Δυο νότες(!!) έχει η ζωή...

Μέσα στο κόσμο αυτό του σήμερα, που έχουμε την ατυχία να ζούμε με τις δύσκολες συνθήκες και τα προβλήματα που ξεπετάγονται το ένα πίσω από το άλλο, όλοι ψάχνουμε να βρούμε απαντήσεις και ασχολίες που θα καλύψουν τα κενά μας και θα βελτιώσουν την ψυχολογία μας...Πίσω λοιπόν από τα προβλήματα και τις έννοιες του σήμερα, που πολλές φορές η σκιά και η απειλή τους είναι ικανή να σε τρομάξει (που να συμβούν δηλαδή και στην πραγματικότητα..), έχουμε όλοι την ανάγκη για ψυχική απελευθέρωση..Αλλά στη μοναχική σημερινή κοινωνία που κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά κανένα και που βιώνουμε όλοι τις παράλληλες μοναξιές μας, χωρίς να δίνουμε στην πραγματικότητα δεκάρα για το πως νιώθει και αισθάνεται ο άλλος, είναι ανάγκη να ανακαλύψουμε δρόμους ανοιχτούς και καινούργιους που να μπορούν να μας αλλάξουν το κλίμα...Ένας τέτοιος δρόμους, μου έλεγαν εδώ και χρόνια πως είναι η μουσική...Δεν το πίστευα και τόσο, για να είμαι ειλικρινής...Μέχρι που έπιασα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα χέρια μου ένα μουσικό όργανο και κατάφερα να ψευτοολοκληρώσω μια απλή μελωδία...

Η προσωπική μου σχέση με τη μουσική όλα αυτά τα χρόνια είναι μηδαμινή και ανύπαρκτη...Για να το θέσω σε πιο σύγχρονη βάση (δίνοντας και ένα tip για το επόμενο θέμα) είναι όση και η σχέση του ακριβοθώρητου Φερνάντο Τόρες με τα δίχτυα των αντιπάλων της Τσέλσι όλον αυτόν τον καιρό...Μιλάμε για τόση ανυπαρξία φίλοι μου...Η μόνη επαφή που είχα ποτέ ήταν η κακοποίηση και η παραμέληση μιας ταλαίπωρης κιθάρας που είχε τη σφοδρή ατυχία να βρεθεί στο δρόμο μου...Όσο για τη φωνή...εκεί αφήστε το καλύτερα...Αντικειμενικά η φωνή μου σε μια κλίμακα με άριστα το 10, βαθμολογείται με περίπου -8 (!!!), ενώ πολλές φορές το φάλτσο της ξεπερνάει και το φάλτσο των φάουλ που εκτελούσε ο Ρομπέρτο Κάρλος...Φανταστείτε κατάντια δηλαδή...Όμως για αυτό η μουσική είναι τέλεια...Επειδή μπορεί ανά πάσα στιγμή να δώσει τη δυνατότητα ακόμα και σε έναν αδαή ατάλαντο, που όμως το γουστάρει πραγματικά να καταφέρει και να σχηματίσει μια απλή μελωδία, δημιουργώντας στον εαυτό του την ψευδαίσθηση πως κάτι κατάφερε...Μια ψευδαίσθηση που για τους άλλους είναι προφανώς ανεπαίσθητη, για τον ίδιο όμως είναι προσωπικό επίτευγμα...

Από μικρό παιδί όμως, αισθανόμουν έναν ανεξήγητο θαυμασμό για αυτούς που ήξεραν και διακρίνονταν στη μουσική...Ο συγκεκριμένος θαυμασμός έχει αναζωπυρωθεί κατά πολύ τώρα, που ξεκινώ σιγά σιγά να κατανοώ μερικά πράγματα σε σχέση με το θέμα αυτό...Μπορεί να είσαι σχεδόν αγράμματος, να μην μιλάς καμία ξένη γλώσσα, να μη θεωρείσαι καθόλου μορφωμένος...όταν όμως ξέρεις και παίζεις ένα οργανάκι για μένα είσαι καλλιεργημένος..Και η πρόσφατη ενασχόληση μου άλλαξε και τα στάνταρ των απόψεων μου περί μουσικής...Για μένα είσαι καλλιτέχνης, είτε μπορείς και αποδίδεις τέλεια την κλασσική μουσική, είτε μπορείς να παίξεις ένα παλιό ρεμπέτικο...Είτε είσαι δεξιοτέχνης για παράδειγμα στο βιολί, είτε παίζεις ντραμς, είτε γρατζουνάς ένα μπαγλαμαδάκι είναι για μένα το ίδιο και το αυτό...Όλα είναι μουσική, όλα φαντάζομαι πως σε γεμίζουν με απέραντη ικανοποίηση και όλα (το καθένα με τον τρόπο του βέβαια) έχουν τη δυνατότητα να εγείρουν συναισθήματα στον απλό κόσμο, να ταξιδέψουν μνήμες, να αφαιρέσουν έννοιες και να ξεκινήσουν τεράστια ταξίδια του μυαλού έως εκεί που δεν μπορεί με τίποτα να φτάσει καμία λογική σκέψη και κανένα τετράγωνο μυαλό...Προσωπικά το ίδιο με συγκινεί ένα παλιό ρεμπέτικο γεμάτο αλήθεια, με μια άρτια εκτελεσμένη κλασσική συμφωνία ή με ένα κλασσικό ροκ κομμάτι...Όλα είναι μουσική και όλα είναι ταξίδι...

Η προσωπική μου ενασχόληση ξεκίνησε σχεδόν τυχαία πριν από καμιά σαρανταριά ημέρες περίπου...Η λέξη τυχαία αφορά το χρονικό διάστημα αφετηρίας της όλης προσπάθειας...Δεν αφορά τη σχετική επιθυμία μου, η οποία ήταν άλλωστε εκπεφρασμένη από μένα εδώ και πάρα πολύ καιρό, απλά έως τώρα δεν έβρισκα την ευκαιρία να οργανωθώ, και να πειθαρχήσω στην ιδέα των μουσικών μαθημάτων...Δεν είμαι άλλωστε και κανένα παιδάκι πλέον...Επίσης δεν είχα ποτέ προβληματισμό για το ποιο όργανο επρόκειτο να επιλέξω...Μπορεί να τα σέβομαι όλα απεριόριστα, όμως αυτό δεν σημαίνει πως έχω βαλθεί να συμμετάσχω σε καμία ορχήστρα της Βιέννης, για παράδειγμα....Πάντα ήθελα κάτι πιο άμεσο και λαϊκό, κάτι που από την πρώτη φορά που θα το πάρεις στα χέρια σου, θα σου προσφέρει μια συγκίνηση και μια ικανοποίηση...Για αυτό και η επιλογή ήταν προδιαγεγραμμένη εκ των προτέρων και δεν χρειαζόταν σχεδόν καθόλου σκέψη...Και οφείλω να ομολογήσω πως τουλάχιστον σε σχέση με το διαθέσιμο χρόνο μου, το προσπαθώ αρκετά...Μπορεί πολλές φορές με στο μυαλό μου να αναμειγνύεται το φα δίεση με το μι ύφεση, και η κλίμακα ντο ματζόρε με τις άλλες, μπορεί να πονούν και να βγάζουν κάλλους τα δάχτυλα μου, όμως είναι και αυτά δείγματα πως κάτι αρχίζει και κινείται...Κάτι πολύ όμορφο...

