Οι αθλητικές εφημερίδες, ο ρόλος τους και ο στόχος τους...

Επανερχόμενος στις δημοσιεύσεις, λέω να αναφερθώ λιγάκι στο ρόλο των αθλητικών εφημερίδων στη διαμόρφωση της αθλητικής επικαιρότητας και στα ψέματα που κατά καιρούς μας πουλάνε...Άλλωστε, κάθε καλοκαίρι είναι η εποχή που οι αθλητικές εφημερίδες ανεβάζουν τις κυκλοφορίες τους, έστω κι αν δεν υπάρχει ίχνος αθλητικής δραστηριότητας..Είναι η κάψα και η προσδοκία του Έλληνα οπαδού και το εν γνώσει του χάιδεμα των αυτιών και των ματιών του με μεγάλα μεταγραφικά αποκτήματα, παιχταράδες και ομάδες που δαγκώνουν σίδερα στην προετοιμασία τους για τη νέα χρονιά...Αυτή η προσδοκία μεγαλώνει την υπερβολή από την πλευρά των εφημερίδων...Ο λόγος όμως που επέλεξα σήμερα να αναφερθώ στο θέμα αυτό, είναι επειδή αφουγκράζομαι πως πολλοί από εσάς παρακολουθείτε αθλητικές συναντήσεις χωρίς να διαβάζετε εφημερίδες...Μην φοβάστε και μην αγχώνεστε...Ο φτωχός συγγενής είναι εδώ και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, για όλους εσάς που δεν έχετε ιδέα για το πως λειτουργεί ο αθλητικός τύπος στην Ελλάδα...

Πριν ξεκινήσουμε ας προχωρήσουμε σε έναν διαχωρισμό...Όχι δεν πρόκειται να χωρίσω τις εφημερίδες σε οπαδικές και αντικειμενικές..Θα τις χωρίσω σε πρωτοσέλιδα και στο υπόλοιπο της εφημερίδας...Αυτά τα δύο μπορεί να φαντάζουν το ένα και το αυτό, αλλά στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο...Το πρωτοσέλιδο είναι η βιτρίνα κάθε αθλητικής και όχι μόνο εφημερίδας και εκεί μέσα περικλείεται το στίγμα που θέλει να περάσει στα αθλητικά δρώμενα...Επίσης το πρωτοσέλιδο είναι πάντα αυτό που μένει βαθιά χαραγμένο στον αναγνώστη, για αυτό και ιδίως οι οπαδικές εφημερίδες φροντίζουν τις πιο πολλές φορές ο πρωτοσέλιδος τίτλος τους να είναι προκλητικός, αιχμηρός μέχρι και χυδαίος...Επίσης είναι και το μέσο με το οποίο κάθε εφημερίδα επιβεβαιώνει τον παρεμβατικό της ρόλο στα δρώμενα...Πολλοί πιθανώς να αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν μια εφημερίδα να έχει παρεμβατικό ρόλο, ενώ πουλάει μόλις π. χ. 1000 φύλλα καθημερινά...Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό...Άσχετα με το πόσα αντίτυπα πουλά κάθε εφημερίδα, το πρωτοσέλιδο της το βλέπουν εκατομμύρια μάτια φιλάθλων κρεμασμένο στα περίπτερα...Υπάρχει τεράστιος αριθμός ανθρώπων που δεν έχει δώσει ποτέ του 1 Ευρώ για να αγοράσει αθλητική εφημερίδα, ενώ καθημερινά κάθεται και διαβάζει όλα τα πρωτοσέλιδα στο περίπτερο...Μάλιστα υπάρχουν πολλοί, που γυρίζουν την κρεμασμένη εφημερίδα για να διαβάσουν και το οπισθόφυλλο, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια της ανάλυσης μας και αγγίζει τα όρια της γραφικότητας...Συν τοις άλλοις, σε κάθε πρωινή ενημερωτική τηλεοπτική και ραδιοφωνική εκπομπή, όλα τα πρωτοσέλιδα διαβάζονται τουλάχιστον μία φορά...Σε όλα αυτά προσθέστε, όλους αυτούς που πρωί πρωί διαβάζουν τα πρωτοσέλιδα μέσω internet, και ελπίζω να καταλάβετε το λόγο της καφρίλας, της αποθέωσης ή της αδυσώπητης κριτικής που κατακλύζει καθημερινά τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων...

