Η "κροατική ενέδρα" και η περιβόητη αδελφοποίηση...

Η παρούσα εβδομάδα από ποδοσφαιρικής άποψης, περιλαμβάνει τους τελευταίους αγώνες των ελληνικών ομάδων για το Europa league...Όμως όλες αυτές οι αναμετρήσεις με στόχο την πρόκριση στην επόμενη φάση, των ΑΕΚ, Άρη και ΠΑΟΚ, θαρρώ πως επισκιάζονται πλήρως από την επίθεση που δέχτηκε σήμερα στο Ζάγκρεμπ ένα πούλμαν που μετέφερε φιλάθλους του ΠΑΟΚ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες και να προκληθεί πανικός όπως είναι φυσικό. Ένα γεγονός πολύ σημαντικό κατά την άποψη μου και οπωσδήποτε χρήσιμο για να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα, έστω και αν ειδικά στο θέμα της βίας και των επεισοδίων ο φτωχός συγγενής έχει αναφερθεί επί μακρόν και στο παρελθόν...

Το όλο θέμα δεσπόζει στο σύνολο των αθλητικών sites, από νωρίς το απόγευμα και αποδεικνύει αν μη τι άλλο, πως η βία δεν είναι μοναχά ελληνικό φαινόμενο. Φαίνεται πως το χαρακτηριστικό να έχουν το κεφάλι τους γεμάτο από οτιδήποτε άλλο πλην μυαλού, είναι μια πραγματικότητα και για πολλούς άλλους βαλκάνιους ιδίως λαούς...Ξέρουν και αυτοί να στήνουν άνανδρες ενέδρες και να αδιαφορούν για το αν αυτές οι τυφλές επιθέσεις έχουν θύματα με σοβαρούς τραυματισμούς ή και πράγματα ακόμη χειρότερα...Το βίντεο μάλιστα που ήδη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από ερασιτεχνική κάμερα και φαντάζομαι πως σύντομα θα παίζει και στην τηλεόραση, είναι συγκλονιστικό και δείχνει την προσπάθεια των επιβατών του λεωφορείου να βγουν έξω προκειμένου να μην καούν ζωντανοί...Και όλα αυτά με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα...για σκεφθείτε...Πάντως τα επεισόδια είχαν σχεδόν προαναγγελθεί..Άκουγα όλες τις προηγούμενες μέρες φιλάθλους στο ραδιόφωνο, που μιλώντας για το συγκεκριμένο παιχνίδι, εξέφραζαν ανοιχτά τους φόβους τους, για την ενδεχόμενη ύπαρξη τυχόν αντιποίνων από την πλευρά των Κροατών με αφορμή κάποια γεγονότα που είχαν λάβει χώρα και στην Τούμπα στο πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων...Επομένως το κακό είχε επισημανθεί και έμενε απλά να επιβεβαιωθούν οι φόβοι όλων μας, ενώ ακόμη είμαστε στην παραμονή του αγώνα...Και να σκεφθεί κανείς επίσης πως το συγκεκριμένο λεωφορείο μετέφερε ανθρώπους σχεδόν επίσημους της ομάδας του ΠΑΟΚ και όχι χουλιγκαναριό...Δυστυχώς πλέον η βία σε όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνο είναι τόσο ωμή, που δεν χρειάζεται ούτε καν η λεγόμενη ασήμαντη αφορμή...

