Λίγες σκέψεις για την 28η Οκτωβρίου...

Σήμερα είναι ημέρα εορτής για την Ελλάδα...Σήμερα συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου του 1940, μέρα στην οποία οι Έλληνες αρνήθηκαν να παραδώσουν την πατρίδα τους στις κατακτητικές δυνάμεις...Από Ιστορία δε σκαμπάζω και πολλά, και όποιος θέλει την εξήγηση σε αυτό δεν έχει παρά να σκεφτεί την ποιότητα της ιστορίας που διδαχθήκαμε όλοι μας στο σχολείο...Η πράξη όμως αυτή ήταν ίσως παράλογα γενναία...Μια χούφτα άνθρωποι, χωρίς ικανό εξοπλισμό και χωρίς ιδιαίτερες πολεμικές γνώσεις κατάφεραν σημαντικά χτυπήματα σε δυνάμεις άλλων χωρών και έδωσαν το παράδειγμα και σε άλλους να ακολουθήσουν....

Πέρα από τις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις που οι περισσότεροι πλέον τις βλέπουν σαν ένα έθιμο πλέον, πέρα από τις σημαίες στα μπαλκόνια αυτές τις ημέρες που λειτουργούν σαν ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε την ιστορία μας ενώ συνεχίζουμε να ζούμε σαν αμερικανάκια, πέρα από τη σημαδεμένη αργία στο ημερολόγιο όλων εμάς των υπαλλήλων, υπάρχουν σίγουρα στη εορτή της 28ης Οκτωβρίου πολλά βαθύτερα νοήματα, που αξίζει τον κόπο να τα σκεφτούμε...Η συγκεκριμένη εθνική επέτειος έχει κατά την άποψη μου μερικά χαρακτηριστικά, τα οποία την κάνουν ξεχωριστή...Κατ' αρχάς υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι εν ζωή, οι οποίοι θυμούνται τα γεγονότα και έχουν πολλές αναμνήσεις...Και τις αναμνήσεις αυτών των ανθρώπων, όσο συναισθηματικά φορτισμένες και να είναι, προσωπικά τις λαμβάνω πολύ περισσότερο υπ' όψιν από τα ξερά βιβλία ιστορίας...Φαντάζομαι πως λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποιο γνωστό ή κάποιο συγγενή, που πολέμησε τότε στα βουνά της Ηπείρου, και υπό αυτή την έννοια όλοι έχουμε πληροφόρηση για τα γεγονότα εκ των έσω...Πέρα όμως από αυτό, μπορεί το αρχικό διάστημα του ελληνοϊταλικού πολέμου που ακολούθησε το ΌΧΙ της 28ης Οκτωβρίου να ήταν όντως θριαμβευτικό για την Ελλάδα, όμως η συνέχεια με τη γερμανική εισβολή παρά τις ηρωικές αντιδράσεις, τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο που ακολούθησε, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για το γεγονός ότι η Ελλάδα καταστράφηκε τότε...Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως και οι ήττες δεν είναι χρήσιμες...Ίσα ίσα που σαν Έλληνες, είναι ανάγκη να σκεφτούμε τα γεγονότα αυτά, και να εξάγουμε συμπεράσματα τα οποία είναι ικανά να μας βοηθήσουν και στη ζωή μας από εδώ και πέρα...Ότι δηλαδή, θα έπρεπε να κάνει ένα κανονικό βιβλίο Ιστορίας δηλαδή...

Πρώτο και κύριο είναι το νόημα της αντίστασης...Αν σκεφτεί κάποιος ψυχρά τα γεγονότα του 1940 και έπειτα, μπορεί ίσως να εξάγει το συμπέρασμα πως το αποτέλεσμα της όλης αντίστασης ήταν προδιαγεγραμμένο για τη χώρα μας, από τη στιγμή που αποφάσισε να τα βάλει με τα θηρία της εποχής...Όμως, το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου για μένα είναι ακριβώς αυτό...Πως κανείς αγώνας και καμία διεκδίκηση δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη, όταν είναι δίκαια και όταν ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος και αφήνει πίσω τις κόντρες και τις έριδες...Αυτή η άρνηση της υποταγής στον πιο δυνατό, η διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας στο μέγιστο βαθμό και ο αγώνας για τα πάτρια εδάφη θα πρέπει και εμάς τους σύγχρονους Έλληνες να μας αφυπνίσουν και να μας διδάξουν...Αν ακούει δηλαδή κανείς...