Περνώντας στο υπόλοιπο τμήμα κάθε αθλητικής εφημερίδας, ειλικρινά πολύ λίγες διαφορές θα ανακαλύψετε...Το ρεπορτάζ είναι σχεδόν παντού το ίδιο και ελάχιστες φορές προκύπτει μια είδηση που να την έχει μια εφημερίδα και να μην την έχουν οι άλλες...Το αποκλειστικό είναι μια έννοια άγνωστη για μια εφημερίδα, αν συνυπολογίσουμε πως υπάρχουν μέσα όπως ραδιόφωνο και κυρίως internet, όπου η αμεσότητα στην είδηση είναι παροιμιώδης...Για αυτό και οι ελάχιστες ειδήσεις που προκύπτουν στις εφημερίδες, γίνονται αντικείμενο έντονου πολέμου μεταξύ των...Για αυτό παρατηρείται συχνά η γελοιότητα δύο ή τρεις εφημερίδες να γράφουν την ίδια είδηση και να έχουν και την ένδειξη αποκλειστικό...Για αυτό επίσης παρατηρούμε τώρα τελευταία τον αλληλοσπαραγμό μεταξύ π. χ. Sportday και Πρωταθλητή για τις κόκκινες μεταγραφές, Derby και πράσινης για την πρωτοκαθεδρία στο πράσινο στρατόπεδο, αλλά και κάτι αντίστοιχο στο κίτρινο στρατόπεδο σε μικρότερο όμως βαθμό...Οι εφημερίδες χάνουν συνεχώς σε κυκλοφορία για αυτό και τα μαχαίρια είναι ακονισμένα προ πολλού και έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους στη μάχη...

Είναι λογικό να παρουσιάζεται αυτή η ομοιότητα στο ρεπορτάζ από τη στιγμή που όλοι οι δημοσιογράφοι όταν λένε πως κάνουν ρεπορτάζ, κάνουν το ίδιο ακριβώς...Γράφουν άκριτα ότι τους λέει η πηγή τους στη διοίκηση, το ίδιο κάνουν με ότι τους λένε οι ποδοσφαιριστές μυστικά και για το υπόλοιπο κάνουν ένα search στο ιντερνετ και όποια είδηση αφορά την ομάδα τους την αντιγράφουν...Βγαίνει π. χ. μια μέρα ένα ιταλικό portal και γράφει πως ο Παναθηναϊκός προσέγγισε για προπονητή το Ρομπέρτο Μαντσίνι (όπως όντως γράφτηκε)...Την επόμενη ημέρα όλες οι εφημερίδες έχουν μισή σελίδα και πάνω για αυτό το θέμα...Οι περισσότεροι αναγνώστες δεν το καταλαβαίνουν αυτό, από τη στιγμή που διαβάζουν το πολύ μία εφημερίδα...Αυτό κύριοι δεν είναι ρεπορτάζ, είναι κολλητιλίκια, δημόσιες σχέσεις και στείρα αντιγραφή....Κατανοώ πως όταν κάποιος σε μια εφημερίδα έχει να γεμίζει 4-5 σελίδες για μια ομάδα μόνο θα προσφύγει και τέτοιου είδους πρακτικές...Αν θέλετε να κατανοήσετε την ακρίβεια των προηγουμένων λόγων, δεν έχετε παρά να σκεφτείτε τι γίνεται όταν π. χ. ο προπονητής μιας ομάδας μαζεύει και μιλά στους παίχτες στα αποδυτήρια...Την άλλη μέρα πάντα, όλες οι ομιλίες με απόλυτη λεπτομέρεια είναι δημοσιευμένες σε όλες τις εφημερίδες...Δεν το θεωρώ κακό, είναι κι αυτό ρεπορτάζ...Κακό είναι όμως το αλισβερίσι μεταξύ του ποδοσφαιριστή και του δημοσιογράφου..Η συναλλαγή του στυλ 'δώσε μου εσύ ότι γίνεται μες στην ομάδα και εγώ δεν θα σου ασκήσω ποτέ κριτική, θα γράφω άρθρα ύμνους για σένα και θα σε υπερασπίζομαι πάντα σε κάθε θέμα...Άντε θα κάνω και μερικές φορές λίγη κριτική, έτσι για ξεκάρφωμα'...Έχοντας μια οικειότητα με τις αθλητικές εφημερίδες πλέον, θεωρώ πως με σχετική επιτυχία μπορώ να υποθέσω ποιος ποδοσφαιριστής δίνει πληροφορίες σε ποιον ρεπόρτερ, βλέποντας τα κείμενα του την επόμενη ημέρα...