Φυσικά τα εγχώρια ΜΜΕ έχουν την τάση να υπερπροβάλλουν και να δίνουν τεράστια έμφαση σε τέτοια γεγονότα, όταν τα θύματα είναι συμπατριώτες μας και οι θύτες ξένοι...Βλέπετε με τα εγχώρια έκτροπα έχει βαρεθεί να ασχολείται ο κόσμος από τη στιγμή μάλιστα που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά...Όσο όμως και να εθελοτυφλούμε, θαρρώ πως θα πρέπει κάποια φορά να πούμε μερικές κουβέντες τόσο για τον κόσμο που συμμετέχει στις εκδρομές στο εξωτερικό όσο και για τη συμπεριφορά των δικών μας 'λουλουδιών' απέναντι στους ξένους εκδρομείς εδώ...Συνήθως και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση, τις ελληνικές ομάδες τις ακολουθούν στο εξωτερικό οι γνωστοί και ως μουτζαχεντίν...Πέρα από τους επίσημους λεφτάδες που πηγαίνουν στο εξωτερικό για το ονόρε, υπάρχουν και οι άλλοι που είναι πάντα έτοιμοι για όλα...Αυτοί πολλές φορές όταν κάνουν εκδρομές σε χώρες στις οποίες εφαρμόζονται οι νόμοι, τις περισσότερες φορές παραμένουν ήσυχοι, διότι κατανοούν πως δεν τους παίρνει να κάνουν αστεία, για να το πω λαϊκά. Φυσικά κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τους ξένους...Οι ξένοι οπαδοί που έρχονται εδώ και ιδίως οι ανατολικοευρωπαίοι μοιάζουν σαν να έρχονται από την χώρα της ποτοαπαγόρευσης. Πριν περίπου δύο μήνες, υπήρχε στην Αθήνα το παιχνίδι της ΑΕΚ με την Χάιντουκ Σπλιτ, και στη γειτονιά μου από πολύ νωρίς έκαναν την εμφάνιση τους καμιά εκατοστή Κροάτες οπαδοί, περίπου 5 με 6 ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα...Είχαν στα χέρια τους και έτρωγαν κάτι πίτσες από τις πιο τελειωμένες πιτσαρίες της Αθήνας και είχαν στα χέρια τους τουλάχιστον από δύο μπίρες...Η συντριπτική πλειοψηφία από δαύτους, ήταν σε μεγάλη ευθυμία για να μην πω πως ήταν μισομεθυσμένοι ήδη...Δεν πέρασε παρά περίπου μισή ώρα, από τη στιγμή που προκλήθηκαν τα πρώτα έκτροπα από τους Κροάτες, ενώ λίγο αργότερα έγιναν και οι σχετικές ενέδρες από τους Έλληνες οπαδούς, οι οποίοι ως γηγενείς ξέρουν τα καλύτερα κατατόπια και προκλήθηκαν κάποιοι τραυματισμοί...Φυσικά η είδηση πέρασε στα πολύ ψιλά των παραλειπομένων του αγώνα...Όπως επίσης στα ψιλά πέρασε η είδηση πως η ΑΕΚ δεν ζήτησε καθόλου εισιτήρια για τον αντίστοιχο αγώνα που ακολούθησε στην Κροατία, φυλώντας τα κατατόπια και καλώς πράττοντας...

Ένα φαινόμενο επίσης των τελευταίων χρόνων, είναι η περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών κάποιων εγχώριων ομάδων με κάποιους αντίστοιχους ξένους...Με τα ορθόδοξα αδέλφια μας, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ίδιοι αν και δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά μπορεί να έχει η όποια θρησκεία με επεισόδια και βία αλλά τελοσπάντων...Φυσικά κατά κύριο λόγο αναφέρομαι στην περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών Ολυμπιακού με Ερυθρό Αστέρα, και του ΠΑΟΚ με αυτούς της Παρτιζάν, με όσα επακόλουθα μπορεί να επιφέρει αυτή...Το να τραγουδάει για παράδειγμα το πέταλο των οπαδών του Αστέρα το "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό", ή το πέταλο της Παρτιζάν το "οοο...Παοκάρα έχω τρέλα" έχει ένα ενδιαφέρον και ένα χάζι. Το να δημιουργούνται όμως ομάδες κρούσης και να υπάρχουν ανταλλαγές πληθυσμών στα παιχνίδια εκατέρωθεν είναι πολύ επικίνδυνο. Για τον απλούστατο λόγο, πως όταν είσαι ξένος σε μια χώρα γίνεσαι και πιο αδίστακτος...Όταν γίνονται για παράδειγμα επεισόδια, οδομαχίες ή ρίψη φονικών φωτοβολίδων, ο ξένος που αύριο θα γυρίσει στη χώρα του είναι πιο αδίστακτος...Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σε πολύ σημαντικά επεισόδια που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια, επισημάνθηκε και από την ίδια την αστυνομία η πιστοποιημένη συμμετοχή Σέρβων...Δεν θέλω να το επεκτείνω περισσότερο...Απλά το αφήνω ως τροφή για σκέψη, σημειώνοντας απλά πως το μίσος Σέρβων και Κροατών είναι ακόμη άσβεστο και ίσως και αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος για τους ανεγκέφαλους Κροάτες να επιτεθούν δολοφονικά σε φιλάθλους μιας ομάδας που είναι αδελφοποιημένοι με τη μισητή προς αυτούς Παρτιζάν...

