Ο βιασμός κάθε έννοιας δημοκρατίας...

Παρατηρώντας τις εξελίξεις στην πατρίδα μας, και όντας απηυδισμένος από το καθεστώς της ανελευθερίας που βιώνουμε, κάθισα σήμερα το απόγευμα και άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο το τι είναι δημοκρατία...Ένα πολίτευμα που βαυκαλιζόμαστε πως γεννήθηκε στη χώρα μας, όμως πιστεύω πως όπως το εφαρμόζουμε σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πραγματικά σημαίνει...Επειδή όμως μπορεί κάτι να κάνω λάθος, μπήκα να ψάξω για να βεβαιωθώ...Δημοκρατία, λοιπόν σύμφωνα με τη wikipedia, είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού...Και συνεχίζει παρακάτω εξηγώντας το ρόλο της κυβέρνησης, τα εργαλεία που προάγουν τη δημοκρατία (εκλογές, δημοψήφισμα κλπ), αλλά αναφέροντας επίσης πως το πολίτευμα θα πρέπει να εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών και όχι των ολίγων εκλεκτών...

Μετά από αυτήν την επιβεβαίωση, οι συνειρμοί μπορούν να γίνουν με μεγαλύτερη ασφάλεια...Δεν ξέρω για εσάς, αλλά στο φτωχό μυαλό μου, έρχονται άμεσα αρκετές περιπτώσεις που όλα τα παραπάνω πάνε περίπατο και εμείς τα θεωρούμε δεδομένα και συνεχίζουμε να κοιμόμαστε...Και γίνομαι άμεσα πιο συγκεκριμένος...

Καθαρή χούντα

Σήμερα είναι μια πολύ δύσκολη ημέρα για όσους κινούμαστε στην πρωτεύουσα...Σήμερα επισκέφθηκε την πόλη μας, όπως όλοι θα έχετε ακούσει ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών...Για να συζητήσει με τους δικούς μας φωστήρες τα προβλήματα της χώρας λένε τα παπαγαλάκια...Για να τονώσει το προφίλ της παράταξης του λίγο πριν τις εκλογές στη Γερμανία λέω εγώ, μετά από τις οποίες οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Έτσι και αλλιώς, η χώρα βρίσκεται υπό (οικονομική και όχι μόνο) κατοχή και αυτοί που κρατούν τις τύχες της στα χέρια τους, βρίσκονται εκτός συνόρων και οι εσωτερικοί είναι τα πειθήνια πιόνια τους...Τελοσπάντων επανέρχομαι...Σήμερα λοιπόν η Αθήνα μοιάζει πραγματικά με φρούριο και όποιος κινήθηκε πέριξ του κέντρου θα το διαπίστωσε εύκολα...Υπάρχουν διάσπαρτοι αστυνομικοί παντού λες και βρισκόμαστε σε πόλεμο...Αλλά το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι...Σήμερα και επίσημα απαγορεύονται λέει οι διαδηλώσεις και κάθε είδους δημόσια ή υπαίθρια συνάθροιση...Χούντα δηλαδή και επίσημα και δεν μιλά και δεν αντιδρά ουδείς...Από μια κυβέρνηση εντελώς αυταρχική...Η πλάκα είναι ότι μόλις το 2011 όταν ξαναεφαρμόστηκε το μέτρο αυτό από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία έβγαινε και έσκουζε για χουντικές μεθόδους της κυβέρνησης του μνημονίου...Σήμερα δύο χρόνια μετά, όχι μόνο συγκυβερνούν οι δύο, αλλά εφαρμόζουν και τις ίδιες ακριβώς τακτικές...Και μετά έχουν το θράσος παρότι μειοψηφίες, να θεωρούνται δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, ενώ πρόκειται για κοινά και σκληρά, απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα...Αφού πάντως αποφάσισαν να απαγορεύσουν τις δημόσιες συναθροίσεις, απορώ πως δεν σκέφτηκαν να αποτρέψουν τις ουρές στα ιατρεία του ΙΚΑ, από τράπεζες, τον κόσμο από τις καφετέριες και γενικά από μέρη που μαζεύονται πολλοί μαζί, όπως επίσης και από τα αστικά λεωφορεία και άλλα μέσα μεταφοράς στα οποία ως γνωστόν καθημερινά συνωστίζεται πολύς κόσμος...Τους έχω ικανούς να το έκαναν και αυτό...Βλέπετε το μυαλό τους είναι τόσο λίγο και φτωχό, και ταυτόχρονα ρυθμισμένο αυτόματα να αποκρούει κάθε ψήγμα κοινής λογικής...

Οι εκλογές ως μέσο εκφοβισμού

Κάθε φορά που κάθε κυβέρνηση, με όποια μορφή αυτή και αν υφίσταται, θέλει να περάσει ένα νομοσχέδιο με επαχθή μέτρα και συνεχείς περικοπές, και κάθε φορά που τα πρόβατα-βουλευτές απειλούν με διαρροές, τότε πάνω από το κεφάλι μας πλανάται φοβερό το φάντασμα των εκλογών...Η κυβέρνηση απειλεί πως αν δεν περάσουν οι νόμοι, θα πάμε άμεσα σε εκλογές...Τότε ξεκινούν δράση τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που αναλύουν το πόσο οδυνηρές θα είναι οι εκλογές για την κατάσταση της χώρας...Έχουμε δηλαδή φτάσει στο άκρων άωτον της παράνοιας και συνεχώς θέτουμε σε αυτή νέα όρια...Κατ΄ αρχάς οι εκλογές (έστω και με αυτά τα ερμαφρόδιτα εκλογικά συστήματα που ευνοούν κάποια κόμματα) είναι το κατ' εξοχήν εργαλείο που προάγει τη δημοκρατία...Υπό αυτήν την έννοια οι εκλογές δεν είναι απειλή, αλλά είναι μια πάσα στο λαό να πάρει θέση απέναντι στην κατάσταση την οποία βιώνουμε...Αυτοί όμως απειλούν με εκλογές, εκφοβίζοντας πως η κατάσταση τότε θα γίνει χειρότερη, θα οδηγηθούμε σε ακυβερνησία, θα έρθει το χάος, ο εμφύλιος και δεν ξέρω εγώ άλλο τι...Δεν ξέρω πραγματικά τι θα προκύψει μετά από ενδεχόμενες εκλογές για να πω...Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω, είναι πως προσωπικά από τα επικοινωνιακά success stories που μας πλασάρουν ενώ η ανεργία καλπάζει, η κατάσταση χειροτερεύει και φως δε φαίνεται με τίποτα στην άκρη του τούνελ, εγώ προτιμώ κάτι άλλο...Και εντέλει προτιμώ να καταστραφώ με εκλογές, παρά να σωθώ, όπως τουλάχιστον εννοούν τη σωτηρία αυτοί, που κρατούν τις τύχες της ζωής μας στα χέρια τους...Επίσης να προσθέσω κάτι άλλο για όλους αυτούς που δε θέλουν εκλογές κάθε τρεις και λίγο και θέλουν να εξαντλείται η τετραετία για να μπορεί μια κυβέρνηση να ολοκληρώσει το έργο της...Θα συμφωνούσα σε αυτό, αν δεν υπήρχαν οι ανακολουθίες που συμβαίνουν αμέσως μετά τις εκλογές...Για παράδειγμα όταν μια κυβέρνηση άλλα υπόσχεται προεκλογικά σαν πρόγραμμα και μετά τις εκλογές εφαρμόζει τα ακριβώς αντίθετα, τότε δεν βλέπω το λόγο να συνεχίσει να κυβερνά...Και δικαιολογίες του τύπου δεν ξέραμε, αλλιώς μας τα είχαν παρουσιάσει οι προηγούμενοι είναι τόσο φτηνές και γελοίες που ούτε τα μικρά παιδιά δεν διανοούνται να χρησιμοποιήσουν...