Τα δύο σημεία στα οποία όντως διαφέρουν οι αθλητικές εφημερίδες μεταξύ τους είναι δύο...Το πρώτο είναι η αδιαφορία των οπαδικών για τις καλές ειδήσεις που αφορούν τον μεγάλο αντίπαλο...Δεν έχω πρόβλημα να συμβαίνει αυτό, αρκεί να μην λένε αυτοί οι τύποι πως ασκούν το λειτούργημα της δημοσιογραφίας, διότι εκνευρίζομαι..Επίσης, οι ελληνικές αθλητικές εφημερίδες διαφοροποιούνται σε σχέση με τις απόψεις και τις υπογραφές που έχουν στο δυναμικό τους...Κατά την ταπεινή μου άποψη, οι απόψεις και οι στήλες είναι ο μοναδικός λόγος για να διαβάσει κάποιος μια αθλητική εφημερίδα...Υπάρχουν πάμπολλες καλές και αξιόλογες στήλες και αναφέρομαι στις ενυπόγραφες και όχι στις παρασκηνιακές..Άνθρωποι σοβαροί, με χιούμορ, με γνώσεις, με σχέση με το άθλημα, άσχετοι, άνθρωποι που έμαθαν πάντα να ασκούν στείρα κριτική, οπαδοί, ταλαντούχοι γραφιάδες, άνθρωποι με αξιόλογα κείμενα χωρίς να το περιμένει κανείς κλπ..Δεν θα αναφερθώ τη συγκεκριμένη στιγμή σε πρόσωπα...Έχω σταθερές συμπάθειες σε ανθρώπους, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου προς το παρόν...

Έχει πιστεύω αξία να αναλογιστούμε τους σκοπούς, τους οποίους θέλει να υπηρετήσει κάθε αθλητική εφημερίδα...Όποιος απαντήσει ότι θέλουν να ενημερώσουν αθλητικά τον αναγνώστη, παρακαλείται να έρθει να πάρει το δώρο του, μαζί με το διαβατήριο που ξέχασε κατά την είσοδο του στη χώρα...!!Διότι μόνο ένας άνθρωπος που ζει στο εξωτερικό χρόνια, θα μπορούσε να πει κάτι τέτοιο...Απλά κάποιες φορές, αυτό είναι το όχημα για να επιτευχθούν οι γενικότεροι στόχοι...Οι οποίοι εν ολίγοις είναι κυρίως εμπορικοί και οικονομικοί, αποσκοπούν σε όλο και περισσότερους πελάτες, έχουν στόχο τους ομόχρωμους πελάτες (οι οπαδικές), έχουν στόχο να δημιουργήσουν συγκεκριμένα είδωλα και πρότυπα για να εισέλθουν σε συγκεκριμένες αγοραστικές κατηγορίες κοινού...Όλα αυτά συν τα γενικότερα συμφέροντα κάποιων επιχειρηματιών (και δημοσιογράφων) και την ανάγκη που υπάρχει για φανατισμό και συγκρούσεις, είναι οι λόγοι που πολλές φορές ακόμα και εφημερίδες με ισχνή κυκλοφοριακή δύναμη και σίγουρα ζημιογόνες, εξακολουθούν να ζουν...Άλλωστε πως αλλιώς μπορεί να δικαιολογηθεί το φαινόμενο σε μια χώρα περίπου 11 εκατ. κατοίκων να κυκλοφορούν καθημερινά 10 αθλητικές εφημερίδες στην Αθήνα και άλλες περίπου 4-5 στη Θεσσαλονίκη;

