Εξηγώντας...την ανεξήγητη απάθεια...

Μέσα στο χρόνο που σιγά σιγά μας αδειάζει τη γωνιά, οι αλλαγές που έλαβαν χώρα στη ζωή όλων μας ήταν κοσμογονικές..Κεκτημένα πολλών δεκαετιών, προγραμματισμοί πολλών χρόνων, συνθήκες ζωής και σχέδια απλών καθημερινών ανθρώπων, μέσα σε μια νύχτα αποτέλεσαν παρελθόν...Καλώς ή κακώς, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είχε χτίσει μια ζωή και κάποια μελλοντικά όνειρα, πάνω στη βάση μιας αξιοπρεπούς εργασίας, τα εισοδήματα από την οποία ήταν ως ένα βαθμό ικανά για να ανταποκριθούν στα όνειρα αυτά...Πλέον όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει...Οι περικοπές αγγίζουν σχεδόν τους πάντες, ρίχνουν την ψυχολογία όλων μας και μας φέρνουν μπροστά σε διάφορα αδιέξοδα, τα οποία ίσως πιστεύαμε πως δεν θα αντιμετωπίσουμε ποτέ...

Εκείνο όμως που μου προξενεί τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι το πόσο εύκολα όλοι μας κατάπιαμε τα μέτρα και τις αυξήσεις, χωρίς να αντιδράσουμε στο παραμικρό...Εδώ έχει γκρεμιστεί το σύμπαν, έχουν έρθει τα πάνω κάτω, τίποτε δεν πάει καλά, όλοι ασφυκτιούμε και παρόλα αυτά οι αντιδράσεις είναι από μηδαμινές έως ανύπαρκτες, όσο και αν είναι βέβαιο πως όλοι βαυκαλιζόμαστε για το αντίθετο...Είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι και πεσμένοι σε μια ιδιότυπη νιρβάνα και όταν θα ξυπνήσουμε θα είναι πλέον πάρα μα πάρα πολύ αργά...Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της υποτιθέμενης κυβέρνησης...Το γεγονός δηλαδή πως παίζοντας το επικοινωνιακό παιχνίδι άριστα με την αμέριστη συμβολή των μέσων ενημέρωσης έχει καταφέρει να κάνει το μαύρο άσπρο και να μας παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς μοιάζει να αρκεί σε πολλούς από εμάς...

