Η "κροατική ενέδρα" και η περιβόητη αδελφοποίηση...

Η παρούσα εβδομάδα από ποδοσφαιρικής άποψης, περιλαμβάνει τους τελευταίους αγώνες των ελληνικών ομάδων για το Europa league...Όμως όλες αυτές οι αναμετρήσεις με στόχο την πρόκριση στην επόμενη φάση, των ΑΕΚ, Άρη και ΠΑΟΚ, θαρρώ πως επισκιάζονται πλήρως από την επίθεση που δέχτηκε σήμερα στο Ζάγκρεμπ ένα πούλμαν που μετέφερε φιλάθλους του ΠΑΟΚ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες και να προκληθεί πανικός όπως είναι φυσικό. Ένα γεγονός πολύ σημαντικό κατά την άποψη μου και οπωσδήποτε χρήσιμο για να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα, έστω και αν ειδικά στο θέμα της βίας και των επεισοδίων ο φτωχός συγγενής έχει αναφερθεί επί μακρόν και στο παρελθόν...

Το όλο θέμα δεσπόζει στο σύνολο των αθλητικών sites, από νωρίς το απόγευμα και αποδεικνύει αν μη τι άλλο, πως η βία δεν είναι μοναχά ελληνικό φαινόμενο. Φαίνεται πως το χαρακτηριστικό να έχουν το κεφάλι τους γεμάτο από οτιδήποτε άλλο πλην μυαλού, είναι μια πραγματικότητα και για πολλούς άλλους βαλκάνιους ιδίως λαούς...Ξέρουν και αυτοί να στήνουν άνανδρες ενέδρες και να αδιαφορούν για το αν αυτές οι τυφλές επιθέσεις έχουν θύματα με σοβαρούς τραυματισμούς ή και πράγματα ακόμη χειρότερα...Το βίντεο μάλιστα που ήδη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από ερασιτεχνική κάμερα και φαντάζομαι πως σύντομα θα παίζει και στην τηλεόραση, είναι συγκλονιστικό και δείχνει την προσπάθεια των επιβατών του λεωφορείου να βγουν έξω προκειμένου να μην καούν ζωντανοί...Και όλα αυτά με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα...για σκεφθείτε...Πάντως τα επεισόδια είχαν σχεδόν προαναγγελθεί..Άκουγα όλες τις προηγούμενες μέρες φιλάθλους στο ραδιόφωνο, που μιλώντας για το συγκεκριμένο παιχνίδι, εξέφραζαν ανοιχτά τους φόβους τους, για την ενδεχόμενη ύπαρξη τυχόν αντιποίνων από την πλευρά των Κροατών με αφορμή κάποια γεγονότα που είχαν λάβει χώρα και στην Τούμπα στο πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων...Επομένως το κακό είχε επισημανθεί και έμενε απλά να επιβεβαιωθούν οι φόβοι όλων μας, ενώ ακόμη είμαστε στην παραμονή του αγώνα...Και να σκεφθεί κανείς επίσης πως το συγκεκριμένο λεωφορείο μετέφερε ανθρώπους σχεδόν επίσημους της ομάδας του ΠΑΟΚ και όχι χουλιγκαναριό...Δυστυχώς πλέον η βία σε όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνο είναι τόσο ωμή, που δεν χρειάζεται ούτε καν η λεγόμενη ασήμαντη αφορμή...

Φυσικά τα εγχώρια ΜΜΕ έχουν την τάση να υπερπροβάλλουν και να δίνουν τεράστια έμφαση σε τέτοια γεγονότα, όταν τα θύματα είναι συμπατριώτες μας και οι θύτες ξένοι...Βλέπετε με τα εγχώρια έκτροπα έχει βαρεθεί να ασχολείται ο κόσμος από τη στιγμή μάλιστα που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά...Όσο όμως και να εθελοτυφλούμε, θαρρώ πως θα πρέπει κάποια φορά να πούμε μερικές κουβέντες τόσο για τον κόσμο που συμμετέχει στις εκδρομές στο εξωτερικό όσο και για τη συμπεριφορά των δικών μας 'λουλουδιών' απέναντι στους ξένους εκδρομείς εδώ...Συνήθως και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση, τις ελληνικές ομάδες τις ακολουθούν στο εξωτερικό οι γνωστοί και ως μουτζαχεντίν...Πέρα από τους επίσημους λεφτάδες που πηγαίνουν στο εξωτερικό για το ονόρε, υπάρχουν και οι άλλοι που είναι πάντα έτοιμοι για όλα...Αυτοί πολλές φορές όταν κάνουν εκδρομές σε χώρες στις οποίες εφαρμόζονται οι νόμοι, τις περισσότερες φορές παραμένουν ήσυχοι, διότι κατανοούν πως δεν τους παίρνει να κάνουν αστεία, για να το πω λαϊκά. Φυσικά κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τους ξένους...Οι ξένοι οπαδοί που έρχονται εδώ και ιδίως οι ανατολικοευρωπαίοι μοιάζουν σαν να έρχονται από την χώρα της ποτοαπαγόρευσης. Πριν περίπου δύο μήνες, υπήρχε στην Αθήνα το παιχνίδι της ΑΕΚ με την Χάιντουκ Σπλιτ, και στη γειτονιά μου από πολύ νωρίς έκαναν την εμφάνιση τους καμιά εκατοστή Κροάτες οπαδοί, περίπου 5 με 6 ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα...Είχαν στα χέρια τους και έτρωγαν κάτι πίτσες από τις πιο τελειωμένες πιτσαρίες της Αθήνας και είχαν στα χέρια τους τουλάχιστον από δύο μπίρες...Η συντριπτική πλειοψηφία από δαύτους, ήταν σε μεγάλη ευθυμία για να μην πω πως ήταν μισομεθυσμένοι ήδη...Δεν πέρασε παρά περίπου μισή ώρα, από τη στιγμή που προκλήθηκαν τα πρώτα έκτροπα από τους Κροάτες, ενώ λίγο αργότερα έγιναν και οι σχετικές ενέδρες από τους Έλληνες οπαδούς, οι οποίοι ως γηγενείς ξέρουν τα καλύτερα κατατόπια και προκλήθηκαν κάποιοι τραυματισμοί...Φυσικά η είδηση πέρασε στα πολύ ψιλά των παραλειπομένων του αγώνα...Όπως επίσης στα ψιλά πέρασε η είδηση πως η ΑΕΚ δεν ζήτησε καθόλου εισιτήρια για τον αντίστοιχο αγώνα που ακολούθησε στην Κροατία, φυλώντας τα κατατόπια και καλώς πράττοντας...

Ένα φαινόμενο επίσης των τελευταίων χρόνων, είναι η περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών κάποιων εγχώριων ομάδων με κάποιους αντίστοιχους ξένους...Με τα ορθόδοξα αδέλφια μας, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ίδιοι αν και δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά μπορεί να έχει η όποια θρησκεία με επεισόδια και βία αλλά τελοσπάντων...Φυσικά κατά κύριο λόγο αναφέρομαι στην περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών Ολυμπιακού με Ερυθρό Αστέρα, και του ΠΑΟΚ με αυτούς της Παρτιζάν, με όσα επακόλουθα μπορεί να επιφέρει αυτή...Το να τραγουδάει για παράδειγμα το πέταλο των οπαδών του Αστέρα το "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό", ή το πέταλο της Παρτιζάν το "οοο...Παοκάρα έχω τρέλα" έχει ένα ενδιαφέρον και ένα χάζι. Το να δημιουργούνται όμως ομάδες κρούσης και να υπάρχουν ανταλλαγές πληθυσμών στα παιχνίδια εκατέρωθεν είναι πολύ επικίνδυνο. Για τον απλούστατο λόγο, πως όταν είσαι ξένος σε μια χώρα γίνεσαι και πιο αδίστακτος...Όταν γίνονται για παράδειγμα επεισόδια, οδομαχίες ή ρίψη φονικών φωτοβολίδων, ο ξένος που αύριο θα γυρίσει στη χώρα του είναι πιο αδίστακτος...Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σε πολύ σημαντικά επεισόδια που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια, επισημάνθηκε και από την ίδια την αστυνομία η πιστοποιημένη συμμετοχή Σέρβων...Δεν θέλω να το επεκτείνω περισσότερο...Απλά το αφήνω ως τροφή για σκέψη, σημειώνοντας απλά πως το μίσος Σέρβων και Κροατών είναι ακόμη άσβεστο και ίσως και αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος για τους ανεγκέφαλους Κροάτες να επιτεθούν δολοφονικά σε φιλάθλους μιας ομάδας που είναι αδελφοποιημένοι με τη μισητή προς αυτούς Παρτιζάν...