Πιθανώς όλα αυτά να φαίνονται σε κάποιους από εσάς υπερβολικά...Πιστέψτε με αυτό θεωρώ πως συμβαίνει, επειδή οι περισσότεροι από εσάς σπεύδετε να αγοράσετε αθλητικές εφημερίδες μόνο μετά από μεγάλες νίκες των ομάδων σας...Σε τέτοιες περιπτώσεις μην περιμένετε οι εφημερίδες να κάνουν το άσπρο μαύρο, απλά υπερβάλουν στην εκδήλωση ενθουσιασμού, όπως και αντίστροφα στην εκδήλωση δυσαρέσκειας και κριτικής σε περίπτωση ήττας...Οι διαφορές είναι δύσκολο να γίνουν ευδιάκριτες από έναν απλό φίλαθλο...Για αυτό το λόγο, προτού ολοκληρώσω θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα...Το καλοκαίρι που διανύουμε είναι και το καλοκαίρι του Άρη μεταξύ άλλων...Υπό την έννοια πως οι κίτρινοι της Θεσσαλονίκης έχουν κάνει αρκετές μεγάλες μεταγραφές, δύο τουλάχιστον εκ των οποίων αν γίνονταν από σύλλογο του κέντρου, θα είχαν δαπανηθεί τουλάχιστον 20 αντικειμενικά πρωτοσέλιδα( αναφέρομαι κυρίως σε Γκρατσιάν και Αμπρέου και γιατί όχι σε Νασούτι και Ναφτί...)...Οι αντικειμενικές εφημερίδες της Αθήνας έπαιξαν πολύ Άρη αυτό το καλοκαίρι, είναι αλήθεια αυτό...Την περασμένη Τετάρτη ο Άρης υποδέχτηκε την μεγάλη Μπόκα Τζούνιορς στο Βικελίδης και το ματς μεταδόθηκε από το νεοεμφανιζόμενο Conn-X tv, το οποίο σημαίνει πως το είδαν ελάχιστοι...Την επόμενη ημέρα, οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν με διθυραμβικά σχόλια για την εμφάνιση της ομάδας,την απόδοση των ποδοσφαιριστών,την ατμόσφαιρα και τις τεράστιες ευκαιρίες που έχασε ο Άρης για να σκοράρει και να κερδίσει...Για κακή τους τύχη, το επόμενο βράδυ το ματς μεταδόθηκε σε επανάληψη από την ΕΤ3 και κάθισα να το παρακολουθήσω, για να απολαύσω την ποδοσφαιρική πανδαισία που έιχαν προσφέρει οι κίτρινοι...Τι είδα στην πραγματικότητα; Είδα μια φαντασμαγορική και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα κατ' αρχάς, αυτό το παραδέχομαι...Από ποδοσφαιρικής άποψης είδα τη Μπόκα να κάνει περίπατο και τον Άρη να μην είναι τόσο καλός όσο τον παρουσίαζαν οι φυλλάδες...Παίχτες που οι εφημερίδα παρουσίαζε ως διακριθέντες ήσαν τουλάχιστον μέτριοι στο ματς...Ακόμα και οι δύο κεφαλιές του Αμπρέου, που η εφημερίδα τις παρουσίασε σαν κλασσικές ευκαιρίες, ήταν απλά δύο κεφαλιές που πήγαν τουλάχιστον 10 μέτρα άουτ, χωρίς να ανησυχήσει καθόλου ο Αμποναντσιέρι...Μετά από αυτό σκεφτόμουν λοιπόν, αν αυτή η διάσταση απόψεων ήταν ένα τυχαίο γεγονός, ή είχε συγκεκριμένο στόχο να χαϊδέψει αυτιά και να κερδίσει φύλλα με απροκάλυπτο τρόπο; Και αν ισχύει αυτό, σε πόσες άλλες περιπτώσεις έχει ξαναγίνει αυτό, χωρίς να το πάρουμε είδηση, με ομάδες με περισσότερο κόσμο και άρα δυνάμει πελατειακό και αναγνωστικό κοινό...Το αφήνω ως τροφή για σκέψη και σταματώ εδώ, με την υποσημείωση πως τον Άρη ειδικά φέτος τον έχω για πολλά και δεν θέλω να μειώσω την ομάδα του...Απλά ως παράδειγμα το ανέφερα και τίποτα περισσότερο...

