Η γηπεδική βία...και κάποιοι από τους αυτουργούς της..

Ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα γίναμε όλοι μάρτυρες πολλών ακόμη σκηνικών βίας και τρομοκρατίας στα ελληνικά γήπεδα...Μια βία που πλέον είναι εντελώς ανεξέλεγκτη σε όλους τους αθλητικούς χώρους και αφορά εν τέλει πολλούς περισσότερους, από όσους κάποιοι στην πραγματικότητα πιστεύουν...Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα γεγονότα του Ειρήνης και Φιλίας ή σε αυτά της Λαμίας...Μιλώ κυρίως για αυτά και για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία μου τη δίνει στα νεύρα, κυρίως από τη στιγμή που κάποιοι επιλέγουν την παγιωμένη τακτική της υποκρισίας και συνάμα της αυτουργίας...Επειδή λοιπόν βαρέθηκα και κυρίως σιχάθηκα με όλα αυτά, πήρα την απόφαση να παραθέσω τις προσωπικές μου απόψεις για τα νοσηρά αυτά φαινόμενα του καιρού μας και κυρίως να καταδείξω τις πταίει...

Πρώτα πρώτα, υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί οι παλικαράδες που πλακώνονται μεταξύ τους στα γήπεδα και στους δρόμους, οι γνωστοί και σαν οπαδικοί στρατοί...Ζώντας σε μια ζοφερή περίοδο, οι μάγκες αυτοί (όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Μπουρούσης...) μπορεί πιθανώς να μην έχουν δουλειά και να μαστίζονται και αυτοί από μυριάδες προβλήματα, αλλά θεωρούν καλό να λεηλατούν, να καίνε, να χτυπούν και να σκοτώνουν...Όλα αυτά είναι κατά την άποψη μου φαινόμενα και δείγματα μιας υπανάπτυκτης κοινωνίας...Άμυαλα παιδιά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω, από τη στιγμή που είμαι της άποψης πως και αυτοί έχουν κάτι μέσα στον εγκέφαλο τους, έστω και αν έχει χρώμα καφέ σκούρο και βρωμάει αφόρητα...Όλοι αυτοί που βλέπουν τους απέναντι σαν θανάσιμους εχθρούς και συνεχώς προβαίνουν σε κοινές εγκληματικές πράξεις, χωρίς να ενοχλούνται από κανέναν...Φυσικά όταν κάποιος πεθαίνει, τότε όλοι σπεύδουν να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για το μεγάλο αγωνιστή της ομάδας-ιδέας...Μάγκες, αν θέλετε να πλακωθείτε είστε ελεύθεροι και κανείς δεν θα σας εμποδίσει...Αλλά τουλάχιστον κάντε το σε μια αλάνα με μάχες σώμα με σώμα...Ίσως έτσι υπάρχει μια ελπίδα να ξεμπερδέψουμε, μπας και επιτέλους ξεβρομίσουν τα αθλήματα...Συγχωρήστε μου την κυνικότητα...Αλλά επειδή κάπου κάπου πηγαίνω στο γήπεδο, δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για κανένα άθλημα, παρά μόνον για να παίξουν ξύλο...Και επίσης έχω βαρεθεί το παραμύθι, πως είναι δέκα από κάθε ομάδα...Αλλά πέρα από αυτά τα καλόπαιδα, υπάρχουμε όλοι εμείς (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα...) που παρασυρόμαστε στο πνεύμα του φανατισμού που επικρατεί...Καλό και θεμιτό να αγαπάμε μια ομάδα και να την ακολουθούμε...Το να αποθεώνουμε όμως και να παρασυρόμαστε από αμόρφωτους λεγεωνάριους με συμβόλαια δισεκατομμυρίων, που παριστάνουν τους ιδεολόγους της ομάδας από διάφορα μετερίζια, αγωνιστικά και μη, είναι κακό δείγμα του πνευματικού μας επιπέδου έτσι δεν είναι;...