Οι αλητείες των εθνοπατέρων

Κάτι άλλο που σίγουρα δεν είναι διόλου δημοκρατικό και όχι μόνο αυτό, αλλά εξοργίζει κάθε σκεπτόμενο παρατηρητή, είναι τα προνόμια που διατηρούν οι βουλευτές...Στο δημοκρατικό πολίτευμα κανονικά οι βουλευτές είναι υπηρέτες της λαϊκής βούλησης και σκοπός τους είναι να προασπισθούν τα δικαιώματα των πολιτών, οι οποίοι άλλωστε για το λόγο αυτό τους εξέλεξαν...Στην πράξη όμως για μία ακόμη φορά η έννοια της δημοκρατίας εξευτελίζεται...Οι εθνοπατέρες καλυμμένοι πίσω από την ασυλία τους κάνουν του κεφαλιού τους...Βρίζονται στις αίθουσες της βουλής σαν τους χειρότερους κάφρους...Συμμετέχουν σε εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές και σαν πόρισμα βγάζουν το απόλυτο τίποτα, στοχοποιώντας τα μικρά ψάρια και αφήνοντας τους ιπποπόταμους ανέγγιχτους. Καταστρατηγούν ακόμη και δικαστικές αποφάσεις, αρνούμενοι να τις εφαρμόσουν όπως έγινε πρόσφατα στην περίπτωση της κρατικής τηλεόρασης...Δε διστάζουν να αφήνουν αδικήματα να παραγράφονται για να καλύπτουν το σινάφι τους...Μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια εξετάζοντας ατέλειωτες λίστες φοροφυγάδων, για τις οποίες τα αποτελέσματα τους δεν τα μαθαίνουμε ποτέ..Το παίζουν υπερασπιστές του απλού λαού, τη στιγμή που δεν τόλμησαν  όλα αυτά τα χρόνια να αγγίξουν κανέναν μεγαλοκαρχαρία που λυμαίνεται τη χώρα...Όλες αυτές οι πρακτικές των βουλευτών με την καθοδήγηση των κομμάτων τους, αντιβαίνουν σε κάθε έννοια δημοκρατίας, αλλά αυτοί δε δίνουν σημασία...Δεν τους νοιάζει που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν χωρίς προστασία γιατί θα γίνουν έρμαια των δίκαιων αντιδράσεων των πολιτών...Τους αρκεί η προστασία των καναλιών, των εφημερίδων, των νταβατζήδων και γενικά της φωτισμένης ολιγαρχίας, τα συμφέροντα της οποίας εξυπηρετεί ξεδιάντροπα κάθε κυβέρνηση μέσα από ένα βρώμικο και υπόγειο δούναι και λαβείν...Και ίσως το χειρότερο είναι πως τέτοιες συμπεριφορές είναι γνώρισμα των βουλευτών όλων των κομμάτων...Γιατί και αυτοί της αντιπολίτευσης μπορεί κάποιες φορές να σκούζουνε για τις αδικίες, αλλά δεν έχω δει ποτέ να αντιδρούν μπροστά στα σκανδαλώδη προνόμια που απολαμβάνουν οι 300 (ασυλία, γραμματείς αποσπασμένους στα γραφεία τους, αυτοκίνητα πανάκριβα, ανταλλάγματα για συμμετοχές σε τηλεοπτικές εκπομπές και πολλά άλλα)...

Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω επί του θέματος...Εγώ έτσι τα βλέπω τα πράγματα και ειλικρινά με εξοργίζει όλη αυτή η κατάσταση...Και επίσης με στενοχωρεί που η δημοκρατία που γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα της έλαχε να πεθάνει ξανά στη χώρα μας...

Αν υπάρχουν λύσεις κατά την άποψη μου, για να αναστραφεί η κατάσταση; Υπάρχουν, θέλουν δουλειά πολλή, αλλά υπάρχουν...Και αφορούν ενέργειες που ευνοούν την άμεση δημοκρατία και τη συνεχή συμμετοχή μας σε κοινωνικά δρώμενα, πράγματα τα οποία θα αναλύσω σε κάποιο επόμενο post. Αυτό που πρέπει απλά όλοι να θυμόμαστε είναι κατά την άποψη μου, ότι αφενός το δημοκρατικό μας δικαίωμα δεν εξαντλείται σε μια απλή συμμετοχή στις κάλπες κάθε φορά που γίνονται εκλογές, και αφετέρου πως δεν μπορούμε να ζητάμε δημοκρατία, όταν στην ατομική μας καθημερινότητα δεν προάγουμε την έννοια αυτή και δεν την εφαρμόζουμε...

Αυτά προς το παρόν...Με την ευχή αν κάποιος είναι λάθος και υπερβολικός αυτός να είμαι εγώ και όχι η wikipedia. Αν και τείνω να πιστέψω πως δυστυχώς αμφότεροι είμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση...

Δημοτικές εκλογές και τοπική αυτοδιοίκηση...

Δεν απομένουν παρά ελάχιστες πλέον ημέρες, από τη διενέργεια και αυτών των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στη χώρα μας και αισθάνομαι την ανάγκη να αραδιάσω μερικές σκέψεις για την όλη διαδικασία. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όλη αυτή η διαδικασία των εκλογών δεν με ενδιαφέρει και πάρα πολύ, από τη στιγμή που θεωρώ βέβαιο πως πρόκειται να είναι μια από τα ίδια, για αυτό και ο φτωχός συγγενής δεν πρόκειται να σπαταλήσει άλλη ανάρτηση πλην της σημερινής, για το θεσμό αυτό...Υπάρχουν άλλωστε και πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί κανείς...

Κι΄όμως, η έννοια της τοπικής αυτοδιοίκησης θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικά ουσιώδης και επωφελής για την όλη λειτουργία της χώρας...Οι θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι εκ των πραγμάτων πιο κοντά στον απλό πολίτη και είναι σε θέση να γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του ο καθένας από εμάς...Αν εξαιρέσουμε τις απρόσωπες τεράστιες πόλεις, σε όλη την υπόλοιπη επικράτεια λίγο πολύ όλο και κάποιον γνωρίζουμε που να ασχολείται με τα τοπικά κοινά και θεωρητικά μπορεί να μας ακούσει πιο εύκολα και να καταλάβει το πρόβλημα μιας γειτονιάς, ενός χωριού ή και μιας πόλης ολόκληρης...Σε θεωρητικό όμως επίπεδο όλα αυτά και ίσως σε μια που θα πλησιάζει στην ιδανική...Διότι στη χώρα αυτή, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει καταντήσει και αυτή ένας ναός του βολέματος και του συμφέροντος...Βόλεμα τόσο για τους αιρετούς που απολαμβάνουν τα προνόμια των δημάρχων και των συμβούλων, χωρίς στην πλειονότητα των περιπτώσεων να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, όσο και για εμάς τους απλούς ψηφοφόρους που ζητούμε μια θέση, ένα ρουσφέτι για να εξυπηρετηθεί το προσωπικό μας όφελος εις βάρος των συνδημοτών μας, ή ένα χατήρι που αντιτίθεται στο κοινό καλό...Πιθανώς να ακούγεται σχεδόν μηδενιστικό όλο αυτό, αλλά είναι η προσωπική μου άποψη για το πως έχουν τα πράγματα...

Ανεξάρτητα από το αν κάποιος ψηφίζει στην πέρα ραχούλα ή στην Αθήνα για παράδειγμα, αυτό που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να διαφοροποιεί τις δημοτικές εκλογές, είναι το γεγονός πως ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει κάποιο ικανό άνθρωπο κατά τα δικά του κριτήρια με ικανά στελεχωμένο επιτελείο και όχι να επιλέξει πολιτικό σχηματισμό δηλαδή κόμμα. Ανεξάρτητα λοιπόν από το που ανήκει πολιτικά ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος ή σύμβουλος, αυτό που κανονικά θα πρέπει να μας απασχολεί αν είναι γνώστης των τοπικών προβλημάτων και αν θα μπορέσει να λειτουργήσει σαν εκπρόσωπος όλων των πολιτών και όχι μόνο αυτών που τον ψήφισαν...Για αυτό ακριβώς το λόγο, θεωρώ πως σε τίποτα δεν ωφελεί την τοπική αυτοδιοίκηση σαν θεσμό αυτός ο θερμός εναγκαλισμός με τα πολιτικά κόμματα. Προσωπικά όταν ακούω εκφράσεις του στυλ "πήρε το χρίσμα από το τάδε κόμμα", "στηρίζεται από το δείνα" και τα λοιπά, λυπάμαι για την κατάντια του όλου συστήματος το οποίο συνδέει όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής με τα απαρχαιωμένα σε ιδέες και αντιλήψεις και διεφθαρμένα ως εκεί που δεν παίρνει, πολιτικά κόμματα...

Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα παρατηρητικός κανείς για να δει την κομματικοποίηση των τωρινών εκλογών...Το γεγονός της ύπαρξης πλέον των περιφερειακών εκλογών μαζί με τις δημοτικές απενοχοποίησε τα κόμματα και τα έκανε να αποχωριστούν πολύ νωρίς το υποτιθέμενο ενδιαφέρον για την τοπική αυτοδιοίκηση, στρέφοντας το ενδιαφέρον και εστιάζοντας την προσοχή τους εκεί που συμφέρει το καθένα...Δεν έχουν περάσει παρά σχεδόν δύο σκάρτες εβδομάδες από την περιβόητη διακαναλική συνέντευξη του υποτιθέμενου πρωθυπουργού, που μιλούσε επί δύο ώρες γενικολογώντας, για να μας φοβερίσει πως θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές αν δεν υποστηρίξουμε τις επιλογές του...Κατ' αρχάς, για να προκηρύξει εκλογές θα πρέπει να το υπαγορεύσουν πρώτα αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τη χώρα και κατά δεύτερον το νόημα της δημοκρατίας είναι να αποφασίζει ο λαός ποιος είναι ο καλύτερος και όχι οι κυβερνώντες...Και να σκεφτεί κανείς πως προς το παρόν αυτό που μας σώζει από την κυβέρνηση του ΔΝΤ, είναι ο φόβος για τα ποσοστά των εκλογών...Από την άλλη πλευρά, οι κραυγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης μοιάζουν υποκριτικοί λεονταρισμοί, από τη στιγμή που αν αναλάβουν ξανά την εξουσία είναι απολύτως δεδομένο πως θα συνεχίσουν να υποτάσσονται στις επιταγές των ξένων κυβερνητών της χώρας...Με τους μικρούς δεν αξίζει νομίζω να ασχοληθώ...Ίσως να το πράξω, όταν θα προτείνουν κάποτε κάτι συγκεκριμένο και βιώσιμο και θα πάψουν να αρκούνται σε στείρες αρνήσεις και σε ξερά συνθήματα που παραμένουν τα ίδια εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες...Ίσως πάλι όταν τα αριστερά κόμματα αποκτήσουν αρχηγούς και στελέχη, που δεν θα διαθέτουν δεξιά τσέπη και εισοδήματα πρόκληση...Εν τω μεταξύ με τη φαιδρή και καιροσκοπική ακροδεξιά, δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς πιστεύω..