Για να γυρίσω πάντως σε εμάς, έχω απλά να σημειώσω πως, κατά την ταπεινή μου άποψη το χειρότερο όλων δεν είναι τα επεισόδια καθ' αυτά, ούτε οτιδήποτε άλλο σχετικό...Το χειρότερο όλων είναι φυσικά η νοοτροπία με την οποία άπαντες έχουμε ποτιστεί, αλλά και το γεγονός πως δεν κρατούμε πλέον ούτε καν τα προσχήματα...Σήμερα, μόλις πληροφορήθηκα το γεγονός ανέτρεξα σε όλα τα αθλητικά sites για περαιτέρω ενημέρωση...Το μάτι μου έπεσε φυσικά και στα ανώνυμα ή μέσω ψευδωνύμου σχόλια που αναρτούν κάτω από τις ειδήσεις οι διάφοροι οπαδοί...Το τι παπαριά και το τι χοντράδα γράφεται εκεί μέσα, δεν μπορεί να το φανταστεί ο νους του ανθρώπου..Και τι δε διάβασα...Διάβασα ανθρώπους να εύχονται να είχαμε νεκρούς και άλλους να ειρωνεύονται χαιρέκακα...Διάβασα άλλους να λένε, πως αφού τα ίδια κάνουν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, τότε θα έπρεπε να περιμένουν αντίποινα...Διάβασα επίσης μια τεράστια αντιπαράθεση οπαδών Άρη και ΠΑΟΚ για το ποιος έχει τους πιο σκληρούς οπαδούς και ποιος δεν κάνει επεισόδια..Άλλους απλά να παραθέτουν αντίστοιχα γεγονότα με υπεύθυνους τους ασπρόμαυρους φιλάθλους...Έγινα μάρτυρας δηλαδή αυτής της σιχαμερής λεκτικής βίας εκ του πληκτρολογίου, η οποία απλά και μόνο αποτελεί καθρέφτη της βίας που συναντάμε δυστυχώς σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε πολλά ελληνικά γήπεδα...

Τελοσπάντων...Καλά να είναι οι τραυματίες και ας μην υπάρξει καμία συνέχεια, ούτε στο αυριανό ματς ούτε γενικότερα...Ξερές και ίσως ανούσιες ευχές...Δεν έχω όμως να προσφέρω κάτι περισσότερο σε ένα θέμα, το οποίο όλοι το θυμόμαστε και το καυτηριάζουμε κάθε φορά που λαμβάνουν χώρα τέτοια λυπηρά φαινόμενα, που είναι απείρως σημαντικότερα από κάθε όμορφο γκολ και κάθε μεγαλειώδη πρόκριση...

Ο θάνατος του ερασιτεχνικού αθλητισμού...

Ανάμεσα στον κυκεώνα των πρωτοσέλιδων των αθλητικών εφημερίδων, τα θέματα των οποίων κυμαίνονται μεταξύ των ανούσιων δηλώσεων του Ριέρα και του Σισέ, τα ξενύχτια του Γκοβού, της ανακάλυψης του μεγαλείου του Μανόλο Χιμένεθ από πολλούς αδαείς και του κλάματος των αιωνίων αντιπάλων για τις τιμωρίες τους, υπάρχουν αθλητικά θέματα πολύ περισσότερο σημαντικά, τα οποία άπτονται του γενικότερου ενδιαφέροντος πολύ περισσότερο από τα πεζά και τα ανούσια...Αναφέρομαι φυσικά στην κατάρρευση του ερασιτεχνικού αθλητισμού στην Ελλάδα, όπως αυτή ξεκινά μέσα από την κατάρρευση πολλών ερασιτεχνικών τμημάτων μεγάλων συλλόγων και επεκτείνεται στην αποδόμηση ολόκληρου του αθλητισμού, έτσι όπως αυτός παρέχεται και εμφανίζεται στις αλάνες, στα ξερά γήπεδα και στα γυμναστήρια...

Μέχρι τώρα στις ειδήσεις αυτές, ελάχιστοι έδιναν πραγματική σημασία...Βλέπετε τους περισσότερους από εμάς τους (υποτιθέμενους) φιλάθλους δεν μας νοιάζει, αν ένας υποτιθέμενος επιχειρηματίας εκμεταλλευτεί πρώτα όλα τα προνόμια, από την κατοχή μιας αθλητικής ομάδας και στη συνέχεια την αφήσει σαν στυμμένη λεμονόκουπα, γεμάτη από χρέη και οικονομικές ατασθαλίες...Αρκεί η ομαδάρα μας να κερδίζει τίτλους...Ούτε μας νοιάζει αν οι μικρές ομαδούλες τριγύρω βουλιάζουν η μία μετά την άλλη, μένοντας χωρίς οικονομικούς πόρους, εγκαταστάσεις και στήριξη...Τώρα όμως,που τα γεγονότα αφορούν την κορυφή του αθλητικού παγόβουνου της χώρας, όλοι μοιάζουν να ξυπνούν σιγά σιγά...Τα μεγάλα και ως τώρα ανυπέρβλητα προβλήματα που αντιμετωπίζουν το τμήμα πόλο του Ολυμπιακού και το τμήμα βόλεϋ του Παναθηναϊκού, έρχονται να προστεθούν στις μεγάλες περιπέτειες της ερασιτεχνικής ΑΕΚ, στην σχεδόν κατάρρευση του μπασκετικού οικοδομήματος του Αμαρουσίου και σε μια σειρά άλλων αντίστοιχων περιπτώσεων...Αυτά τα παραδείγματα αφορούν, όπως προείπα την κορυφή του παγόβουνου...Διότι ποιος αλήθεια ξέρει την κατάσταση που επικρατεί στα υπόλοιπα ερασιτεχνικά τμήματα των αιωνίων αντιπάλων; Βλέπετε, αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο προπαγάνδας από τις αδηφάγες φυλλάδες...