Αλλά κάποιος κάποτε πρέπει να πει κάτι και για τις διοικήσεις των ομάδων, που είναι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών των γεγονότων...Όταν γκρινιάζεις συνεχώς για διαιτησία, θα πρέπει να ξέρεις πως ο όχλος αποτελείται από άτομα χαμηλής νοητικής ικανότητας, που παρασύρονται...Όταν κάνεις τα ετήσια καθιερωμένα καραγκιοζιλίκια σαν μαϊμού και λέγεσαι Παύλος ή Θανάσης ή Δημήτρης, τότε έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη και εσύ για όλα αυτά...Όταν δηλώνεις 'αυτούς τους οπαδούς έχουμε, αυτούς γουστάρουμε', μετά από επεισόδια τότε παρακινείς τη βία...Όταν ειρωνεύεσαι, λοιδωρείς και δε σέβεσαι κανέναν αντίπαλο και το ίδιο το άθλημα τότε είσαι προαγωγός του φανατισμού...Όταν διενεργείς επεισόδια και μαγκιές, ακόμα και σε ματς νέων τότε δε βλέπω σε τι διαφέρεις από τον κοινό χούλιγκαν της εξέδρας...Όταν ευχαριστείς συνεχώς τον 12ο ή τον 6ο παίκτη για τη συμπαράσταση του, αλλά δεν κάνεις τίποτα για τα καπνογόνα ή τα λέιζερ, τότε είσαι αν μη τι άλλο συνυπεύθυνος..Όταν οι σεκιουριτάδες που εσύ πληρώνεις σαν διοίκηση, είναι επαγγελματίες οπαδοί, που αντί να κοιτούν και να επεμβαίνουν στην κερκίδα, έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον αγωνιστικό πρόβλημα, τότε σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα...Για μένα οι διοικήσεις όλων των ομάδων έχουν τεράστια ευθύνη για όλα τα έκτροπα και όχι μόνο αυτό, αλλά τα υποκινούν κιόλας με πράξεις ή παραλείψεις τους...Στο σημείο αυτό να πω δύο λέξεις για τους Αγγελόπουλους του μπάσκετ...Κανείς δεν τους υποχρεώνει να σκορπούν τα χρήματα τους στην ομάδα...Αλλά αν θέλουν να μην καταντήσουν τόσο γραφικά και φαιδρά σαν τα κοντά αδέρφια, τότε θα πρέπει να καθαρίσουν το μπάσκετ από αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, μπας και πάει κανένας σοβαρός άνθρωπος...Διότι το να τους βλέπω προχθές το βράδυ να εκλιπαρούν τον ουσιαστικό αρχηγό των οργανωμένων, για να πείσει τα πρωτοπαλίκαρα να σταματήσουν το θεωρώ τουλάχιστον κατάντια...Αυτοί δεν ξέρω τι θεωρούν...

Και περνάμε στους ίδιους τους αθλητές και λέω για παράδειγμα να επικεντρωθώ λίγο στη σειρά των τελικών του μπάσκετ...Διότι πρέπει κάποτε επιτέλους να σταματήσει το παραμύθι των παιχτών φίλων και συμπαικτών, που είναι μαζί στις εθνικές ομάδες και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα...Για τα ακριβοπληρωμένα αυτά παιδιά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αμόρφωτα, κανείς δημοσιογράφος δεν αναφέρει τίποτα, διότι όπως είναι γνωστό κανείς δεν δαγκώνει το χέρι, το οποίο τον ταΐζει..Αλλά όποιος έχει μνήμη θυμάται και όποιος έχει μάτια βλέπει...Τις περυσινές χειρονομίες του Μπουρούση τις θυμάται κανείς; Τις απόλυτα υβριστικές δηλώσεις του Μπατίστ μετά τον τρίτο τελικό της περασμένης εβδομάδας; Τα συνεχή καραγκιοζιλίκια του Τεόντοσιτς; Τις μπουνιές του Κλέιζα με τον Τσαρτσαρή; Για το φτύσιμο και τη γενικότερη συμπεριφορά του προκλητικού Διαμαντίδη, ο οποίος προβάλλεται σαν εθνικό σύμβολο, ενώ είναι ένας πολυεκατομμυριούχος με συμπεριφορά κάφρου, γιατί δε μιλά κανείς ή για το φοβερό πρόστιμο των 2.000 Ευρώ; Για την κλάψα του Γιαννάκη, όλοι σύσσωμοι μιλάνε και έχουν δίκιο...Για την απίστευτη υποκρισία του Ομπράντοβιτς, ο οποίος κάποτε έκανε μια δήλωση πως θα φύγει αν πετούνται αντικείμενα, αλλά και ο ίδιος υποδαυλίζει τη βία και κάνει πως δε θυμάται ούτε το αεροβόλο που χτύπησε πριν 2 χρόνια το Νίκο Χατζή μέσα στο ΟΑΚΑ, ή τη γενικότερη συμπεριφορά των πράσινων οπαδών...Μάγκες, αν θέλετε να το παίξετε φίλοι και υπερασπιστές του αθλήματος, πείτε 'δεν κατεβαίνουνε να παίξουμε όταν πετούνται αντικείμενα και φωτοβολίδες' ή αποχωρίστε όλοι μαζικά...Ειδάλλως, συνεχίστε το ίδιο προκλητικό βιολί και όταν κάποιος από εσάς θα την πατήσει τότε ίσως δείτε την πικρή αλήθεια κατάματα...Διότι να ξέρετε, πως όταν υποδαυλίζεις τα πάθη μπορεί στο τέλος να την πληρώσεις και εσύ ο ίδιος...

Και ερχόμαστε στους φίλτατους δημοσιογράφους και στις κωλοφυλλάδες τους...Εκεί και αν περισσεύει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν ξέρω πόσοι διαβάσατε τα κατάπτυστα κόκκινα και πράσινα χθεσινά πρωτοσέλιδα, ή τα κίτρινα και τα ασπρόμαυρα την περασμένη εβδομάδα...Αυτό που ξέρω είναι πως οι συγκεκριμένες εφημερίδες οξύνουν τα πνεύματα και είναι ηθικοί αυτουργοί, διότι παρουσιάζουν μια εντελώς στρεβλή και χρωματισμένη πραγματικότητα...Πολλοί θα πουν, γιατί να αλλάξουν βιολί αφού ο κόσμος τις διαβάζει; Κατ' αρχάς ελάχιστες είναι αφενός αυτές που λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια και με βάση κυκλοφορίες και έξοδα. Και αφετέρου ακόμα και εγώ που δεν τις διαβάζω, μόνο και μόνο που βλέπω τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα κρεμασμένα στα περίπτερα να στάζουν αίμα, σπέρμα και φανατισμό μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι...Φανταστείτε τι γίνεται με τα άμυαλα και ανώριμα παιδάκια...Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν κλείσουν, θα μείνει κόσμος στο δρόμο...Δηλαδή το γεγονός αυτό θα καθαγιάσει όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα; Και μετά ακούω τους αθλητικούς δημοσιογράφους να παραπονιούνται όταν οι κάφροι των γηπέδων τους σαπίζουν στο ξύλο και όταν τους καίνε τα γραφεία των εφημερίδων...Τις ευθύνες του σιναφιού τους, τις έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς άραγε;