Ένα ακόμη στοιχείο που με διαφοροποιεί αρκετά προς το παρόν, είναι ο στόχος τον οποίο έχω θέσει για το μέλλον...Ξέρετε οι περισσότεροι ξεκινώντας μια τέτοια προσπάθεια, θέτουν μεγαλεπήβολους στόχους όπως να καταφέρουν μια ημέρα να παίξουν επαγγελματικά ή να γίνουν μετά από χρόνια δεξιοτέχνες...Οι στόχοι αυτοί προσωπικά εμένα δεν με αγγίζουν και τόσο...Διότι οι δικοί μου περιορίζονται στον να πιάνεις στα χέρια σου το όργανο για ένα τεταρτάκι της ώρας και να αγαλλιάζει η ψυχή σου...Δεν υπάρχει καλύτερο αγχολυτικό από αυτό, πιστέψτε με...Τι κι αν οι νότες και τα πιασίματα αρκετές φορές δεν είναι αυτά ακριβώς που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του δάσκαλου να σου υπενθυμίζει...Τι κι αν αφήνεις τις θεωρητικές ασκήσεις σε δεύτερη μοίρα για να μπορέσεις να παίξεις τραγουδάκια που γουστάρεις...Αυτό που μετρά στην πραγματικότητα είναι τη στιγμή εκείνη που κάθεσαι μόνος σου, παίρνεις το οργανάκι στα χέρια σου, σχηματίζεις κουτσά στραβά τη μελωδία, σιγοψιθυρίζεις μόνος σου τους στίχους και την ίδια στιγμή αισθάνεσαι αυτό το ρίγος συγκίνησης μαζί με ικανοποίηση να σε κατακλύζει ερχόμενο από τα βάθη της ψυχής σου...Φυσικά εκ των πραγμάτων κάθε τέτοιο όργανο έχει και μια παρεϊστικη χρησιμότητα, σαν μέσο διασκέδασης σε μια παρέα...Καλή, χρήσιμη, ευχάριστη και ωφέλιμη είναι και αυτή...Όμως δε συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με την ικανοποίηση που περιέγραψα ακριβώς προηγουμένως, τουλάχιστον όσο μπορώ να κρίνω εγώ σαν ένας απλός αρχάριος που δεν παίζει, αλλά προς το παρόν γρατζουνάει ένα όργανο...

Η αλήθεια είναι πάντως πως φαντάζομαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται με τη μουσική και να μην είναι λίγο ψώνιο έστω και με την καλή έννοια...Το παρατηρούσα παλαιότερα παρακολουθώντας ανθρώπους στην τηλεόραση και μου φαινόταν ως ένα σημείο ενοχλητικό...Τώρα βλέποντας τα σημάδια σε εμένα, ύστερα από μόλις σκάρτους δύο μήνες ενασχόληση μπορώ να τους αισθανθώ...Ακούω πολλά τραγούδια πλέον και τα αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία ή την τέχνη τους με άλλο μάτι...Ακούω τραγούδια και το μάτι μου αφοσιώνεται στον τρόπο παιξίματος, κάτι που ως τώρα δεν το έκανα ποτέ...Παίρνω θέση σε διάφορα θέματα που άπτονται του μουσικού ενδιαφέροντος, έχοντας την ψευδαίσθηση πως πλέον είμαι εντός...Γυρνάω στο δρόμο με το όργανο στην πλάτη και αισθάνομαι τόσο όμορφα, κάνοντας κάτι που χρόνια τώρα ζήλευα...Έβλεπα τόσο καιρό στο δρόμο άτομα με όργανα να περιδιαβαίνουν και οφείλω να ομολογήσω πως ζήλευα...Άκουγα μελωδίες και φανταζόμουν να μπορούσα να της αποδώσω και εγώ κάποια στιγμή έστω και ακροθιγώς...Και να που όλα αυτά, υπάρχει μια ελπίδα να γίνουν πραγματικότητα στο μέλλον...

Δεν ξέρω ως πότε πρόκειται να κρατήσει το μουσικό αυτό ταξίδι...Μπορεί για πάντα, μπορεί και να σταματήσει άμεσα...Άγνωσται οι βουλαί ενός ανθρώπου που η σκέψη του και οι αγαπημένες του συνήθειες αλλάζουν αδιάκοπα...Όσο όμως και να διαρκέσει, είναι σίγουρο πως πρόκειται για ταξίδι δύσκολο, πλην όμως ενδιαφέρον και μαγευτικό...

υγ1 Έγραψα τόσα πολλά, παρόλα αυτά δεν σας ανέφερα καν σε ποιο όργανο αναφέρομαι...Ηθελημένα έπραξα κάτι τέτοιο...Μικρή σημασία έχει άλλωστε, το γεγονός αυτό...Αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι...Ή στην πραγματικότητα ή στα όνειρα...Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το αριστούργημα που ακολουθεί...

Ποδοσφαιρική κριτική...μετά μουσικής...(μέρος 2ο)

Για το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και ειδικότερα για τις θεωρητικά μεγαλύτερες ομάδες, ο φτωχός συγγενής έχει αφιερώσει ως τώρα αρκετά άρθρα...Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό που μου άρεσε περισσότερο από τα υπόλοιπα, είναι ένα κείμενο που που το έγραψα πριν σχεδόν ένα χρόνο, κατέχει περιόπτη θέση και στην πρόσφατη έντυπη μορφή και βρίσκεται στην εξής διεύθυνση... http://ftoxos-sigenis.blogspot.com/2009/11/blog-post_01.html... Το ξεχωρίζω, διότι συνδυάζει την ποδοσφαιρική κριτική για κάθε ομάδα, με ένα τραγούδι με παραφρασμένους στίχους, κάνοντας το όλο πακέτο αρκετά ελκυστικό, τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα... Σήμερα λοιπόν, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω πως ήρθε η σειρά για το δεύτερο τέτοιο κείμενο, με αντίστοιχα τραγούδια, εξίσου ταιριαστά και ενδιαφέροντα θέλω να πιστεύω... Προσδεθείτε λοιπόν, διότι το ταξίδι στον περίεργο πλην όμως γοητευτικό κόσμο του φτωχού συγγενή μόλις ξεκίνησε για μια ακόμη φορά...