Η περίπτωση πάντως Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον κατά την ταπεινή μου άποψη...Τόσο από την πλευρά των παραγόντων όσο και από την δική μας πλευρά, δηλαδή των απλών φιλάθλων...Θα περίμενε κανείς από παράγοντες που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των ποδοσφαιρικών και μπασκετικών τμημάτων των δύο αιωνίων, και που υποτίθεται πως πονάνε και αγαπούν τους συλλόγους, να δείξουν ενδιαφέρον και για τα άλλα τμήματα που φυτοζωούν και αργοπεθαίνουν..Άνθρωποι που για να παίζουν το επικοινωνιακό παιχνίδι, να κάνουν δηλώσεις επί δηλώσεων για τη διαιτησία και για να τροφοδοτούν με εμπρηστικές δηλώσεις τα πρωτοσέλιδα των φυλλάδων είναι πάντα πρόθυμοι...Διστάζουν όμως να ενισχύσουν τα ερασιτεχνικά τμήματα και τις υποδομές, διότι αυτά τα κακόμοιρα τι λεζάντα έχουν να δώσουν στα λαοπρόβλητα αφεντικά;..Για αυτούς τους ανθρώπους, η δόξα και η τιμή ως έννοιες δε λένε τίποτα αν δε μεταφράζονται σε έσοδα, κέρδη και προσωπική προβολή...Δυστυχώς...

Ο τρόπος φυσικά για να βοηθήσει ένας μεγαλοπαράγοντας το σύλλογο που υποτίθεται πως υπηρετεί, δεν είναι φυσικά να κάνει μια ηχηρή μεταγραφή ή ένα μεγάλο δώρο, μέσω μιας χορηγίας ή οτιδήποτε άλλο, με στόχο ένα ακόμη πρωτάθλημα...Για παράδειγμα, δε θεωρώ πως η ενίσχυση του Πατέρα στο τμήμα πόλο του Παναθηναϊκού που περιλάμβανε τη μεταγραφή του Γιώργου Αφρουδάκη, ή παλιότερα η μεταγραφή δώρο του όντως σπουδαίου Ιβάν Μίλκοβιτς από τους Αγγελόπουλους στο βόλεϋ του Ολυμπιακού, αποτελούν λύση στα προβλήματα των συλλόγων...Το ζητούμενο για μένα, δεν είναι για την κάθε ομάδα να κατακτά το πρωτάθλημα σε αυτά του τύπου τα αθλήματα, για να κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων...Το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι, η δημιουργία άρτιων υποδομών και συνθηκών, ούτως ώστε ο κάθε σύλλογος να μπορέσει να λειτουργήσει σαν ένας φορέας παροχής υπηρεσιών άθλησης για τη νεολαία και σαν ένας μηχανισμός ανάπτυξης εγχώριων ταλέντων στα διάφορα αθλήματα...Θαρρώ επίσης πως αν ένα μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δαπανήθηκαν και φέτος από τους αιωνίους αντιπάλους σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ για την απόκτηση παιχτών αμφιβόλου αξίας, πήγαιναν στη δημιουργία γηπέδων μπάσκετ, ποδοσφαίρου και πισινών για την άθληση των νέων, αυτό θα ήταν πιο χρήσιμο τόσο για την κοινωνία, όσο και για την ανάπτυξη των συλλόγων μακροπρόθεσμα..Θα μου πείτε, ποιος νοιάζεται για μακροπρόθεσμους στόχους και οράματα, όταν όλοι έχουν ασπαστεί το σύνθημα: "πρωτάθλημα εδώ και τώρα, με κάθε τρόπο".... Ίσως όμως έτσι να είχαν την ευκαιρία τα μεγάλα κεφάλια των ομάδων, να πείσουν όλους εμάς που ναι μεν αγαπάμε μια ομάδα,αλλά προσπαθούμε να βλέπουμε τα πράγματα σφαιρικά, πως αγαπάνε πραγματικά μια ομάδα και δεν επιδιώκουν αποκλειστικά και μόνο την προβολή, τη λεζάντα, και ίσως την προώθηση παράπλευρων δραστηριοτήτων τους...