Σε γενικές γραμμές έχω να σημειώσω, πως το τέρας του φανατισμού που τόσα χρόνια τάιζαν όλοι οι παραπάνω ανεξαιρέτως, τώρα γιγαντώθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό που στο τέλος θα κατασπαράξει ακόμα και τους ίδιους τους εκτροφείς του, μεταξύ άλλων...

Καλά για το κράτος, δεν θεωρώ πως χρειάζεται να πω κάτι άλλο...Αυτό βολεύεται από την όλη κατάσταση...Βολεύεται να έχει το λαό να σπαράζεται από το φανατισμό και να προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του απέναντι...Έτσι μπορούν ευκολότερα να καρφώσουν και τα υπόλοιπα καρφιά στο φέρετρο που σκεπάζει τη δύσμοιρη αυτή χώρα...Το παλιό άρτον και θεάματα, έχει αντικατασταθεί από το ξύλο και θεάματα...Και η ζωή συνεχίζεται σε αυτή την πανέμορφη χώρα...

Ας ελπίσουμε πως τώρα που ολοκληρώθηκε η αγωνιστική περίοδος θα ξαποστάσουν οι κουρασμένοι μαχητές...Και σε δύο μήνες ξανά στη μάχη, με καινούρια όπλα και νέες τεχνικές...Ίτε γενναίοι μου...

Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας...

Το χθεσινό βράδυ, σε σχέση με τα αθλητικά δρώμενα, το ενδιαφέρον μονοπώλησε ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας, ο οποίος διεξήχθη στο Ολυμπιακό στάδιο και έβαψε πράσινο και τον τελευταίο τίτλο της χρονιάς...Ένας τελικός που μπορεί το θέαμα που μας προσέφερε να ήταν από κακό έως κάκιστο, αλλά το έχουμε πλέον συνηθίσει...Αυτό το ποδόσφαιρο έχουμε, με αυτό αναγκαστικά ασχολούμαστε..Σε σχέση λοιπόν με τον τελικό αυτό, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάποια θέματα τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά για τους δύο αντιπάλους...Άλλωστε ειδικά στον Παναθηναϊκό είναι η τελευταία φετινή ευκαιρία να αναφερθώ, μιας και οι αγωνιστικές υποχρεώσεις έλαβαν τέλος...Όσο για αυτούς, που θα διαφωνήσουν με την κριτική, έχω να τους πω πως στο συγκεκριμένο ιστολόγιο σε όλη την πορεία του και ειδικά στα αθλητικά θέματα, την πιο σκληρή κριτική την έχω ασκήσει στην ομάδα που υποστηρίζω...Για αυτό δικαιούμαι να μιλήσω και για τους άλλους, καταλήγοντας σε δύο παρατηρήσεις για αμφότερους τους μονομάχους...Τέλος τα προκαταρκτικά, η μπάλα στη σέντρα, ο μόνιμος διαιτητής των τελικών, ο bon viveur Τάσος Κάκος δίνει το σύνθημα και ξεκινάμε...
Η πορεία του Παναθηναϊκού