Παρότι λοιπόν το πρωτάθλημα έχει συμπληρώσει έξι μόλις αγωνιστικές, τα πρώτα συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν...Φοβάμαι μάλιστα μήπως αργήσαμε κιόλας να κάνουμε κριτική, από τη στιγμή που οι ήδη τρεις από τους τέσσερις μεγάλους έχουν αλλάξει προπονητή και ο τέταρτος (Παναθηναϊκός) άλλαξε και αυτός προπονητή έστω και για μισή ώρα σε εκείνη την παροδική παραίτηση του Νίκου Νιόμπλια μετά το ματς με τον Εργοτέλη. Βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ομάδες μας είναι αυτό της ομοιογένειας και της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν να σταθεροποιήσουν την απόδοση τους...Τα σκαμπανεβάσματα συμβαίνουν συνεχώς, ενώ και η πίεση του τύπου και των οπαδών γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη...Παρόλα αυτά, εμείς εδώ θα επικεντρωθούμε μόνο σε ένα πρόβλημα κάθε ομάδας και να το συνδυάσουμε με ένα τραγουδάκι που θεωρώ πως ακουμπά και περιγράφει έστω και παραφρασμένα το πρόβλημα...Τέλος όμως με τα προκαταρκτικά..Ήρθε η ώρα να μπούμε στο ψητό και τη δράση...

Ολυμπιακός
Ο πρόωρος αποκλεισμός του Ολυμπιακού από την Ευρώπη, μπορεί να αποτελεί ένα πλήγμα για την ιστορία και το πρεστίζ του συλλόγου, από την άλλη πλευρά όμως είναι μια εγγύηση ότι η ομάδα θα επικεντρωθεί στο στόχο του πρωταθλήματος και θα είναι συνεχώς ξεκούραστη...Για αυτό το λόγο, έχω πει από το καλοκαίρι πως ο Ολυμπιακός κατ εμέ είναι το φαβορί...Ή ύπαρξη όμως ενός γεμάτου ρόστερ σε συνδυασμό με τα λίγα παιχνίδια, είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει τριβές μεταξύ των παιχτών και κρούσματα απειθαρχίας...Όσο η ομάδα θα κερδίζει, οι γκρίνιες θα πνίγονται μέσα στους διθυράμβους, στους πανηγυρισμούς, και στα επιφωνήματα χαράς και αποθέωσης...Όταν όμως αρχίσουν οι στραβές (αν αρχίσουν δηλαδή..), τότε αυτοί που σήμερα αποθεώνουν τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα κράζουν...Όλη η διαχείριση λοιπόν είναι στα χέρια του Βαλβέρδε, ο οποίος κατά την ταπεινή μου άποψη ως τώρα διαχειρίζεται το ρόστερ μαεστρικά...

Εκεί όμως που γίνεται χαμός είναι στη θέση του κεντρικού επιθετικού, μια θέση που αποτελεί θέση φετίχ για κάθε φίλαθλο του Ολυμπιακού από τα χρόνια του Νίκου Αναστόπουλου και ακόμη πιο πίσω...Το σύστημα του Βαλβέρδε είναι δεδομένο πως χωρά έναν επιθετικό....Όλοι πίστεψαν πως τη φανέλα του βασικού θα την πάρει εύκολα ο Μάρκο Πάντελιτς, που είναι ένας ποδοσφαιριστής που έχει αρκετά καλή σχέση με την εξέδρα, ενώ παράλληλα είναι ένας κλασσικός στράικερ με έφεση στο γκολ...Άλλοι ποντάριζαν στην σχετικά καλή φετινή χρονιά του Κώστα Μήτρογλου, και πίστευαν πως θα πάρει και φέτος αρκετές ευκαιρίες για να αποδείξει την όποια αξία του..Αρκετοί επίσης πίστευαν πως με βάση την περυσινή του απόδοση ο Κρίστιαν Νέμεθ θα χτυπούσε την πόρτα της ενδεκάδας...Άλλοι θεωρούσαν το καλοκαίρι πως ακόμα και ο Ντιόγκο ή ο Ντάρμπισιρ θα μπορούσαν να αποτελέσουν το βασικό επιθετικό της ομάδας...Όμως ο Βαλβέρδε τράβηξε άσο από το μανίκι του και έχει χρήσει βασικό τον πολυσύνθετο, ταχύ και εκπληκτικό τεχνίτη που ακούει στο όνομα Κέβιν Μιραλλάς...Στην Ελλάδα, αμφιβάλλω αν υπάρχει αμυντικός που να μπορεί να αντιμετωπίσει στο 1 εναντίον 1 τον Μιραλλάς και να τον κόψει περισσότερες από 3 στις 10 φορές...Ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια μοιάζει ιδανικός, ενώ ακόμη και στο Καραΐσκάκη μπορεί να παίξει μέχρι και πίσω από ένα βαρύτερο φορ...Πολλοί λένε ότι είναι εγωιστής..Ίσως...Αλλά βρείτε μου εσείς έναν παίχτη στον κόσμο που να μιλά στη μπάλα και να μην είναι ατομιστής...Ουδείς...Για αυτό λοιπόν ο Ολυμπιακός πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να αγοράσει ευθύς αμέσως τον εξαιρετικά ταλαντούχο Βέλγο, όσο κι αν η συνεχής του παρουσία στη βασική ενδεκάδα είναι βέβαιο πως κακοκαρδίζει μερικούς...

Και περνάμε στο τραγούδι...Η αυλαία ανοίγει και το σκηνικό αποκαλύπτει ένα λαϊκό παλκοσένικο με μια κομπανία που αποτελείται από 5 μπουζούκια στη σειρά, έτοιμα να παίξουν τις πενιές τους και να μαγέψουν τα πλήθη...Φυσικά η πεντάδα απαρτίζεται από τους Πάντελιτς, Μήτρογλου, Νέμεθ, Ντάρμπισιρ και Ντιόγκο , οι οποίοι είναι όλοι ομοιόμορφα ντυμένοι με σκούρα κοστούμια, μαύρες γραβάτες και μάγκικα καπέλα και ξεκινούν ταξίμια παίζοντας παραφρασμένα το θρυλικό Μπιρ Αλλάχ (Σαν βγαίνει ο Χότζας στο τζαμί...), περιγράφοντας τη στιγμή που ο Βαλβέρδε μέσα στα αποδυτήρια ανακοινώνει την ενδεκάδα στους συγκεντρωμένους ποδοσφαιριστές που αδημονούν να ακούσουν...

