έκανε κάτι αντίστοιχο για μια χώρα του εξωτερικού θα δημιουργούνταν τόσος μεγάλος ντόρος; Εγώ πιστεύω πως δε θα γινόταν τίποτα...Ενώ στην προκειμένη περίπτωση, κουβέντα στην κουβέντα και γραφικότητα στη γραφικότητα φτάσαμε στο σημείο ο Γιωργάκης και η Γερμανίδα να συζητούν on kamera, για το αν πουλάμε τα νησιά ή όχι; Μας πειράζει το περιοδικό και δεν μας πειράζει που Έλληνας πολιτικός κάθεται και συζητά δημόσια τέτοιες αηδίες...Επίσης δεν μας πειράζει που την ίδια στιγμή οι πολιτικοί μας επαναφέρουν τελείως λαϊκίστικα το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων για να χρυσώσουν το χάπι στον απλό λαό...

Για την οικονομία της συζήτησης πάντως ας δεχτούμε πως είναι σοβαρό θέμα το συγκεκριμένο πρωτοσέλιδο, που όντως δηλαδή είναι αν το ιεραρχήσουμε σωστά...Και τώρα περνούμε στην ερώτηση που όλοι περιμένατε...Ελάτε, πείτε την αλήθεια αν βλέπατε σε μια κανονική φωτογραφία το συγκεκριμένο άγαλμα θα καταλαβαίνατε ότι είναι η Αφροδίτη της Μήλου; Όσοι απαντήσουν καταφατικά, θεωρώ πως έχουν κάθε δίκιο να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν για εθνική προσβολή κατά της Ελλάδας...Τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να διαδηλώνουν, να ζητούν την κεφαλή του διευθυντή του focus επί πίνακι, να ζητούν την άμεση απέλαση του Γερμανού πρέσβη, την άμεση απόλυση του Ότο Ρεχάγκελ, το κλείσιμο της εταιρείας Γερμανός και να κάνουν μποϊκοτάζ σε όλα τα Γερμανικά προϊόντα (εκτός της αγαπημένης τους bmw φυσικά...)..Ορκίζομαι πως τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να κλείνουν τους δρόμους διαδηλώνοντας και δεν θα παραπονεθώ...Και θεωρώ πως θα πρέπει να τους παραχωρηθούν εισιτήρια διαρκείας για όλα τα ελληνικά και διεθνή μουσεία για να τα επισκέπτονται όποτε επιθυμούν...Πέρα από την όποια πλάκα πάντως, μόνο αυτοί θεωρώ πως έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται..

Όλοι εμείς οι υπόλοιποι ας αφήσουμε στην άκρη το υποκριτικό ενδιαφέρον και ας συνεχίσουμε να ζούμε αμέριμνοι στον ιδεατό μας μικρόκοσμο και να ασχοληθούμε με τα ήσσονος σημασίας θέματα...Με τα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, τα κουτσομπολιά, τα νέα των διάσημων, τη eurovision, τις εκλογές της οννεδ, τα ριάλιτι, το γυναικείο βόλεϊ και τα λοιπά σοβαρά θέματα που ταλανίζουν και απασχολούν την Ελλάδα...

Όλα τα παραπάνω φυσικά ισχύουν και για μένα...Ούτε εγώ γνώριζα για ποιο άγαλμα επρόκειτο, άσχετα αν πιθανώς να το πετύχαινα έστω και με την τρίτη προσπάθεια, όχι φυσικά λόγω γνώσης αλλά λόγω τύχης...Τουλάχιστον όμως εγώ θεωρώ πως έχω καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται και που βρίσκονται οι πραγματικοί εχθροί της χώρας...Και αν μου ζητήσει κάποιος να του τους δείξω, δε θα δείξω προς το εξωτερικό...Εντός των συνόρων θα κοιτάξω και θεωρώ πως δεν θα απέχω και πολύ από την πραγματικότητα..