Κατ' αρχάς ακούω καθημερινά πολλούς να τα έχουν με το ΔΝΤ το Στρος Καν, τον Όλι Ρεν και τα υπόλοιπα μέλη της παγκόσμιας κουστωδίας, λες και οι πραγματικοί υπαίτιοι είναι αυτοί...Και σε μένα ξέρετε, το ΔΝΤ σαν οργανισμός μου είναι απεχθέστατος και κατάπτυστος, όμως αν δεν κάνω λάθος δεν εισήλθε με τη βία στη χώρα...Αντιθέτως, την πόρτα την άνοιξαν και τους προσκάλεσαν οι γνωστοί προδότες της χώρας, οι οποίοι συλλήβδην τώρα σκούζουνε πως νοιάζονται για το καλό της χώρας και αντιμάχονται κάθε μέρα με τη σκληρή τρόικα για να επιτύχουν ότι καλύτερο...Το παιχνίδι που παίζεται είναι φανερό και όποιος δεν το κατανοεί απλά εθελοτυφλεί...Μάλιστα για να γίνει η όλη φάση ακόμη περισσότερο πειστική, αφήνουν στην αρχή να διαρρεύσουν σενάρια δυσχερέστερα από αυτά που εντέλει θα εφαρμοστούν, απλά και μόνο για να υπάρξει στο τέλος μια μικρή βελτίωση και να μας παραμυθιάσουν πως μετά από λυσσαλέα μάχη με την σκληρή τρόικα επέτυχαν κάποιες βελτιώσεις...Βελτιώσεις που μοιάζουν με ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο, ενώ ο ασθενής είναι βαριά άρρωστος και η κατάσταση του μοιάζει να μην είναι αναστρέψιμη...Το ίδιο σκηνικό διαδραματίζεται και σε διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις...Το σενάριο έχει ως εξής...Στο πάνελ υπάρχει πάντα κάποιος που υποστηρίζει πως η κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι περισσότερο τολμηρή και να προχωρά τις αλλαγές με γρηγορότερο ρυθμό...Χωρίς σάλιο δηλαδή, σε απλά ελληνικά...Εκείνη τη στιγμή, πετάγεται ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και αντιδρά λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν όταν ο λαός δεινοπαθεί να ληφθούν ακόμη περισσότερα μέτρα...Περνάνε έτσι την εικόνα ότι και καλά παίρνουν τα μέτρα με πόνο ψυχής...Έβλεπα μια τέτοια εκπομπή την περασμένη εβδομάδα...Στο ρόλο του πρώτου ήταν ο Μάνος και στου δεύτερου ο Χρυσοχοίδης...Δεν άντεξα να δω πάνω από πέντε λεπτά...Είχα φάει προηγουμένως και βλέποντας τα πρόσωπα όλων τους, μου ερχόταν τάση για εμετό...Υπάρχουν όμως πραγματικά κάποιοι βουλευτές που φαίνονται να αντιδρούν και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν και στην παραίτηση...Μοιάζουν σιγά σιγά να καταλαβαίνουν οι τριακόσιοι χαραμοφάηδες πως η οργή του λαού όσο περνά ο καιρός γιγαντώνεται..Για αυτό και τελευταία έχω ακούσει πάμπολλα περιστατικά βουλευτών που πηγαίνουν να φάνε σε εστιατόρια και μόλις γίνονται αντιληπτοί από τον απλό κόσμο, τρώνε το κράξιμο και το βρίσιμο της αρκούδας, ενώ πολλές φορές το μενού από δω και στο εξής ενδέχεται να περιλαμβάνει και ολίγη από καρπαζιές...Σαν αυτές που ρίχνουν όλοι τους, τόσα χρόνια στο σβέρκο του δύσμοιρου λαού...

Τα μέσα ενημέρωσης είναι πολύτιμοι αρωγοί σε κάθε περίπτωση του αρρωστημένου συστήματος...Ανακαλύπτουν κάποιες όντως υπαρκτές περιπτώσεις υπερβολικών μισθών κάποιων βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων με παχυλά επιδόματα και τις κάνουν σημαία, γενικεύοντας τα συμπεράσματα τους, προτρέποντας τον τηλεθεατή να πει το κλασσικό "καλά τους κάνουν και τους κόβουν μισθούς και συντάξεις"...Για κάθε ένα κραυγαλέο παράδειγμα δημοσίου υπαλλήλου, υπάρχουν χιλιάδες ακόμη υπάλληλοι, που περιμένουν φέτος μάταια το δώρο των Χριστουγέννων μπας και μπαλώσουν κάποια οικονομική τρύπα...Σε γενικές γραμμές προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα διχόνοιας μεταξύ του λαού, ούτως ώστε η μια κοινωνική τάξη και το κάθε επάγγελμα να εναντιώνεται με το άλλο...Για παράδειγμα, οι μεν ιδιωτικοί υπάλληλοι ωθούνται να τα βάλουν με τους δημοσίους υπαλλήλους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες με τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι με τους εμποροϋπάληλλους και πάει λέγοντας...Όταν κάποτε όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, πως πραγματικοί εχθροί δεν είναι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, αλλά αυτοί που μας κυβερνάνε τόσο ίσως όλοι αυτοί πάρουν τις αντιδράσεις μας στα σοβαρά...