Για να γυρίσω πάντως σε εμάς, έχω απλά να σημειώσω πως, κατά την ταπεινή μου άποψη το χειρότερο όλων δεν είναι τα επεισόδια καθ' αυτά, ούτε οτιδήποτε άλλο σχετικό...Το χειρότερο όλων είναι φυσικά η νοοτροπία με την οποία άπαντες έχουμε ποτιστεί, αλλά και το γεγονός πως δεν κρατούμε πλέον ούτε καν τα προσχήματα...Σήμερα, μόλις πληροφορήθηκα το γεγονός ανέτρεξα σε όλα τα αθλητικά sites για περαιτέρω ενημέρωση...Το μάτι μου έπεσε φυσικά και στα ανώνυμα ή μέσω ψευδωνύμου σχόλια που αναρτούν κάτω από τις ειδήσεις οι διάφοροι οπαδοί...Το τι παπαριά και το τι χοντράδα γράφεται εκεί μέσα, δεν μπορεί να το φανταστεί ο νους του ανθρώπου..Και τι δε διάβασα...Διάβασα ανθρώπους να εύχονται να είχαμε νεκρούς και άλλους να ειρωνεύονται χαιρέκακα...Διάβασα άλλους να λένε, πως αφού τα ίδια κάνουν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, τότε θα έπρεπε να περιμένουν αντίποινα...Διάβασα επίσης μια τεράστια αντιπαράθεση οπαδών Άρη και ΠΑΟΚ για το ποιος έχει τους πιο σκληρούς οπαδούς και ποιος δεν κάνει επεισόδια..Άλλους απλά να παραθέτουν αντίστοιχα γεγονότα με υπεύθυνους τους ασπρόμαυρους φιλάθλους...Έγινα μάρτυρας δηλαδή αυτής της σιχαμερής λεκτικής βίας εκ του πληκτρολογίου, η οποία απλά και μόνο αποτελεί καθρέφτη της βίας που συναντάμε δυστυχώς σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε πολλά ελληνικά γήπεδα...

Τελοσπάντων...Καλά να είναι οι τραυματίες και ας μην υπάρξει καμία συνέχεια, ούτε στο αυριανό ματς ούτε γενικότερα...Ξερές και ίσως ανούσιες ευχές...Δεν έχω όμως να προσφέρω κάτι περισσότερο σε ένα θέμα, το οποίο όλοι το θυμόμαστε και το καυτηριάζουμε κάθε φορά που λαμβάνουν χώρα τέτοια λυπηρά φαινόμενα, που είναι απείρως σημαντικότερα από κάθε όμορφο γκολ και κάθε μεγαλειώδη πρόκριση...

Το "el classico" και η σύγκριση με τα ημέτερα...

Όποιος σπατάλησε κάποιες από το χρόνο του το περασμένο και όχι μόνο Σαββατοκύριακο για να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικούς αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, είναι πιθανό αφενός να το μετάνιωσε πικρά, και αφετέρου να έχει σχηματίσει μια στρεβλή άποψη για το τι πραγματικά είναι και πως παίζεται το αληθινό ποδόσφαιρο...Απομονωμένος στον ψεύτικο ελληνικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο είναι πιθανό να πιστέψει πως πραγματικό ποδόσφαιρο είναι η ενδεκάδα παλαιμάχων και το αναχρονιστικό ποδόσφαιρο του Παναθηναϊκού, μια ενδεκάδα απαρτιζόμενη από αδιάφορους, τελειωμένους και χεσμένους που κατέβασε ο Ολυμπιακός, το πόσο φρικτά έχει μικρύνει η ΑΕΚ σαν ομάδα, οι δηλώσεις των προέδρων των αιωνίων και τα παιχνίδια εντυπώσεων, οι γελοίες δηλώσεις του υποτιθέμενου προέδρου του δικεφάλου, τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα ένθεν κακείθεν που είναι τίγκα στο αίμα, το σπέρμα και την προσβολή, ο βοηθός προπονητή των Σερρών να διαπληκτίζεται με ποδοσφαιριστή του Άρη, οι γραφικότητες του κάποτε συμπαθούς Πάμπλο Γκαρσία και όσα υπόλοιπα γελοία και φαιδρά συμβαίνουν κάθε Σαββατοκύριακο στην ποδοσφαιρική Ελλάδα...Σας πληροφορώ όμως ότι όλα αυτά δεν είναι ποδόσφαιρο, τουλάχιστον πραγματικό...

Το ευτύχημα την παρούσα εβδομάδα ήταν ότι μετά αυτό το άθλιο θέαμα του Σαββατοκύριακου, τη Δευτέρα το βράδυ υπήρχε ένα ματς, ένα πραγματικό ντέρμπι που αποτελεί κατά την ταπεινή άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ποδοσφαιρόφιλων σε όλο τον κόσμο αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό ματς...Φυσικά και αναφέρομαι στο "el classico" μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, το οποίο διεξήχθη χθες το βράδυ στη Βαρκελώνη και καθήλωσε ολόκληρο τον κόσμο...Έστω και αν το έργο που ξετυλίχτηκε χτες στο χορτάρι του Καμπ Νου δεν ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικό, αλλά είχε και στοιχεία όπερας..."Της όπερας της πεντάρας, συγκεκριμένα.."

Συχνά στην Ελλάδα, τα αθλητικά μέσα έχουν την τάση να μεγαλοποιούν τα πράγματα και να ξεσηκώνουν τον κόσμο στην προσμονή κάθε μεγάλου ντέρμπι...Ασχολούνται τόσο πολύ και τόσο ενδελεχώς με κάτι που 99 φορές στις 100 αποδεικνύεται μια άνοστη ποδοσφαιρική σούπα...Δεν τους νοιάζει όμως καθόλου αυτό...Αυτό που τους νοιάζει είναι να κρατούν τον κόσμο διχασμένο και να υποδαυλίζουν το μίσος...Μας ζαλίζουν τον έρωτα με τα μεγάλα ντέρμπι, τα αιώνια ντέρμπι και με διάφορες άλλες γραφικότητες και υπερβολές..Αναρωτιέμαι λοιπόν τι θα έπρεπε να έκαναν οι Ισπανοί...Για όποιον δεν το γνωρίζει, στην Ισπανία το el classico δεν είναι ένα απλό ποδοσφαιρικό ντέρμπι...Μέσα από αυτό αντικατοπτρίζεται ο αγώνας της επαρχίας της Καταλωνίας για αυτονομία και ανεξαρτησία από το επίσημο Ισπανικό κράτος, που δεκαετίες τώρα είχε σαν ευνομούμενους τους πρωτευουσιάνους..Είναι οι αναμνήσεις από τις διώξεις του δικτάτορα Φράνκο...Είναι οι στυγνές παρεμβάσεις του δικτάτορα ακόμη και στο ποδόσφαιρο με μια από τις κυριότερες να είναι η περιβόητη περίπτωση του όντως αρτίστα Αλφρέντο ντι Στέφανο...Τα λέω όλα αυτά όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταδείξω το προφανές...Ότι στην Ισπανία υπάρχουν σημαντικές διαφορές που χρονολογούνται αιώνες, και που είναι φυσιολογικό να διχάζουν ανθρώπους που στο κάτω κάτω ελάχιστα αισθάνονται συμπατριώτες από τη στιγμή που και διαφορετική σημαία έχουν και διαφορετική γλώσσα μιλούν...Για αυτό και ο φανατισμός αλλά και οι σποραδικές ακρότητες δικαιολογούνται απόλυτα...Σε αντιδιαστολή με τη χώρα μας, που οι οπαδοί των ομάδων δεν έχουν να χωρίσουν απολύτως τίποτα, αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να μισούνται φρικτά και να οργανώνουν αραιά και που ενέδρες θανάτου. Αντιθέτως τους ενώνουν πολλά με κυριότερο το γεγονός πως το μυαλό και η κοινή λογική είναι είδος προς ανεπάρκεια για όλους τους...Φαντάζομαι δε διαφωνεί κανείς με αυτό.

Φυσικά και στην Ισπανία υπάρχουν οπαδικές εφημερίδες που ενίοτε ξεφεύγουν τα εσκαμμένα, όμως το χάλι που συμβαίνει σε εμάς οι Ισπανοί δε μπορούν να το φτάσουν με τίποτα όσο και να προσπαθήσουν. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει εύκολα κανείς αν ρίξει μια ματιά στα σημερινά πρωτοσέλιδα του ισπανικού αθλητικού τύπου, την επαύριον της παράστασης για ένα ρόλο που παρέδωσε η Μπάρτσα και φιλοδώρησε την αιώνια αντίπαλο της με μια μεγαλοπρεπή πεντάρα. Ακόμα και οι σφόδρα φιλοκαταλανικές εφημερίδες αρκέστηκαν σε κάτι ξενέρωτους τίτλους του στυλ "χαστούκι στη Ρεάλ' 'θρίαμβος της Μπάρτσα" και λοιπά...Μα τι φλώροι που είναι οι άνθρωποι, αναρωτιέμαι σκεπτόμενος τι θα γινόταν εδώ σε αντίστοιχη περίπτωση...Που είναι τα σεξουαλικά υπονοούμενα;..Που είναι τα φωτογραφικά κολλάζ με τον έναν παίχτη πίσω από τον άλλο;...που είναι τα προσβλητικά σχόλια για τον αντίπαλο...που είναι τα πρωτοσέλιδα γεμάτα ηδονή, σπέρμα και ειρωνεία;...Μιλάμε ότι οι άνθρωποι είναι 100 χρόνια πίσω...Τι να μας πουν οι Ισπανοί δημοσιογράφοι και φυλλάδες τύπου Marca, Sport και El mundo deportivo, μπροστά στα ελληνικά τέρατα (της δημοσιογραφίας) και στις εφημερίδες τύπου Πράσινης, Πρωταθλητή, Ώρας, Score, Γαύρου, Σπορ του Βορρά και λοιπών...Τι κι αν αυτές πουλάνε εκατομμύρια φύλλα καθημερινά και οι ημέτερες μόλις μερικές χιλιάδες; Αυτό που μετράει είναι να επιτυγχάνεται ο σκοπός, και δυστυχώς σε ότι αφορά τη χώρα μας επιτυγχάνεται πλήρως...