Εν κατακλείδι...Καλό είναι το ενδιαφέρον για τέτοια θέματα, αλλά τα σημαντικά είναι αλλού...Όσο για τις αντιδράσεις, καλό είναι να μην ξεπερνούν τα όρια και να απευθύνονται εκεί που πρέπει...Διότι σε λίγο θα καταντήσουμε σαν τους μουσουλμάνους , που για μερικά σκίτσα στη Δανία απειλούν το σκιτσογράφο, κάνουν πορείες και χαλάνε τον κόσμο, νιώθοντας θιγόμενοι..Ξέρω πως μερικοί ζηλεύουν τέτοιου είδους μαζικές αντιδράσεις και θα ήθελαν κάτι αντίστοιχο να συμβεί και από ελληνικής πλευράς...Με αυτούς λυπάμαι, αλλά εκπέμπουμε σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος...Ή για να είμαι απόλυτα ακριβής, οι μικρόκοσμοι μας είναι παράλληλοι και δε συναντούνται πουθενά...

Το ποδόσφαιρο και η πραγματική του θέση στη ζωή...

Το ποδόσφαιρο είναι ένας τομέας με τον οποίο ασχολούμαι επισταμένως εδώ και χρόνια, σε επίπεδο παρακολούθησης και όχι μόνο, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο...Παρόλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να βρίσκει έως και χαζό το γεγονός πως 22 μαντράχαλοι κυνηγούν ένα δερμάτινο τόπι, με απώτερο στόχο να καταφέρουν να το βάλουν μέσα σε δίχτυα και στη συνέχεια να πανηγυρίζουν σαν τρελοί...Η παραπάνω είναι μια κριτική που φαντάζομαι πως πολλοί την έχετε ακούσει από ανθρώπους που σιχαίνονται να βλέπουν ποδόσφαιρο και ιδίως από γυναίκες...Και εδώ που τα λέμε, μήπως και εμείς το έχουμε παρακάνει, κάνοντας ινδάλματα ανθρώπους που το μόνο τους ταλέντο είναι να κλοτσούν μια μπάλα (ενίοτε και να την κακοποιούν...)...Ανθρώπους επαγγελματίες, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν μπορούν ούτε καν να σταυρώσουν μια σωστή και ολοκληρωμένη πρόταση...Όχι μόνο δεν έχουν πτυχία και απολυτήρια, αλλά δεν ξέρουν να μιλήσουν καν...

Και όμως αυτό το άθλημα έχει τεράστια δυναμική, καθηλώνει τα πλήθη και μαγεύει...Το βλέπω και στον εαυτό μου, ιδίως κάθε φορά που παρακολουθώ αγωνιζόμενες τις αγαπημένες μου ομάδες. Στην περίπτωση αυτή, πάντα πριν τον αγώνα υπάρχει μια γλυκιά προσμονή, αναμεμιγμένη με μια μικρή νευρικότητα...Κατά τη διάρκεια του ματς, δεν μπορώ να κάτι άλλο παράλληλα...Πρέπει να είμαι αφοσιωμένος και να μην κουνιέμαι από τη θέση μου, λες και από τη στάση που κάθομαι και το αν τρώω ή διαβάζω συγχρόνως εξαρτάται η απόδοση των ποδοσφαιριστών και το αν η μπάλα θα καταλήξει στα δίχτυα ή στο δοκάρι...Σε περίπτωση δε που τύχει κάτι επείγον και δεν καταφέρω να παρακολουθήσω το ματς, τότε ο νους μου δεν φεύγει καθόλου από αυτό...Κουταμάρες...Τουλάχιστον προσωπικά έχω καταφέρει, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των φιλάθλων, τα συναισθήματα μου μετά τον αγώνα να διαρκούν το πολύ 10 λεπτά είτε πρόκειται για θρίαμβο είτε για πανωλεθρία της ομάδας μου...Ακόμα και η δική μου ζωή, που δεν τη λες και συναρπαστική εδώ που τα λέμε, είναι βέβαιο πως έχει σημαντικότερα γεγονότα από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι...

Ο κύριος λόγος που αναφέρω όλα τα παραπάνω, αλλά και όσα ακολουθήσουν δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσω να τοποθετήσω τη σημασία του ποδοσφαίρου στην πραγματική του βάση και να του προσδώσω την σημασία που του αρμόζει κατά τη δική μου ταπεινή άποψη και όχι αυτή που του έχουν πονηρά προσδώσει κάποιοι τελευταία...