Σαν βγάζει ο Ερνέστο το χαρτί...
γλυκά σαν σουρουπώνει...
κι όταν ακούω Μιραλλάς, Μιραλλάς...
το στήθος μου παγώνει...
Απ' της Σερβίας τα βουνά, (για τον Πάντελιτς...)
ως και τη Γερμανία (για το Μήτρογλου)
όταν ακούω Μιραλλάς, Μιραλλάς
με πιάνει μια ναυτία......

Παναθηναϊκός.
Την άποψη μου για το Νίκο Νιόμπλια, την έχω καταθέσει εδώ πολλάκις... Είναι ένας γνώστης του ποδοσφαίρου, ο οποίος ξέρει μπάλα κατά την άποψη μου και έχει τακτική παιδεία...Χωρίς αυτό να σημαίνει πως και αυτός δεν έχει κάνει λάθη...Ίσα ίσα...Κατ' αρχάς, το γεγονός της άσχημης φυσικής κατάστασης των πρασίνων φέτος, οφείλεται φυσικά και σε αυτόν, ο οποίος δε φρόντισε να θωρακίσει το τεχνικό επιτελείο που διευθύνει με σοβαρούς επαγγελματίες, για να προστατεύσει και τη δική του δουλειά...Πέρα από αυτά, το ξέσπασμα του μετά το ματς με τον Εργοτέλη και την παραίτηση του δεν το θεωρώ σοβαρή αντίδραση...Όταν είσαι προπονητής μιας ομολογουμένως μεγάλης ομάδας πρέπει να μάθεις να ζεις με την πίεση, που ασκεί ο τύπος και ο κόσμος έστω και αν η πίεση αυτή είναι πολλές φορές αφόρητη και άδικη...Δεν μπορώ επίσης να καταλάβω τι δουλειά έχει ένας προπονητής να κάθεται να ξεκοκαλίζει τις αηδίες και τα ψέματα που γράφουν καθημερινά οι αθλητικές φυλλάδες στην Ελλάδα...Για να κερδίσεις τι; Όταν είσαι σίγουρος για τη δουλειά που κάνεις τότε δεν σε νοιάζει τι γράφουν τριγύρω, ούτε τα βάζεις συνεχώς με τον τύπο, διότι έτσι του δίνεις αξία...Και αυτό είναι ένα γενικότερο μειονέκτημα των Ελλήνων προπονητών, οι οποίοι ενδιαφέρονται για το τι λέει ο κάθε τυχάρπαστος, σε αντίθεση με τους ξένους οι οποίοι και λόγω γλώσσαν είναι δύσκολο να τα παρακολουθούν όλα αυτά και είναι και συνάμα λυτρωτικό...Τα λέω όλα αυτά, διότι η εικόνα που βγάζει ειδικά φέτος ο Νιόμπλιας σε κάθε ουδέτερο παρατηρητή, είναι ενός εξαιρετικά αγχωμένου ανθρώπου, με νεύρα τεντωμένα, που τον πειράζουν τα πάντα και ασχολείται με κάθε τι ανούσιο...Και οι παλινωδίες της παραίτησης στην Κρήτη, των προτροπών του Σισέ και του Ζιλμπέρτο να παραμείνει και η αναδίπλωση ύστερα από την παρέμβαση του προέδρου είναι εικόνες και στιγμές που δεν τιμούν ούτε τον προπονητή, ούτε την ομάδα του την ίδια...Μετά από όλα αυτά, μπορώ να πω πως τελικά αμφιβάλλω αν ο Νιόμπλιας διαθέτει την ισχυρή προσωπικότητα και το γερό στομάχι, ξέχωρα από γνώσεις και εμπειρία, που απαιτούνται για να αντέξει κανείς στον ηλεκτρικό πάγκο μιας μεγάλης ομάδας...

Πάντως στον Παναθηναϊκό τα πάντα κινούνται γύρω από τον αστερισμό του Πατέρα, ο οποίος έχει πάρει το παιχνίδι στα χέρια του και οφείλω να ομολογήσω πως μοιάζει να ψοφάει για λεζάντα...Μόνο να θυμηθεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο περιμένει να στηθούν τα μικρόφωνα για να κάνει δηλώσεις όταν βγαίνει από το ΟΑΚΑ, θα καταλάβει τι εννοώ...Ή να θυμηθεί κανείς τις συνεχείς επισκέψεις του στην Παιανία για να συγχαρεί ή να κάνει παρατηρήσεις στους παίχτες και στο τιμ ανάλογα με το αποτέλεσμα..Όποιος λοιπόν και να είναι ο μεγαλομέτοχος ή ο βασικός χρηματοδότης της ομάδας, ο Πατέρας είναι ο μαέστρος, που έχει τη μπαγκέτα στο χέρι του, και δίνει το ρυθμό και καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού...Για να μη σας πω, ότι ο Πατέρας δεν έκανε αποδεκτή την παραίτηση Νιόμπλια, για να έχει ο ίδιος τη χαρά να ανακοινώσει την απόλυση του προπονητή, στους δημοσιογράφους που θα ξεροσταλιάζουν για μια δήλωση του και να κερδίσει όλη την προβολή ο ίδιος...

Και ήρθε η ώρα για μουσική και τραγούδι...Το σκηνικό είναι λιτό...και δείχνει ένα ροκ συγκρότημα που απαρτίζεται από 4-5 μουσικούς και στο κεντρικό σκαμπό κάθεται ο Νίκος Νιόμπλίας ο οποίος απευθύνεται προς τον πρόεδρο Νικόλα Πατέρα και διασκευάζει ένα παλιό φοβερό τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (Το πατέρα σ' αγαπώ...) ως εξής:

Τι ώρα θα με διώξεις απόψε Πατέρα...
τι ώρα παίζουνε τις ειδήσεις στο Μέγκα... (πράσινο κανάλι γαρ..),
κι αν αποτύχω στο Τσου Λου, Πατέρα μη με θίξεις...
όταν θολώνουν τα νεύρα μου γίνομαι, ήξεις αφίξεις...
Πατέρα σε αγαπώ, Πατέρα σε φτύνω...
και θα παραιτηθώ μα και στο τέλος θα μείνω...
Πατέρα σε εκτιμώ μα φοβάμαι να στο πω...
τα χω παίξει, τι θα μου φέξει...