υγ1 Απλά και μόνο για να αντιληφθούν μερικοί πως παίζεται το παιχνίδι και να καταλάβουν κάποιοι άλλοι πως είμαστε ξύπνιοι με ανοιχτές πάντα τις κεραίες...

υγ2 Κάποιοι πιθανώς να τα βρίσκετε όλα αυτά βαρετά...Ίσως να προτιμάτε να μιλώ για τον προπονηταρά Κετσπάγια, τον μεγάλο σκόρερ Ντιόγκο, τον άσχετο Τεν Κάτε και όλα τα υπόλοιπα που γράφουν οι mainstream εφημερίδες...Έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με όλα αυτά...Πιστέψτε με πως όλα όσα ανέφερα, έχουν τη δική τους σημασία, ιδίως τώρα που φτάσαμε στο κατώφλι της νέας αθλητικής σεζόν...

υγ3 Πολλοί ενδεχομένως να μου παραπονεθείτε πως βάζω στο ίδιο καζάνι όλες τις αθλητικές εφημερίδες...Σκοπίμως το πράττω...Διότι, ενώ ξέρετε την απέχθεια μου για τις οπαδικές που προάγουν το φανατισμό, θεωρώ πως και οι άλλες τις περισσότερες φορές προς την ίδια κατεύθυνση γέρνουν...Γνώμη μου...

Το πάρτι...μιας ολόκληρης ζωής...

Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μου τις τελευταίες ημέρες, ήταν η συνάντηση μου με τον φίλο μου, για τον οποίο πρόσφατα σας είχα ξαναγράψει...Οι πιο τακτικοί αναγνώστες του φτωχού συγγενή ενδεχομένως να θυμάστε πως πριν από σχεδόν ένα μήνα σε μια ανάρτηση μου είχα αναφερθεί σε κάποιες σκέψεις ενός φίλου μου σε σχέση με τη φιλία και τις σχέσεις των ανθρώπων...Όσοι δεν θυμάστε, μπορείτε να βρείτε το σχετικό κείμενο πατώντας εδώ...http://ftoxos-sigenis.blogspot.com/2009/07/blog-post_09.html. Μπορεί να βλεπόμαστε πάρα πολύ σπάνια, αλλά κάθε συνάντηση μαζί του κρύβει τελικά έναν γρίφο...Γιατί το λέω αυτό; Διαβάστε παρακάτω και πιστεύω πως θα με δικαιολογήσετε..