Ο Παναθηναϊκός κατά την ταπεινή μου άποψη είναι κάτοχος του πρωταθλήματος και του κυπέλλου πέρα για πέρα δίκαια...Ότι και να λένε οι υπόλοιποι, οι πράσινοι άξιζαν να βγουν πρώτοι...Όχι ότι ήταν εντυπωσιακοί και πολύ καλύτεροι από τους διώκτες τους...Απλά έκαναν κάποια βασικά πράγματα...Το πρώτο και κυριότερο είναι η φυσική κατάσταση...Όταν οι άλλοι σέρνονται και τραυματίζονται με το παραμικρό, οι παίχτες του Παναθηναϊκού συνεχίζουν να τρέχουν και να μην τραυματίζονται..Και αυτό δεν είναι τύχη, είναι δουλειά...Την ώρα που κάποιοι μαθητευόμενοι μάγοι πειραματίζονταν στην προετοιμασία του Ολυμπιακού, στον Παναθηναϊκό φαίνεται ότι έκαναν καλή δουλειά...Και αυτό πρέπει να πιστωθεί αυτούσιο στον παρεξηγημένο Τεν Κάτε, στον οποίο κάποιοι φρόντισαν τεχνηέντως να φορτώσουν όλα τα στραβά του τριφυλλιού...Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού κατ' εμέ είναι ότι αντί να προχωρήσει μπροστά και να αντικρίσει τα πραγματικά του προβλήματα, προτιμά να αναλώνεται να τη βγει απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο...Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει εξασφαλισμένα χρήματα, τη στιγμή που στον Ολυμπιακό είμαστε έτοιμοι για έρανο και κοιτά να μπει στο μάτι του Ολυμπιακού επικρατώντας σε μεταγραφικά σίριαλ, ξεχνώντας πως το τελευταίο μεταγραφικό σίριαλ που κέρδισε (Χριστοδουλόπουλος) αποδείχτηκε σχεδόν παρωδία...Αντί να ψάξει για παίχτες εκεί που πονάει (άμυνα, δεξί χαφ, δεκάρι, δεύτερο φορ κλπ) αναλώνεται σε σενάρια για Σκόκο, Τζαβέλλα και δε συμμαζεύεται..Την ίδια στιγμή ο Πατέρας φροντίζει να μιμηθεί το Σωκράτη σε απόλυτο βαθμό και αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό για την ομάδα του...Την ίδια στιγμή, όλοι βαυκαλίζονται πως έχουν καλή άμυνα (λόγω ότι βγήκαν η καλύτερη φετινή άμυνα με επιθέσεις καφενεία όμως απέναντι) και πλήρες κέντρο...Ας μείνουν έτσι όπως είναι...Με κέντρο φουλ καταπονημένο από το επερχόμενο Μουντιάλ (Ζιλμπέρτο, Καραγκούνης, Κατσουράνης), με άμυνα σαν τη φετινή και χωρίς ικανό back-up για τον εξαιρετικό Σισέ είναι για μένα βέβαιο, πως δε θα αργήσουν να δουν ξανά πλάτες άλλων...

Νίκος Νιόπλιας

Ο Νίκος Νιόπλιας είναι κατ' εμέ ένας εξαιρετικά συμπαθητικός άνθρωπος, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος πως είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου και παρακολουθεί διεθνές ποδόσφαιρο...Ελάχιστοι παλιοί ποδοσφαιριστές το πράττουν αυτό και αυτό δείχνει επίπεδο...Η παρουσία του ως τώρα στον πράσινο πάγκο μπορεί να κριθεί επιτυχής, έστω και αν δεν κέρδισε ούτε ένα μεγάλο παιχνίδι στο πρωτάθλημα...Το άγχος του είναι έκδηλο και μπορώ να πω ότι το κατανοώ...Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι προπονητές έχουν μια και μοναδική ευκαιρία για να καθίσουν στον πάγκο της ομάδας που αγαπούν και για αυτό κοιτούν να την πιάνουν από τα μαλλιά...Αλλά οι έξαλλοι πανηγυρισμοί θέλουν και τακτ θαρρώ...Όταν για παράδειγμα ο Μουρίνιο πανηγυρίζει έξαλλα και κάνει χειρονομίες, η εικόνα είναι άκρως ενδιαφέρουσα..Όταν το κάνουν Έλληνες προπονητές και ειδικά συνεχώς καταντά σε κάποια φάση γραφικό...Φυσικά τα ίδια υποστήριζα όταν την ίδια συμπεριφορά επεδείκνυε ο συμπαθής σε εμένα Τάκης Λεμονής...Αλλά φαίνεται δεν το βλέπουν έτσι οι δημοσιογράφοι..Τότε όλοι εν χορώ λοιδορούσαν το Λεμονή για τα φαινόμενα που διέσχιζε το γήπεδο για να φτάσει στο απέναντι πέταλο του ΟΑΚΑ ή όταν πανηγύριζε σαν τρελός...Όλοι έλεγαν πως δεν είναι εικόνα προπονητή αυτή...Σωστά...Τώρα όμως για τον Νιόπλια δε μιλά απολύτως κανείς...Ούτε όταν κάνει περίεργες δηλώσεις...Πέρα από αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Νιόπλιας ήταν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων και εν μια νυκτί την άφησε για να κυνηγήσει το όνειρο του και καλά έκανε...Μήπως όμως κάτι παραπλήσιο δεν έκανε πριν χρόνια ο Παναγιώτης Γιαννάκης; Τότε όλοι μιλούσαν για δούλο του χρήματος και για εθνικό σύμβολο που ασπάστηκε τον οπαδισμό...Τώρα γιατί όλοι σιωπούν άραγε; Δεν μοιάζουν ως ένα βαθμό οι δύο περιπτώσεις; Τέλοσπάντων, ο Νιόπλιας δεν με ενοχλεί και μου είναι συμπαθής...Με ενοχλεί η μονομέρεια και η υποκρισία...Και λυπάμαι που η τύχη του στον πράσινο πάγκο έχει γίνει έρμαιο των πράσινων πολυμετοχικών συμφερόντων...Για αυτό πιστεύω πως το κάρμα του είναι στον πάγκο του αγαπημένου του ΟΦΗ στο μέλλον...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Άρη..