Το μόνο βέβαιο είναι πως το ποδόσφαιρο έχει μεγάλη δύναμη...Κατ' αρχάς είναι ένα λαϊκό άθλημα, ενώ οι κανόνες του είναι τόσο απλοί που ο καθένας μπορεί να τους κατανοήσει...Θα μου πείτε βέβαια αφού οι κανόνες του είναι τόσο απλοί και ξεκάθαροι, τότε γιατί ο καθένας τους ερμηνεύει κατά το χρώμα των γυαλιών του;...Έπειτα είναι και το γεγονός πως άπαντες έχουν άποψη για αυτό...Βλέπεις για παράδειγμα ανθρώπους που τους ρωτάς πόσο κάνει 5χ6 και σηκώνουν τους ώμους μη γνωρίζοντας την απάντηση, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να σου αναπτύξουν λογύβρια και επιχειρηματολογίες για το ποιο πχ σύστημα ταιριάζει καλύτερα στον Ολυμπιακό και για το ποιος θα ήταν ο ιδανικός σέντερ μπακ για τον Παναθηναϊκό...Από την άλλη πλευρά, συναντώ ανθρώπους μεσήλικες με πανεπιστημιακά πτυχία και τεράστια εμπειρία που μπορούν να σου εξηγήσουν τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις και να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό και την ίδια στιγμή οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι μόλις η κουβέντα γυρίζει στο ποδόσφαιρο μετατρέπονται στους χειρότερους κάφρους, θαρρείς και σεληνιάζονται, ενώ δεν είναι σε θέση ούτε καν να παραδεχτούν τα (ποδοσφαιρικά) αυτονόητα...Και όχι μόνον αυτό...Καμιά φορά όταν πηγαίνω στο γήπεδο βλέπω καθωσπρέπει 40ρηδες να βγαίνουν εκτός εαυτού και να γίνονται ένα με τον όχλο εκστομίζοντας πράγματα και παρουσιάζοντας μια γενικότερη εικόνα, την οποία αν είχαν τη δυνατότητα μετά το ματς να την παρακολουθήσουν σε κάμερα είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα σιχαίνονταν τον ίδιο τους τον εαυτό...Και να ήταν μόνο αυτό; Το πιο παράξενο και συνάμα αξιοθρήνητο είναι το γεγονός ότι πολλές φορές απλοί άνθρωποι που αμείβονται στην εργασία τους με μισθούς πείνας, την ίδια στιγμή παθιάζονται και κριτικάρουν τους επιχειρηματίες προέδους, όταν λόγου χάρη οι τελευταίοι αρνούνται να πληρώσουν κάποια εκατομμύρια ευρώ για να κάνουν μεταγραφές...Ω της παράνοιας, δηλαδή..

Δεν ξέρω ποιος πρωτοείπε τη φράση ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού....Όποιος όμως και να την είπε, έχει δίκιο σε απόλυτο βαθμό αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο, αυτοί που βρίσκονται πάνω από εμάς τους απλούς φιλάθλους...Έχουν βλέπετε έγκαιρα κατανοήσει την επίδραση την οποία ασκεί το ποδόσφαιρο στον απλό λαό και το χρησιμοποιούν ως όχημα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους και τους σκοπούς τους, χωρίς να βρουν αντιδράσεις στο διάβα τους...Θέλετε παραδείγματα επ' αυτού; Ευχαρίστως, ξεκινώντας από το διεθνή χώρο...Ποιος παραξενεύεται άραγε από τον τρόπο που χρησιμοποιείται το ποδόσφαιρο π. χ. στην Λατινική Αμερική...Εκεί λαοί που δεν έχουν στην πραγματικότητα να φάνε και μαστίζονται από χούντες, παραπλανούνται από τις εθνικές ποδοσφαιρικές επιτυχίες που τους παρέχει το καθεστώς...Είναι λίγες οι φορές που συμβαίνει αυτό, ή μήπως από την άλλη πλευρά είναι λίγες οι φορές που μια χώρα κερδίζει μέρος από την εθνική της υπερηφάνεια μέσω του ποδοσφαίρου, για να ξεπεράσει ήττες σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο; Το ίδιο συμβαίνει και εδώ φυσικά...Και δεν χρειάζεται να γυρίσω πίσω στη χούντα των συνταγματαρχών και να θυμηθώ την ξαφνική άνθηση που είχε τότε ο ελληνικός αθλητισμός για να εντυπωσιαστεί και να παθιαστεί ο ελληνικός λαός και να ξεχάσει τα σπουδαία...Αρκεί να αναφερθώ στη σημερινή εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται ως η εποχή της οικονομικής ανέχειας, της αποχαύνωσης και της πληθώρας ποδοσφαιρικών συναντήσεων...Σήμερα το ποδόσφαιρο έχει διττό ρόλο...O πρώτος είναι να στρέψει το μάτι του λαού από τα πραγματικά προβλήματα και ο δεύτερος και βασικότερος είναι να μας διχάσει...Ο διχασμός πωλείται παντού και όλοι επενδύουν σε αυτόν...Κυβερνήσεις, κόμματα, εφημερίδες, μέσα ενημέρωσης...Είναι μια τακτική που συνήθως αποδίδει θαυμάσια σε χώρες υπανάπτυκτες, οι οποίες μαστίζονται από σοβαρά προβλήματα...Μας θέλουν χωρισμένους σε πολύχρωμα στρατόπεδα και να βλέπουμε τον απέναντι οπαδό σαν θανάσιμο εχθρό και να πνιγόμαστε σε δίχρωμα κασκόλ, τη στιγμή που είναι βέβαιο πως ο αγώνας είναι στημένος...Είναι γνωστή η τακτική του διαίρει και βασίλευε...Οι κύριοι αυτοί δεν επιθυμούν να είναι ο λαός ενωμένος, γιατί ξέρουν ότι αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, θα ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας που ακούει στο όνομα λαός και τότε είναι απολύτως βέβαιο πως θα τους πάρει και θα τους σηκώσει το ποτάμι της δυσαρέσκειας..Για αυτό και επενδύουν τόσο στην αποχαύνωση μας και στη μισαλλοδοξία..Και αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, έχουν πετύχει το σκοπό τους σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον από όσο μπορώ να κρίνω...