Ένα άλλο ερώτημα που θαρρώ πως αβασάνιστα σχεδόν έρχεται στο νου των περισσότερων από εμάς, είναι ποια θα ήταν η αντίδραση της σημερινής Ελλάδας σε μια αντίστοιχη πρόκληση όπως αυτή του 1940...Πως θα αντιδρούσε η δική μας η γενιά δηλαδή...Με ηρωισμό ή θα έβαζε την ουρά στα σκέλια;...Θα σας πω εγώ την άποψη μου...Ξέρω κατ' αρχάς πως είναι απίθανο να συμβεί κάτι παρόμοιο τη σημερινή εποχή...Σήμερα με τα έξυπνα όπλα και τους υπερσύγχρονους εξοπλισμούς, οι πόλεμοι διαρκούν ελάχιστες ημέρες συνήθως...Ξέρω επίσης πως πολλοί πιστεύουν πως ακόμη και ο σύγχρονος Έλληνας μόλις δει τα σκούρα, θα αντισταθεί και αυτός ηρωικά...Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω όμως...Όλοι εμείς οι σημερινοί Έλληνες είμαστε τόσο πρόθυμοι να διχαστούμε για την πιο ασήμαντη αφορμή, που είναι πανεύκολο για τον κάθε είδους κατακτητή να επιτύχει το σκοπό του...Έτσι και αλλιώς, σήμερα αποκλείεται να μας ζητήσει κανένας ξένος με τελεσίγραφο τα εδάφη μας...Σήμερα, με την τόση αποχαύνωση και τη διχαστική τάση που μας διακατέχει άπαντες, δεν χρειάζεται να μας ρωτήσει καν...Ας απευθυνθεί κατευθείαν στους κρατούντες, για να πάρει το τυπικό ΟΚ και όσο για εμάς, όταν ίσως ξυπνήσουμε από το λήθαργο ίσως καταλάβουμε το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας...

Σκεπτόμενος πάντως τα γεγονότα του 1940, αλλά και αυτά που ακολούθησαν, έχω να αναφέρω πως σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας οι Έλληνες είχαν το χαρακτηριστικό πως ενώνονταν απέναντι στον εξωτερικό εχθρό, όμως στη συνέχεια τα γκρέμιζαν όλα με εμφύλιες διαμάχες και σπαραγμούς...Για αυτό δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι την γερμανική κατοχή διαδέχτηκε ο εμφύλιος πόλεμος όπου Έλληνες δολοφονούσαν Έλληνες και μάλιστα τα θύματα του πολέμου αυτού, ήταν περισσότερα από τα θύματα των συγκρούσεων με τις δυνάμεις του άξονα, αν μας λέει κάτι αυτό..Για να μην θυμηθώ ενδεικτικά τη δολοφονία του Καποδίστρια και τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, λίγα μόλις χρόνια ύστερα από την επανάσταση του 1821...Για αυτό ακόμα και σήμερα δε φοβάμαι κανέναν εξωτερικό εχθρό, ούτε θεωρώ πως κανείς ξένος είναι υπεύθυνος για τη γενικότερη κατάντια μας ως χώρα...Αντίθετα φοβάμαι και τρέμω, τον εχθρό που είναι εντός των πυλών, αυτός που είναι έτοιμος να προδώσει τα πάντα, που είναι αποχαυνωμένος στον καναπέ του και ατενίζει ναρκωμένος τα πράγματα γύρω του, και που βλέπει τον απέναντι συμπατριώτη του σαν θανάσιμο εχθρό στο όνομα μιας διαφωνίας για εντελώς ασήμαντη και γελοία αφορμή...Αυτόν όχι μόνο τον φοβάμαι, αλλά τον τρέμω...