Ο φετινός και όχι μόνο Άρης είναι μια ομάδα που έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση σχεδόν απάντων των ουδέτερων ποδοσφαιρικών παρατηρητών λόγω του όμορφου ποδοσφαίρου που αποδίδει...Δεν μπορώ να πω, πως συμφωνώ και πολύ...Και αυτό γιατί το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί ως ένα βαθμό κυνικότητα και αποτελεσματικότητα και ο Άρης με τις έννοιες αυτές έχει πάρει προ πολλού διαζύγιο...Για την ακρίβεια ο Άρης των τελευταίων ετών (είτε με Κούπερ, είτε με Μαζίνιο, είτε με Όγιος, είτε με Ερνάντεθ στον πάγκο) μου μοιάζει σαν μια τέλεια ποδοσφαιρική ομάδα, στην περίπτωση που ο στόχος δεν ήταν το γκολ...Αν το ποδόσφαιρο δεν απαιτούσε γκολ και βαθμολογίες παρά μόνο όμορφες μεταβιβάσεις, ντρίμπλες, overlap, πλαγιοκοπήσεις, σουτ με στόχο αποκλειστικά το γάμα τότε ο Άρης θα ήταν ο μόνιμος πρωταθλητής Ελλάδος μακράν από το δεύτερο...Στο ίδιο άθλημα φυσικά ο Κόκε θα ήταν ο τέλειος σέντερ φορ και οι Τόνι Κάλβο και Χαβίτο δεν θα έφευγαν ποτέ από την Μπαρτσελόνα, αλλά θα είχαν ήδη εξοβελίσει από τους Καταλανούς κάτι τυχάρπαστους Μέσι, Ινιέστα και λοιπά...Ξέρω είμαι υπερβολικός...Αλλά ελάτε πείτε την αλήθεια...Πιστεύετε πως ο Άρης είναι αποτελεσματική ομάδα; Δεν εξιδανικεύω φυσικά τις αντίθετες ομάδες, που παίζουν αποκλειστικά και μόνο για το αποτέλεσμα χωρίς να νοιάζονται για τα μέσα και το θέαμα...Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε ο τραλαλά Άρης με το ποδόσφαιρο γύρω γύρω όλοι,ούτε ο ΠΑΟΚ του Σάντος της μίας φάσης, του καταστροφικού ποδοσφαίρου και του 1-0...Ίσως κάτι το ενδιάμεσο να ήταν και πιο ελκυστικό και πιο αποτελεσματικό..

Η κάθοδος των μυρίων...

Για την κάθοδο των οπαδών του Άρη γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά...Προσωπικά είχα εκφράσει πολλές αμφιβολίες για την ασφάλεια του όλου εγχειρήματος εξαρχής...Και αυτό γιατί πολλές φορές αρκούν καμιά πενηνταριά ανεγκέφαλοι για να ανάψει το φιτίλι και να γίνει χαμός..Ιδίως όταν μιλάμε για τόσο πολύ κόσμο...Όμως αν εξαιρέσουμε κάποια περιστατικά πριν το ματς μέσα στο γήπεδο, η κατάσταση της μετάβασης των Αρειανών μπορεί να κριθεί επιτυχημένη...Κυρίως αν αναλογιστούμε το γεγονός πως ο Άρης ηττήθηκε και απέτυχε να κατακτήσει το τρόπαιο...Στη θέση τους οπαδοί άλλων ομάδων, πικραμένοι και απογοητευμένοι ενδεχομένως να άφηναν καμένη γη πίσω τους...Όμως οι Αρειανοί υπομονετικά και ήσυχα γύρισαν πίσω και αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον κόσμο του Άρη αποκλειστικά..Πέρα από όλα αυτά όμως, ειλικρινά βαρέθηκα να ακούω και να ξανακούω για τη μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στην Ελλάδα ever...Ναι μπορεί και να ήταν...Σημαίνει όμως κάτι αυτό; Δηλαδή αν περνούσε στον τελικό ο ΠΑΟΚ το ίδιο δε θα γινόταν; Ή αν η Θεσσαλονίκη είχε ένα στάδιο 150.000 θεατών, τότε η μεγαλύτερη εκδρομή δεν θα ήταν κόκκινη, πράσινη ή κίτρινη; Απλά έτυχε να παίζουν στον τελικό μια ομάδα από Αθήνα και μια από Σαλονίκη, να είναι η σειρά να διεξαχθεί ο τελικός στην Αθήνα, και τυχαίνει η Αθήνα να έχει το μεγαλύτερο στάδιο στη χώρα...Όχι ότι υποτιμώ τον κόσμο του Άρη, ίσα ίσα που του βγάζω το καπέλο τόσο για την ατμόσφαιρα αλά Μπομπονέρα στο Βικελίδης, όσο και για την μπασκετική ιδίως ιστορία του...Αλλά ειλικρινά βαριέμαι αφόρητα τα λιβανιστήρια και τους ύμνους χωρίς όριο...

Αυτά τα ολίγα είχα να πω για τον τελικό...Παρατηρήσεις όχι τόσο για αυτόν καθ αυτόν τον τελικό αλλά ίσως για τη γενικότερη πορεία των δύο συλλόγων...Από εδώ και πέρα ο καθένας πορεύεται και θερίζει ότι έσπειρε όλη τη σεζόν...Κάποιοι κάνουν διακοπές από τώρα και όλοι οι άλλοι ετοιμάζονται για τη μάχη των play off....

Εκεί που παίζεται το πραγματικό μπάσκετ...