Το ζητούμενο είναι λοιπόν τι είναι καλύτερο να πράξουμε την προσεχή Κυριακή; Να πάμε να ψηφίσουμε ή να τους γράψουμε όλους κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Συμβουλές, προτροπές και υποδείξεις από εμένα μην περιμένετε...Πράττουν κάτι τέτοιο άλλωστε πάρα πολλοί τόσο στο ίντερνετ όσο και στα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης; Εγώ θα μιλήσω για τον εαυτό μου...Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές θα πάω να ψηφίσω...Όχι ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται με ικανοποιούν απόλυτα, ούτε καν μέτριες δε μου φαίνονται...Όμως υπάρχουν κάποια πρόσωπα που θαρρώ πως έχουν κάτι να προσφέρουν και πέρα από αυτό, σκέφτομαι πως αν δεν πάω να ψηφίσω θα αποφασίσουν για μια ακόμη φορά κάποιοι άνθρωποι που είναι κολλημένοι με κόμματα και στρεβλές λογικές...Για τις περιφερειακές εκλογές πάντως δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να ψηφίσω...Να ψηφίσω ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για την περιοχή μου και τα προβλήματα της, το θεωρώ ανούσιο...Αφήστε που την Κυριακή το βράδυ όταν κλασσικά θα παρακολουθώ τα εκλογικά αποτελέσματα και θα βλέπω τον χάρτη της Ελλάδος να παίρνει πράσινο και μπλε χρώμα και θα βλέπω πολιτικούς και δημοσιογράφους να κομπορρημονούν για τη νίκη τους και θα τσαντίζομαι αφάνταστα για μια ακόμη φορά...Τουλάχιστον όμως αυτή τη φορά θα είμαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό μου, αφού δε θα έχω συμβάλλει καθόλου σε αυτό το έγκλημα, αφού το δικό μου ψηφοδέλτιο θα περιέχει μια μούντζα ή κάτι παρόμοιο που θα σκεφτώ ως την Κυριακή...Θα έχω λοιπόν τη συνείδηση μου ήσυχη, πως το έγκλημα συντελέστηκε χωρίς τη δικά μου συνδρομή και θα αφήσω το πεδίο ελεύθερο στους κομματισμένους να αποφασίσουν όπως νομίζουν...

Ξέχωρα όμως από όλα αυτά, η προεκλογική περίοδος είναι μια περίοδος που υπό κανονικές συνθήκες η ψυχολογία του ψηφοφόρου ανεβαίνει στα ουράνια, τουλάχιστον σε μένα συμβαίνει αυτό...Αυτές τις ημέρες με θυμούνται οι πάντες και με κάνουν να αισθάνομαι και εγώ σημαντικός...Από τους πολιτικούς μέχρι ανθρώπους γνωστούς οι οποίοι θέλοντας να μαζέψουν ψήφους μου μιλάνε, με σταματάνε στο δρόμο και μου τονίζουν την αξία της συμμετοχής στην όλη εκλογική διαδικασία...Δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που λόγω απόστασης έχουν πολύ καιρό να με δούνε και με πληροφορούν με καθόλα αξιοπρεπή τρόπο, για τις υποψηφιότητες τους...Μιλώ για ανθρώπους με τους οποίους πάντα είχα ένα τυπικό γεια το πολύ πολύ και τώρα με χαιρετούν εγκάρδια και με τρόπο από αναξιοπρεπή έως γλοιώδη ικετεύουν στην πραγματικότητα για έναν ψήφο...Αφήστε που το τηλέφωνο μου δέχεται συνεχώς γραπτά μηνύματα που με πληροφορούν για τις προεκλογικές εκδηλώσεις των περισσότερων υποψηφίων και σπάω ειλικρινά το κεφάλι να βρω που στο καλό βρήκαν τον αριθμό μου...Δεν πιστεύω πως αυτό το προσωρινό και ξαφνικό ενδιαφέρον θα πρέπει να μας παραπλανήσει..Διότι από τη Δευτέρα και έπειτα, όταν η εγκαρδιότητα θα μετατραπεί ξανά σε αδιαφορία και το ενδιαφέρον σε απάθεια, είναι βέβαιο πως θα τραβάμε τα μαλλιά μας για τον τρόπο που σπαταλήσαμε το σταυρό μας για μια ακόμη φορά, και για αυτό θα πρέπει να είμαστε όλοι προσεκτικοί και καχύποπτοι...

Το νέο σχέδιο του Καλλικράτη πάντως, που έφερε στη ζωή μας η κυβέρνηση, παρότι δεν το έχω μελετήσει διεξοδικά, μοιάζει να είναι ένα σύστημα που προωθεί την αποκέντρωση και αν εφαρμοζόταν σε μια ευνομούμενη χώρα ενδεχομένως να ήταν χρήσιμο...Εδώ στην ψωροκώσταινα όμως, είναι δεδομένο πως οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δίνουν κανονική αναφορά στα κομματικά επιτελεία από τα οποία προέρχονται, ενώ ακόμη και οι υποτιθέμενοι ανεξάρτητοι επιδίδονται σε διαρκείς αλλαγές απόψεων κατά το τι αρέσει στην κοινή γνώμη, γεγονός που στα μάτια τα δικά μου τους κάνει το ίδιο αναξιόπιστους με τους έχοντες το επίσημο κομματικό χρίσμα...Ο Καλλικράτης επίσης ως σύστημα για να λειτουργήσει θα πρέπει αρμοδιότητες αλλά κυρίως οικονομικοί πόροι να απελευθερωθούν προς την τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία με τη σειρά της θα πρέπει να τους διαχειριστεί με τον αποτελεσματικότερο τρόπο...Στην Ελλάδα όμως του 2010 αφενός οικονομικοί πόροι προς διάθεση δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και αφετέρου υπάρχουν τα κάθε λογής τρωκτικά που είναι απολύτως εξειδικευμένα σε μίζες και παρανομίες, που θα εξαφανίσουν τα διαθέσιμα κονδύλια εν ριπή οφθαλμού...Σε γενικές γραμμές πάντως, στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από τα συστήματα, αφού τι ο Καλλικράτης εφαρμόζεται, τι ο Καποδίστριας, τι οποιοδήποτε νέο σύστημα εφαρμοστεί στο μέλλον, το ζητούμενο είναι η σωστή εφαρμογή τους, η οποία πάντοτε σκοντάφτει στην ανυπαρξία οργάνωσης, στην προχειρότητα, στη δαιδαλώδη γραφειοκρατία, στην τεράστια διαφθορά που επικρατεί παντού, στην κομματικοποιημένη τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε εμάς τους ίδιους που ψηφίζουμε με γνώμονα που δε βοηθά ούτε την τοπική μας κοινωνία ούτε ολόκληρη τη χώρα κατ' επέκταση...Φαντάζομαι πάντως, πως αν επέστρεφαν στη χώρα αυτή, ως άνθρωποι τόσο ο Καλλικράτης δηλαδή όσο και ο Καποδίστριας και αντίκριζαν την κατάντια που επικρατεί και τον επικοινωνιακό τρόπο με τον οποίο κάποιοι μεταχειρίζονται τα ονόματα τους για εντυπωσιασμό, τότε αφενός ο πρώτος θα μετάνιωνε την ώρα και τη στιγμή που έχτισε τον Παρθενώνα, και ο δεύτερος θα μετάνιωνε επίσης οικτρά για όλα όσα προσέφερε στη χώρα τούτη...

Ας είναι...Ο καθένας την Κυριακή εύχομαι να πράξει αυτό που πραγματικά θεωρεί καλύτερο και χρησιμότερο για τον τόπο του, χωρίς να επηρεάζεται από τα κομματικά του πιστεύω και τα προσωπικά του συμφέροντα και ενθυμούμενος πάντα το ποιόν των υποψηφίων τον προηγούμενο καιρό...Ίσως με τον τρόπο αυτό, κάποτε στη χώρα αυτή ανατείλει μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον...Προσωπικά δεν το πολυπιστεύω πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δυσκολεύομαι να το ομολογήσω, διότι αν σβήσει αυτή η σπίθα ελπίδας από τις καρδιές σκεπτόμενων θέλω να πιστεύω ανοιχτόμυαλων ανθρώπων, τότε η καταστροφή θα είναι ολοσχερής...