Για να το επεκτείνω ακόμη περισσότερο και να φύγω από τους μεγάλους συλλόγους περνώντας στα πιο σημαντικά, αισθάνομαι την ανάγκη να πω πως σαν χώρα υστερούμε πάρα πολύ στον ερασιτεχνικό αθλητισμό...Θα περίμενε κανείς από το κράτος, να εστιάσει στο σωστό σημείο, αλλά δυστυχώς δε γίνεται τίποτα...Ο κρατικός τζόγος για παράδειγμα προτιμά να σκορπά χορηγίες στις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες, αντί να ενδιαφερθεί για τη δημιουργία χώρων άθλησης σε μια χώρα που ασφυκτιά...Δημιουργία χώρων, στους οποίους θα μπορεί ελεύθερα να αθληθεί ο κάθε έφηβος αλλά και ο κάθε 30άρης ή 50άρης, προκειμένου να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση και να βιώσει τα πλεονεκτήματα της γυμναστικής και της φυσικής σωματικής άθλησης, μέσα στη ζούγκλα της σύγχρονης πόλης που μας περιστοιχίζει από τσιμέντο και πέτρες...Πέρα από αυτό, θα περίμενε κανείς το κράτος να βοηθά όσα ερασιτεχνικά σωματεία ανά την Ελλάδα προάγουν το αθλητικό πνεύμα (ναι υπάρχουν και κάποια τέτοια...) και όχι να μοιράζει επιχορηγήσεις με κριτήρια ψηφοθηρικά και κομματικά...Για το σχολικό αθλητισμό, ας μη μιλήσουμε καλύτερα, διότι όσες φορές και να έχει εξαγγελθεί από επίσημα χείλη η ανάπλαση του, τόσες φορές έχει καταλήξει σε ένα ακόμη ανέκδοτο της εξουσίας, η οποία ως γνωστό δε φείδεται ποτέ των μεγάλων λόγων...

Φυσικά η εσφαλμένη νοοτροπία όλων ημών των φιλάθλων, συντηρεί το πρόβλημα...Διότι όταν εμείς έχουμε εσφαλμένα κριτήρια και κοντόφθαλμη λογική, τόσο το κράτος και οι μεγαλοπαράγοντες θα ακολουθούν λανθασμένη ρότα και θα οδηγούν το καράβι του ερασιτεχνικού αθλητισμού ολοταχώς προς τα βράχια...Όταν εμείς αποζητούμε από το κράτος να χαρίζει γήπεδα και χρέη στις ανώνυμες εταιρείες, όταν απαιτούμε από το κράτος να μοιράζει επιχορηγήσεις και να χαϊδεύει τα αυτιά των συλλόγων μας, όταν επικροτούμε ενέργειες όπως π.χ. τη διάλυση πριν από 15 χρόνια του τμήματος πόλο του Παναθηναϊκού για τη μεταγραφή ενός μπασκετμπολίστα, όταν αθλητές που βγαίνουν και μιλούν για τα χρήματα που τους οφείλονται στοχοποιούνται από τον τύπο και εμάς τους ίδιους, όταν στα πλαίσια μιας αγάπης για μια ιδέα-φανέλα καταστρατηγούμε την κάθε κοινή λογική, τότε να είμαστε βέβαιοι πως ο ερασιτεχνικός αθλητισμός έχει πεθάνει μια και καλή...Άλλωστε για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και ακόμη περισσότερο για το δικαίωμα όλων μας στην άθληση, κανείς δεν πρόκειται ποτέ να κάνει πορείες διαμαρτυρίας στη βουλή, ή να ξεσηκώσει τον κόσμο όπως γίνεται όταν μια μεγάλη ομάδα ενώ καταστρατηγεί τους νόμους και κάθε έννοια ηθικής, θέλει να δικαιωθεί και αποπάνω...

Δε θέλω να το κουράσω άλλο...Άλλωστε είμαι βέβαιος πως όλους λίγο πολύ μας απασχολούν αυτά τα θέματα, αλλά στην πρώτο διαιτητικό λάθος, ή στην πρώτη μεγάλη μεταγραφή τα ξεχνάμε...Όμως όπως και να χει, το δικαίωμα του καθενός μας στην δωρεάν άθληση και στην εκγύμναση, και η καλλιέργεια του ερασιτεχνικού αθλητισμού στους συλλόγους για να μπορούν τα παιδιά να καλλιεργούν τις αθλητικές τους δυνατότητες και τα ταλέντα, είναι έννοιες κατά πολύ σημαντικότερες από ένα πρωτάθλημα ή ένα τρόπαιο, όσο και αν αυτό αποτελεί νερό στο μύλο της κατάκτησης των εντυπώσεων και της επιβολής έναντι των αντιπάλων...Και αυτό, τουλάχιστον για μένα είναι αδιαπραγμάτευτο...Ελπίζω και για τους περισσότερους από εσάς...

Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου...