Πριν από 70 χρόνια, ένας ξένος πρέσβης έστειλε τελεσίγραφο στη χώρα μας και ζήτησε στην ουσία να τις παραδοθούν τα εδάφη της χώρας και τα σκήπτρα της...Η απάντηση ήταν φυσικά ένα μεγαλοπρεπές ΌΧΙ (του λαού φυσικά και όχι του δικτάτορα...) που συνοδεύτηκε με αγώνα, μάχες και ηρωικές πράξεις αντίστασης...70 χρόνια μετά η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας έχει παραδοθεί και με τη βούλα στους ξένους, χωρίς να μας τη ζητήσουν αυτοί, αφού εμείς οι ίδιοι το αιτηθήκαμε αυτό...Όσο για τα εδάφη, υποτίθεται πως ακόμη είναι δικά μας ακόμη...Τώρα είμαι περίεργος να δω ποια θα είναι η απάντηση του λαού, αν και δεν έχω αυταπάτες...Όσο για την απάντηση των σημερινών πολύχρωμων δικτατόρων, επίσης είναι δεδομένη...Το μπαλάκι λοιπόν για μια ακόμη φορά σε εμάς...

Και τώρα όλοι μπορείτε εύκολα να διαφωνήσετε...Ή να βάλουμε κάτω τα πράγματα και να σκεφτούμε όλοι μαζί...

Επιτέλους...Μουντιάλ...

Είναι πραγματικό ευτύχημα για τις ημέρες που ζούμε, το γεγονός πως βρισκόμαστε μόλις 2 ημέρες μακριά από την έναρξη και του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου...Και λέω ευτύχημα, γιατί το βρίσκω σαν μια πολύ καλή αφορμή για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια των ημερών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε γενικότερο επίπεδο...Για αυτόν ακριβώς το λόγο, επέλεξα να αφιερώσω δύο αναρτήσεις με αφορμή την έναρξη του καλοκαιρινού ποδοσφαιρικού πανηγυριού...Η παρούσα αφορά κάποιες γενικές σκέψεις για το θεσμό μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών, καθώς και κάποιες προσωπικές εκτιμήσεις και η δεύτερη που θα ακολουθήσει θα περιλαμβάνει κάποιες ιδιαίτερες στιγμές από τα Μουντιάλ, που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου...

Το Μουντιάλ είναι φίλοι μου, από τα γεγονότα που σημαδεύουν ακόμη και τη ζωή ενός ποδοσφαιρόφιλου που σέβεται τον εαυτό του και παρακολουθεί τουλάχιστον το 90% των αγώνων της διοργάνωσης...Και ένας από αυτούς είμαι και εγώ αναμφισβήτητα...Διότι, ναι μεν ξέρω πως όλη η Ελλάδα θα στηθεί μπροστά στην οθόνη το Σάββατο για να παρακολουθήσει τον αγώνα της Εθνικής μας ομάδας με τη Ν. Κορέα, αλλά πόσοι άραγε από εσάς έχετε σκοπό να παρακολουθήσετε τις τιτανομαχίες για παράδειγμα Σλοβενίας-Αλγερίας, Σλοβακίας-Νέας Ζηλανδίας ή Ονδούρας-Ελβετίας, όπως θα κάνω εγώ; Και ειδικά φέτος, που το Παγκόσμιο Κύπελλο ναι μεν διεξάγεται πολύ μακριά, πλην όμως σε ώρες παρόμοιες με τις δικές μας και έτσι δεν είμαστε αναγκασμένοι να ξενυχτάμε, ούτε να παρακολουθούμε ματς πρωί πρωί...Αν και να σας πω την αλήθεια, είμαι της άποψης πως τα Μουντιάλ για τα οποία κάναμε τέτοιες θυσίες για να τα παρακολουθήσουμε, μας αποτυπώνονται καλύτερα στο μυαλό και τα θυμόμαστε με μεγαλύτερη νοσταλγία...Είναι βέβαια και το άλλο...Ο καιρός περνά τόσο γρήγορα, που περνάνε τόσο γρήγορα τα τέσσερα χρόνια που μεσολαβούν μεταξύ των Μουντιάλ και μόλις φτάνει η ώρα, τότε διαπιστώνουμε πως ακόμη μια τετραετία έχει φορτωθεί στην πλάτη μας...Μου φαίνεται πως τη ζωή μας, θα πρέπει να τη μετράμε με βάση τα Μουντιάλ...Σε ότι με αφορά, στο Μουντιάλ του 1990 ήμουν στο Δημοτικό, του 1994 στο Γυμνάσιο, το 1998 στο Λύκειο, το 2002 στο Πανεπιστήμιο, το 2006 με πολλά προβλήματα και τώρα εργαζόμενο νιάτο (ή όχι και τόσο νιάτο αν προτιμάτε...)... Πάντως μου φαίνεται πως με έχει ήδη χτυπήσει αυτή η φρενίτιδα που χτυπάει τόσο πολύ κόσμο διεθνώς κάθε που λαμβάνει χώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο και όλα πλέον τα μετρώ και τα υπολογίζω με βάση αυτό...

Υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι που διατείνονται πως όσο περνούν τα χρόνια, η ποιότητα των Μουντιάλ φθίνει και η προσμονή για αυτό ολοένα και μειώνεται και ίσως να μην έχουν και άδικο...Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει φυσικά η γενικότερη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου...Σήμερα στο ποδοσφαιρικό στερέωμα επιτυχημένος θεωρείται όχι αυτός που κατακτά πολλά τρόπαια, αλλά αυτός που κάνει τις περισσότερες διαφημίσεις και έχει τους περισσότερους και συνάμα τους μεγαλύτερους χορηγούς πίσω του...Σήμερα η τηλεόραση έχει κατακλυστεί από διαφημίσεις με πρωταγωνιστές μεγάλους ποδοσφαιρικούς αστέρες με ευρηματικά στόρι...Βέβαια τα concept έχουν αναβαθμιστεί και έτσι δε βλέπουμε τα γραφικά του παρελθόντος...Δεν ξέρω ποιος θυμάται τον Πελέ να διαφημίζει γνωστή πιστωτική κάρτα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και να σχολιάζει τα ματς σε ελληνικό κανάλι, ξεκινώντας πάντα με τη φράση κλισέ "It was a very tough game...!!!" Πάντως, η εμπορευματοποίηση είναι ένα υπαρκτό θέμα, που μετριάζει τη χαρά κάθε αγνού ποδοσφαιρόφιλου...

Εκτός όμως από την προφανή εμπορευματοποίηση του αθλήματος, υπάρχει και η ποδοσφαιρική υποβάθμιση του όλου προϊόντος...Παλιά το Μουντιάλ διεξαγόταν και όλοι οι ποδοσφαιριστές που ελάμβαναν μέρος, ήταν ζήτημα να είχαν συμμετάσχει σε 30 το πολύ αγώνες με την ομάδα τους, τη συγκεκριμένη σεζόν...Σήμερα οι ποδοσφαιριστές των μεγαλύτερων ιδίων ομάδων έχουν παίξει τουλάχιστον 60 ματς και αυτό είναι λογικό να υποβαθμίζει το θέαμα, αφού η κούραση είναι δεδομένη, έστω και αν όλοι προσπαθούν να τονώσουν τις αντοχές τους...!! Πέρα από αυτό σήμερα υπάρχει υπερπληθώρα ποδοσφαίρου και τηλεοπτικών μεταδόσεων όλη τη χρονιά...Σχεδόν καθημερινά ολόκληρη τη σεζόν υπάρχουν στην τηλεόραση αγώνες ποδοσφαίρου, η υπερπροσφορά των οποίων είναι λογικό να κουράζει τους θεατές (όχι εμάς...). Πλέον δηλαδή ελάχιστα νέα πράγματα μπορείς να περιμένεις...Όσοι συζητήσετε με παλιότερους ποδοσφαιρόφιλους (τουλάχιστον 50 ετών) θα σας πουν πως θυμούνται με νοσταλγία τα Μουντιάλ του 70, του 82 και του 86...Τα θυμούνται έντονα διότι τότε δεν υπήρχαν πολλές τηλεοράσεις και στις λίγες διαθέσιμες χτυπούσε η καρδιά του νεαρού που διψούσε να δει καλό ποδόσφαιρο...Τα θυμούνται διότι τότε όλοι ήθελαν να δουν τις ομάδες για τις οποίες άκουγαν στα ραδιόφωνα ή διάβαζαν στις εφημερίδες, αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να τις παρακολουθήσουν ιδίοις όμμασι..Να δουν την υπερηχητική Βραζιλία του Πελέ το 70, ή εκείνο τον κοντό δαίμονα που ονομαζόταν Μαραντόνα και έκανε την γνωριμία του με το ελληνικό κοινό με εκείνα τα ανεπανάληπτα σλάλομ το 1986, ή να δουν την καλύτερη Βραζιλία όλων των εποχών κατά πολλούς με Σόκρατες, Ζίκο, Φαλκάο κλπ να πιάνεται κορόιδο το 1982 στο Μουντιάλ της Ισπανίας, από τους μάστορες Ιταλούς του Μπέαρζοτ, του Τζοφ, του Σιρέα, του Καμπρίνι, του Ταρντέλι, και του Πάολο Ρόσι...Ή να δουν τις μεγάλες ομάδες της Λατινικής Αμερικής με ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν κατά κύριο λόγο στα εθνικά πρωταθλήματα και ήταν παντελώς άγνωστοι στον ευρωπαϊκό χώρο...Άλλες εποχές φίλοι μου...Σήμερα, τι καινούριο να έχει να μας προσφέρει το Παγκόσμιο Κύπελλο; Να μας εκπλήξουν οι Αργεντίνοι ή οι Βραζιλιάνοι, τους οποίους τους έχουμε δει πάνω από 20 φορές τον καθένα στο πρωτάθλημα που αγωνίζεται, μόνο φέτος; Εκτός και αν εμφανιστεί κανένας απίθανος τύπος από την Ονδούρα, τη Βόρεια Κορέα ή τη Νέα Ζηλανδία...Διότι με όλους τους άλλους έχουμε συστηθεί προ πολλού...