Την περασμένη φορά μου μιλούσε για τη μοναξιά και την εγκατάλειψη που νιώθει από γνωστούς και φίλους, καθώς και για την έλλειψη πραγματικών φίλων που να νοιάζονται για αυτόν...Αυτή τη φορά, η συμπεριφορά του και τα λόγια του ήταν αινιγματικά και παράξενα...Μου μίλησε ξανά για πολλά...Το σπουδαιότερο όμως που μου εκμυστηρεύτηκε ήταν η σκέψη που είχε στο μυαλό του για τη διοργάνωση ενός μεγάλου πάρτι, που το είχε φανταστεί και είχε σχεδιάσει με κάθε προσοχή και λεπτομέρεια...Υπό άλλες συνθήκες, αν κάποιος μου ανέφερε κάτι τέτοιο πιθανώς να έβρισκα το εγχείρημα συναρπαστικό και ενδιαφέρον...Άλλωστε καλοκαίρι είναι και πάντα ένα πάρτι με δροσερές παρουσίες, πάντα είναι ευπρόσδεκτο τέτοια εποχή...Αλλά όταν μιλάμε για το φίλο μου τα δεδομένα αλλάζουν...Και αυτό γιατί μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν του αρέσουν τα πάρτι και τέτοιου είδους εκδηλώσεις τις βρίσκει πάντα βαρετές και ανούσιες και προτιμά ήσυχα μέρη...Υπάρχουν βέβαια και φορές που το ρίχνει έξω και τα σπάει, αλλά αυτό γίνεται πολύ σπάνια και όταν γίνεται υπάρχει συγκεκριμένος λόγος...Συν τοις άλλοις, είμαι σε θέση να γνωρίζω πως ο φίλος μου θεωρεί τον εαυτό του κακή και βαρετή παρέα για τέτοιες συναθροίσεις και για αυτό πολύ συχνά αρνείται τέτοιου είδους προσκλήσεις, από όπου και να προέρχονται..Αφήστε που υποψιάζεται πως και οι γνωστοί του και οι κοντινοί του άνθρωποι τα ίδια πράγματα σκέφτονται για αυτόν, για αυτό και όταν τον προσκαλούν το κάνουν απλά για να βγάλουν την υποχρέωση, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει...Μετά από όλα αυτά, είναι λογικό να παραξενεύομαι με την πρόταση του φίλου μου για τη διοργάνωση του πάρτι...

Για να ικανοποιήσω την περιέργεια μου, άρχισα να τον ρωτώ αρκετά πράγματα σε σχέση με τα διαδικαστικά, με την ελπίδα πως θα μπορέσω να καταλάβω τις προθέσεις και τα κίνητρα του...Αλλά όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, οι απαντήσεις που μου έδωσε κάθε άλλο παρά διαφώτισαν την κατάσταση...Πρώτα πρώτα θεώρησα σωστό να τον ρωτήσω για το πότε σκέφτεται να πραγματοποιηθεί το συγκεκριμένο πάρτι μιας και οι διαθέσιμες ημέρες είναι λίγες και το καλοκαίρι σιγά σιγά μπαίνει στην τελική ευθεία..."Οσονούπω θα γίνει", μου απάντησε..."Περιμένω το τελικό ΟΚ από κάπου και στη συνέχεια θα σε ενημερώσω για την ακριβή ημερομηνία..." μου είπε με ένα απλανές βλέμμα και ήπιε μια γερή γουλιά ουίσκι...Έμεινα να τον κοιτάζω με απορία..."Δεν μπορεί, αυτός μας δουλεύει..."σκέφτηκα από μέσα μου, αλλά τον δικαιολόγησα λόγω ζέστης και όχι μόνο...

Τουλάχιστον, του είπα με σχεδόν ειρωνικό τόνο, έχεις αποφασίσει που θα γίνει το πάρτι αυτό ή όχι ακόμα και αυτό ; Μου απάντησε πως έχει στο μυαλό του δύο τρεις συγκεκριμένους τρόπους για τη διεξαγωγή του, αλλά δεν έχει ακόμη λάβει την τελική του απόφαση...Αυτά τα μέρη ήταν οι τόποι στους οποίους ο ίδιος πέρασε τις καλύτερες στιγμές της ζωής του, σύμφωνα με τα κριτήρια του...Μέρη που τα θεωρεί πατρίδα του με την ευρύτερη έννοια του όρου...Συνάμα πρόκειται για μέρη, που σημάδεψαν όλη την πορεία της ζωής του και τον στιγμάτισαν συναισθηματικά για πάντα...Μου μίλησε για συγκεκριμένα μέρη, αλλά δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στο ποια είναι αυτά,τουλάχιστον προς το παρόν...