Ας το χαρούμε λοιπόν, αυτό το διάστημα ως την Κυριακή...Χαβαλέ θα έχει, βλέποντας αγχωμένους υποψηφίους ωσάν ζητιάνοι να προσπαθούν να τσιμπήσουν καμία ψήφο παραπάνω...Διότι από τη Δευτέρα και σταδιακά, προβλέπω να μας έρχονται ολοκαίνουρια μέτρα, χωρίς κανέναν οίκτο...

Τα λόγια...τα μεγάλα...που χω πει...

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει ξαφνικά απόψε, αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω μερικές σκέψεις για ένα χαρακτηριστικό που λίγο πολύ αποτελεί κοινό γνώρισμα του σύγχρονου Έλληνα...Αναφέρομαι φυσικά στην τάση που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος να σπαταλά πολλά λόγια άσκοπα και ανούσια, μιλώντας για σκοπούς, μεγάλα σχέδια και μεγαλεπήβολα επιτεύγματα, τα οποία όμως είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα γίνουν πραγματικότητα...Όπως καταλαβαίνετε, περισσότερο από όλα έχω διάθεση για αυτοκριτική και προβληματισμό, παρά για οτιδήποτε άλλο...Και επειδή ανακάλυψα πως με πειράζουν τα λόγια, τα παχιά και τα μεγάλα, τα οποία όλοι μας ξοδεύουμε χωρίς σκέψη και χωρίς φειδώ, για αυτό, τώρα θα προσπαθήσω να πραγματευτώ με τους λόγους οι οποίοι μας ωθούν να μην είμαστε συνεπείς με τα λεγόμενα μας, με τις συνήθειες που αλλάζουν συνεχώς και αδιαλείπτως και με πράγματα, τα οποία ορκιζόμαστε πως δεν θα κάνουμε ποτέ... Παραλήρημα κανονικό δηλαδή για μια ακόμη φορά...

Είμαι από τη φύση μου ένας άνθρωπος, που του αρέσει να κάνει σχέδια για το μέλλον, άσχετα αν τις περισσότερες φορές δεν τα εξωτερικεύω και άσχετα αν μέσα μου ξέρω πως στην πραγματικότητα ελάχιστα από αυτά θα γίνουν πράξη...Θα αναρωτηθείτε φυσικά, πως το γνωρίζω αυτό από τη στιγμή που το μέλλον ουδείς δεν δύναται να το προδικάσει...Μα είναι πολύ απλό, από τη στιγμή που πολλά από αυτά τα λόγια και τα σχέδια λέγονται απλά για εντυπωσιασμό..Υπάρχουν κάποιες φορές, που κάθομαι με μια παρέα και θέλοντας να εντυπωσιάσω ως ένα βαθμό τους μιλώ για τέτοιου είδους σχέδια και στόχους...Και όλα αυτά, παρότι η ζωή έως τώρα μου έχει αποδείξει με αρκετά σκληρό τρόπο, πως όταν ένας άνθρωπος κάνει μεγαλεπήβολα και μακροπρόθεσμα σχέδια, υπάρχει πάντα κάποιος εκεί στον ουρανό που ξεκαρδίζεται και διασκεδάζει...Παρόλα αυτά, στις περιπτώσεις αυτές, πολλές φορές οι άλλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό , ενώ άλλες παίρνουν ένα βλέμμα απορίας, που εγώ συνήθως το μεταφράζω σαν κατανόηση παρέα με περιφρόνηση...Το άσχημο είναι ότι παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, τα λόγια μένουν και αυτά όπως και τα γραπτά...Πολλές φορές, μια κουβέντα ή μια φράση, μπορεί να μείνει στη μνήμη όσων την ακούν για πάρα πολλά χρόνια και αυτό θαρρώ πως λίγο ως πολύ συμβαίνει με όλους... Πέρα από αυτό και για να μην είμαι άδικος με τον εαυτό μου, το να θέτει κάποιος στόχους και να λέει μεγάλα λόγια, οι οποίοι σχεδόν ποτέ δεν επιτυγχάνονται είναι και θέμα συγκυριών...Αν έχουμε όμως προηγουμένως αποφύγει τα μεγάλα λόγια. τότε το σώζουμε ως ένα βαθμό...Ειδάλλως στα μάτια των αντικειμενικών παρατηρητών φαντάζουμε σαν ασόβαροι άνθρωποι, τα λόγια των οποίων τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία λογική βάση...
When it comes to me, που λένε και οι πραγματικοί αγγλομαθείς, έχω ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σαν άνθρωπος...Και αυτό δεν είναι άλλο από τα συνεχώς εναλλασσόμενα γούστα και ως ένα βαθμό κυκλοθυμική συμπεριφορά...Για να το απλοποιήσω έτι περισσότερο, ελάχιστα είναι τα πράγματα τα οποία μου αρέσουν σταθερά εδώ και πολλά χρόνια...Όντως ένας άνθρωπος που η διάθεση του εναλλάσσεται κάθε τρεις και λίγο και είναι πιο αλλοπρόσαλλη ακόμα και απ' το χαρακτήρα του Ζοσέ Μουρίνιο, είναι λογικό να έχω πολλές διαταραχές στα γούστα και τις συνήθειες...Για να είμαι ειλικρινής,στην αρχή μόλις ανακαλύπτω μια καινούρια συνήθεια ή ένα καινούριο αντικείμενο και μια καινούρια γνωριμία, ενθουσιάζομαι σφόδρα και αισθάνομαι πως θα διαρκέσει για πάντα, διατρανώνοντας το μάλιστα σε όλους τους τόνους...Φυσικά αυτό το πάντα μπορεί να διαρκέσει από λίγες ώρες έως το πολύ λίγους μήνες...Όσο εύκολα ενθουσιάζομαι με κάτι, το ίδιο εύκολα απογοητεύομαι με το ίδιο και αυτή η ισορροπία του τρόμου, λαμβάνει χώρα σχεδόν καθημερινά στα μαρμαρένια αλώνια της ζωής. Είναι πάμπολλες οι φορές που μου συμβαίνει αυτό κατά τη διάρκεια της ημέρας, και για αυτόν ακριβώς το λόγο πιθανώς θα πρέπει κάποτε να κόψω τα μεγάλα λόγια για να μην εκτίθεμαι κιόλας...Πάντως, επειδή έχω καθίσει και το έχω φιλοσοφήσει το πράγμα αρκετές φορές, κατέληξα στο εξής αισιόδοξο συμπέρασμα...Ίσως αυτά τα λίγα πράγματα και πρόσωπα, και συνήθεις που έχουν απομείνει σταθερά κατά το ταξίδι της ζωής μου, είναι στην πραγματικότητα αυτά που αγαπώ και θέλω πραγματικά...Όλα τα άλλα έρχονται και παρέρχονται ίσως επειδή είναι πρόσκαιρες συνήθειες που ποτέ πραγματικά δεν αγάπησα αλλά κυρίως...δε με αγάπησαν...