Κάτι παρόμοιο συνήθως κάνουν και οι άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους τη διοίκηση των ομάδων, οι οποίοι προσπαθούν ξαφνικά να μας πείσουν ότι αγόρασαν τους συλλόγους ορμώμενοι από αγνή και ανόθευτη αγάπη για αυτούς και τη φανέλα και όχι για να οικονομήσουν και να χρησιμοποιήσουν τις ομάδες και κυρίως τον κόσμο αυτών ως μαξιλαράκι για να εξυπηρετήσουν τα γενικότερα επιχειρηματικά τους συμφέροντα...

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές είναι οι απόψεις μου για τον τρόπο που κάποιοι χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο...Πιθανώς όλα τα παραπάνω να μοιάζουν σε κάποιους υπερβολικά και σε άλλους εντελώς ανυπόστατα...Ο καθένας έχει την άποψή του και είναι σεβαστή...Εγώ όμως στενοχωριέμαι όταν το ωραιότερο άθλημα το μεταχειρίζονται με τέτοιο ξεδιάντροπο τρόπο...Ένα άθλημα που μπορεί για δύο ώρες να σε συνεπάρει και να σε γεμίσει με το θέαμα, την ατμόσφαιρα και τις συγκλονιστικές ιστορίες που μπορεί να σου προσφέρει...

Αν βλέπω λύση για το εγγύς μέλλον; Να σας πω πως είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, θα είναι ψέματα και δεν το θέλω...Πάντως όπως και να χει, τη λύση δεν πρόκειται να μας την δώσει κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό...Όταν κάποτε ίσως καταφέρουμε να ιεραρχήσουμε με λογικό τρόπο τις προτεραιότητες της ζωής μας, τότε ίσως τελικά καταφέρουμε να ευχαριστηθούμε πραγματικά το πανέμορφο αυτό άθλημα...Όταν θα καταλάβουμε επιτέλους το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος μας και στις πλάτες μας, τότε ίσως όλα να γίνουν καλύτερα...Μέχρι να γίνουν όμως όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να φοράμε τα χρωματιστά γυαλιά μας, να λαμβάνουμε εντολές από τους καθοδηγητές, να θεωρούμε θανάσιμους εχθρούς μας αυτούς που απλά τυχαίνει να υποστηρίζουν άλλη ποδοσφαιρική ομάδα και να εξαρτάται η ζωή μας, τα συναισθήματα και η συμπεριφορά μας από το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, και φυσικά σαν συνέπεια τόσο περισσότερο θα ρίχνουμε νερό στο μύλο του διχασμού, της καφρίλας, του φανατισμού και γενικά στο μύλο αυτών που επινόησαν και έθεσαν σε εφαρμογή το εν λόγω σχέδιο του τεχνητού διχασμού...