ΑΕΚ
Τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του ρόστερ του Δικεφάλου φαντάζομαι τις γνωρίζουμε άπαντες...Για την ακρίβεια δε χρειάζεται παρά ένα ματς να παρακολουθήσει κάποιος για να καταλάβει τις πάμπολλες επιθετικές δυνατότητες της ΑΕΚ, αλλά και τα μεγάλα κενά στην αμυντική γραμμή και την αμυντική λειτουργία γενικότερα...Αυτά είναι φυσικό να μη μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη, όσο δουλευταράς και να είναι ο Μανόλο Χιμένεθ..Ο Ισπανός είναι ένας προπονητής που ναι μεν δουλεύει αρκετά και ειδικά με νέους παίχτες όμως δεν είναι μάγος και αυτό θα πρέπει πιστεύω να καταλάβουν όλοι, όσοι είναι τώρα συνεπαρμένοι από την τεσσάρα στον Άρη...Πάντως ο Χιμένεθ μπορεί γενικά να μην έχει μεγάλη προπονητική εμπειρία, αλλά τουλάχιστον στο πρώτο του εν Ελλάδι ματς έκανε πράγματα εντελώς αυτονόητα μα τόσο σημαντικά...Παρέταξε μια σφιχτή ομάδα, με μεγάλη συνοχή στις γραμμές της, και με αυτό τον τρόπο κατάφερε να μασκαρέψει τις αδυναμίες παιχτών όπως ο Ντιόπ και ο Δέλλας αλλά και να αναδείξει τις δυνατότητες κάποιων άλλων όπως ο Καφές και ο Σκόκο...

Πάντως ανεξάρτητα από προπονητή, διοίκηση, κόσμο και διαιτητές είναι μεγάλη αλήθεια το γεγονός πως πολλές φορές η απόδοση και η αποτελεσματικότητα της ΑΕΚ εξαρτάται από τις διαθέσεις και τις ορέξεις των παιχτών της...Από τα κέφια του θλιμμένου Σκόκο, ως τις επελάσεις του τρελό Τζιμπούρ, και από τις εξάρσεις του Λυμπερόπουλου ως τις φωνές του Δέλλα, η ΑΕΚ είναι και φέτος μια εντελώς ροκ ομάδα και αυτό ακριβώς καθρεφτίζεται σε κάθε ματς στον αγωνιστικό χώρο. Φανταστείτε λοιπόν τι θα γίνεται στα αποδυτήρια της...Υποψιάζομαι πως οι μισοί ούτε θα κοιτάζονται με τους άλλους μισούς και οι παρεξηγήσεις θα είναι συνεχείς. Όχι πως η ομόνοια στα αποδυτήρια είναι βασικός παράγοντας επιτυχίας, αλλά όπως και να χει είναι σημαντικό...Αν και τα παραδείγματα ομάδων που στον αγωνιστικό χώρο ζωγράφιζαν και στα αποδυτήρια μαχαιρώνονταν είναι επίσης πολλά...Όπως και να χει πάντως, μετά την αποχώρηση του Ντούσκο θεωρώ πως τα πράγματα για την ΑΕΚ θα βελτιωθούν..Δεν ξέρω βαθμολογικά, σίγουρα όμως όσον αφορά το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια και το κίνητρο κάποιων Λατίνων κυρίως παιχτών να αποδείξουν πως ο προηγούμενος προπονητής ήταν το πρόβλημα...

Και έφτασε η ώρα για την κιτρινόμαυρη κομπανία να λάβει θέση στη σκηνή...Ποιο τραγούδι θα μας αφιερώσει; Μα ποιο άλλο από την περίφημη "παλιοπαρέα"; Ένα παλιό και πολύ όμορφο τραγουδάκι, το οποίο για τις ανάγκες της περίστασης μεταβάλλεται σε:

Όμορφη που ήτανε η παλιοπαρέα μας...
με τα καυγαδάκια μας και με τα ωραία μας...
Ο Τζιμπούρ με το Σκόκο να μαλώνει...
και ο Γιάχιτς κεφαλιά να μη σταυρώνει...
απ τη γκρίνια γρι γρι γρι να κάνει ο Μπλάνκο...
και ο Πάτσα να γυαλίζει πια τον πάγκο...
Ο Ντιόπ τους αντίπαλους να τρώει...
και ο Σάχα να το παίζει τρέντι μπόι...
Ο Καφές στο νερό να κάνει τρύπα...
και ο Δέλλας να μην κόβει ούτε με ρήγα...
Στην παλιοπαρέα τη γλεντούσαμε...
όμορφα και ωραία τα περνούσαμε...

ΠΑΟΚ
Ο Δικέφαλος του Βορρά σαν ομάδα έχει μια τεράστια δυναμική,η οποία κατά κύριο λόγο εκπορεύεται από την πλατιά μάζα του κόσμου, που τον ακολουθεί παντού και τον στηρίζει...Όση δυναμική όμως και να σου δίνει αυτό σαν ομάδα, αν δε συνοδευτεί από αντίστοιχες κινήσεις μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, τότε συνήθως το αποτέλεσμα είναι φτωχό...Και καλά ο έξυπνος Σάντος κατάλαβε ότι με βάση το υπάρχον ρόστερ ο ΠΑΟΚ ξεπέρασε από πέρυσι το ταβάνι του, και πρόλαβε να φύγει νωρίς και έτσι κέρδισε την ηρεμία του και προφυλάχθηκε και από τη μεγάλη φθορά της φετινής περιόδου...Η διοίκηση θα μου πει κανείς τι έκανε για να βελτιώσει την ομάδα;...Πήρε κατ' αρχάς τον Ιταλό προπονητή το καλοκαίρι χωρίς να ξέρει τι είδους ομάδα θέλει να κάνει, αλλά και τι είδους προπονητής είναι ο Μπερέτα... Πριν καν το πρώτο επίσημο παιχνίδι στο Άμστερνταμ τον έδιωξε και πήρε στη θεση του το φέρελπι Δερμιτζάκη, τον οποίο επίσης σχόλασε πριν λίγες μέρες όταν είδε και αποείδε...Με το ρόστερ αυτό πάντως ακόμα και ο Μουρίνιο να έρθει προπονητής στον ΠΑΟΚ είναι αμφίβολο αν θα πετύχει...Όταν ολόκληρος ΠΑΟΚ στηρίζεται στούς πιο αργούς και από εμένα Βλάνταν Ίβιτς και Πάμπλο Γκαρσία, δεν μπορεί κανείς να περιμένει και πολλά πράγματα, ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας επιτέλους...