Φυσικά τα λόγια τα μεγάλα και τα ψεύτικα δεν αφορούν μόνο μεγαλεπήβολα σχέδια που έμειναν επί χάρτου, ούτε τις μεταβολές στις επιθυμίες και στα θέλω μας...Αφορά κυρίως πράγματα, τα οποία πολλοί από εμάς ανερυθρίαστα δηλώνουμε πως δε θα επιχειρήσουμε ποτέ...Ομολογώ πως το συγκεκριμένο είναι ένα παραστράτημα, το οποίο το κάνω πάρα μα πάρα πολύ συχνά,...Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη τέτοιου είδους συνήθειες, για τις οποίες έβαζα το χέρι μου στη φωτιά πως δεν θα τις κάνω ποτέ...Τσάμπα έκαιγα το χέρι μου, όπως μπορείτε να καταλάβετε...Όλες μα όλες οι συνήθειες που είχα κατά καιρούς στη ζωή μου, από την πιο ωφέλιμη ως την πιο βλαβερή, έχουν περάσει από το αρχικό στάδιο όπου εμφανιζόταν το προσωπικό μου πορτρέτο, που με εμφάνιζε να διαρρηγνύω τα ιμάτια μου πως δεν θα τις δοκιμάσω ποτέ... Λόγια που τα παίρνει πάντοτε ο αέρας, είτε άμεσα είτε μετά από κάμποσο χρονικό διάστημα...Τι να πρωτοθυμηθώ άραγε; Θυμάμαι τον εαυτό μου να δηλώνει με στόμφο και σχεδόν να ορκίζεται, πως πλέον θα κυνηγά και θα διεκδικεί τα θέλω του, πως θα αρχίσει να λέει πολλά όχι, πως θα πάψει να αδικεί εμένα υπέρ των άλλων, πως δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ κανενός είδους βύσμα στη ζωή του, πως δε θα δοκιμάσει ποτέ στη ζωή του αλκοόλ, πως δε θα ακολουθήσει ποτέ όσα επιτάσσουν τα πρότυπα της εποχής, πως δεν θα γίνει ποτέ στη ζωή του δήθεν, πως θα κάνει από δω και πέρα όσα πραγματικά επιθυμεί ο ίδιος, πως δε θα βάλει ποτέ στο στόμα του τσιγάρο ούτε για αστείο, πως δεν θα ακολουθήσει ποτέ αυτά που κοροϊδεύει, πως δεν θα ασχοληθεί ποτέ μα ποτέ με διαδικτυακές κουταμάρες τύπου facebook, πως δεν θα ξαναοδηγήσει νυσταγμένος και κουρασμένος, πως θα γίνει επιτέλους πιο κοινωνικός και συμβατικός, πως θα προσέχει τον εαυτό του και δεν θα ξεπερνά τα όρια αντοχής του, πως θα αποβάλει από τη ζωή του όσα τον ενοχλούν και τον χαλούν, πως θα βρει το θάρρος να διατυπώσει σκέψεις και απόψεις που δεν τόλμησε ποτέ...πως...πως...πως...χιλιάδες πως...και πάει λέγοντας...Λίγα από αυτά τήρησα τελικά...Σας τα λέω όλα αυτά, για να σας προϊδεάσω και να σας προετοιμάσω, ούτως ώστε την επόμενη φορά που θα με ακούσετε να λέω με στόμφο πως δεν θα κάνω κάτι ποτέ, να περιμένετε ακριβώς το αντίθετο...Το ποτέ μη λες ποτέ, παλαιότερα δεν πίστευα πως θα μπορούσε να αποδειχθεί τόσο σοφή παροιμία στη ζωή μας και μάλιστα όχι μία, αλλά πολύ περισσότερες φορές...

Εν κατακλείδι, πάμπολλες φορές στη ζωή μου έχω διαπιστώσει πως τα μεγάλα λόγια είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της μεγάλης πλειοψηφίας των συμπολιτών μας...Ειλικρινά δεν ξέρω, τι έχει στο μυαλό του ο καθένας όταν τα εκστομίζει, αλλά αυτό που γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα είναι πως αν η κυβέρνηση αποφάσιζε να φορολογήσει τον Έλληνα για τα μεγάλα λόγια του, τότε το κρατικό έλλειμμα θα εξαφανιζόταν εν ριπή οφθαλμού..Πάντως, δεν είμαι σίγουρα εγώ αυτός που θα υποδείξω σε όλους τους άλλους το σωστό, αφήστε που με τα ηθικοπλαστικά κηρύγματα από παιδί δεν τα πήγαινα καλά στην πραγματικότητα. Εδώ καλά καλά, δεν μπορώ να κάνω καλά και να χειριστώ τον εαυτό μου, με τις παραξενιές του, τα καλά του και τα κακά του, θα τα καταφέρω σε άλλους; ...Αυτά δε γίνονται ποτέ...Και αυτό το ποτέ, πιστέψτε με, ισχύει σε απόλυτο βαθμό αυτή τη φορά και δεν αποτελεί μια ακόμα υπερβολή...

υγ1 Τα λόγια τα μεγάλα που χω πει...στέκονται εκεί και με χαζεύουν...και ύστερα μου δίνουν σαπούνι και σκοινί...και ύστερα σηκώνονται και φεύγουν...Τι φοβερό κομμάτι και αυτό, δε νομίζετε; ...Γεμάτο σκέψη, αυτοκριτική και καθαρή αλήθεια...
υγ2 Σήμερα 6 Σεπτέμβρη είναι τα γενέθλια μου...Σήμερα...Για αυτό μου αφιερώνω το ακόλουθο κομμάτι, το οποίο είναι ένα από αυτά που μου αρέσουν πολύ τελευταία, εκτελεσμένο από μια φωνή που τη συμπαθούσα πολύ από μικρός...Ένα τραγούδι που μιλά για τα ανεκπλήρωτα θέλω του καθενός μας, για τα όνειρα που δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα, για όλους αυτούς που στη ζωή τους δεν κατόρθωσαν να σκίσουν τη θολή γραμμή των οριζόντων και που τα ταξίδια που είχαν ονειρευτεί τα είδαν μόνο σε χάρτες...Για όλους αυτούς, που οι νεανικές του λόξες δεν έχουν περάσει, όσο και αν άπαντες είναι πεπεισμένοι για το αντίθετο...Για όλους αυτούς και για μένα προσωπικά...

Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου...

Όλες αυτές τις ημέρες, ο φτωχός συγγενής κάθεται και παρακολουθεί τις εξελίξεις, τις δηλώσεις και τα γεγονότα που συμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα...Πέρα από τα κλασσικά, τον τελευταίο καιρό είναι πλέον της μόδας και η πολιτική, ύστερα από τις εκλογές και τις αναταράξεις που ακολούθησαν...Πάντοτε παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις, αχρωμάτιστα και με κριτική διάθεση. Αλλά η εντονότερη ενασχόληση τις τελευταίες ημέρες σε συνδυασμό με την πάγια ενασχόληση εις βάθος με τα αθλητικά, μου δημιούργησε κάποιους ενδιαφέροντες (θέλω να πιστεύω...) συνειρμούς και συνδέσμους. Τόσο στην πολιτική όσο και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πέντε κύριοι σχηματισμοί, που άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο κυριαρχούν και κρατούν τις τύχες του χώρου στα χέρια τους...Παρατηρώντας όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες συμπτώσεις και κάποια κοινά γνωρίσματα που εμφανίζονται και ωθούν τη σκέψη να ταιριάξει μια ποδοσφαιρική ομάδα και ένα αντίστοιχο πολιτικό κόμμα. Δημιουργούνται λοιπόν ζευγάρια σχηματισμών, που ταιριάζουν άλλα πάρα πολύ και άλλα λιγότερο μεταξύ τους...Διαβάζοντας τα παρακάτω, πιστεύω πως θα συμφωνήσετε, έστω και εν μέρει μαζί μου...

Ολυμπιακός - ΠΑ.ΣΟ.Κ

Ο Ολυμπιακός και το ΠΑ.ΣΟ.Κ έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα...Και τα δύο ξεκίνησαν σαν λαϊκά κινήματα...Το μεν ΠΑ.ΣΟ.Κ ξεκίνησε υποτίθεται για να βοηθήσει τον απλό λαό, ενώ και ο Ολυμπιακός παλιά θεωρείτο η ομάδα του λιμανιού και της λαϊκής τάξης...Τα χρόνια πέρασαν, οι καταστάσεις άλλαξαν και τώρα και τα δύο πρόδωσαν τις αρχικές τους ρίζες...Παρόλα αυτά και τα δύο έχουν παραδοσιακούς οπαδούς, αλλά και πολλά και ισχυρά ερείσματα στον τύπο...Οι πιο δυνατές εφημερίδες στον κάθε χώρο πρόσκεινται σε αυτούς...Αναλογιστείτε την αύξηση της κυκλοφορίας των αθλητικών εφημερίδων όταν γράφουν για Ολυμπιακό, ξέχωρα από τις κλασσικές κόκκινες οπαδικές εφημερίδες...Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική...Η συντριπτική πλειοψηφία πρόσκειται στη σημερινή κυβέρνηση παραδοσιακά ή όπως λέγεται χαρακτηριστικά στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη...Τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ όσο και ο Ολυμπιακός είχαν πάντα λαοφίλητους και μεγάλους ηγέτες...Τουλάχιστον σαν τέτοιοι πέρασαν στην ιστορία, αν και αυτό είναι συζητήσιμο τουλάχιστον για κάποιους...Στον κόκκινο προεδρικό θώκο κάθισαν ο Γουλανδρής, ο Νταϊφάς, ο Σωκράτης και άλλοι πολλοί...Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ υπήρχε η εμβληματική φιγούρα του Ανδρέα, που επισκίαζε τα πάντα και φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αναλογιζόμενοι όσα ακολούθησαν μετά από αυτόν...Επίσης και οι δύο ήταν κοινώς αποδεκτό πως απαρτίζονταν από έμψυχο δυναμικό με μεγάλες προσωπικότητες..Ο Ολυμπιακός είχε πάντα μεγάλους παίχτες και όταν λέω μεγάλους εννοώ σε όνομα, δημοτικότητα και προβολή και όχι σε προσφορά...Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ...Πάντα είχε πολλούς εν δυνάμει αρχηγούς, με μεγάλη προβολή αλλά με σχεδόν μηδαμινή προσφορά. Αλλά η κυριότερη ομοιότητα τους είναι η ακόλουθη...Και τα δύο μετά από τις απανωτές και πολυετείς επιτυχίες είναι γεμάτα από αλαζονεία..Η αλαζονεία τρέχει από τα μπατζάκια τους και μοιάζουν να μην υπολογίζουν κανένα...Και δεν υπάρχει καλύτερη συνταγή για την καταστροφή, από την άκρατη αλαζονεία..Τροφή για σκέψη...