Ευκαιρία δοθείσης πάντως, θεωρώ πως αξίζει να πούμε μερικές ποδοσφαιρικές κουβέντες με αφορμή το συγκεκριμένο παιχνίδι...Μπορεί στην Ισπανία να είμαι πιστός οπαδός της Αθλέτικ Μπιλμπάο, παρόλα αυτά δεν κρύβω τη συμπάθεια που κρύβω στην Μπαρτσελόνα και ιδίως στη γενικότερη νοοτροπία, που διακρίνει το συγκεκριμένο κλαμπ εδώ και δεκαετίες...Δε συμπαθώ τη Μπαρτσελόνα λόγω του Μέσι, του Ροναλντίνιο, του Ετόο, του Ρομάριο, του Ρονάλντο του Στόιτκοφ, ούτε καν λόγω του αρτίστα Κρόιφ, ή του θρυλικού μύθου Λάζλο Κουμπάλα...Συμπαθώ την ομάδα που στην ενδεκάδα της παίζουν απαραιτήτως 8 με 9 παίχτες που προέρχονται από την περίφημη ακαδημία της τη Μασια, την ομάδα που διέκρινε στο 13χρονο Μέσι τον απόλυτο ποδοσφαιρικό σταρ του μέλλοντος, την ομάδα που σε όποιο γήπεδο και να αγωνίζεται δεν κλείνεται πίσω και κάνει πάντα το παιχνίδι της, την ομάδα που είναι γεμάτη με παίχτες αντιστάρ τύπου Τσάβι και Ινιέστα που σε κάθε ματς παραδίδουν απλόχερα μαθήματα πραγματικού ποδοσφαίρου, την ομάδα που καλλιεργεί όλα τα τμήματα της, την ομάδα που κρατά τον τοπικό της χαρακτήρα σε πείσμα των καιρών, την ομάδα που αντί να τοποθετήσει στη φανέλα της έναν μεγάλο χορηγό προτίμησε να διαφημίσει τη unisef, την ομάδα τελοσπάντων που εδώ και δεκαετίες αποδίδει στην πραγματικότητα αυτό που οι Καταλανοί ονομάζουν "mes que en club" (κάτι περισσότερο από μια ομάδα...)...Συμπαθώ εντέλει την αρτιότερη ποδοσφαιρική μηχανή πού έχουν αντικρίσει τα μάτια μου, όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο...Δεν την καθαγιάζω φυσικά, αφού και αυτή πολλές φορές σαν σύλλογος αντιδρά με κριτήρια εμπορικά και ουχί ποδοσφαιρικά (τρανό παράδειγμα η τελευταία ιστορία με τα τηλεοπτικά στην Ισπανία και τον συνεταιρισμό Μπάρτσα και Ρεάλ απέναντι στους υποτιθέμενους μικρούς)...Στην εποχή όμως των πολυεθνικών συλλόγων, των τεράστιων μεταγραφών, και των μεγάλων χορηγών, η Μπαρτσελόνα ξεχωρίζει κυρίως με τη διαφορετικότητα της και τον τρόπο παιχνιδιού της...Για να μην τα πολυλογώ, αν υπήρχε Θεός του ποδοσφαίρου είναι απολύτως βέβαιο πως και αυτός θα ήταν ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο των Καταλανών...

Δεν θέλω να πω περισσότερα επί του θέματος...Ούτε φυσικά στόχος μου είναι να συσχετίσω το ποδοσφαιρικό επίπεδο της Σούπερ Λίγκα με αυτό της Primera Division... Αυτό θα έλειπε... Αυτό που θέλω να καταδείξω πως υπερβολές σαν και αυτές που συμβαίνουν εδώ σε εμάς, δε γίνονται ακόμα και στο μεγαλύτερο ντέρμπι της υφηλίου, όπου υφίστανται έντονες εθνικές διαφορές...Και αυτό θαρρώ πως είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει άπαντες, μπας και ξυπνήσουμε...Και αν κάτι βρίσκω εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως χτες το βράδυ γυρίζοντας στους δρόμους λίγο μετά από την έναρξη του el classico, οι καφετέριες που έπαιζαν το ματς ήταν όλες ασφυκτικά γεμάτες και είχαν και όρθιους, ενώ και οι πλανόδιοι μικροπωλητές είχαν παρατήσει τους πάγκους τους και παρακολουθούσαν το ματς...Εικόνες που αντίκρισα χτες το βράδυ στην Αθήνα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Όπως επίσης ευχάριστη έκπληξη πως το σύνολο των αθλητικών site αφιέρωσε εκτενή άρθρα για το συγκεκριμένο παιχνίδι...Ίσως αυτή να είναι και η λύση για εμάς...Διότι όταν όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως οπαδικών χρωμάτων θα παρακολουθούν συλλήβδην τέτοια ματς, τότε στη συνέχεια θα ξενερώνουν με το κλοτσοσκούφι που διαδραματίζεται στα εγχώρια ντέρμπι και θα καταλάβουν πως δεν έχει κανείς τίποτα να χωρίσει με κανέναν...

El classico ήταν και πέρασε λοιπόν...Που είπαμε πως παίζουν οι ομαδάρες μας το ερχόμενο Σαββατοκύριακο;...

Η γηπεδική βία...και κάποιοι από τους αυτουργούς της..

Ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα γίναμε όλοι μάρτυρες πολλών ακόμη σκηνικών βίας και τρομοκρατίας στα ελληνικά γήπεδα...Μια βία που πλέον είναι εντελώς ανεξέλεγκτη σε όλους τους αθλητικούς χώρους και αφορά εν τέλει πολλούς περισσότερους, από όσους κάποιοι στην πραγματικότητα πιστεύουν...Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα γεγονότα του Ειρήνης και Φιλίας ή σε αυτά της Λαμίας...Μιλώ κυρίως για αυτά και για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία μου τη δίνει στα νεύρα, κυρίως από τη στιγμή που κάποιοι επιλέγουν την παγιωμένη τακτική της υποκρισίας και συνάμα της αυτουργίας...Επειδή λοιπόν βαρέθηκα και κυρίως σιχάθηκα με όλα αυτά, πήρα την απόφαση να παραθέσω τις προσωπικές μου απόψεις για τα νοσηρά αυτά φαινόμενα του καιρού μας και κυρίως να καταδείξω τις πταίει...

Πρώτα πρώτα, υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί οι παλικαράδες που πλακώνονται μεταξύ τους στα γήπεδα και στους δρόμους, οι γνωστοί και σαν οπαδικοί στρατοί...Ζώντας σε μια ζοφερή περίοδο, οι μάγκες αυτοί (όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Μπουρούσης...) μπορεί πιθανώς να μην έχουν δουλειά και να μαστίζονται και αυτοί από μυριάδες προβλήματα, αλλά θεωρούν καλό να λεηλατούν, να καίνε, να χτυπούν και να σκοτώνουν...Όλα αυτά είναι κατά την άποψη μου φαινόμενα και δείγματα μιας υπανάπτυκτης κοινωνίας...Άμυαλα παιδιά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω, από τη στιγμή που είμαι της άποψης πως και αυτοί έχουν κάτι μέσα στον εγκέφαλο τους, έστω και αν έχει χρώμα καφέ σκούρο και βρωμάει αφόρητα...Όλοι αυτοί που βλέπουν τους απέναντι σαν θανάσιμους εχθρούς και συνεχώς προβαίνουν σε κοινές εγκληματικές πράξεις, χωρίς να ενοχλούνται από κανέναν...Φυσικά όταν κάποιος πεθαίνει, τότε όλοι σπεύδουν να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για το μεγάλο αγωνιστή της ομάδας-ιδέας...Μάγκες, αν θέλετε να πλακωθείτε είστε ελεύθεροι και κανείς δεν θα σας εμποδίσει...Αλλά τουλάχιστον κάντε το σε μια αλάνα με μάχες σώμα με σώμα...Ίσως έτσι υπάρχει μια ελπίδα να ξεμπερδέψουμε, μπας και επιτέλους ξεβρομίσουν τα αθλήματα...Συγχωρήστε μου την κυνικότητα...Αλλά επειδή κάπου κάπου πηγαίνω στο γήπεδο, δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για κανένα άθλημα, παρά μόνον για να παίξουν ξύλο...Και επίσης έχω βαρεθεί το παραμύθι, πως είναι δέκα από κάθε ομάδα...Αλλά πέρα από αυτά τα καλόπαιδα, υπάρχουμε όλοι εμείς (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα...) που παρασυρόμαστε στο πνεύμα του φανατισμού που επικρατεί...Καλό και θεμιτό να αγαπάμε μια ομάδα και να την ακολουθούμε...Το να αποθεώνουμε όμως και να παρασυρόμαστε από αμόρφωτους λεγεωνάριους με συμβόλαια δισεκατομμυρίων, που παριστάνουν τους ιδεολόγους της ομάδας από διάφορα μετερίζια, αγωνιστικά και μη, είναι κακό δείγμα του πνευματικού μας επιπέδου έτσι δεν είναι;...