Η επιλογή Δερμιτζάκη για τον πάγκο μπορεί να εξηγηθεί ως ένα βαθμό...Είναι δεδομένο πως ο Ζαγοράκης ήθελε έναν προπονητή, Παοκτσή για να καλμάρει την απαιτητική κερκίδα, Έλληνα για να εμψυχώνει τους νέους παίχτες, νέο σχετικά για να έχει κίνητρο και να μην έχει πολλές μεταγραφικές απαιτήσεις, ήρεμο για να τα έχει καλά με τις ξένες βεντέτες και ταυτόχρονα εμψυχωτή που να παίζει και επιθετικό ποδόσφαιρο...Έψαχνε δηλαδή έναν τύπο πάνω κάτω σαν τον Άγγελο Αναστασιάδη και περίπου με αυτή τη λογική πήρε το Δερμιτζάκη...Και ρωτάω εγώ τώρα...Αφού ήθελε κάποιον τέτοιο γιατί δεν έπαιρνε τον ίδιο τον Άγγελο; Ο ίδιος γουστάρει με τρέλα, ενώ αναμφίβολα γνωρίζει τόσο την ψυχοσύνθεση της ομάδας όσο και το ειδικό βάρος της φανέλας...ΠΑΟΚτζής είναι, οι ομάδες του επιθετικά παίζουν, οι Έλληνες παίχτες τον σέβονται, οι ξένοι μπορεί και όχι...Για όλα τα παραπάνω κατ' εμέ ο Δικέφαλος του Βορρά θα πρέπει να κάνει κίνηση για τον Αναστασιάδη και να τον στηρίξει όσο μπορεί και όχι να ψάχνει για σωτήρες από το εξωτερικό που το πιο πιθανό είναι να αποδειχθούνε φούσκες...

Μουσική λοιπόν τώρα...Μια αντιπροσωπεία Παοκτσήδων που απαρτίζεται από τους Ζαγοράκη, Μίνο, Παντελή Κωνσταντινίδη και Πάμπλο Γκαρσία κατεβαίνει στην Κυπρο, φτάνει έξω από το σπίτι του και κάνει καντάδα στον Άγγελο Αναστασιάδη το παρακάτω ομώνυμο με τον προπονητή (μπλουζ...!!!) τραγούδι (το Άγγελε μου)...

Αγγελε μου...
άφησε την εθνική...
θέλω να ρθεις...
να δουλέψουμε μαζί...
περιμένω...
να μου μάθεις τακτική..
πως να γιάνω...
μια ομάδα άχρηστη...
Άγγελε μου, μια χάρη σου ζητώ...
το όνειρο μου το πρωτάθλημα να δω...
να μη χάνω από τον κίτρινο εχθρό...
και να παίρνω και κανένα βαθμό...
Κι αν με σώσεις θα σου τάξω προσευχή...
Άγιο όρος που θα πάμε όλοι μαζί...

Και κάπου εδώ το αθλητικό - μουσικό παραλήρημα έφτασε στο τέλος του...Ευχαριστώ εκ βάθους καρδιάς όσους έκαναν τον κόπο και σπατάλησαν λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους για να ρίξουν μια ματιά σε όλα τα παραπάνω...Ο φτωχός συγγενής θα είναι ξανά μαζί σας πολύ σύντομα...

υγ1 Εκ των πραγμάτων, τις επόμενες 4-5 ημέρες θα απέχω από το κανονικό καθημερινό μου πρόγραμμα, καθώς θα ταξιδέψω σε ένα μέρος στην Ελλάδα, στο οποίο δεν έχω ξαναβρεθεί ποτέ ξανά στη ζωή μου...Θα βρεθώ στο γεωγραφικό διαμέρισμα της χώρας, το οποίο θεωρείται από πολλούς, της πολιτείας συμπεριλαμβανομένης, ο φτωχός συγγενής της χώρας... Λεπτομέρειες και εντυπώσεις για όλα όταν με το καλό επιστρέψω στο κλεινόν άστυ, στην εργασία, στη διαδικτυακή δραστηριότητα και σε όλη αυτήν την κατάσταση που με μια φράση μπορεί να χαρακτηριστεί ως μίζερη καθημερινότητα...Hasta pronto mis amigos...!!!

Η παραγωγική διαδικασία της ελληνικής μουσικής...

Χτες το βράδυ μεταξύ διαβάσματος και Μουντιάλ και ενώ περίμενα να ξεκινήσει το ματς της Σερβίας με την Αυστραλία, επιδόθηκα σε ζάπινγκ έτσι από περιέργεια...Και το μάτι μου έπεσε σε κάποια μουσικά βραβεία, που παρουσιάζονταν στην τηλεόραση του Alpha...Δεν ήξερα τι είδους βραβεία ήταν αυτά και για αυτό το λόγο κάθισα λίγο να χαζέψω, έτσι για να δω τι παίζει...Το ίδιο έκανα τόσο στο ημίχρονο του αγώνα, όσο και στο τέλος του ώσπου να με πάρει ο ύπνος...Για την ιστορία να αναφέρω πως εκ των υστέρων κατάλαβα, ότι επρόκειτο για τα βραβεία του μουσικού καναλιού Mad, όπως ανέφεραν και στην εκδήλωση...Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ξόδεψα αυτή τη μία ώρα για να δω βρε αδερφέ, τι είδους μουσική είναι αυτή που βραβεύεται σήμερα στην Ελλάδα και τι μουσική αρέσει στον κόσμο...Όχι ότι δεν το υποψιαζόμουν, αλλά πάντοτε μια ακόμη επιβεβαίωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...Μία ώρα maximum αντέχεται αυτό το πράγμα...Καλύτερα ένα αδιάφορο ματς Μουντιάλ χωρίς φάσεις, χωρίς θέαμα με περιγραφή Αλέκου Θεοφιλόπουλου και τις βουβουζέλες στο φουλ, παρά μια σειρά από άκυρα ντουέτα με καλλιτέχνες, ντυμένους-ες με παρδαλά ρούχα, περίεργα καπέλα και μικρά κομμάτια υφάσματος να διαλαλούν την πραμάτεια τους...