Παρόλα αυτά, το Μουντιάλ αποπνέει μια δική του διαφορετικότητα, η οποία ακόμα συναρπάζει τον απλό ποδοσφαιρόφιλο, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη ποδοσφαιρική διοργάνωση...Κάποιοι ισχυρίζονται πως πχ το Champions League είναι καλύτερο και θεαματικότερο σαν διοργάνωση, αλλά προσωπικά διαφωνώ κάθετα...Στο Champions League είναι μαζεμένες οι πιο πλούσιες ομάδες με παίχτες λεγεωνάριους μισθοφόρους και έτσι η οποιαδήποτε έννοια ομάδας ιδέας πηγαίνει εξαρχής περίπατο...Ενώ στο Μουντιάλ, τα ίδια αστέρια αγωνίζονται για τα χρώματα της πατρίδας τους, ενώ πέρα από αυτό στο μίνι αυτό πρωτάθλημα του ενός μήνα με τους νοκ άουτ αγώνες υπάρχουν ελπίδες ακόμα και για το Δαβίδ σε ένα ματς χωρίς επαναληπτικό να κερδίσει τον ποδοσφαιρικό Γολιάθ...Και αυτό το στοιχείο δεν απαντάται σε απολύτως καμία διασυλλογική διοργάνωση πλέον...