Αλλά κάποιος κάποτε πρέπει να πει κάτι και για τις διοικήσεις των ομάδων, που είναι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών των γεγονότων...Όταν γκρινιάζεις συνεχώς για διαιτησία, θα πρέπει να ξέρεις πως ο όχλος αποτελείται από άτομα χαμηλής νοητικής ικανότητας, που παρασύρονται...Όταν κάνεις τα ετήσια καθιερωμένα καραγκιοζιλίκια σαν μαϊμού και λέγεσαι Παύλος ή Θανάσης ή Δημήτρης, τότε έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη και εσύ για όλα αυτά...Όταν δηλώνεις 'αυτούς τους οπαδούς έχουμε, αυτούς γουστάρουμε', μετά από επεισόδια τότε παρακινείς τη βία...Όταν ειρωνεύεσαι, λοιδωρείς και δε σέβεσαι κανέναν αντίπαλο και το ίδιο το άθλημα τότε είσαι προαγωγός του φανατισμού...Όταν διενεργείς επεισόδια και μαγκιές, ακόμα και σε ματς νέων τότε δε βλέπω σε τι διαφέρεις από τον κοινό χούλιγκαν της εξέδρας...Όταν ευχαριστείς συνεχώς τον 12ο ή τον 6ο παίκτη για τη συμπαράσταση του, αλλά δεν κάνεις τίποτα για τα καπνογόνα ή τα λέιζερ, τότε είσαι αν μη τι άλλο συνυπεύθυνος..Όταν οι σεκιουριτάδες που εσύ πληρώνεις σαν διοίκηση, είναι επαγγελματίες οπαδοί, που αντί να κοιτούν και να επεμβαίνουν στην κερκίδα, έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον αγωνιστικό πρόβλημα, τότε σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα...Για μένα οι διοικήσεις όλων των ομάδων έχουν τεράστια ευθύνη για όλα τα έκτροπα και όχι μόνο αυτό, αλλά τα υποκινούν κιόλας με πράξεις ή παραλείψεις τους...Στο σημείο αυτό να πω δύο λέξεις για τους Αγγελόπουλους του μπάσκετ...Κανείς δεν τους υποχρεώνει να σκορπούν τα χρήματα τους στην ομάδα...Αλλά αν θέλουν να μην καταντήσουν τόσο γραφικά και φαιδρά σαν τα κοντά αδέρφια, τότε θα πρέπει να καθαρίσουν το μπάσκετ από αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, μπας και πάει κανένας σοβαρός άνθρωπος...Διότι το να τους βλέπω προχθές το βράδυ να εκλιπαρούν τον ουσιαστικό αρχηγό των οργανωμένων, για να πείσει τα πρωτοπαλίκαρα να σταματήσουν το θεωρώ τουλάχιστον κατάντια...Αυτοί δεν ξέρω τι θεωρούν...

Και περνάμε στους ίδιους τους αθλητές και λέω για παράδειγμα να επικεντρωθώ λίγο στη σειρά των τελικών του μπάσκετ...Διότι πρέπει κάποτε επιτέλους να σταματήσει το παραμύθι των παιχτών φίλων και συμπαικτών, που είναι μαζί στις εθνικές ομάδες και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα...Για τα ακριβοπληρωμένα αυτά παιδιά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αμόρφωτα, κανείς δημοσιογράφος δεν αναφέρει τίποτα, διότι όπως είναι γνωστό κανείς δεν δαγκώνει το χέρι, το οποίο τον ταΐζει..Αλλά όποιος έχει μνήμη θυμάται και όποιος έχει μάτια βλέπει...Τις περυσινές χειρονομίες του Μπουρούση τις θυμάται κανείς; Τις απόλυτα υβριστικές δηλώσεις του Μπατίστ μετά τον τρίτο τελικό της περασμένης εβδομάδας; Τα συνεχή καραγκιοζιλίκια του Τεόντοσιτς; Τις μπουνιές του Κλέιζα με τον Τσαρτσαρή; Για το φτύσιμο και τη γενικότερη συμπεριφορά του προκλητικού Διαμαντίδη, ο οποίος προβάλλεται σαν εθνικό σύμβολο, ενώ είναι ένας πολυεκατομμυριούχος με συμπεριφορά κάφρου, γιατί δε μιλά κανείς ή για το φοβερό πρόστιμο των 2.000 Ευρώ; Για την κλάψα του Γιαννάκη, όλοι σύσσωμοι μιλάνε και έχουν δίκιο...Για την απίστευτη υποκρισία του Ομπράντοβιτς, ο οποίος κάποτε έκανε μια δήλωση πως θα φύγει αν πετούνται αντικείμενα, αλλά και ο ίδιος υποδαυλίζει τη βία και κάνει πως δε θυμάται ούτε το αεροβόλο που χτύπησε πριν 2 χρόνια το Νίκο Χατζή μέσα στο ΟΑΚΑ, ή τη γενικότερη συμπεριφορά των πράσινων οπαδών...Μάγκες, αν θέλετε να το παίξετε φίλοι και υπερασπιστές του αθλήματος, πείτε 'δεν κατεβαίνουνε να παίξουμε όταν πετούνται αντικείμενα και φωτοβολίδες' ή αποχωρίστε όλοι μαζικά...Ειδάλλως, συνεχίστε το ίδιο προκλητικό βιολί και όταν κάποιος από εσάς θα την πατήσει τότε ίσως δείτε την πικρή αλήθεια κατάματα...Διότι να ξέρετε, πως όταν υποδαυλίζεις τα πάθη μπορεί στο τέλος να την πληρώσεις και εσύ ο ίδιος...

Και ερχόμαστε στους φίλτατους δημοσιογράφους και στις κωλοφυλλάδες τους...Εκεί και αν περισσεύει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν ξέρω πόσοι διαβάσατε τα κατάπτυστα κόκκινα και πράσινα χθεσινά πρωτοσέλιδα, ή τα κίτρινα και τα ασπρόμαυρα την περασμένη εβδομάδα...Αυτό που ξέρω είναι πως οι συγκεκριμένες εφημερίδες οξύνουν τα πνεύματα και είναι ηθικοί αυτουργοί, διότι παρουσιάζουν μια εντελώς στρεβλή και χρωματισμένη πραγματικότητα...Πολλοί θα πουν, γιατί να αλλάξουν βιολί αφού ο κόσμος τις διαβάζει; Κατ' αρχάς ελάχιστες είναι αφενός αυτές που λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια και με βάση κυκλοφορίες και έξοδα. Και αφετέρου ακόμα και εγώ που δεν τις διαβάζω, μόνο και μόνο που βλέπω τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα κρεμασμένα στα περίπτερα να στάζουν αίμα, σπέρμα και φανατισμό μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι...Φανταστείτε τι γίνεται με τα άμυαλα και ανώριμα παιδάκια...Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν κλείσουν, θα μείνει κόσμος στο δρόμο...Δηλαδή το γεγονός αυτό θα καθαγιάσει όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα; Και μετά ακούω τους αθλητικούς δημοσιογράφους να παραπονιούνται όταν οι κάφροι των γηπέδων τους σαπίζουν στο ξύλο και όταν τους καίνε τα γραφεία των εφημερίδων...Τις ευθύνες του σιναφιού τους, τις έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς άραγε;

Σε γενικές γραμμές έχω να σημειώσω, πως το τέρας του φανατισμού που τόσα χρόνια τάιζαν όλοι οι παραπάνω ανεξαιρέτως, τώρα γιγαντώθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό που στο τέλος θα κατασπαράξει ακόμα και τους ίδιους τους εκτροφείς του, μεταξύ άλλων...

Καλά για το κράτος, δεν θεωρώ πως χρειάζεται να πω κάτι άλλο...Αυτό βολεύεται από την όλη κατάσταση...Βολεύεται να έχει το λαό να σπαράζεται από το φανατισμό και να προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του απέναντι...Έτσι μπορούν ευκολότερα να καρφώσουν και τα υπόλοιπα καρφιά στο φέρετρο που σκεπάζει τη δύσμοιρη αυτή χώρα...Το παλιό άρτον και θεάματα, έχει αντικατασταθεί από το ξύλο και θεάματα...Και η ζωή συνεχίζεται σε αυτή την πανέμορφη χώρα...

Ας ελπίσουμε πως τώρα που ολοκληρώθηκε η αγωνιστική περίοδος θα ξαποστάσουν οι κουρασμένοι μαχητές...Και σε δύο μήνες ξανά στη μάχη, με καινούρια όπλα και νέες τεχνικές...Ίτε γενναίοι μου...

Τα συνθήματα της στρατιωτικής...υποβρύχιας παρέλασης...

Και ενώ όλοι οι Έλληνες ασχολούνταν με διάφορα θέματα ήσσονος σημασίας και της σειράς όλον αυτόν τον καιρό, ήρθε η ημέρα της εθνικής επετείου για να αναδειχθεί στον αφρό της δημοσιότητας ένα πραγματικά καυτό θέμα...Φυσικά δεν αναφέρομαι στις ευρωπαϊκές εξελίξεις γύρω από την οικονομική κατάσταση και το μέλλον της χώρας...Ποιος ασχολείται με αυτά, όταν προκύπτει θέμα όπως το περίφημο τραγούδι-εμβατήριο που τραγουδούσαν οι ουκ-άδες κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης; Ένα θέμα που απασχόλησε σχεδόν τους πάντες και προκάλεσε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και γνώμες...Ως συνήθως δηλαδή...

Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο πέφτουμε από τα σύννεφα και μένουμε σαστισμένοι κάθε φορά που ακούμε πράγματα, τα οποία συμβαίνουν εδώ και αιώνες...Δεν χρειάζεται να έχεις υπηρετήσει εκεί καν, για να ξέρεις πως η εκπαίδευση στις ειδικές δυνάμεις περιλαμβάνει έναν σωρό τέτοιου είδους δραστηριότητες και ανάλογα συνθήματα...Σε έναν τομέα που απαιτεί τη μέγιστη δυνατή εκπαίδευση, είναι ως ένα βαθμό κατανοητό να προσπαθούν κάποιοι να τους τονώσουν το ηθικό με διαφόρους θεμιτούς αλλά και αθέμιτους τρόπους...Προσπαθούν να τους ανυψώσουν το φρόνημα και να τους διατηρούν σε όσο το δυνατό καλύτερη ψυχική και σωματική κατάσταση...Αν θα χρειαστούν ποτέ στην πραγματικότητα, είναι τουλάχιστον αμφίβολο...Αλλά αν μια στο εκατομμύριο χρειαστούν, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως οι συγκεκριμένοι θεωρούνται απόλυτα αναλώσιμοι...Για αυτό το λόγο, προσπαθούν να τους κάνουν να νιώσουν ανώτεροι, όχι μόνο από τους υπόλοιπους στρατευμένους αλλά και από τους υπόλοιπους Έλληνες...