Λοιπόν, θέλω να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος...Όλη αυτή η μουσική ηχεί σαν τρελή παραφωνία στα δικά μου αυτιά και δεν μπορώ να την ακούσω με τίποτα και για κανένα λόγο...Ή για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, θα πρέπει να έχω πιει τόσο, ούτως ώστε σχεδόν να μην καταλαβαίνω και πολλά και τότε ναι μπορεί να την ακούσω...Μιλάω για τη λαϊκο-γυφτο-τσιφτετελο-ποπ ελληνική μουσική και όλο εκείνο το σινάφι που προωθούν οι δισκογραφικές και τα κανάλια, το οποίο στα μάτια τα δικά μου δε φαντάζει σαν μουσική αλλά σαν βιομηχανία εύπεπτων τραγουδιών, για να τα ακούμε και μετά να πέφτουμε ήσυχοι για ύπνο...Αν αυτό είναι η περίφημη ελληνική μουσική, για την οποία άπαντες περηφανευόμαστε, τότε εκπέμπω απλά σε διαφορετικό μήκος κύματος...

Αυτό που με ενοχλεί ιδιαίτερα σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι τα πρότυπα των τραγουδιστών που μας πλασάρουν σαν ταλέντα...Το χειρότερο είναι ότι η νεολαία και ιδίως οι έφηβοι φαίνεται να ψήνονται με τέτοιου είδους είδωλα...Είδωλα που τα μανιπουλάρουν οι υποτιθέμενοι ειδήμονες μέσα από ένα κάρο ριάλιτι σόου, στα οποία τα νήματα είναι εμφανές πως τα κινούν οι δισκογραφικές..Το πρότυπο επιτάσσει πως πλέον οι νέοι "καλλιτέχνες" θα πρέπει να είναι ευθυτενείς, άτριχοι με ωραίο σώμα και γραμμωμένους κοιλιακούς και εκκεντρικό χτένισμα για να αρέσουν στα κοριτσάκια του γκρουπ 12 με το πολύ 18...Αντίστοιχα οι κοπέλες πρέπει να είναι σέξι, καλλίγραμμες και συνάμα πληθωρικές, ενώ δεν θα πρέπει να διστάζουν να το κουνήσουν λίγο περισσότερο για να προσελκύσουν τα βλέμματα και να καθηλώσουν τα ανδρικά πλήθη...Τα παραπάνω είναι σε σχεδόν απόλυτο βαθμό τα βασικά προσόντα για ένα αγόρι και μια κοπέλα αντίστοιχα, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων είναι πρόθυμη να τα ακολουθήσει μέχρι κεραίας...Από κει και μετά έρχεται και η όποια φωνή, χωρίς όμως να είναι προαπαιτούμενο...Διότι το να φτιάξεις ένα ποθητό και καλλίγραμμο σώμα απαιτεί δουλειά ίσως ετών...Το να βελτιώσεις και να μετατρέψεις σε απλά ανεκτή μια φωνή, απαιτεί ένα καλό κομπιούτερ...Τα λέω καλά; Στο κάτω κάτω πόσα από τα τραγούδια που γράφονται σήμερα στο είδος αυτό, πιστεύετε πώς απαιτούν σοβαρές φωνητικές ικανότητες από τον τραγουδιστή; Ένα...Δύο...άντε δέκα το πολύ...Λοιπόν αυτά δε θα ακουστούν ποτέ live και τη βρήκαμε τη λύση...Και στη συνέχεια είναι απόλυτα φυσιολογικό όλοι αυτοί να είναι μικρής διάρκειας...Σαν το γιαούρτι...Τους ακούς για ένα μήνα, άντε για τρεις και στη συνέχεια δίνουν στη σκυτάλη στα νέα προϊόντα της βιομηχανίας, που έρχονται να αντικαταστήσουν τους άλλους...Κανονική παραγωγική διαδικασία δηλαδή...Συνεπικουρούμενη φυσικά από τα μουσικά ραδιόφωνα, τα οποία παίζουν τραγούδια στοχευμένα, κάνοντας μας στην ουσία πλύση εγκεφάλου με ατέλειωτες επαναλήψεις...

Πέρα όμως από τους τραγουδιστές, υπάρχει σοβαρή ένδεια σε μελωδίες...Όλο και περισσότερο σπανίζουν οι νέοι καλλιτέχνες που με μια κιθάρα στο χέρι, είναι ικανοί να σε ταξιδέψουν με τις μελωδίες που οι ίδιοι δημιούργησαν..Είναι αυτή η εξαιρετική λέξη της ελληνικής γλώσσας, που αποτυπώνει τη μαγεία των δημιουργών-τραγουδιστών αυτών...Τροβαδούρος...Υπάρχει κανείς σήμερα και δεν τον ξέρω;...Και αν ξεπεταχτεί κανείς έστω από σπόντα, τότε τον αναλαμβάνουν οι εταιρείες τον πατρονάρουν, τον πλάθουν κατά τα πρότυπα τους και τον μετατρέπουν σαν ένα από όλους τους άλλους...Αφήστε, που και αυτό να μη συμβεί, υπάρχει η υπερέκθεση μερικών που όντων πουλάνε, σε ραδιόφωνα και ΜΜΕ, που γρήγορα τους βαριέσαι...Τρανό παράδειγμα ο Ρους και οι 'Εξαιρέσεις' του...Ένα κομμάτι που αναπτύχθηκε εκτός συστήματος, όμως το ίδιο το σύστημα βλέποντας την απήχηση του το υιοθέτησε και σχεδόν το έκαψε...Ή ο αρχικά συμπαθής Μύρωνας Στρατής, ο οποίος ξεπήδησε από το Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ενώ είχε συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς και εντέλει το σύστημα τον εκμεταλλεύτηκε τόσο πολύ, που σε λίγο είναι βέβαιο πως θα γίνει ακόμη περισσότερο αντιπαθής ακόμα και από τον Χατζηγιάννη... Σε γενικές γραμμές όμως το μουσικό μοτίβο δεν επιτάσσει πολύπλοκες μελωδίες και παράξενα μουσικά όργανα...Αντίθετα θέλει τυποποιημένες μελωδίες με αρμόνιο και ντραμς το πολύ ή άντε λίγο τσιφτετέλι ή λίγο μπιτ, με αποτέλεσμα τα περισσότερα τραγούδια να μοιάζουν σαν αδελφάκια και στην ουσία να είναι φασόν...Έτσι και αλλιώς, αυτό που μετράει είναι η εξωτερική εμφάνιση και ουχί η μουσική...Άλλωστε ο Τζιμάκος το χει καυτηριάσει πολύ εύστοχα το φαινόμενο της επικράτησης της εικόνας, εδώ και καιρό...Θυμίζω: "Πόσο θα αντέξουν ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης, δεν έχουν κάνει ούτε ένα videoclip..."