Παναθηναϊκός-Ν.Δ.

Για μένα, αυτό το ζευγάρι έχει τις περισσότερες ομοιότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα. Ξεκίνησαν και τα δύο σαν οι συνδυασμοί της ελίτ και των πλουσίων, παρότι τώρα τελευταία οι διαχωριστικές γραμμές έχουν πάει περίπατο. Τα στηρίζουν κάποια εκδοτικά συγκροτήματα που απαρτίζονται από αρκετά φανατικούς υποστηρικτές τους, τα οποία πλην όμως έχουν πολύ μικρή παρέμβαση και κυκλοφορία. Μια ακόμη σημαντική ομοιότητα είναι πως παρότι τόσο η ΝΔ όσο και ο Παναθηναϊκός είχαν πρόσφατα κάποιες επιτυχίες, θεωρώ πως και στα δύο υπάρχει μια αίσθηση κατωτερότητας που ακόμα και οι ίδιοι πιστεύουν πως αυτές οι επιτυχίες είναι μια απλή παρένθεση...Και έρχομαι στην πιο σημαντική ομοιότητα που γίνεται εντονότερη λόγω των τρεχουσών συγκυριών...Η περίφημη πολυμετοχικότητα και οι διαμάχες που έχει αυτή προκαλέσει τελευταία...Μετά το τέλος ενός ισχυρού ηγέτη (καπετάνιου-Κωστάκη αντίστοιχα) υπάρχουν τέσσερις δελφίνοι, σε μια ισορροπία τρόμου...Υπάρχει ένας (Τζίγκερ-Ντόρα) που έρχεται από το παρελθόν, έχει ισχυρά στηρίγματα και ήταν πασιφανές πως ήθελαν να αποτύχουν οι προηγούμενοι για να αποδειχθεί η χρησιμότητα τους...Κρυφό τους όνειρο είναι η επιστροφή στην αρχηγία ει δυνατόν με θριαμβευτικό τρόπο και καβάλα στο άλογο...Και οι δύο πάντως έχουν και ισχυρές αντιπάθειες...Υπάρχει άλλος ένας (Βγενόπουλος-Αβραμόπουλος) με εκλεπτυσμένη συμπεριφορά, χωρίς να οξύνει τα πνεύματα, χωρίς πραγματικούς υποστηρικτές αλλά και χωρίς εχθρούς...Τις περισσότερες φορές μιλάει πολύ, χωρίς στην πραγματικότητα να αναφέρει τίποτα ουσιαστικό και εφαρμόσιμο...Στα πηγαδάκια τον αναφέρουν σαν τον 'κύριο ίσως' και με τον τύπο δεν επιθυμούν να έχουν πολλά πολλά...Έχει ενωτικό προφίλ και ελπίζει αυτό να του αποβεί χρήσιμο στην προσπάθεια για γενικότερη ανέλιξη...Υπάρχει ένας ακόμα υποψήφιος (Πατέρας-Σαμαράς) που έχει ισχυρή προσωπικότητα, είναι παρόν στις εξελίξεις μπορεί και συσπειρώνει τον κόσμο, αλλά είναι αμφίβολο αν αυτά αρκούν ως προσόντα για την αρχηγία...Οι αντίπαλοι του, του καταλογίζουν παλιές στραβοτιμονιές (Εθνικός-Πολ.Αν.) αλλά αυτά μοιάζουν σχετικά ξεπερασμένα...Και τέλος υπάρχει και ένας τέταρτος υποψήφιος με απόλυτα λαϊκό προφίλ και λαϊκή απήχηση (Γιαννακόπουλος-Ψωμιάδης)...Άνθρωπος επιτυχημένος ως τώρα στο κομματικό του μετερίζι (μπάσκετ-νομαρχία), γεγονός που ο ίδιος θεωρεί πως του δίνει εξ΄ορισμού το διαβατήριο για μια θέση στην κεντρική ηγεσία. Ο λαός τους αγαπά και τους στηρίζει, έστω και αν οι κακεντρεχείς αντίπαλοι τους θεωρούν ως το άκρον άωτον της γραφικότητας και του ξεπεσμού...

Μετά από όλα αυτά, φαντάζομαι πως δε διαφωνείτε για το προφανές της ομοιότητας, έτσι δεν είναι...

Α.Ε.Κ.-Κ.Κ.Ε.

Και στην περίπτωση αυτή υπάρχουν πολλές και προφανείς ομοιότητες, με πρώτη και βασικότερη την παραδοχή πως και τα δύο αποτελούν λαϊκά κινήματα, που έχουν γερές βάσεις στον απλό λαό...Και τα δύο χαρακτηρίζονται σαν αρνητές των πάντων, καθώς το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν κριτική τις περισσότερες φορές άδικη κατά τεκμήριο, ή τουλάχιστον πάντα χωρίς να προτείνουν κάτι ουσιαστικό...Είναι ο τρίτος πόλος, ανάμεσα στις συμπληγάδες δύο μεγάλων καρχαριών...Έχουν υποστεί κατά καιρούς μεγάλες σφαγές, αλλά αυτό θεωρώ πως δεν τους νομιμοποιεί να φορούν συνεχώς τη μάσκα του αδικημένου και να θεωρούν πως όλοι έχουν βαλθεί να τους κυνηγούν για να τους εξαφανίσουν...Και οι δύο σχηματισμοί έχουν πολλά χρόνια να δουν πραγματική χαρά, αλλά φαίνεται να βολεύονται με τα λίγα, να θεωρούν τη διάκριση ως εφήμερη χαρά, λησμονώντας πως σιγά σιγά συρρικνώνονται πολύ επικίνδυνα...Πραγματική εξουσία σπανίως είχαν στα χέρια τους...Και τις ελάχιστες φορές που την απέκτησαν στα χέρια τους, τη χρησιμοποίησαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τη μεταχειρίζονται και οι μεγάλοι, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων το άλλοθι και το παραμύθι της δήθεν διαφορετικότητας και της ανωτερότητας..

Π.Α.Ο.Κ.-ΛΑ.Ο.Σ.

Στο ζευγάρι αυτό υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, όχι όμως σε τόσο καθοριστικό βαθμό όσο στα προηγούμενα...Και οι δύο θεωρούν στο μικρόκοσμο τους, πως αυτοί είναι η πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση και ενδόμυχα ονειρεύονται να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Έχουν φανατικούς και συνάμα ακραίους οπαδούς και υποστηρικτές και έχουν την τάση να συσπειρώνονται πίσω από έναν αρχηγό με δυνατή προσωπικότητα..Επηρεάζονται τόσο μάλιστα από τον αρχηγό, σε σημείο που να αποδέχονται αμάσητα και άκριτα κάποιες παράξενες και αμφιλεγόμενες επιλογές των προέδρων τους, που γλύφουν εκεί που παλιά έφτυναν...Κατά κύριο λόγο, το σχηματισμό και των δύο εκπροσωπούν στον τύπο κάποιες γραφικές παρουσίες...Εδώ κάπου θεωρώ πως τελειώνουν οι ομοιότητες...Διότι ο ΠΑΟΚ έχει πολύ και μεγάλο λαό σε όγκο και παλμό και είναι ένα καθαρό σωματείο με τεράστια δυναμική και όχι ένας ερμαφρόδιτος σχηματισμός, με καιροσκοπικές τακτικές ως δημιούργημα των συγκυριών της εποχής...

ΑΡΗΣ-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Τόσο στον Άρη όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ η διοίκηση και η ηγεσία είναι έννοιες υπό αμφισβήτηση. Για την ακρίβεια διοικούνται από τα οργανωμένα μέλη τους, που απαρτίζονται από αρκετές συνιστώσες. Στην ουσία είναι και οι δύο καμίνια που βράζουν, αν και τα πρόσφατα αποτελέσματα δημιουργούν έναν τόνο αισιοδοξίας. Στην πραγματικότητα, τόσο ο Άρης όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμμετέχουν για το αποτέλεσμα στο πρωτάθλημα. Μάχονται για να επικρατήσουν επί του αιωνίου αντιπάλου, χωρίς καμία περαιτέρω επιδίωξη, αντί να επιδιώξουν τη συνεργασία που είναι βέβαιο πως θα φέρει γονιμότερα αποτελέσματα. Η κυριότερη όμως ομοιότητα έχει να κάνει πως τόσο ο Άρης όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωταθλητές στην καρδιά τους, προτού καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα...Ποιος ξεχνά τα μεγάλα ποσοστά του κόμματος στις δημοσκοπήσεις μέχρι πριν από έναν χρόνο περίπου; Και ποιος ξεχνά τις μεγάλες μεταγραφές αεροδρομίου που κάνει κάθε καλοκαίρι ο Άρης, που μαζεύουν χιλιάδες κίτρινων οπαδών στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης..Αλλά μόλις ξεκινήσει το πραγματικό πρωτάθλημα ( ή οι εκλογές αντίστοιχα..) μην τον είδατε τον Παναή...