Η επόμενη ερώτηση που θα ερχόταν εύλογα στο μυαλό καθενός λογικού ανθρώπου σε μια τέτοια παράξενη περίπτωση, ήταν αυτή που διατύπωσα αμέσως μετά...Συγκεκριμένα θέλησα να μάθω τι ακριβώς γιορτάζει και σκέφτεται να τελέσει αυτό το πάρτι...Μου απάντησε πως γιορτάζει την απελευθέρωση του από τα δεσμά που τον κρατούν δέσμιο του παρελθόντος, γιορτάζει την ανεξαρτησία του, το σπάσιμο των αλυσίδων που τον έδεναν με τα απλά και καθημερινά θέματα και προβλήματα...Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, σκέφτηκα...Ταυτόχρονα με την εκδήλωση αυτή, ήθελε όπως μου είπε να κάνει αισθητή την παρουσία του σε γνωστούς και φίλους, σαν μια τελευταία παράσταση...Να σας πω την αλήθεια φίλοι μου, όλο το σκηνικό έτσι όπως μου το παρουσίασε, μου θυμίζει αποχαιρετιστήριο πάρτι, σαν να φεύγει από την Ελλάδα για να σπουδάσει ή να εργαστεί στο εξωτερικό , άλλωστε είμαι σε θέση να γνωρίζω πώς κάτι τέτοιο αποτελεί ένα άπιαστο παιδικό του όνειρο...

Ακούγοντας όλα τα προηγούμενα από το στόμα του φίλου μου, τα βρήκα έως και ενδιαφέροντα..Είχε πάντα βλέπετε κάτι μυστηριώδες και σκοτεινό στη σκέψη του, και για αυτό η απορία και η έκπληξη δική μου είναι σίγουρα μικρότερη από αυτή που ενδεχομένως νιώθετε εσείς διαβάζοντας ετούτες τις γραμμές...Άλλωστε η ξεροκεφαλιά και η εσωστρέφεια του είναι γνωρίσματα που διαθέτει από τόσο δα παιδάκι, που τον γνωρίζω...Εκεί όμως που το πράγμα άρχισε να με παραξενεύει ιδιαίτερα ακόμη και εμένα, ήταν όταν τον ρώτησα ποιους σκέφτεται να προσκαλέσει σε αυτό το περιβόητο πάρτι και ακόμα περισσότερο ποιος θα κάνει τις προσκλήσεις..."Όλα αυτά τα αφήνω σε σένα", μου είπε στωικά,"γιατί εγώ ντρέπομαι να το κάνω... εσύ ξέρεις και μπορείς να κρίνεις ποιους πρέπει να καλέσεις, άσε που πολλοί μπορεί να ενημερωθούν για το πάρτι χωρίς να τους το πει κανείς ιδιαιτέρως"...Του ζήτησα κάποιες περαιτέρω υποδείξεις...Μου είπε, αν θες τη γνώμη μου "θέλω να προσκαλέσεις όλους όσους θεωρώ φίλους μου, όλους όσους με θεωρούν φίλο τους και δεν μου το είπαν ποτέ, τους part-time φίλους μου, τους κοντινούς και μακρινούς γνωστούς μου, τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για μένα, αυτούς που δεν δίνουν δεκάρα για μένα, αυτούς που ενδιαφέρονται για μένα μόνο για τα μάτια του κόσμου, αυτούς που αδίκησα, αυτούς που με αδίκησαν, αυτούς που μου φέρθηκαν αχάριστα, αυτούς στους οποίους φέρθηκα αχάριστα, τους λίγους που με κατάλαβαν, τους πολλούς που δεν με κατάλαβαν ποτέ και δεν έκαναν καν καμιά προσπάθεια για αυτό, αυτούς που με θεωρούσαν πάντοτε δεδομένο και τελικά με πούλησαν...Όλους αυτούς τους παρακαλώ να έρθουν και να περάσουν ένα πιθανώς ανιαρό βράδυ προς τιμή μου...Όλους αυτούς τους θέλω να είναι παρόντες σε αυτό το πάρτι", μου είπε και με καληνύχτισε λέγοντας μου, πως λίαν συντόμως θα γίνει πιο σαφής...Τον καληνύχτισα και εγώ, με τη σκέψη πως για να χωρέσουν όλοι αυτοί, θα πρέπει να κλείσω το Ολυμπιακό Στάδιο..!!! Σκέφτηκα όμως, πως δε μπορεί κάτι θα είχε στο νου του, και ησύχασα...