Εκεί που πραγματικά γίνεται χαμός όμως είναι στους στίχους των τραγουδιών...Εκεί να δείτε ένδεια που υπάρχει...Σε σημείο που είναι βέβαιο, πως αν κάποιος ξένος επιθυμήσει να μάθει ελληνικά διαβάζοντας μόνο στίχους από τη σύγχρονη ελληνική μουσική, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τελικά κατορθώσει να μάθει πάνω από συνολικά 100 λέξεις...Τα παλιότερα ελληνικά τραγούδια είχαν πλοκή, πλούτο λέξεων και εξιστορούσαν κάτι...Δεν εξαντλούνταν σε εκφράσεις του στυλ αγάπη μου, ούτε σε ψευτο χιπ χοπ, ούτε φυσικά σε αντιγραφές από άλλα τραγούδια...Δεν είναι τυχαίο πως κάθε παπαριά ατάκα που γίνεται σλόγκαν μέσω διαφημίσεων ή tv, μετατρέπεται πάραυτα σε στίχο τραγουδιού...Τα πάντα όλα, τυχαίο δε νομίζω και διάφορα άλλα, συν τα κατά παραγγελία τραγούδια που γράφονται για διαφημιστικούς σκοπούς μεγάλων εταιρειών...Για να ενισχύσω όλα τα παραπάνω, για του λόγου το αληθές, παραθέτω τους πέντε υποψήφιους στίχους ατάκα της χρονιάς από τα χθεσινά βραβεία και σας καλώ να γελάσουμε μαζί..."Ότι δεν έχεις είναι αυτό που δε χρειάζεσαι" μας λένε οι και καλά ροκ και wannabe σταρ Ονιράμα..."Κάνεις ότι θέλεις και κάποιους τους πονάει" μας λένε οι Vegas (ποιοι είναι αυτοί;) και έχω να σημειώσω πως αν οι ίδιοι συνεχίσουν να κάνουν ότι θέλουν, αυτό που πονάει είναι τα αυτιά μας και τίποτε άλλο...Η για πάντα νέα Άννα Βίσση με το ελληνικότατο 'I am fabulous', ήταν ακόμη μια υποψηφιότητα για το στίχο της χρονιάς...Η Θεοδωρίδου με το "τραβάω λοιπόν σε όλα κόκκινη γραμμή" ήταν επίσης υποψήφια, τη στιγμή που όλοι θέλουμε να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή και να διαγράψουμε ότι μας ενοχλεί τα αυτιά...Και τέλος last but no least, ο ύμνος πού πήρε το βαρύτιμο τρόπαιο, ο στίχος ύμνος των απανταχού διαιτητών σε όλο τον κόσμο, το τραγούδι που οπωσδήποτε θα μπει στο πάνθεον της ελληνικής μουσικής πλάι σε μεγάλα αριστουργήματα του παρελθόντος, το απαράμιλλο τραγούδι με τον τίτλο ποίημα, "σφύριξα και έληξες"...Ω της γραφικότητας δηλαδή όπως καταλαβαίνετε...

Θέλω στο σημείο αυτό να πω δυο λέξεις για ένα είδος μουσικής, το οποίο στην Ελλάδα έχει ξεσκιστεί από όλους και αναφέρομαι φυσικά στο ροκ...Οι δισκογραφικές εταιρείες και κυρίως οι νέοι τραγουδιστές έχουν εσφαλμένη αντίληψη για το τι εστί ελληνικό ροκ, ή ροκ γενικότερα αν το θέλετε ...Οι καημένοι πιστεύουν πως ροκ είναι ένα περίεργο χτένισμα, ένα παράξενο και ασυνήθιστο ντύσιμο με τη συνδρομή στυλίστα, εκκεντρικός χαρακτήρας και παραξενιές, πολλές σχέσεις, λίγο τράβηγμα και αγρίεμα στη φωνή και αυτό είναι ροκ...Τους πληροφορώ λοιπόν πως ροκ είναι ο ξυραφένιος στίχος, η αμφισβήτηση των πάντων, η φαντασία,το πάθος, η δύναμη, η υπερβολή και οι ακραίες καταστάσεις...Απλά για να το γνωρίζουν και αυτοί και να μην υποδύονται κάτι που ούτε είναι, ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν...Το ίδιο αφορά και κάποια νεόκοπα συγκροτηματάκια, που την έχουν δει stones...

Το πρόβλημα λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη έγκειται στο γεγονός, πως οι νέοι τραγουδιστές δε μοιάζουν να νοιάζονται για τη μουσική καθαυτή. Δεν τους νοιάζει τι επιπέδου τραγούδια θα πουν, αλλά μόνο να βρίσκονται στη δημοσιότητα και να κυκλοφορούν με όμορφους-ες συντρόφους και να αποτελούν μέρος του εγχώριας κατανάλωσης star system...Συμβιβάζονται με ένα σύστημα, (που κάποιοι ενδεχομένως να μη το γουστάρουν κιόλας) και τσαλαπατούν την αξιοπρέπεια της μουσικής του...Έχουν αποδεχθεί πως όποιος δεν ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο των μουσικών ριάλιτι, εκθέτοντας την προσωπική τους ζωή φόρα παρτίδα στον ευρύ κοινό, δεν πρόκειται να θεωρηθεί ποτέ αρκούντως επιτυχημένος...Και η ζωή συνεχίζεται...Και δε μιλώ για υποτιθέμενους καλλιτέχνες σχετικά φτασμένους του στυλ Ρουβά, Βανδή, Χατζηγιάννη, Παπαρίζου και λοιπό συναπάντημα... Μιλάω για παιδιά νεόκοπα, τα οποία μόλις πρόσφατα έκαναν την εμφάνιση τους, αλλά μοιάζουν να ακολουθούν την εύκολη οδό της σίγουρης δόξας και όχι το δύσκολο δρόμο της καλής μουσικής...

Για αυτό σας προτείνω αγαπητοί φίλοι, αντί να συρρέετε σε πανηγυράκια τύπου βραβείων και λοιπών ανούσιων εκδηλώσεων με τα κόκκινα χαλιά και τα ονόματα τρίτης κατηγορίας, μια καλή εναλλακτική είναι οι πολλές συναυλίες που διοργανώνονται στη χώρα κάθε καλοκαίρι...Εκεί είναι βέβαιο, πως η παρουσία μας είναι πιο ωφέλιμη...Εκεί που θα συναντήσουμε τροβαδούρους και καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορεί να μη βγουν ποτέ στην τηλεόραση και να μη μας απασχολήσουν με την προσωπική τους ζωή, αλλά με τις νότες και τις φωνές τους μπορούν να μας ταξιδέψουν και να μας μαγέψουν...Ο καθένας λοιπόν είναι ελεύθερος να σκεφτεί και να κάνει τις επιλογές του...