Όλες αυτές τις ημέρες, ο φτωχός συγγενής κάθεται και παρακολουθεί τις εξελίξεις, τις δηλώσεις και τα γεγονότα που συμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα...Πέρα από τα κλασσικά, τον τελευταίο καιρό είναι πλέον της μόδας και η πολιτική, ύστερα από τις εκλογές και τις αναταράξεις που ακολούθησαν...Πάντοτε παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις, αχρωμάτιστα και με κριτική διάθεση. Αλλά η εντονότερη ενασχόληση τις τελευταίες ημέρες σε συνδυασμό με την πάγια ενασχόληση εις βάθος με τα αθλητικά, μου δημιούργησε κάποιους ενδιαφέροντες (θέλω να πιστεύω...) συνειρμούς και συνδέσμους. Τόσο στην πολιτική όσο και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πέντε κύριοι σχηματισμοί, που άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο κυριαρχούν και κρατούν τις τύχες του χώρου στα χέρια τους...Παρατηρώντας όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες συμπτώσεις και κάποια κοινά γνωρίσματα που εμφανίζονται και ωθούν τη σκέψη να ταιριάξει μια ποδοσφαιρική ομάδα και ένα αντίστοιχο πολιτικό κόμμα. Δημιουργούνται λοιπόν ζευγάρια σχηματισμών, που ταιριάζουν άλλα πάρα πολύ και άλλα λιγότερο μεταξύ τους...Διαβάζοντας τα παρακάτω, πιστεύω πως θα συμφωνήσετε, έστω και εν μέρει μαζί μου...

Ολυμπιακός - ΠΑ.ΣΟ.Κ

Ο Ολυμπιακός και το ΠΑ.ΣΟ.Κ έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα...Και τα δύο ξεκίνησαν σαν λαϊκά κινήματα...Το μεν ΠΑ.ΣΟ.Κ ξεκίνησε υποτίθεται για να βοηθήσει τον απλό λαό, ενώ και ο Ολυμπιακός παλιά θεωρείτο η ομάδα του λιμανιού και της λαϊκής τάξης...Τα χρόνια πέρασαν, οι καταστάσεις άλλαξαν και τώρα και τα δύο πρόδωσαν τις αρχικές τους ρίζες...Παρόλα αυτά και τα δύο έχουν παραδοσιακούς οπαδούς, αλλά και πολλά και ισχυρά ερείσματα στον τύπο...Οι πιο δυνατές εφημερίδες στον κάθε χώρο πρόσκεινται σε αυτούς...Αναλογιστείτε την αύξηση της κυκλοφορίας των αθλητικών εφημερίδων όταν γράφουν για Ολυμπιακό, ξέχωρα από τις κλασσικές κόκκινες οπαδικές εφημερίδες...Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική...Η συντριπτική πλειοψηφία πρόσκειται στη σημερινή κυβέρνηση παραδοσιακά ή όπως λέγεται χαρακτηριστικά στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη...Τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ όσο και ο Ολυμπιακός είχαν πάντα λαοφίλητους και μεγάλους ηγέτες...Τουλάχιστον σαν τέτοιοι πέρασαν στην ιστορία, αν και αυτό είναι συζητήσιμο τουλάχιστον για κάποιους...Στον κόκκινο προεδρικό θώκο κάθισαν ο Γουλανδρής, ο Νταϊφάς, ο Σωκράτης και άλλοι πολλοί...Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ υπήρχε η εμβληματική φιγούρα του Ανδρέα, που επισκίαζε τα πάντα και φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αναλογιζόμενοι όσα ακολούθησαν μετά από αυτόν...Επίσης και οι δύο ήταν κοινώς αποδεκτό πως απαρτίζονταν από έμψυχο δυναμικό με μεγάλες προσωπικότητες..Ο Ολυμπιακός είχε πάντα μεγάλους παίχτες και όταν λέω μεγάλους εννοώ σε όνομα, δημοτικότητα και προβολή και όχι σε προσφορά...Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ...Πάντα είχε πολλούς εν δυνάμει αρχηγούς, με μεγάλη προβολή αλλά με σχεδόν μηδαμινή προσφορά. Αλλά η κυριότερη ομοιότητα τους είναι η ακόλουθη...Και τα δύο μετά από τις απανωτές και πολυετείς επιτυχίες είναι γεμάτα από αλαζονεία..Η αλαζονεία τρέχει από τα μπατζάκια τους και μοιάζουν να μην υπολογίζουν κανένα...Και δεν υπάρχει καλύτερη συνταγή για την καταστροφή, από την άκρατη αλαζονεία..Τροφή για σκέψη...

Παναθηναϊκός-Ν.Δ.