Μπορώ λοιπόν να καταλάβω αυτήν την προσπάθεια ανύψωσης ηθικού, μόνο όμως εάν γινόταν με πολιτισμένα μέσα...Ας τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, ας έλεγαν κάποιο μη υβριστικό συνθηματάκι, ας έλεγαν το 'Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα', ας έλεγαν 'τη γερακίνα', το 'η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο' ή το 'νάτανε το 21' ...Ότι και να επέλεγαν δεν θα μου καιγόταν καρφάκι...Όμως αυτά που τραγουδούσαν τα θεωρώ κατάπτυστα και απαράδεκτα...Επειδή πολλοί μπορεί να παρακολουθήσατε το σχετικό ρεπορτάζ στα κανάλια, χωρίς όμως να συγκρατήσετε τους στίχους, τους παραθέτω εγώ ενδεικτικά έτσι για να αντιληφθείτε και εσείς...Τραγουδούσαν λοιπόν τα συγκεκριμένα παλικάρια τα εξής...

-Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ... και

-Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω, με δέρματα από αυτούς...

Προσωπικά, μόνο και μόνο διαβάζοντας τα στο internet, με πιάνει αναγούλα έστω και αν ξέρω πως όλα αυτά αποτελούν μια θλιβερή πραγματικότητα εδώ και χρόνια...Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι το γεγονός πως όλα αυτά τα κατάπτυστα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης, μπροστά σε παιδιά και σε γονείς που δεν είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται το ακατάσχετο φασιστικό υβρεολόγιο του καθενός...Τουλάχιστον ας περιορίζονταν να τα φωνάξουν μέσα στα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους...'Η έστω κατά τη διάρκεια της μάχης όταν θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τον αντίπαλο...Εκεί ας φωνάξουν ότι τραβάει η ψυχή τους και κανείς δεν πρόκειται να τους κατηγορήσει...Όμως, να εξαπολύεται αυτός ο λεκτικός οχετός μπροστά σε ανυποψίαστους πολίτες το θεωρώ απαράδεκτο...Το ότι οι συγκεκριμένοι είναι άρτια εκπαιδευμένοι και μάχιμοι ουδείς το αμφισβητεί...Ποιος είπε όμως ότι η γενναιότητα μετριέται μόνο με τον τρόπο αυτό;

Φυσικά υπάρχουν πολλοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν την εν λόγω κίνηση, φουσκώνοντας από υπερηφάνεια ακούγοντας τα συγκεκριμένα εμετικά συνθήματα...Μια πλειάδα από μάχιμους που διαθέτει αυτή η χώρα, που είναι αγωνιστές της πορδής και σπεύσουν να δηλώσουν τη συμφωνία τους μέσω του facebook...Δεν θέλω να κρίνω τις απόψεις τους, άλλωστε σε ελεύθερο κράτος υποτίθεται ζούμε και ο καθένας έχει το δικαίωμα να πρεσβεύει ότι νομίζει...Αλλά θέλω να τους απευθύνω μια απλή και σύντομη ερώτηση; Αν γινόταν κάτι αντίστοιχο σε Αλβανία ή Σκόπια πως θα αισθάνονταν; Όταν οι ελληνικές σημαίες καίγονται εντός εκτός και επί τα αυτά, πως αισθάνονται;...Προσωπικά με ενοχλεί αφάνταστα όταν λαμβάνουν χώρα τα παραπάνω...Αλλά δεν πιστεύω πως τα αντίποινα είναι η λύση, ενώ ούτε τα γελοία συνθήματα προσφέρουν κάτι πέρα από φτηνό μίσος και ξενοφοβία...Και τελοσπάντων σε αυτή τη χώρα από πότε η αγάπη για την πατρίδα έχει γίνει προνόμιο μόνο ορισμένων και μετριέται με φασιστικά και εμετικά συνθήματα και όχι με αγνές πράξεις και συμπεριφορές; Και όχι μόνο αυτό, αλλά μετά το ντόρο που έγινε με το θέμα, βγήκε αυτός ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός των Σκοπίων και ζητούσε και τα ρέστα αποπάνω...Καλά μας κάνουν, αφού στο μυαλό μας δεν έχουμε ίχνος λογικής...

Αν με ρωτήσετε για την άποψη μου, θεωρώ τα παραπάνω φαινόμενα ως απολύτως επικίνδυνα ειδικά τη σημερινή εποχή...Και αυτό γιατί τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τα εθνικά θέματα, ούτε με την αγάπη για την πατρίδα...Ίσα ίσα που σε συνδυασμό με την γενικότερα δύσκολη συγκυρία, μπορούν να γεννήσουν παράξενες ιδέες σε κάποιους, οι οποίοι παίζουν το παιχνίδι τους με ιδανικό τρόπο, έχοντας ποντάρει στο φόβο, την ανέχεια και την αγανάκτηση την οποία όντως αισθάνεται στο πετσί του ο απλός πολίτης...Απλή επισήμανση κάνω και κρούω τον κώδωνα του κινδύνου...

Δεν θέλω να το συνεχίσω άλλο, επειδή οι ημέρες που ακολουθούν είναι γιορτινές και δεν είναι ανάγκη να ψυχοπλακωθούμε έτι περισσότερο...Ίσα ίσα που αισθάνομαι την ανάγκη να το κανιβαλίσω κιόλας και να διηγηθώ μερικές προσωπικές εμπειρίες...Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, υπηρέτησα σε μία από τις πιο μάχιμες αντικειμενικά μονάδες του Έβρου και πέρασα και δύο μήνες σαν εκπαιδευόμενος έφεδρος βαθμοφόρος...Όλα αυτά όπως πιθανώς να καταλαβαίνετε, σήμαιναν αρκετή εκπαίδευση, τουλάχιστον σε σχέση με το μέσο φαντάρο εκείνης της εποχής...Μη φανταστείτε τίποτα τρομερό...Παρέλαση, πορεία, συντονισμός, τροχάδην,τυπικότητα μέχρι αηδίας, παραγγέλματα, ένα στο αριστερό ένα και ένα δυο και λοιπές γραφικότητες..Ήμασταν όμως μάχιμοι τρομάρα μας και αυτό απαιτεί όταν τρέχεις ή όταν κάνεις βήμα να φωνάζεις τα σχετικά συνθήματα, όχι για να τρομάξεις τον εχθρό αλλά για να σε ακούσει μέσα στο γραφείο ο διοικητής...Για αυτό και ξελαρυγγιαζόμασταν να φωνάξουμε 'πρώτη μοίρα δυνατή, πρώτη μοίρα αετοί...!!!' (κάθε ομοιότητα με τους αετούς της Λισαβόνας ή τον αετό του Νότη είναι τυχαία και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα) Αλλά και όταν μαζευόμασταν σε επίπεδο πυροβολαρχίας, το σύνθημα δεν έβγαινε λόγω ομοιοκαταληξίας και για αυτό με μια γερή δόση ποιητικής αδείας φωνάζαμε : 'α πυρχία σημαίνει πειθαρχία, είμαστε η καλύτερη πυροβολαρχία'...Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι ύστερα από μερικά χρόνια πάλι καλά που δεν μας έβαζαν να φωνάζουμε: 'είσαι στο μυαλό, κάτι μαγικό, όπου πας εσύ μέσα στο στρατό θα σε ακολουθώ'...Ή μάλλον λόγω και της μεγάλης πλειοψηφίας των παοκτσήδων στρατιωτών καλά που δε φωνάζαμε....'ΩΩΩ διοικητάρα, έχω πάθος με το στρατό, όπου και να βγαίνω εδώ πάντα θα γυρνώ, για σένα θα προσεύχομαι να γίνεις αρχηγός'...στα πρότυπα του κλασσικού 'ωωω παοκάρα έχω τρέλα' με προφανή σκοπό βέβαια να τσιμπήσουμε καμία τιμητική...

Αλλά το καλύτερο ήταν στην εκπαίδευση των λυβ...Εκεί οπωσδήποτε τα στιχάκια και τα συνθήματα ήταν απείρως πιο ποιητικά, μεγαλώνοντας συνάμα και το δείκτη της γελοιότητας...Το πρώτο μας επέβαλλαν να το φωνάζουμε για να σπάσει εντελώς η ψυχολογία κάποιων οπλιτών που είχαν αφήσει την κοπέλα τους πίσω και η σκέψη τους τριγύριζε πάντα σε αυτή...Για αυτό ο εκπαιδευτής ούρλιαζε και εμείς επαναλαμβάναμε..

Θα κόψω τριαντάφυλλα, απ' του στρατού τον κήπο...

για να μετράς αγάπη μου, τις μέρες που θα λείπω...

εσύ στο κρεβατάκι σου και εγώ υπηρεσία...

εσύ κοιμάσαι με άλλονε και εγώ με το λοχία...

Αλλά αυτό που πάντα όταν το φωνάζαμε τρέχοντας με έπιανε νευρικό γέλιο και δε μπορούσα να κρατηθώ με τίποτα ήταν το ακόλουθο τετράστιχο...

Μου πανε λέει πως στο ναυτικό,

έχουν λέει ωραίες στολές...

μα εγώ δε θέλω ναυτάκι να γενώ...