Αν για ένα άθλημα φημίζεται η Ελλάδα στο εξωτερικό, φυσικά αυτό δεν είναι άλλο από το μπάσκετ...Ένα άθλημα, στο οποίο μια χώρα μόλις 10 εκατομμυρίων κατοίκων έχει σημειώσει σοβαρές επιτυχίες...Από την εποχή του Γκάλη (και ίσως και παλιότερα) οι ελληνικές εθνικές ομάδες και οι σύλλογοι είχαν αξιοπρεπείς πορείες σε διεθνείς διοργανώσεις και σε τουρνουά...

Σε σχέση με το μπάσκετ υπάρχουν κάποιοι μύθοι, τους οποίους πολλοί θεωρούν ως δεδομένους και τους ενστερνίζονται σε απόλυτο βαθμό σαν να αποτελούν θέσφατα...Ο πρώτος μύθος είναι ότι το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου είναι το Ν.Β.Α., ενώ κατά την ταπεινή μου άποψη καλύτερο μπάσκετ παίζεται στην Ευρώπη και δη στην Ευρωλίγκα...Διότι το παιχνίδι ένας εναντίον ενός και τα καρφώματα πηδώντας στο Θεό μοιάζουν πιο πολύ με τσίρκο και όχι με μπάσκετ, αφού το άθλημα προϋποθέτει και άμυνα, τακτική, συστήματα και μυαλό...Ένας άλλος μύθος λέει ότι στο μπάσκετ πάντοτε κερδίζει ο καλύτερος και ο ισχυρότερος...Δεν αμφισβητώ ότι συμβαίνει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αλλά ευτυχώς όχι πάντα...Ένας ακόμα σύγχρονος μύθος αναφέρει πως στο μπάσκετ και γενικά σε όλα τα ομαδικά σπορ, θα πρέπει να ευνοούνται πάντα όσοι έχουν κόσμο και χρήματα, άσχετα αν υπάρχουν ομάδες με χαμηλό μπάτζετ, με ταπεινότητα και λίγο κόσμο οι οποίες όμως μέσα στο παρκέ παραδίδουν πραγματικά σεμινάρια για το πως θα έπρεπε να παιζόταν το άθλημα...

Για όσους δεν έπιασαν ακόμη το υποννούμενο, όλα τα παραπάνω τα αναφέρω για τη μπασκετική ομάδα του Αμαρουσίου, μια ομάδα η οποία πέρασε στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας και διαγράφει μια πολύ καλή πορεία στο εγχώριο πρωτάθλημα...Μια ομάδα που μαζεύει λίγο κόσμο, που ξενιτεύτηκε στο αχανές ΟΑΚΑ για να δώσει τα παιχνίδια της Ευρωλίγκα, μια ομάδα με ελληνικό κορμό και μικρό μπάτζετ που έχει βαλθεί να μπει στο μάτι των μεγάλων καρχαριών του ελληνικού αθλητισμού, με μοναδικό της όπλο το καλό, απλό και όμορφο μπάσκετ που παίζει στον αγωνιστικό χώρο...Μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου σαν αξιόπιστη και γιατί όχι μεγάλη...Ποιος ξεχνά το κύπελλο Σαπόρτα του 2001, ή το παιχνίδι που έπαιξε η μπάλα στο σουτ του Μιλισάβλιεβιτς στον πέμπτο ημιτελικό με τον Ολυμπιακό πριν από δύο χρόνια στο Σ.Ε.Φ...

Υπάρχουν κατά την άποψη μου πάρα πολλοί λόγοι για να γοητευθεί κάποιος απλός παρατηρητής από το μπάσκετ που παίζει η ομάδα του Αμαρουσίου...Κατ' αρχάς είναι μια ομάδα με ελληνικό κορμό, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους αντίστοιχους Έλληνες παίχτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού..Βάζει άραγε κανείς το χέρι του στη φωτιά ότι οι Φώτσης, Τσαρτσαρής, Βασιλόπουλος, Περπέρογλου, Σχορτσανίτης κλπ είναι καλύτεροι από τον φετινό αναγεννημένο Μιχάλη Πελεκάνο, τους τίμιους Μπατή και Κουμπούρα, τον Γκάλη των φτωχών (λέγε με Γιώργο Διαμαντόπουλο...), ή από τον μεγάλο παίχτη που ακούει στο όνομα Κώστας Καϊμακόγλου; Ή έχει κανείς από τους μεγάλους παίχτη με το ταλέντο και τα προσόντα του Δημήτρη Μαυροειδή; Ο κορμός του Αμαρουσίου είναι ελληνικός και έχει απλά λίγους ξένους να προσθέτουν λίγη από την απαιτούμενη τρέλα (όπως ο Μπίλι Κις...)...Αλλά και προπονητικά να το πάρουμε, αξίζει να σημειώσουμε τα ακόλουθα...Το Μαρούσι είχε σχεδόν πάντα καλούς Έλληνες προπονητές (λ.χ. Μαρκόπουλος πέρυσι) και το ίδιο έχει και φέτος, δίνοντας τα ηνία στον Γιώργο Μπαρτζώκα (παλιός βοηθός του Γιαννάκη στην ίδια ομάδα). Ο συγκεκριμένος προπονητής είναι πολύ σοβαρός...Φέτος αναγέννησε τον Πελεκάνο και ανέβασε ένα τουλάχιστον σκαλί τους Καϊμακόγλου και Μαυροειδή, ενώ φαίνεται να σοβάρεψε τον Κις...Είναι ο ίδιος προπονητής που στην Ολύμπια Λάρισας ανάστησε την καριέρα του Γιώργου Πρίντεζη...Σε τεχνικά ζητήματα δεν είμαι ειδικός να τον κρίνω...Αλλά αυτό για το οποίο είμαι απόλυτα βέβαιος είναι ότι εάν ο Μπαρτζώκας είχε να διαχειριστεί τα χρήματα των αιωνίων, αποκλείεται να έκανε επιλογές τύπου Γουέιφερ, Πεν και Μπέβερλι ή να άφηνε γυμνή τη front line του και να έμενε με 5 playmakers και 1 τριάρι...Στο σημείο αυτό να πω και τον πόνο μου...Κρίνοντας τόσο από Μπαρτζώκα όσο και από Σφαιρόπουλο (επίσης παλιός βοηθός του Γιαννάκη) μπορώ να αναρωτιέμαι γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν πήρε τίποτα από την ικανότητα και τις γνώσεις των βοηθών του...