Όσο για τα φαβορί και τις εκτιμήσεις μου; Πιστεύω πως το κύπελλο θα το σηκώσει κάποιο από τα γνωστά φαβορί...Εκπλήξεις είναι πιθανόν να γίνουν αλλά δε βλέπω πως ομάδες σαν την Πορτογαλία, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Παραγουάη, τη Χιλη ή τη Γκάνα και το Καμερούν να φτάνουν πάρα πολύ ψηλά...Λογικά πιστεύω το κύπελλο θα το πάρει μια από τις γνωστές Βραζιλία, Ιταλία, Αργεντινή, Ισπανία και λόγω απόδοσης παιχτών και εμπειρίας, αλλά κυρίως λόγω προγράμματος και διασταυρώσεων μετέπειτα...Η Αγγλία έχει πολύ καλή κλήρωση και διασταυρώσεις και θεωρητικά δύναται να φτάσει άνετα ως τους 4 αλλά ποιος μπορεί να εμπιστευτεί μια ομάδα με τόσο κόμπλεξ και τόσα συμπλέγματα; Γερμανία και Γαλλία δε βλέπω με τίποτα για ψηλά...Η Ολλανδία έχει καλή ομάδα, αλλά στους 8 σταυρώνει με Βραζιλία και εκεί θα φανεί από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη...Αν περάσει, τότε όλα γίνονται...Η Αργεντινή αν περάσει τον όμιλο πρώτη, τότε είναι ικανή για το κύπελλο κατ' έμέ...Πολύ κομβικό θεωρώ την πιθανή αναμέτρηση στους 8 μεταξύ Ιταλίας - Ισπανίας...Εκεί οι κουρασμένοι αλλά πλήρεις Ισπανοί δεν θα βρουν το φάντασμα του Ντοναντόνι όπως στο προηγούμενο Euro, αλλά τη νεανική σκουάντρα ατζούρα του καθηγητή Μαρτσέλο Λίπι στην τελευταία του εμφάνιση στον πάγκο της Ιταλίας...Μακάρι να το πάρει, αλλά το θεωρώ πολύ δύσκολο για δεύτερη συνεχόμενη φορά...Τελοσπάντων, όλα αυτά είναι θεωρητικά και είμαι της άποψης πως μετά την τέλεση της πρώτης αγωνιστικής σε όλους τους ομίλους θα μπορούμε να πούμε περισσότερα για την τύχη και την πορεία κάθε φαβορί...Εγώ από τα φαβορί στηρίζω πάντως κλασσικά Αργεντινή και Ιταλία...Όσο για τα πουλέν μου; Αυτά είναι δύο...Το πρώτο είναι η Σερβία, μια ομάδα που στην παρούσα φάση έχει πάρα μα πάρα πολύ ταλέντο (Κουζμάνοβιτς, Γιοβάνοβιτς, Πάντελιτς, Ζίγκιτς, Βίντιτς, Κράσιτς, Στάνκοβιτς, Ιβάνοβιτς κλπ) αλλά έχει και στον πάγκο της την αλεπού, που ακούει στο όνομα Ράντομιρ Άντιτς, η παρουσία του οποίου αποτελεί εχέγγυο για να μην παρουσιαστούν οι Σέρβοι απείθαρχοι ως συνήθως...Είναι σε πολύ δύσκολο και ανοιχτό όμιλο (με Γερμανία, Γκάνα και Αυστραλία), αλλά αν περάσουν τότε είναι ικανοί για το καλύτερο...Και το δεύτερο πουλέν μου και το μεγαλύτερο; Φυσικά η ανυπέρβλητη Ουρουγουάη, μια ομάδα με ιστορία, δυναμισμό και πολλές ικανότητες...Είναι και αυτή σε πολύ δύσκολο όμιλο με το υπολογίσιμο Μεξικό και τη διοργανώτρια Νότια Αφρική (με ότι αυτό συνεπάγεται...)Τους περιμένω όμως πολύ δυνατούς όπως πάντα, και την Παρασκευή το βράδυ ελπίζω να τους δω να κατατροπώνουν την ψηλομύτα Γαλλία...Αν η σελέστε καταφέρει να προκριθεί έστω και σαν δεύτερη, τότε ποιος δε θα φοβηθεί μια αναμέτρηση νοκ άουτ με τη φοβερή και σφριγηλή παρέα του Ντιέγκο Φορλάν, του Λουίς Σοάρες, του Έντισον Καβάνι και φυσικά του τεράστιου Σεμπάστιαν Λόκο Αμπρέου...

Αυτά είχα να αναφέρω για τη μεγάλη γιορτή, που ξεκινά μεθαύριο...Με την ελπίδα να μας ανταμείψει αν όχι με φοβερό θέαμα, τουλάχιστον με συναρπαστικά ματς, όμορφες ιστορίες και άγνωστους ήρωες της μία νύχτας...Βλέπετε φίλοι μου...Υπάρχουν και στην Ελλάδα φίλαθλοι που πέρα από τη δεδομένη και μεγάλη αγάπη για την ομάδα τους, μπορούν να χαίρονται με το ποδόσφαιρο γενικότερα, παρακολουθώντας το σε πιο σφαιρική άποψη...Και ένας από αυτούς είναι και αναμφισβήτητα και η αφεντιά μου...

υγ1 Φυσικά, είναι δεκτά όλα τα e-mail σας με διαφωνίες και προτάσεις σας για το Μουντιάλ...

υγ2 Για την Εθνική του Ρεχάγκελ δεν έχω να πω κάτι προς το παρόν, διότι θέλω να έχω το πρώτο δείγμα...Όχι ότι δεν ξέρω ποιοι θα αγωνιστούν βασικοί και κυρίως με ποιο τρόπο θα αγωνιστεί η ομάδα...Αισιόδοξος ιδιαίτερα δεν είμαι να σας πω την αλήθεια...Αλλά ποιος μπορεί να τα βάλει με αυτό το ανυπέρβλητο άστρο του Ότο, το οποίο ακόμη δεν έχει σταματήσει να φέγγει;