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να αναφέρω σε σχέση με τις ομοιότητες που παρατηρώ μεταξύ των μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων της χώρας και των μεγαλύτερων κομμάτων που καταδυναστεύουν την χώρα. Πρέπει θαρρώ να παραδεχθούμε πως το γεγονός πως υφίστανται τόσες πολλά κοινά σημεία, θα πρέπει να μας προβληματίσει και να μας βάλει σε σκέψη τουλάχιστον...Κυρίως σε σχέση με την πολιτική κατάσταση, όπου τουλάχιστον εκλείπει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν εκλείπει δηλαδή εντελώς, αλλά εμφανίζεται με άλλη μορφή...Είναι ο φανατισμός των χαρτογιακάδων, των διαρροών και των στημένων δημοσιευμάτων και διαφωνιών...Όλοι μιλούν με ποδοσφαιρικούς όρους και όρους εξέδρας. Όλες αυτές οι ομοιότητες θαρρώ πως θα πρέπει να μας προβληματίσουν και να μας βάλουν σε σκέψη...Θα επανέλθω και στο μέλλον επ' αυτού...

υγ1 Αλλά ποιοι περιμένετε να αναφερθούν σε αυτά...Οι Πρετεντέρηδες, οι Ευαγγελάτοι και οι Χατζηνικολάου...

Η βάναυση υποτίμηση της νοημοσύνης μας...

Με αυτά και με αυτά, εισήλθαμε στην τελική ευθεία πριν από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου...Μια εβδομάδα που μοιάζει πάρα πολύ με εβδομάδα των παθών, αφού κατά τη διάρκεια της θα ακούσουμε πολλά και ανούσια πράγματα και θα χρειαστεί να οπλιστούμε με τεράστια υπομονή για να αντέξουμε το Γολγοθά...Τουλάχιστον αν υπήρχε μπροστά η προοπτική της ανάστασης όλα θα ήταν καλύτερα...Δυστυχώς όμως, η ημέρα που θα ξημερώσει μετά από την προσεχή Κυριακή θα είναι εξίσου δύσκολη, για να μην πω χειρότερη, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος...Στην παρούσα δημοσίευση θα θίξω δύο επιμέρους θέματα που συμβαίνουν τις ημέρες αυτές, σε σχέση με τις εκλογές...Όχι ότι θα αλλάξει κάτι, απλά κουβέντα να γίνεται...

Το πρώτο που με ενοχλεί είναι η μεγάλη γελοιότητα που συμβαίνει σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις...Παλαιότερα, έχω εξηγήσει επισταμένως σε δύο απανωτές μάλιστα αναρτήσεις, τον κατευθυνόμενο ρόλο που διαδραματίζουν οι δημοσκοπήσεις στα χέρια των κομματικών επιτελείων και στρατών...Όπως πιθανώς να ξέρετε, στην παρούσα προεκλογική περίοδο, τις δύο τελευταίες εβδομάδες απαγορεύεται η δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων...Προσοχή, απαγορεύεται η δημοσιοποίηση και όχι η διενέργεια των δημοσκοπήσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να διαρρέουν τα αποτελέσματα τους και να παρουσιάζονται καλυμμένα στην κοινή γνώμη...Στο στόχαστρο, βρέθηκαν για μία ακόμη φορά τα blogs, κάποια εκ των οποίων κατηγορήθηκαν ότι παραβίασαν το συγκεκριμένο νόμο και δημοσίευσαν κάποιες δημοσκοπήσεις. Φυσικά η έρευνα δεν πρόκειται να βρει τίποτα, καθώς όπως πιθανώς να ξέρετε τα blogs υπόκεινται σε ειδικό καθεστώς, ενώ θεωρούνται προσωπικά ημερολόγια και όχι ειδησεογραφικά μέσα, άσχετα αν μπροστά σε κάποια ειδησεογραφικά blogs, ωχριούν τα περισσότερα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης...

Δεν ισχυρίζομαι πως ο κόσμος της blogόσφαιρας είναι αγγελικά πλασμένος και ιδανικός...Τουναντίον, υπάρχουν και εδώ νοσηρά φαινόμενα, αλλά ο καθένας κρίνεται για τη σοβαρότητα του και την αξιοπιστία των απόψεων και των πληροφοριών του...Όμως θεωρώ εντελώς υποκριτικό, η ευαισθησία της ελληνικής δικαιοσύνης να εξαντλείται στη φίμωση κάποιων ιστολογίων...Μια τέτοια συμπεριφορά προξενεί πολλά ερωτηματικά στον απλό παρατηρητή, που απλά παρατηρεί τα γεγονότα...Και αυτά τα ερωτηματικά ενισχύονται από την απάθεια με την οποία αντίστοιχα αντιμετωπίζονται οι μεγάλες εφημερίδες και τα μεγάλα κανάλια...Αυτά μπορεί να μη δημοσιεύουν αυτούσιες δημοσκοπήσεις, αλλά κάνουν κάτι χειρότερο...Με εύσχημο τρόπο, αφήνουν να εννοηθεί αυτό που θέλουν να περάσει στον απλό κόσμο, με απώτερο στόχο να τον παρασύρουν προς τα εκεί που επιθυμούν αυτά...Αν δεν πιστεύετε αυτό που σας λέω, αναλογιστείτε το εξής...Μετά τα 2 debates π. χ. όλα τα κανάλια έβγαιναν και έλεγαν πως τα πράγματα έμειναν αμετάβλητα, υπονοώντας ευθέως πως η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων είναι στα επίπεδα που όλοι γνωρίζαμε από τις τελευταίες φανερές δημοσκοπήσεις. Επίσης, πολλές εφημερίδες αναφέρουν ξεκάθαρα πως το μεγάλο στοίχημα των εκλογών είναι το αν θα καταφέρει το ΠΑ.ΣΟ.Κ να κερδίσει την αυτοδυναμία ή όχι, επισημαίνοντας πως τα πάντα είναι οριακά...Εκτός αυτού, μετά τα debates η αντίδραση των εφημερίδων ομοίαζε φρικτά με αυτή που έχουν οι οπαδικές εφημερίδες μετά από το ντέρμπι...Όλοι έβγαζαν νικητή τον εκλεκτό τους και σκαρφίζονταν επιχειρήματα για να το στηρίξουν...Αυτό δεν αποτελεί έμμεση αποκάλυψη δημοσκοπήσεων, με στόχο τη συσπείρωση των ψηφοφόρων; Αλλά και στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν πηγαίνουν πίσω...Τα δικά τους παπαγαλάκια δημοσιεύουν ξεκάθαρα άρθρα του στυλ 'μειώνεται η ψαλίδα', ανεβαίνει η κυβέρνηση κλπ...Αλλά και τα μικρότερα κόμματα στο μέτρο του δυνατού προσπαθούν να επηρεάσουν τους ψηφοφόρους, χρησιμοποιώντας στοιχεία από κρυφά γκάλοπ...Και ρωτάω λοιπόν εγώ τώρα...Τι είναι χειρότερο; Να δημοσιεύεις δημοσκοπήσεις, ή να προσπαθείς να παραπλανήσεις τον κόσμο αναπαράγοντας σενάρια που προκύπτουν από μυστικά γκάλοπ, υπονοώντας αυτά που πραγματικά θέλεις να πεις...Τροφή για σκέψη όλα αυτά, αλλά κυρίως το γεγονός πως η δικαιοσύνη στην πρώτη περίπτωση έσπευσε να αντιδράσει, ενώ στις άλλες περιπτώσεις ποιεί την νήσσαν..

Για αυτό θεωρώ είναι καλύτερο να υπάρχουν φανερά γκάλοπ μέχρι το τέλος της προεκλογικής περιόδου, έστω και αν αυτά χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν από τα κομματικά και τα δημοσιογραφικά επιτελεία...Στο κάτω κάτω σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί ευκολότερα ο απλός λαός να κατανοήσει και να μετρήσει την αξιοπιστία των εταιρειών δημοσκοπήσεων...Το παράδειγμα των πρόσφατων ευρωεκλογών είναι ενδεικτικό, όπου εκεί εν χορώ όλες οι εταιρείες έπεσαν εντελώς έξω...Κάτι τέτοια παραδείγματα, μπορεί επιτέλους να ξυπνήσουν τον λαό, που συνεχίζει υπνωτισμένος να πιστεύει σε ψέματα και φαντάσματα...Καλύτερα λοιπόν να αρθεί η απαγόρευση δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων, διότι ειδάλλως όλοι υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη και την αντίληψη του απλού ψηφοφόρου...