Για μένα, αυτό το ζευγάρι έχει τις περισσότερες ομοιότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα. Ξεκίνησαν και τα δύο σαν οι συνδυασμοί της ελίτ και των πλουσίων, παρότι τώρα τελευταία οι διαχωριστικές γραμμές έχουν πάει περίπατο. Τα στηρίζουν κάποια εκδοτικά συγκροτήματα που απαρτίζονται από αρκετά φανατικούς υποστηρικτές τους, τα οποία πλην όμως έχουν πολύ μικρή παρέμβαση και κυκλοφορία. Μια ακόμη σημαντική ομοιότητα είναι πως παρότι τόσο η ΝΔ όσο και ο Παναθηναϊκός είχαν πρόσφατα κάποιες επιτυχίες, θεωρώ πως και στα δύο υπάρχει μια αίσθηση κατωτερότητας που ακόμα και οι ίδιοι πιστεύουν πως αυτές οι επιτυχίες είναι μια απλή παρένθεση...Και έρχομαι στην πιο σημαντική ομοιότητα που γίνεται εντονότερη λόγω των τρεχουσών συγκυριών...Η περίφημη πολυμετοχικότητα και οι διαμάχες που έχει αυτή προκαλέσει τελευταία...Μετά το τέλος ενός ισχυρού ηγέτη (καπετάνιου-Κωστάκη αντίστοιχα) υπάρχουν τέσσερις δελφίνοι, σε μια ισορροπία τρόμου...Υπάρχει ένας (Τζίγκερ-Ντόρα) που έρχεται από το παρελθόν, έχει ισχυρά στηρίγματα και ήταν πασιφανές πως ήθελαν να αποτύχουν οι προηγούμενοι για να αποδειχθεί η χρησιμότητα τους...Κρυφό τους όνειρο είναι η επιστροφή στην αρχηγία ει δυνατόν με θριαμβευτικό τρόπο και καβάλα στο άλογο...Και οι δύο πάντως έχουν και ισχυρές αντιπάθειες...Υπάρχει άλλος ένας (Βγενόπουλος-Αβραμόπουλος) με εκλεπτυσμένη συμπεριφορά, χωρίς να οξύνει τα πνεύματα, χωρίς πραγματικούς υποστηρικτές αλλά και χωρίς εχθρούς...Τις περισσότερες φορές μιλάει πολύ, χωρίς στην πραγματικότητα να αναφέρει τίποτα ουσιαστικό και εφαρμόσιμο...Στα πηγαδάκια τον αναφέρουν σαν τον 'κύριο ίσως' και με τον τύπο δεν επιθυμούν να έχουν πολλά πολλά...Έχει ενωτικό προφίλ και ελπίζει αυτό να του αποβεί χρήσιμο στην προσπάθεια για γενικότερη ανέλιξη...Υπάρχει ένας ακόμα υποψήφιος (Πατέρας-Σαμαράς) που έχει ισχυρή προσωπικότητα, είναι παρόν στις εξελίξεις μπορεί και συσπειρώνει τον κόσμο, αλλά είναι αμφίβολο αν αυτά αρκούν ως προσόντα για την αρχηγία...Οι αντίπαλοι του, του καταλογίζουν παλιές στραβοτιμονιές (Εθνικός-Πολ.Αν.) αλλά αυτά μοιάζουν σχετικά ξεπερασμένα...Και τέλος υπάρχει και ένας τέταρτος υποψήφιος με απόλυτα λαϊκό προφίλ και λαϊκή απήχηση (Γιαννακόπουλος-Ψωμιάδης)...Άνθρωπος επιτυχημένος ως τώρα στο κομματικό του μετερίζι (μπάσκετ-νομαρχία), γεγονός που ο ίδιος θεωρεί πως του δίνει εξ΄ορισμού το διαβατήριο για μια θέση στην κεντρική ηγεσία. Ο λαός τους αγαπά και τους στηρίζει, έστω και αν οι κακεντρεχείς αντίπαλοι τους θεωρούν ως το άκρον άωτον της γραφικότητας και του ξεπεσμού...

Μετά από όλα αυτά, φαντάζομαι πως δε διαφωνείτε για το προφανές της ομοιότητας, έτσι δεν είναι...

Α.Ε.Κ.-Κ.Κ.Ε.

Και στην περίπτωση αυτή υπάρχουν πολλές και προφανείς ομοιότητες, με πρώτη και βασικότερη την παραδοχή πως και τα δύο αποτελούν λαϊκά κινήματα, που έχουν γερές βάσεις στον απλό λαό...Και τα δύο χαρακτηρίζονται σαν αρνητές των πάντων, καθώς το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν κριτική τις περισσότερες φορές άδικη κατά τεκμήριο, ή τουλάχιστον πάντα χωρίς να προτείνουν κάτι ουσιαστικό...Είναι ο τρίτος πόλος, ανάμεσα στις συμπληγάδες δύο μεγάλων καρχαριών...Έχουν υποστεί κατά καιρούς μεγάλες σφαγές, αλλά αυτό θεωρώ πως δεν τους νομιμοποιεί να φορούν συνεχώς τη μάσκα του αδικημένου και να θεωρούν πως όλοι έχουν βαλθεί να τους κυνηγούν για να τους εξαφανίσουν...Και οι δύο σχηματισμοί έχουν πολλά χρόνια να δουν πραγματική χαρά, αλλά φαίνεται να βολεύονται με τα λίγα, να θεωρούν τη διάκριση ως εφήμερη χαρά, λησμονώντας πως σιγά σιγά συρρικνώνονται πολύ επικίνδυνα...Πραγματική εξουσία σπανίως είχαν στα χέρια τους...Και τις ελάχιστες φορές που την απέκτησαν στα χέρια τους, τη χρησιμοποίησαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τη μεταχειρίζονται και οι μεγάλοι, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων το άλλοθι και το παραμύθι της δήθεν διαφορετικότητας και της ανωτερότητας..