Εκεί που μου τα χαλάει λίγο το Μαρούσι είναι διοικητικά...Για την ακρίβεια καταρχάς με ενοχλεί το γεγονός ότι το αφεντικό του, έχει γεμίσει όλη την πρωτεύουσα με γυάλινα, άσχημα και διόλου λειτουργικά κτίρια και όχι μόνο αυτό, αλλά μοστράρει παντού και πάντα με πηχυαίο τρόπο το όνομα του, αφήνοντας μας συνεχώς βωβούς..!! Το ότι είναι οπαδός άλλης ομάδας δεν με ενοχλεί...Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι στο παρελθόν χρησιμοποίησε την ομάδα σαν ομπρέλα για άλλα επιχειρηματικά του συμφέροντα και φυσικά εννοώ την υπόνοια του πως θα αφήσει την ομάδα του Αμαρουσίου να καταρρεύσει, αν δεν περάσει το δικό του σε σχέση με την ανάπλαση του Βοτανικού...Καταλαβαίνω πως τα πάντα ακολουθούν οικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια, αλλά ομολογώ πως δεν μου άρεσε...Κατά τα άλλα πάντως, του αναγνωρίζω πως χωρίς ουσιαστικά έσοδα έχει φτιάξει μια ομάδα ισχυρή, σοβαρή και πολύ καλή που όπου κι αν αγωνίζεται κερδίζει σεβασμό και αναγνώριση...

Πολλούς τους ενοχλεί το γεγονός πως το Μαρούσι, δεν έχει κόσμο και δεν μπορεί να γεμίσει το γήπεδο...Προτιμούν βλέπετε τους κοκκινοπράσινους κάφρους που πλακώνονται στους δρόμους κάθε τρεις και λίγο και μαζεύονται στο γήπεδο μόνο όταν υπάρχουν μεγάλα ντέρμπι...Προτιμούν δηλαδή ομάδες με ποδοσφαιρικό κοινό, που στρέφει το βλέμμα του στο μπάσκετ μόνο όταν έχει ντέρμπι και με οπαδούς που ακόμα και σε αυτά μόλις βλέπουν τη μπάλα στο διχτάκι φωνάζουν γκολ!!! Ή οπαδούς που να κάνουν το γήπεδο ζούγκλα με βρισιές, καφριλίκια, ξύλο και λέιζερ όπως κάνουν πολύ συχνά οι οπαδοί των τεσσάρων μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων όταν θυμούνται το μπάσκετ...Δεν πειράζει...Προτιμώ τα ματς να διεξάγονται μεταξύ συγγενών και φίλων των παιχτών, παρά τα καφριλίκια στα κλειστά γήπεδα, που βλέπουμε κάθε εβδομάδα...

Την ομάδα του Αμαρουσίου τη συμπαθώ ιδιαίτερα κυρίως επειδή είναι ένας φτωχός συγγενής του μπάσκετ, που κατάφερε να μπει στα ρουθούνια των δυνατών και των ισχυρών, αλλά και όλων αυτών των παραγόντων που το θεωρούσαν αμελητέα ποσότητα...Έκανε τους ιθύνοντες της Ευρωλίγκας να καταπιούν τη γλώσσα τους με την πρόκριση του στο top16, αφού βλέπετε οι ίδιοι προτιμούν στη διοργάνωση, ομάδες καφενεία όπως η Ορλεάν, η Όλντενμπουργκ και το Μιλάνο, μόνο και μόνο επειδή έχουν χρήματα, χορηγούς και γήπεδα γεμάτα με κόσμο...Έδωσε επίσης η ομάδα του Αμαρουσίου ένα διπλό γερό μάθημα στα εγχώρια και διεθνή παραγοντικά κεφάλια του μπάσκετ στην Ελλάδα...Για όσους δεν ξέρουν το Μαρούσι βγήκε τρίτο πανάξια, σπάζοντας πέρυσι το πλεονέκτημα έδρας του Άρη, παρόλα αυτά υποχρεώθηκε να παίξει αγώνες μπαράζ κατά τύχη πάλι με τον Άρη, τον οποίο τον διέσυρε στο αχανές ΟΑΚΑ, ενώ οι οπαδοί του Άρη ήταν περισσότεροι..Τι να το κάνω που ο Άρης έχει όντως μπασκετικό κόσμο και μεγάλη ιστορία, από τη στιγμή που εμπιστεύτηκε στον πάγκο μαθητευόμενους μάγους και στο παρκέ ξοφλημένους δεινόσαυρους..Αλλά και οι δημοσιογράφοι του χώρου, υποχρεώθηκαν να καταπιούν τα στυλό τους και να κάνουν κωλοτούμπες ολκής τώρα, ενώ από την αρχή συμπεριφέρονταν σχεδόν όλοι λες και στην Ευρωλίγκα έπαιζαν δύο ελληνικές ομάδες...Το ίδιο και η τηλεόραση του ΣΚΑΙ που προτίμησε να μεταδώσει παιχνίδια των αιωνίων απέναντι σε καφενεία, αντί να μας δείξει ζωντανά έστω μια μάχη του Αμαρουσίου, αποδεικνύοντας πως τα πάντα κινούνται με εμπορικά κριτήρια...Όλοι οι παραπάνω, αλλιώς τα υπολόγιζαν και αλλιώς τους βγήκαν...Θα τους περάσει...