Όπως επίσης καραμπινάτη υποτίμηση της νοημοσύνης μας, είναι και οι τρόποι μέσω των οποίων τα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν να τα εμπιστευτούμε για μια ακόμη φορά...Ειλικρινά, αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι που απαρτίζουν τα κομματικά επιτελεία έχουν καθόλου μυαλό μέσα στο κεφάλι τους, ή είναι εντελώς χαζοί; Εκτός και αν ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές των επικοινωνιολόγων, αλλά και στην περίπτωση αυτή δεν τους λες και έξυπνους...Αντί να φροντίσουν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους και να μην εξαγριώσουν τα πλήθη, αυτοί έχουν βαλθεί να μας σπάσουν τα νεύρα εντελώς...Μας βομβαρδίζουν καθημερινά με ενοχλητικά e-mails και sms, τα οποία μας ενημερώνουν για το καθημερινό πρόγραμμα ομιλιών κάθε κόμματος και του κάθε τυχάρπαστου υποψηφίου...Ταυτόχρονα μας βρωμίζουν τους δρόμους, τα σπίτια και τις εισόδους των πολυκατοικιών με διαφημιστικά κομματικά φυλλάδια, που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τα κοιτάζει κανείς ψηφοφόρος...Για να είμαι δίκαιος, θα πρέπει να πω πως σε σχέση με τις πρόσφατες Ευρωεκλογές, η κατάσταση είναι καλύτερη σε σχέση με τα φυλλάδια και τις αφίσες...Όμως έχει γίνει πολύ χειρότερη, στα πολυάριθμα e-mail και sms, που έρχονται να ταράξουν την ησυχία μας και να μας εκνευρίσουν...Ειλικρινά, ούτε επίτηδες να το έκαναν...Και αυτό το λέω γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει τη σήμερον ημέρα άνθρωπος που δεν έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει και θα επηρεαστεί από ένα ενοχλητικό sms...Ειλικρινά και να είχα στο μυαλό μου να στηρίξω κάποιον(που δεν έχω...), αν μου έστελνε sms, θα τσαντιζόμουν τόσο πολύ, που δε θα τον ψήφιζα έτσι από αντίδραση...Είμαι ένας ώριμος (υποτίθεται...) άνθρωπος με ανοιχτό μυαλό, κρίση και άποψη και αν απεχθάνομαι κάτι στη ζωή μου είναι να υποτιμούν την κρίση και τη νοημοσύνη μου...

Όπως βάναυσα υποτιμούν τη νοημοσύνη όλων μας οι κομματικές συγκεντρώσεις που διεξάγονται στις μεγάλες πόλεις της χώρας...Δεν είμαστε πλέον στη δεκαετία του 80 όπου τότε ενδεχομένως να είχαν σημασία οι κομματικές συγκεντρώσεις και οι κομματικοί διαχωρισμοί...Μια εποχή, στην οποία ακόμη και τα καφενεία ήταν χωρισμένα σε πράσινα και μπλε...Πλέον έχουν παρέλθει σχεδόν 30 χρόνια από τότε και ελπίζω πως ο κόσμος έχει καταλάβει τη μηδαμινή ουσία του πράγματος...Υπάρχουν δυστυχώς όμως ακόμα κάποιοι που παρευρίσκονται σε τέτοιες συγκεντρώσεις και δεν λένε να βάλουν μυαλό...Ξεκαθαρίζω...Το να μένεις κοντά στο κέντρο της Αθήνας και να κατέβεις στην κεντρική συγκέντρωση ενός κόμματος, άντε να το καταλάβω...Το να μπαίνεις όμως σε ένα πράσινο ή γαλάζιο πούλμαν από ένα χωριό, το οποίο να σε μεταφέρει σαν πρόβατο στη μεγάλη συγκέντρωση της Αθήνας, συγχωρήστε με μα το θεωρώ μέγιστη ηλιθιότητα...Είπαμε όλα αυτά είναι ξεφτισμένες έννοιες και αφορούν διεφθαρμένα και άχρηστα κόμματα...Αυτά γίνονταν το 81 και το 85 όταν ο κόσμος πραγματικά προσδοκούσε μάταια μια πραγματική αλλαγή...

Στην προσπάθεια που κάνουν τα κόμματα να κερδίσουν τις εντυπώσεις, προσπαθούν να εμφανίσουν τεχνηέντως πως υπάρχει αθρόα κοσμοσυρροή στις συγκεντρώσεις τους...Για αυτό το λόγο οι μεγάλες συγκεντρώσεις βρίσκονται πάντα υπό την επιμέλεια μεγάλων σκηνοθετών, οι οποίοι προσπαθούν να δώσουν στην κοινή γνώμη μια πλαστή εικόνα...Στην προσπάθεια τους αυτή, αρωγοί είναι οι Πακιστανοί και διάφοροι άλλοι ξένοι άνθρωποι, οι οποίοι αντί λίγων Ευρώ είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν το εκάστοτε κόμμα...Έτσι αν κάνετε τον κόπο και παρευρεθείτε σε συγκεντρώσεις θα δείτε πως πολλοί από αυτούς που ανεμίζουν τις σημαίες είναι ξένοι...Το έχω ζήσει προσωπικά αυτό και στις κεντρικές συγκεντρώσεις του 2000, αλλά και μέσω αυτοπτών μαρτύρων ακόμα και στις πρόσφατες Ευρωεκλογές...Θα πει κανείς βέβαια, πως τόσο άχρηστα και δυσνόητα που είναι τα κομματικά προγράμματα, μόνο οι ξένοι μπορούν να τα καταλάβουν...Επίσης οι ξένοι βοηθούν και στο έργο της διανομής των φυλλαδίων...Μόλις προχθές, χτύπησε το κουδούνι της πολυκατοικίας και μόλις ρώτησα ποιος είναι...άκουσα μια φωνή να αναφωνεί...από το Πάσοκ είμαι (ναι, με τον τόνο στο ά...). Δεν μου φταίνε σε κάτι αυτοί οι άνθρωποι, άλλωστε ταλαίπωροι είναι και αυτοί σαν και εμάς...Μου φταίνε όμως τα κομματικά επιτελεία, οι παρατρεχάμενοι τους και οι σφουγκοκολάριοι τους...

Θέλω να πιστεύω πως ο λαός πλέον δεν πείθεται από τα μεγάλα ξύλινα λόγια και τις ψεύτικες υποσχέσεις και είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος σε σχέση με όλα αυτά...Αν θέλω να ψηφίσω κάποιον συγκεκριμένο υποψήφιο ή κάποιο κόμμα, έχω την κρίση να επιλέξω...Θα μελετήσω το πρόγραμμα του, θα δω την προηγούμενη ζωή του, ενίοτε θα δω και κάποια τηλεοπτική του συνέντευξη...Δεν πρόκειται όμως να επηρεαστώ από τις στημένες διαρροές δημοσκοπήσεων, ούτε από τα χαζά sms και e-mails, ούτε από τα άχρηστα φυλλάδια, ούτε από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, ούτε φυσικά από τις κομματικές συγκεντρώσεις...Λυπάμαι αγαπητοί κύριοι...Αν επιθυμείτε να βρείτε πρόβατα, ξέρετε που θα απευθυνθείτε...Μη μου ξαναχτυπήσετε όμως την πόρτα, διότι στην περίπτωση αυτή η απάντηση μου θα είναι εκκωφαντική...Όπως εκκωφαντικό ελπίζω να είναι και το μήνυμα της κάλπης...

υγ1 Ξέρω πως είμαι αιθεροβάμων και ότι είναι πιθανόν πολλοί να διαφωνούν με όλα αυτά και να σαγηνεύονται ακόμα από τις κομματικές ιδεολογίες και να είναι στρατευμένοι σε διάφορα κόμματα και παρατάξεις...Δεν τους αδικώ, μήτε τους κακολογίζω...Καθένας έχει τις απόψεις του και είναι απόλυτα σεβαστές, αρκεί να είναι τεκμηριωμένες και να προέρχονται από αγνά κίνητρα και όχι να είναι προϊόν συμφέροντος...

υγ2 Ναι τα κόμματα είναι ξοφλημένα, ψεύτικα και χρεωκοπημένα...Αλλά σημαντική ευθύνη έχουμε και εμείς που τα στηρίζουμε...Για την προσωπική ευθύνη εμάς των ψηφοφόρων, σκοπεύω να αναφερθώ αύριο, στην τελευταία μου ανάρτηση σε σχέση με τις προσεχείς εκλογές...Θα γραφτούν σκληρά πράγματα, μα αληθινά...

υγ3 Ως επιμύθιο ένα ακόμη συγκλονιστικό βίντεο με ένα τραγούδι από μια τεράστια φωνή, που λέει συγκλονιστικές αλήθειες, συνοδευόμενο από κάποιες ταιριαστές εικόνες...Υποκλίνομαι στην αλήθεια και στη μαγεία του συγκεκριμένου άσματος...Διότι, σας έχουμε βαρεθεί πλέον όλους και όσο γρηγορότερα το κατανοήσετε, τόσο το καλύτερο και για εσάς και για τη δική μας ψυχική υγεία...