Π.Α.Ο.Κ.-ΛΑ.Ο.Σ.

Στο ζευγάρι αυτό υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, όχι όμως σε τόσο καθοριστικό βαθμό όσο στα προηγούμενα...Και οι δύο θεωρούν στο μικρόκοσμο τους, πως αυτοί είναι η πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση και ενδόμυχα ονειρεύονται να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Έχουν φανατικούς και συνάμα ακραίους οπαδούς και υποστηρικτές και έχουν την τάση να συσπειρώνονται πίσω από έναν αρχηγό με δυνατή προσωπικότητα..Επηρεάζονται τόσο μάλιστα από τον αρχηγό, σε σημείο που να αποδέχονται αμάσητα και άκριτα κάποιες παράξενες και αμφιλεγόμενες επιλογές των προέδρων τους, που γλύφουν εκεί που παλιά έφτυναν...Κατά κύριο λόγο, το σχηματισμό και των δύο εκπροσωπούν στον τύπο κάποιες γραφικές παρουσίες...Εδώ κάπου θεωρώ πως τελειώνουν οι ομοιότητες...Διότι ο ΠΑΟΚ έχει πολύ και μεγάλο λαό σε όγκο και παλμό και είναι ένα καθαρό σωματείο με τεράστια δυναμική και όχι ένας ερμαφρόδιτος σχηματισμός, με καιροσκοπικές τακτικές ως δημιούργημα των συγκυριών της εποχής...

ΑΡΗΣ-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Τόσο στον Άρη όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ η διοίκηση και η ηγεσία είναι έννοιες υπό αμφισβήτηση. Για την ακρίβεια διοικούνται από τα οργανωμένα μέλη τους, που απαρτίζονται από αρκετές συνιστώσες. Στην ουσία είναι και οι δύο καμίνια που βράζουν, αν και τα πρόσφατα αποτελέσματα δημιουργούν έναν τόνο αισιοδοξίας. Στην πραγματικότητα, τόσο ο Άρης όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμμετέχουν για το αποτέλεσμα στο πρωτάθλημα. Μάχονται για να επικρατήσουν επί του αιωνίου αντιπάλου, χωρίς καμία περαιτέρω επιδίωξη, αντί να επιδιώξουν τη συνεργασία που είναι βέβαιο πως θα φέρει γονιμότερα αποτελέσματα. Η κυριότερη όμως ομοιότητα έχει να κάνει πως τόσο ο Άρης όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωταθλητές στην καρδιά τους, προτού καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα...Ποιος ξεχνά τα μεγάλα ποσοστά του κόμματος στις δημοσκοπήσεις μέχρι πριν από έναν χρόνο περίπου; Και ποιος ξεχνά τις μεγάλες μεταγραφές αεροδρομίου που κάνει κάθε καλοκαίρι ο Άρης, που μαζεύουν χιλιάδες κίτρινων οπαδών στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης..Αλλά μόλις ξεκινήσει το πραγματικό πρωτάθλημα ( ή οι εκλογές αντίστοιχα..) μην τον είδατε τον Παναή...

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να αναφέρω σε σχέση με τις ομοιότητες που παρατηρώ μεταξύ των μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων της χώρας και των μεγαλύτερων κομμάτων που καταδυναστεύουν την χώρα. Πρέπει θαρρώ να παραδεχθούμε πως το γεγονός πως υφίστανται τόσες πολλά κοινά σημεία, θα πρέπει να μας προβληματίσει και να μας βάλει σε σκέψη τουλάχιστον...Κυρίως σε σχέση με την πολιτική κατάσταση, όπου τουλάχιστον εκλείπει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν εκλείπει δηλαδή εντελώς, αλλά εμφανίζεται με άλλη μορφή...Είναι ο φανατισμός των χαρτογιακάδων, των διαρροών και των στημένων δημοσιευμάτων και διαφωνιών...Όλοι μιλούν με ποδοσφαιρικούς όρους και όρους εξέδρας. Όλες αυτές οι ομοιότητες θαρρώ πως θα πρέπει να μας προβληματίσουν και να μας βάλουν σε σκέψη...Θα επανέλθω και στο μέλλον επ' αυτού...

υγ1 Αλλά ποιοι περιμένετε να αναφερθούν σε αυτά...Οι Πρετεντέρηδες, οι Ευαγγελάτοι και οι Χατζηνικολάου...