Επειδή όμως στην Ελλάδα όλοι εμείς είμαστε παραδοσιακοί τύποι και τηρούμε τα έθιμα μας, σπεύδουμε να συμμετέχουμε στις απεργίες και στις διάφορες κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα μια φορά το μήνα...Έτσι έχει καταντήσει στην Ελλάδα το δικαίωμα της απεργίας...Πατροπαράδοτο έθιμο...Σε αυτό φυσικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι συνδικαλιστές εργατοπατέρες που αρκούνται σε κάποιες δηλώσεις υποτιθέμενης διαφωνίας, απλά και μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του απλού κόσμου...Με τη συμπεριφορά τους αυτή, έχουν καταφέρει να γίνεται γενική απεργία για παράδειγμα στην Αθήνα, να μαζεύονται στο κέντρο καμιά πενηνταριά χιλιάδες διαδηλωτές και αυτό να διαφημίζεται σαν τεράστια επιτυχία...Και δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που σιχαίνεται τη συμπεριφορά τους και τον υποχθόνιο ρόλο τους...Την ίδια στιγμή, οι Άγγλοι που όλοι εμείς αρεσκόμαστε να τους αποκαλούμε φλώρους, προέβησαν σε τεράστιες διαδηλώσεις για τις αυξήσεις των διδάκτρων στα πανεπιστήμια..Οι ξενέρωτοι οι Γάλλοι πάλι, βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για να διαδηλώσουν και δεν γυρίζουν πίσω αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα τους....Μόνο εδώ μια εθιμοτυπική απεργία θεωρείται μαζικός αγώνας...Ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουμε για παράδειγμα αδιαμαρτύρητα να υφιστάμεθα συνεχείς αυξήσεις ΦΠΑ, να πληρώνουμε τα καύσιμα για χρυσάφι και ο δείκτης της ανεργίας να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και ταυτόχρονα εμείς να μη μιλάμε καθόλου...Αυτή και αν είναι κατάντια, με όλη τη σημασία της λέξεως...

Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον πολύ σημαντικό παράγοντα που ακούει στο όνομα φόβος...Όταν βλέπουμε το μέλλον μπροστά μας να διαγράφεται μαύρο και δυσοίωνο, τότε είναι ως ένα σημείο λογικό να τρέμουμε σαν το ψάρι μπας και χάσουμε έστω και τα μικρά κεκτημένα που έχουμε στην κατοχή μας και τα οποία μπορεί απλά να περιορίζονται σε μια αξιοπρεπή εργασία που να μας εξασφαλίζει σχεδόν τα προς το ζειν...Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε απλά κάποιοι φοβισμένοι υπαλληλάκοι, που φοβούνται να υψώσουν το ανάστημα τους και να διεκδικήσουν κάτι που ίσως και να τους αξίζει...Φυσικά ο φόβος εκπορεύεται και αυτός από ψηλά και καλλιεργείται με τέχνη...Ακόμη και τα προβοκατόρικα επεισόδια που συμβαίνουν εκτός λογικής πολλές φορές, θαρρώ πως αυτό το σκοπό έχουν...Να φοβίσουν τον απλό άνθρωπο που ναι μεν αισθάνεται τον κόμπο να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από το λαιμό του, πλην όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει το κλίμα εκφοβισμού...Αλλά και τα μέσα συνέχεια μας φοβίζουν και μας απειλούν πως αν δε συμμορφωθούμε η χώρα θα χρεοκοπήσει και έτσι εμείς σκύβουμε το κεφάλι, το βουλώνουμε και απλά περιμένουμε τα χειρότερα...Όσο χειρότερα από τον πάτο δηλαδή μπορεί να υπάρξει...

Και η ζωή συνεχίζεται και τα επόμενα μέτρα δεν θα αργήσουν να φανούν, ίσως φτιασιδωμένα με ένα ωραίο και εύπεπτο περιτύλιγμα για να τα χωνέψουμε πιο εύκολα...Δυστυχώς όμως για κάποιους το λάδι στο καντήλι τόσο της υπομονής όσο και των αντοχών μοιάζει σιγά σιγά να εξαντλείται...Για αυτό το λόγο το επόμενο έτος προμηνύεται καυτό...Διότι όταν ο λαός θα χάσει και τα τελευταία κεκτημένα, θα αποβάλλει κάθε φόβο από μέσα του, και τότε το ποτάμι της λαϊκής οργής θα είναι τόσο ορμητικό και άγριο που κανείς δε θα μπορεί να το τιθασεύσει και θα παρασύρει δικαίους και αδίκους...Και τότε οι σφαλιάρες θα είναι απλά πταίσματα...