θέλω να πηδώ με αλεξίπτωτο...(Τώρα ποιο αλεξίπτωτο θα μπορούσε να κρατήσει έναν ανθυπολοχαγό πάνω από 120 κιλά, δεν μπορώ να το ξέρω καθώς η τεχνολογία μπορεί να κάνει θαύματα..)

Εν κατακλείδι για να τελειώνουμε, είναι κοινό μυστικό ότι στο στράτευμα και ειδικά στα πιο εκπαιδευμένα σώματα υπάρχουν πάμπολλα παρόμοια φαινόμενα και όποιος δεν το παραδέχεται απλά εθελοτυφλεί...Το να υπάρχουν και να λαμβάνουν χώρα μέσα στα στρατόπεδα τέτοια κατάπτυστα και φασιστικά φαινόμενα, δεν με βρίσκει σύμφωνο αλλά τουλάχιστον δεν μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση γνωρίζοντας το πως έχουν καταντήσει κάποιοι τον ελληνικό στρατό...Το να βγαίνουν όμως σε κοινή θέα μπροστά σε απλό κόσμο και παιδιά το βρίσκω κατάπτυστο, ενοχλητικό και εμετικό...

Το ποδόσφαιρο και η πραγματική του θέση στη ζωή...

Το ποδόσφαιρο είναι ένας τομέας με τον οποίο ασχολούμαι επισταμένως εδώ και χρόνια, σε επίπεδο παρακολούθησης και όχι μόνο, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο...Παρόλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να βρίσκει έως και χαζό το γεγονός πως 22 μαντράχαλοι κυνηγούν ένα δερμάτινο τόπι, με απώτερο στόχο να καταφέρουν να το βάλουν μέσα σε δίχτυα και στη συνέχεια να πανηγυρίζουν σαν τρελοί...Η παραπάνω είναι μια κριτική που φαντάζομαι πως πολλοί την έχετε ακούσει από ανθρώπους που σιχαίνονται να βλέπουν ποδόσφαιρο και ιδίως από γυναίκες...Και εδώ που τα λέμε, μήπως και εμείς το έχουμε παρακάνει, κάνοντας ινδάλματα ανθρώπους που το μόνο τους ταλέντο είναι να κλοτσούν μια μπάλα (ενίοτε και να την κακοποιούν...)...Ανθρώπους επαγγελματίες, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν μπορούν ούτε καν να σταυρώσουν μια σωστή και ολοκληρωμένη πρόταση...Όχι μόνο δεν έχουν πτυχία και απολυτήρια, αλλά δεν ξέρουν να μιλήσουν καν...

Και όμως αυτό το άθλημα έχει τεράστια δυναμική, καθηλώνει τα πλήθη και μαγεύει...Το βλέπω και στον εαυτό μου, ιδίως κάθε φορά που παρακολουθώ αγωνιζόμενες τις αγαπημένες μου ομάδες. Στην περίπτωση αυτή, πάντα πριν τον αγώνα υπάρχει μια γλυκιά προσμονή, αναμεμιγμένη με μια μικρή νευρικότητα...Κατά τη διάρκεια του ματς, δεν μπορώ να κάτι άλλο παράλληλα...Πρέπει να είμαι αφοσιωμένος και να μην κουνιέμαι από τη θέση μου, λες και από τη στάση που κάθομαι και το αν τρώω ή διαβάζω συγχρόνως εξαρτάται η απόδοση των ποδοσφαιριστών και το αν η μπάλα θα καταλήξει στα δίχτυα ή στο δοκάρι...Σε περίπτωση δε που τύχει κάτι επείγον και δεν καταφέρω να παρακολουθήσω το ματς, τότε ο νους μου δεν φεύγει καθόλου από αυτό...Κουταμάρες...Τουλάχιστον προσωπικά έχω καταφέρει, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των φιλάθλων, τα συναισθήματα μου μετά τον αγώνα να διαρκούν το πολύ 10 λεπτά είτε πρόκειται για θρίαμβο είτε για πανωλεθρία της ομάδας μου...Ακόμα και η δική μου ζωή, που δεν τη λες και συναρπαστική εδώ που τα λέμε, είναι βέβαιο πως έχει σημαντικότερα γεγονότα από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι...

Ο κύριος λόγος που αναφέρω όλα τα παραπάνω, αλλά και όσα ακολουθήσουν δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσω να τοποθετήσω τη σημασία του ποδοσφαίρου στην πραγματική του βάση και να του προσδώσω την σημασία που του αρμόζει κατά τη δική μου ταπεινή άποψη και όχι αυτή που του έχουν πονηρά προσδώσει κάποιοι τελευταία...

Το μόνο βέβαιο είναι πως το ποδόσφαιρο έχει μεγάλη δύναμη...Κατ' αρχάς είναι ένα λαϊκό άθλημα, ενώ οι κανόνες του είναι τόσο απλοί που ο καθένας μπορεί να τους κατανοήσει...Θα μου πείτε βέβαια αφού οι κανόνες του είναι τόσο απλοί και ξεκάθαροι, τότε γιατί ο καθένας τους ερμηνεύει κατά το χρώμα των γυαλιών του;...Έπειτα είναι και το γεγονός πως άπαντες έχουν άποψη για αυτό...Βλέπεις για παράδειγμα ανθρώπους που τους ρωτάς πόσο κάνει 5χ6 και σηκώνουν τους ώμους μη γνωρίζοντας την απάντηση, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να σου αναπτύξουν λογύβρια και επιχειρηματολογίες για το ποιο πχ σύστημα ταιριάζει καλύτερα στον Ολυμπιακό και για το ποιος θα ήταν ο ιδανικός σέντερ μπακ για τον Παναθηναϊκό...Από την άλλη πλευρά, συναντώ ανθρώπους μεσήλικες με πανεπιστημιακά πτυχία και τεράστια εμπειρία που μπορούν να σου εξηγήσουν τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις και να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό και την ίδια στιγμή οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι μόλις η κουβέντα γυρίζει στο ποδόσφαιρο μετατρέπονται στους χειρότερους κάφρους, θαρρείς και σεληνιάζονται, ενώ δεν είναι σε θέση ούτε καν να παραδεχτούν τα (ποδοσφαιρικά) αυτονόητα...Και όχι μόνον αυτό...Καμιά φορά όταν πηγαίνω στο γήπεδο βλέπω καθωσπρέπει 40ρηδες να βγαίνουν εκτός εαυτού και να γίνονται ένα με τον όχλο εκστομίζοντας πράγματα και παρουσιάζοντας μια γενικότερη εικόνα, την οποία αν είχαν τη δυνατότητα μετά το ματς να την παρακολουθήσουν σε κάμερα είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα σιχαίνονταν τον ίδιο τους τον εαυτό...Και να ήταν μόνο αυτό; Το πιο παράξενο και συνάμα αξιοθρήνητο είναι το γεγονός ότι πολλές φορές απλοί άνθρωποι που αμείβονται στην εργασία τους με μισθούς πείνας, την ίδια στιγμή παθιάζονται και κριτικάρουν τους επιχειρηματίες προέδους, όταν λόγου χάρη οι τελευταίοι αρνούνται να πληρώσουν κάποια εκατομμύρια ευρώ για να κάνουν μεταγραφές...Ω της παράνοιας, δηλαδή..

Δεν ξέρω ποιος πρωτοείπε τη φράση ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού....Όποιος όμως και να την είπε, έχει δίκιο σε απόλυτο βαθμό αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο, αυτοί που βρίσκονται πάνω από εμάς τους απλούς φιλάθλους...Έχουν βλέπετε έγκαιρα κατανοήσει την επίδραση την οποία ασκεί το ποδόσφαιρο στον απλό λαό και το χρησιμοποιούν ως όχημα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους και τους σκοπούς τους, χωρίς να βρουν αντιδράσεις στο διάβα τους...Θέλετε παραδείγματα επ' αυτού; Ευχαρίστως, ξεκινώντας από το διεθνή χώρο...Ποιος παραξενεύεται άραγε από τον τρόπο που χρησιμοποιείται το ποδόσφαιρο π. χ. στην Λατινική Αμερική...Εκεί λαοί που δεν έχουν στην πραγματικότητα να φάνε και μαστίζονται από χούντες, παραπλανούνται από τις εθνικές ποδοσφαιρικές επιτυχίες που τους παρέχει το καθεστώς...Είναι λίγες οι φορές που συμβαίνει αυτό, ή μήπως από την άλλη πλευρά είναι λίγες οι φορές που μια χώρα κερδίζει μέρος από την εθνική της υπερηφάνεια μέσω του ποδοσφαίρου, για να ξεπεράσει ήττες σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο; Το ίδιο συμβαίνει και εδώ φυσικά...Και δεν χρειάζεται να γυρίσω πίσω στη χούντα των συνταγματαρχών και να θυμηθώ την ξαφνική άνθηση που είχε τότε ο ελληνικός αθλητισμός για να εντυπωσιαστεί και να παθιαστεί ο ελληνικός λαός και να ξεχάσει τα σπουδαία...Αρκεί να αναφερθώ στη σημερινή εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται ως η εποχή της οικονομικής ανέχειας, της αποχαύνωσης και της πληθώρας ποδοσφαιρικών συναντήσεων...Σήμερα το ποδόσφαιρο έχει διττό ρόλο...O πρώτος είναι να στρέψει το μάτι του λαού από τα πραγματικά προβλήματα και ο δεύτερος και βασικότερος είναι να μας διχάσει...Ο διχασμός πωλείται παντού και όλοι επενδύουν σε αυτόν...Κυβερνήσεις, κόμματα, εφημερίδες, μέσα ενημέρωσης...Είναι μια τακτική που συνήθως αποδίδει θαυμάσια σε χώρες υπανάπτυκτες, οι οποίες μαστίζονται από σοβαρά προβλήματα...Μας θέλουν χωρισμένους σε πολύχρωμα στρατόπεδα και να βλέπουμε τον απέναντι οπαδό σαν θανάσιμο εχθρό και να πνιγόμαστε σε δίχρωμα κασκόλ, τη στιγμή που είναι βέβαιο πως ο αγώνας είναι στημένος...Είναι γνωστή η τακτική του διαίρει και βασίλευε...Οι κύριοι αυτοί δεν επιθυμούν να είναι ο λαός ενωμένος, γιατί ξέρουν ότι αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, θα ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας που ακούει στο όνομα λαός και τότε είναι απολύτως βέβαιο πως θα τους πάρει και θα τους σηκώσει το ποτάμι της δυσαρέσκειας..Για αυτό και επενδύουν τόσο στην αποχαύνωση μας και στη μισαλλοδοξία..Και αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, έχουν πετύχει το σκοπό τους σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον από όσο μπορώ να κρίνω...