Από μικρό παιδί εκτός από την ομάδα που υποστηρίζω, σε όλα τα άλλα αθλητικά γεγονότα και αγώνες έπαιρνα πάντα το μέρος της ομάδας εκείνης, που είχε τις πιο λαϊκές ρίζες και τους οπαδούς της χαμηλότερης οικονομικά τάξης...Είτε επρόκειτο για διεθνείς συλλόγους και εθνικές ομάδες, είτε αφορούσε τους εγχώριους αγώνες...Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, γιατί συμβαίνει αυτό αν και η εξήγηση είναι προφανής και λογική και έχει να κάνει με την αλληλεγγύη των κοινωνικών τάξεων...Βλέπετε η μοίρα (ευτυχώς) μας κατέταξε στον απλό λαό και όχι στους προνομιούχους και τους προύχοντες του κόσμου τούτου...Μόνο στην περίπτωση του Αμαρουσίου δε συμβαίνει αυτό...Βλέπω π.χ. ματς Περιστερίου-Αμαρουσίου, ή Κολοσσού Ρόδου - Αμαρουσίου και θέλω πραγματικά να κερδίζει η ομάδα των βορείων προαστίων...Είναι η υγεία που μου αποπνέει αλλά και το ελκυστικό παιχνίδι της...Για να είμαι ειλικρινής κάποιο ρόλο ίσως ενδόμυχα έχει διαδραματίσει το γεγονός, πως εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα εργάζομαι στη γειτονιά της συγκεκριμένης ομάδας...Μόνο ενδόμυχα και υποσυνείδητα όμως, ίσως έχει κάποια σχέση αυτό...Και αυτό γιατί αφενός τη συγκεκριμένη ομάδα τη συμπαθώ (σαν δεύτερη μου ομάδα στο μπάσκετ) εδώ και κάποια χρόνια άσχετα από Ευρωλίγκα κλπ και αφετέρου κατά τα άλλα η συγκεκριμένη περιοχή μοιάζει πολύ απρόσωπη και δήθεν για έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει σε χωριό...Αλλά για το δεύτερο, ίσως να τα πούμε μια άλλη στιγμή...

Εύχομαι λοιπόν η ομάδα του Αμαρουσίου να συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό...Κι ας μην συνεχίσει με νίκες...και ας μην πάρει το πρωτάθλημα ποτέ...και ας μην βγει ξανά Ευρωλίγκα...Κι ας λυγίσει στις καυτές και γεμάτες έδρες των υπολοίπων...και ας αποδειχθεί μια παροδική φούσκα...Μόνο και μόνο η υγιής ατμόσφαιρα που αποπνέει αρκεί για να καθαρίσει την ατμόσφαιρα από τη μπόχα και την καφρίλα έστω και προσωρινά...Κατι είναι και αυτό...

υγ1 Φυσικά υπάρχει και ένας ακόμη σημαντικός λόγος, εδώ και δύο χρόνια για τον οποίο συμπαθώ την ομάδα μπάσκετ του Αμαρουσίου και θα ήταν τραγική μου παράλειψη αν δεν τον ανέφερα...Ο λόγος αυτός έχει όνομα και επώνυμο και...λίγα μαλλιά και φυσικά ακούει στο όνομα Σταύρος Ελληνιάδης...Ο μάνατζερ της ομάδας και παλιός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος είναι κατ΄ εμέ μια εμβληματική φιγούρα του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ..Τον βλέπεις στο πάγκο, έτοιμο να χιμήξει μέσα και να την πέσει στους διαιτητές και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα γέλια σου, καθώς θυμάσαι παλιές εποχές....Για την ακρίβεια, βλέποντας το Σταύρο στον πάγκο, όπως έχω ξαναγράψει αισθάνεσαι πως από τον απέναντι πάγκο θα ξεπηδήσει ο Θανάσης με τη λαχουρέ γραβάτα και το πεσμένο παντελόνι, για να αναβιώσουν για μια ακόμη φορά οι γραφικές στιγμές από τα παλιά ντέρμπι αιωνίων, που μας έκαναν να αγαπήσουμε το άθλημα που λέγεται μπάσκετ...!!!