Η πεζή πραγματικότητα και η τάση για παραίτηση...

Μια πιασάρικη συζήτηση, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας από τα κανάλια κυρίως, όταν ξεκίνησε η επήρεια των επώδυνων οικονομικών μέτρων στο σαρκίο του ελληνικού λαού, ήταν το ενδεχόμενο μετανάστευσης των νέων της χώρας αυτής για το εξωτερικό προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Παρ όλη την υπερβολή που σε κάθε θέμα παραδοσιακά διακρίνει τα κανάλια, οφείλω να ομολογήσω πως υπάρχουν αρκετά ψήγματα αλήθειας στο συγκεκριμένο, τα οποία προδίδουν μια τάση φυγής η οποία δεν οφείλεται απαραίτητα αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική κατάρρευση της χώρας, αλλά και στη γενικότερη κατάρρευση των αξιών, των προτύπων και των αρχών που παρακολουθούμε να λαμβάνει χώρα στην καθημερινή μας ζωή στη χώρα τούτη...Το βλέπω και εγώ στην καθημερινότητα μου αυτό, μου κάνει εντύπωση και για αυτό θίγω το συγκεκριμένο θέμα...

Τα λέω επίσης όλα αυτά, επειδή καθημερινά όλο και περισσότερο συζητώ με ανθρώπους συνομήλικους και αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει έντονη απογοήτευση για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στη χώρα αυτή και επίσης πως κερδίζει έδαφος η παραίτηση...Ξέχωρα από οικονομικά μεγέθη, δείκτες και λοιπές ξερές πληροφορίες υπάρχει η πραγματική ζωή, υπάρχουν ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι που αισθάνονται μέσα στην Ελλάδα του 2010 να ασφυκτιούν και να αισθάνονται πως δεν τους έχει απομείνει κανένα περιθώριο ελπίδας για το μέλλον...Υπάρχει μια έννοια που πολλοί μοιάζουν να την έχουν ξεχάσει...Λέγεται ποιότητα ζωής, και αν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως η καθημερινότητα της πλειοψηφίας ημών διακρίνεται από υψηλή ποιότητα ζωής, τότε ίσως να διαφωνούμε ως προς το πως οριοθετείται και ορίζεται η συγκεκριμένη έννοια...

Ξεκινώντας από τα εργασιακά, το γεγονός πως όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας είναι ενδεικτικό της όλης κατάστασης...Τα ποσοστά ανεργίας έχουν εκτοξευθεί, οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς και το εισόδημα όλων συρρικνώνεται..Όταν είσαι νέος άνθρωπος σπουδαγμένος με πτυχία και δεν βρίσκεις δουλειά πουθενά, τότε υπάρχουν δύο επιλογές...Η μία είναι να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που αφιέρωσες χρόνο και κόπο για να σπουδάσεις αντί να γίνεις επαγγελματίας γλείφτης, και η δεύτερη είναι να τα βροντήξεις και να φύγεις για το εξωτερικό...Όταν αντιλαμβάνεσαι πως η έννοια της αξιοκρατίας στη χώρα τούτη έχει προ πολλού πεθάνει και πως βολεύεται ο κάθε αμόρφωτος ημέτερος, τότε στρέφεις το βλέμμα σου προς τα έξω ασυναίσθητα...Όταν θεωρείται πλέον κεκτημένο να έχεις μια σχετικά αξιοπρεπή εργασία για να μπορείς να συντηρείσαι και φοβάσαι ανά πάσα στιγμή πως θα απωλέσεις και αυτό το πλεονέκτημα, τότε είναι δεδομένο πως η τάση της φυγής αυξάνεται ολοένα και περισσότερο για όλους...Και τότε ίσως να μην υπάρχει γυρισμός...Διότι εκεί που έχουν φτάσει πλέον τα πράγματα, ένα πτυχίο σχεδόν σε οποιοδήποτε τομέα, είναι απολύτως βέβαιο πως θα εκτιμηθεί πιο αντικειμενικά και θα μεταφραστεί σε μια καλύτερη εργασία, κυρίως στο εξωτερικό και ουχί στο εσωτερικό της χώρας αυτής, δυστυχώς...