Κάτι παρόμοιο συνήθως κάνουν και οι άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους τη διοίκηση των ομάδων, οι οποίοι προσπαθούν ξαφνικά να μας πείσουν ότι αγόρασαν τους συλλόγους ορμώμενοι από αγνή και ανόθευτη αγάπη για αυτούς και τη φανέλα και όχι για να οικονομήσουν και να χρησιμοποιήσουν τις ομάδες και κυρίως τον κόσμο αυτών ως μαξιλαράκι για να εξυπηρετήσουν τα γενικότερα επιχειρηματικά τους συμφέροντα...

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές είναι οι απόψεις μου για τον τρόπο που κάποιοι χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο...Πιθανώς όλα τα παραπάνω να μοιάζουν σε κάποιους υπερβολικά και σε άλλους εντελώς ανυπόστατα...Ο καθένας έχει την άποψή του και είναι σεβαστή...Εγώ όμως στενοχωριέμαι όταν το ωραιότερο άθλημα το μεταχειρίζονται με τέτοιο ξεδιάντροπο τρόπο...Ένα άθλημα που μπορεί για δύο ώρες να σε συνεπάρει και να σε γεμίσει με το θέαμα, την ατμόσφαιρα και τις συγκλονιστικές ιστορίες που μπορεί να σου προσφέρει...

Αν βλέπω λύση για το εγγύς μέλλον; Να σας πω πως είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, θα είναι ψέματα και δεν το θέλω...Πάντως όπως και να χει, τη λύση δεν πρόκειται να μας την δώσει κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό...Όταν κάποτε ίσως καταφέρουμε να ιεραρχήσουμε με λογικό τρόπο τις προτεραιότητες της ζωής μας, τότε ίσως τελικά καταφέρουμε να ευχαριστηθούμε πραγματικά το πανέμορφο αυτό άθλημα...Όταν θα καταλάβουμε επιτέλους το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος μας και στις πλάτες μας, τότε ίσως όλα να γίνουν καλύτερα...Μέχρι να γίνουν όμως όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να φοράμε τα χρωματιστά γυαλιά μας, να λαμβάνουμε εντολές από τους καθοδηγητές, να θεωρούμε θανάσιμους εχθρούς μας αυτούς που απλά τυχαίνει να υποστηρίζουν άλλη ποδοσφαιρική ομάδα και να εξαρτάται η ζωή μας, τα συναισθήματα και η συμπεριφορά μας από το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, και φυσικά σαν συνέπεια τόσο περισσότερο θα ρίχνουμε νερό στο μύλο του διχασμού, της καφρίλας, του φανατισμού και γενικά στο μύλο αυτών που επινόησαν και έθεσαν σε εφαρμογή το εν λόγω σχέδιο του τεχνητού διχασμού...

Χρήσιμες ματιές στο αθλητικό παρελθόν των ομάδων...

Ένα από τα ελάχιστα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούσα σχεδόν ανελλιπώς τους προηγούμενους μήνες, είναι η αθλητική αναδρομή που έκανε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ στους πρωταγωνιστές των μεγαλύτερων ελληνικών ομάδων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ από παλιά έως σήμερα...Η συγκεκριμένη αναδρομή αφορούσε τόσο συλλόγους όσο και τις εθνικές ομάδες των δύο αθλημάτων και αφηγούνταν με λεπτομέρειες γνωστές και όχι μόνο πτυχές της αθλητικής ιστορίας τους. Η ώρα προβολής των συγκεκριμένων εκπομπών, η απουσία άλλων αξιόλογων προγραμμάτων αλλά και η αγάπη που έχω για οτιδήποτε σχετίζεται με τον αθλητισμό με έκανε να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη σειρά στο σύνολο της, από τη στιγμή που το κανάλι φρόντιζε με συνεχείς επαναλήψεις να μας δίνει ευκαιρίες...
Από ότι κατάλαβα, η συγκεκριμένη σειρά εντασσόταν στη γενικότερη προσπάθεια του συγκεκριμένου καναλιού με προφανείς οικονομικούς σκοπούς, αφού η συγκεκριμένη σειρά εκπομπών συνοδευόταν από την έκδοση αντίστοιχων βιβλίων από αυτούς...Φαντάζομαι μάλιστα, πως και αυτή εντάσσεται σε όλο αυτό το αθλητικό project του σταθμού, που περιλαμβάνει το διαγωνισμό για την καλύτερη πεντάδα μπασκετμπολιστών, την ψηφοφορία για τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών που ήδη νομίζω τρέχει, ααλλά και διάφορα άλλα τέτοιου ή παρόμοιου είδους events, στα οποία επιδίδεται το κανάλι αυτό...Στόχος της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν είναι να πραγματευτώ τα κίνητρα του καναλιού φυσικά ούτε την υφή των αποτελεσμάτων (αυτό θα γίνει εν καιρώ...). Ίσα ίσα που θα έλεγα, πως η συγκεκριμένη ιστορική αναδρομή ήταν πολύ άρτια και καλοδουλεμένη με βάση τα ελληνικά δεδομένα αφού συνοδευόταν από πλούσιο αρχειακό οπτικό υλικό, όσο και από τη συμμετοχή πολλών πρωταγωνιστών διαφόρων εποχών, που τώρα κατέθεταν την άποψη τους για το παρελθόν...Απλά επειδή δεν μπορώ να παρακολουθώ μια οποιαδήποτε εκπομπή χωρίς να προσπαθώ να δω πίσω από την κουρτίνα και να αναλωθώ σε προσωπικές σκέψεις εμβαθύνοντας στα γεγονότα, αυτό έπραξα και στην περίπτωση αυτή...Στη συνέχεια λοιπόν, θα αραδιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου, (ξανά)παρακολουθώντας τα παλιά κατορθώματα των αστέρων της στρογγυλής θεάς (ασπρόμαυρης και πορτοκαλί...) καθώς επίσης και κάποια μηνύματα που αναδύονταν από όλα αυτά αβίαστα...

Το πρώτο μήνυμα που μπορούσε να εξάγει κανείς παρακολουθώντας την αφήγηση, είναι το πόσο διαφορετικά είναι τα αθλήματα τώρα σε σχέση με π. χ. 20 χρόνια πριν, για να μην πω με ακόμη παλαιότερα....Όλοι το φανταζόμασταν, αλλά όταν το παρακολουθείς συγκεντρωμένο είναι διαφορετικά...Δεν αναφέρομαι σε τακτικά θέματα...Παλιά το ποδόσφαιρο απαιτούσε ως κύριο προσόν του αθλητή την τεχνική κατάρτιση...Σήμερα απαιτεί το καλογυμνασμένο σώμα και την τεράστια φυσική αντοχή...Για την ακρίβεια σήμερα, αν μπορείς και τρέχεις ακούραστα πολλά χιλιόμετρα ακόμη και να μην έχεις κλοτσήσει μπάλα ποτέ στη ζωή σου, έχεις σοβαρές πιθανότητες να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και να κερδίσεις σοβαρά συμβόλαια...Για όποιον διαφωνεί, του συνιστώ να παρακολουθήσει έναν τυπικό αγώνα Α εθνικής και θα πειστεί για του λόγου το αληθές...Για παράδειγμα παρακολουθούσα τη δαντελένια κίνηση του αξεπέραστου Γιώργου Δεληκάρη, την προσωπικότητα του Κούδα, το ξεπέταγμα του Μαύρου ή τις κινήσεις του Δομάζου και αναλογιζόμουν αν υπάρχει αυτή την εποχή Έλληνας παίχτης που να κάνει τα ανάλογα...Ή αν θα γινόταν ποτέ σήμερα επαγγελματίας κάποιος με τη σωματοδομή του Αναστόπουλου;Ή αν υπάρχει σύγχρονος μπασκετμπολίστας που μπορεί να κάνει ότι έκανε ο Γκάλης για παράδειγμα έστω στο μισό, ή όσα έκανε με το μυαλό του μόνο ο τεράστιος Φάνης Χριστοδούλου, για τον οποίο ο Συρίγος είπε στην αντίστοιχη εκπομπή πως άναβε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο...Ουδείς...Σήμερα, όλοι παίζουν με τη δύναμη και το σώμα και εν πολλοίς επενδύουν στο καταστροφικό παιχνίδι...Ξέρω πως τα αθλήματα έχουν αλλάξει κατά πολύ...Αλλά μόνο στην Ελλάδα θαρρώ πως το δημιουργικό ταλέντο έχει εξοβελιστεί μαζί με τη χαρά του παιχνιδιού, για να πάρουν τη θέση τους η δύναμη...Δεν χρειάζονται άλλωστε πολλά πολλά...Ένα απλό ματς παιδικού πρωταθλήματος αν παρακολουθήσει κανείς, αρκεί...