Αλλά και η κοινωνική ζωή προσωπικά μου φαίνεται εξαιρετικά δυσχερής και δύσκολη...Να πούμε για τις ανθρώπινες σχέσεις; Εκεί μοιάζει να κυριαρχεί το ψέμα και η αποξένωση...Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, αποκομμένοι από τους υπολοίπους και αφήνουμε να τριγυρίζουν στο μυαλό μας διάφορες περίεργες σκέψεις και προβλήματα, η λύση των οποίων πιθανώς να γινόταν ευκολότερη αν αυτές οι σκέψεις μοιράζονταν με άλλους...Ζούμε εγκλωβισμένοι σε έναν μοναχικό κόσμο, που κάποιοι έχουν δημιουργήσει για εμάς χωρίς εμάς ή τουλάχιστον με τη δική μας ανοχή και δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν...Είμαστε οι περισσότεροι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο μπροστά σε έναν υπολογιστή, μιλάμε με τους διαδικτυακούς φίλους μας και επικοινωνούμε σχεδόν αποκλειστικά μέσω chat...Και βολευόμαστε να πιστεύουμε πως αυτό είναι επικοινωνία...

Τις πιο πολλές φορές όμως, το φταίξιμο για σχεδόν όλα τα παραπάνω, βρίσκεται αποκλειστικά σε μας τους ίδιους, οι οποίοι με τη στάση ή αν θέλετε την ανοχή μας έχουμε συμβάλλει στη δημιουργία αυτού του μικρόκοσμου που είναι γεμάτος δήθεν και γεμάτος με ψεύτικα πρότυπα...Σήμερα όποιος δεν ακολουθεί τις τάσεις της σύγχρονης εποχής, όποιος δεν αγοράζει και δεν καταναλώνει σύμφωνα με τα καθιερωμένα, όποιος δεν συμμορφώνεται με τα τρέχοντα ήθη έστω και αν είναι νεοφερμένα και μακριά από την κουλτούρα μας, όποιος δεν ακολουθεί τις επιταγές της μόδας σε όλα τα επίπεδα, όποιος δε διασκεδάζει με τον τρόπο που θεωρείται μοδάτος, όποιος δηλαδή δεν είναι συμβιβασμένος με όλα τα αυτά τα συστατικά της δήθεν ευημερούσας και ευτυχισμένης σύγχρονης εποχής, είναι φυσικό να αισθάνεται σαν το ψάρι έξω από το νερό και ακόμη φυσικότερο να ψάχνει διόδους διαφυγής από την ασφυκτική τρέχουσα κατάσταση, ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα έξω...
Όποιος και να είναι πάντως ο λόγος για τον οποίο οι νέοι στρέφουν το βλέμμα τους προς τη φυγή για τα ξένα (οικονομικός, εργασιακός, συναισθηματικός ή οτιδήποτε άλλο), αυτό που είναι απολύτως βέβαιο είναι πως η Ελλάδα σιγά σιγά θα αρχίσει να κουνά το μαντίλι στα σκεπτόμενα και ανοιχτόμυαλα παιδιά της, που θα φεύγουν με μοναδικό γνώμονα την αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο, πιο ελπιδοφόρου και πιο αληθινού...Κι ας μην το βρουν ποτέ τελικά, τους αρκεί που έψαξαν για αυτό, πέρα από τα καθιερωμένα που έχουν δημιουργήσει κάποιοι για αυτούς, χωρίς αυτούς...

Τελειώνοντας και επειδή οι ημέρες που διανύουμε είναι σημαντικές για μένα, θέλω να ανεβάσω ένα τραγούδι που το θεωρώ προσωπικά "ύμνο" και με συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που το ακούω με την αλήθεια που κρύβει μέσα του...Έχει μεγάλη σχέση με όσα παρέθεσα παραπάνω, τουλάχιστον έτσι όπως προσωπικά τα αντιλαμβάνομαι..Δεν θέλω να γράψω περισσότερα, αφήνω τον καθένα να απολαύσει το κομμάτι και να κάνει αυθόρμητα τους συνειρμούς του...