Αλλά πέρα από αυτό, η παράνοια μου φτάνει πολλές στο να σκέφτομαι πολλές φορές άκρως αντιφατικά...Να το εξηγήσω λίγο αυτό...Όλοι εμείς που πηγαίνουμε σιγά σιγά να περάσουμε το κατώφλι των 30 χρόνων ζωής, αντλούμε τις αθλητικές παραστάσεις για το παρελθόν, από κάποια ασπρόμαυρα βίντεο με highlights, τα οποία παρουσιάζουν επιλεγμένα στιγμιότυπα...Ελάχιστοι είχαν ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα ολόκληρο ματς...Με αυτό θέλω να πω, πως ενδεχομένως αυτά τα στιγμιότυπα σε συνδυασμό με τις αφηγήσεις των μεγάλων, μεγαλώνουν στο νου μας μέτριους ποδοσφαιριστές ή μπασκετμπολίστες και τους κάνουν να φαίνονται υπεράνθρωποι...Ίσως αν είχαμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο (στη δεκαετία του 70 για παράδειγμα..) για να παρακολουθήσουμε δια ζώσης ένα ματς π.χ. Ολυμπιακού-Παναθηναικού να ανακαλύπταμε πως ο Αντώνης Αντωνιάδης ήταν ένας χειρότερος Πετρόπουλος, ο Σιδέρης κάποιος για αναπληρωματικός του Μήτρογλου, ο Δομάζος κάτι σαν τον Ελίνι Δημούτσο και ο Δεληκάρης ένα κράμα Άρη Σοιλέδη και Γιάννη Φετφατζίδη; Κατανοώ φυσικά το μέγεθος της υπερβολής μου...Όμως, είναι γενική αλήθεια πως κάθε γενιά μιλά στις επόμενες για την εποχή που έζησε, με πύρινα λόγια μεγεθύνοντας καταστάσεις και προσωπικότητες για να αποδείξει τη σπουδαιότητα της παλιάς εποχής και την ανωτερότητα της απέναντι στη νεώτερη...Είναι σαν τον κυνηγό ή τον ψαρά που πάντα έχουν να διηγηθούν ένδοξες ιστορίες για τη λεία τους και τις επιτυχίες τους, παρότι από την αφαγία έχουν γίνει σαν ξυλαπόστολοι...Είναι νόμος της ζωής κάτι τέτοιο, ο οποίος σε συνδυασμό με τα highlights μπορεί να δημιουργήσει μια θολή εικόνα για την ακριβή εκτίμηση της αξίας των παλιών πρωταγωνιστών..Δεν συμβαίνει στο μέγεθος το οποίο με γενναία και τεράστια δόση υπερβολής περιέγραψα πριν...Αλλά με το χέρι στην καρδιά, μπορείτε να φανταστείτε τη σκηνή να μιλάμε σε 25 χρόνια στους απογόνους μας και να τους λέμε για το πόσο παιχταράς ήταν ο Ζαϊρί, πόσο γκολτζής ήταν ο Χριστοδουλόπουλος και πόσο τεχνίτης ήταν ο Μπλάνκο, σε αντιδιαστολή με τα μελλοντικά αστέρια; Επειδή όλοι λίγο πολύ θα το κάνουμε λοιπόν το ατόπημα αυτό, ας είμαστε τουλάχιστον φειδωλοί τώρα σε σχέση με το παρελθόν, από τη στιγμή που δεν είχαμε την τύχη να το βιώσουμε...

Πάντως όποια εκδοχή και να επιλέξει κανείς, η παρακολούθηση τέτοιου είδους εκπομπών αποτελεί πρώτης τάξης ευκαιρία, ούτως ώστε κάποιοι νέοι οπαδοί να μάθουν κάποια πράγματα για την ιστορία της ομάδας τους...Έτσι θα αυξηθεί το επίπεδο τους και θα πάψουν να βολεύονται με το σημερινό κατάντημα των ομάδων τους...Όλοι αποφασίσαμε να υποστηρίζουμε μια ομάδα πιθανώς για έναν τυχαίο λόγο ή μια τυχαία επιρροή, καλό όμως είναι να μάθουμε πέντε βασικά πράγματα για το τι πρεσβεύει αυτή και ποιο ήταν το παρελθόν της...Διότι όταν ο οπαδός του ΠΑΟΚ θα συνειδητοποιήσει πως όταν είχε κάποτε στη σύνθεση του π. χ. Παρίδη, Κούδα, Ασλανίδη, Σαράφη κ.α. θα δει πως τη φανέλα αυτή δεν αξίζουν να τη φορούν τα σημερινά παιχτάκια...Όταν ο οπαδός του Ολυμπιακού θα διαβάσει για τις επελάσεις του Μποτίνου, τα κόλπα του Δεληκάρη, την αρχοντική μορφή του Μουράτη που ενσάρκωνε ατόφια την ολυμπιακή ψυχή κ.α. πιθανώς να αντιληφθεί το μέγεθος της σημερινής κοροιδίας...Το ίδιο και οι φίλαθλοι του Παναθηναικού, οι οποίο έμαθαν να ικανοποιούνται με τα ελάχιστα...Καλά για το ένδοξο παρελθόν της ΑΕΚ δεν μιλώ καν...Διότι ακόμα και ένδοξο να μην ήταν, από το σημερινό τίποτα θα ήταν μακράν καλύτερο...

Εκεί που όμως δεν χωρά καμία αμφιβολία είναι στη διαφορά του αθλητικού κλίματος κάθε εποχής...Παλιά, υπήρχε ο ερασιτεχνισμός και το αθλητικό πνεύμα τουλάχιστον ως ένα βαθμό...Υπήρχε η αγάπη για τη φανέλα και το χρήμα δεν ήταν το παν, για αυτό και οι παίχτες δένονταν με τις ομάδες και σπάνια τις άλλαζαν, όχι σαν σήμερα που οι ποδοσφαιρικές σημαίες είναι είδος προς εξαφάνιση...Υπήρχε επίσης φανατισμός, ο οποίος όμως σπανίως έφτανε στα άκρα....Υπήρχε και τότε χρήμα για τους πρωταγωνιστές, σε καμία περίπτωση όμως στο ύψος των σημερινών προκλητικών επιπέδων...Ενώ σήμερα; Σήμερα ο φανατισμός έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όποια όρια, ενώ η καφρίλα είναι τόσο ενοχλητικά έντονη, που εύκολα μπορείς να την οσφρηστείς στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα..Σήμερα, υπάρχουν επαγγελματίες οπαδοί που πηγαίνουν στα γήπεδα μόνο και μόνο για να βρίσουν και να σπάσουν, σε σημείο που δεν καταλαβαίνουν πότε μπαίνει γκολ...Σήμερα υπάρχουν παίχτες αληθινά δημιουργήματα δημοσιογράφων, οι οποίοι κάνουν το άσπρο μαύρο γράφοντας αγιογραφίες για πολλούς ναι μεν αντικειμενικά άμπαλους, πλην όμως αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης σε ένα άνευ προηγουμένου δούναι και λαβείν...Μια απλή παρατήρηση στα στιγμιότυπα από τους παλιούς αγώνες να ρίξει κανείς, θα δει πως τα γήπεδα ήταν γεμάτα και οι οπαδοί να είναι ανάμεικτοι, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα που προστάζει να υπάρχουν στο γήπεδο μόνο οπαδοί της γηπεδούχου ομάδας χωρίς όμως να αποφεύγονται τα επεισόδια...

Όλα αυτά και ακόμη περισσότερο μου έρχονται στο μυαλό, κάθε φορά που αντικρύζω το αθλητικό παρελθόν των ελληνικών ομάδων...Μια ιστορία για την οποία είναι δύσκολο να έχει κανείς σφαιρική και κρυστάλλινη άποψη, κρίνοντας από κάποια στιγμιότυπα και κάποιες ενδεχομένως υποκειμενικές απόψεις αυτοπτών μαρτύρων...Όπως και να χει πάντως, το ποδοσφαιρικό παρελθόν θαρρώ πως έχει πολλά να μας διδάξει σε σχέση με το παρόν, για αυτό καλό θα είναι όλοι να ανατρέξουμε σε αυτό και τουλάχιστον να εμβαθύνουμε στην ιστορία της ομάδας που υποστηρίζουμε και να παρατηρήσουμε και να συγκρίνουμε τους ποδοσφαιριστές, τις αντίστοιχες διοικήσεις αλλά και το κλίμα της εποχής...Πως όταν ερωτεύεσαι μια κοπέλα, ζητάς να μάθεις τα πάντα από το παρελθόν της; Κατί παρόμοιο συμβαίνει και με τις ομάδες...Διότι καλώς ή κακώς για κάποιους, η ιστορία των ομάδων έχει αρχίσει να γράφεται πριν εμφανιστεί ο κάθε τυχάρπαστος πρωταθλητής, πράσινη, ώρα, σπορ του βορρά και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις...Όσο κι αν κάποιοι κοντόφθαλμοι οπαδοί έχουν πειστεί δυστυχώς για το αντίθετο...

Όσο για μένα, ένα έχω να πω...Αν ήξερε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ όλες αυτές τις σκέψεις που μου προκάλεσε με μια σειρά εκπομπών, θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένή για την επίτευξη των στόχων της, πέρα από το προφανές οικονομικό υπόβαθρο...Τι να πω...Ίσως θα πρέπει να το κοιτάξω...