υγ1 Όχι για χρήματα και κόστη δεν συζητήσαμε καθόλου...Άλλωστε είμαι σε θέση να γνωρίζω πως μπορεί ο φίλος μου να μην έχει πολλά χρήματα, αλλά είμαι βέβαιος πως στο δικό του το πάρτι κανείς άλλος δεν θα πλήρωνε ποτέ...

υγ2 Πιθανώς όλα αυτά να ακούγονται ακαταλαβίστικα και παράξενα...Προσωπικά έχω πολύ ξεκάθαρη εικόνα για όλα...Αλλά μην περιμένετε προς το παρόν περισσότερες λεπτομέρειες από εμένα...Θα σας ανακοινωθούν σύντομα...Επίσης μην αρχίζετε να δημιουργείται σενάρια για όλα αυτά, διότι είναι απολύτως βέβαιο πως θα πέσετε 100 % έξω...

υγ3 Τον ρώτησα και για το τι μουσική θα παίζει στη διάρκεια του πάρτι...Καλά υποθέσατε, ούτε και εδώ ήταν διαφωτιστικός...Μου είπε..."Βάλε να παίζει ότι θες εσύ...Άλλωστε τα μουσικά μου γούστα τα γνωρίζεις και δεν διαφέρουν και πολύ από τα δικά σου...Μόνο μια χάρη σου ζητώ...Θέλω αυτό το συγκεκριμένο τραγουδάκι, να παίξει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της βραδιάς"...Ποιο εννοούσε; Αυτό που σας παραθέτω μόλις τώρα...

Η μάστιγα των εργατικών ατυχημάτων...

Μια από τις πιο σοβαρές ειδήσεις που άκουσα τις τελευταίες ημέρες, ήταν το χθεσινό εργατικό ατύχημα που συνέβη σε εγκαταστάσεις εργοστασίου στη Λάρυμνα και είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός 38χρονου εργάτη πατέρα τεσσάρων παιδιών και τον τραυματισμό κάποιων εργατών ακόμα...Μες στην κυριακάτικη ραστώνη, ήρθε αυτή η είδηση να μας ξυπνήσει και να προστεθεί στην αλυσίδα των πάμπολλων εργατικών ατυχημάτων που συμβαίνουν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα..Διότι είναι πάντα τραγικό όταν κάποιος άνθρωπος χάνει τη ζωή του, είναι όμως απείρως τραγικότερο όταν τη χάνει εξασκώντας την εργασία του από πράξεις και παραλείψεις απόντων υπευθύνων...
Αυτό ήταν το δεύτερο περιστατικό θανάτου από εργατικό ατύχημα, που τουλάχιστον εγώ άκουσα τις τελευταίες 30 ημέρες...Να είστε σίγουροι πως υπάρχουν εκατοντάδες ακόμη περιστατικά, που δε βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας και μένουν στο σκοτάδι...

Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες που αφορούν αυτό καθαυτό το περιστατικό...Είναι τόσο ανατριχιαστικές που ο καθένας λυγίζει μόνο και μόνο που σκέφτεται την πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης...Τα κανάλια πάντα αναφέρονται σε τέτοια θέματα, κυρίως για λόγους θεαματικότητας..Είναι γνωστό πως στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, η επικαιρότητα διαμορφώνεται από τα μέσα ενημέρωσης...Όταν αυτά σταματήσουν να ασχολούνται με ένα τέτοιο θέμα, τότε δίνεται το έναυσμα για να ξεχάσουν όλοι οι αρμόδιοι τέτοιου είδους υποθέσεις...Από εκείνη τη στιγμή και μετά το θέμα θεωρείται λήξαν, οι υποθέσεις μπαίνουν αμέσως στο αρχείο, οι υπεύθυνοι μένουν ατιμώρητοι, η ζωή συνεχίζεται ώσπου να συμβεί ένα νέο ατύχημα και η μόνη που ζει με τις αναμνήσεις και την στενοχώρια είναι η οικογένεια του παθόντα και κανείς άλλος...Αυτή είναι η κατάντια του σύγχρονου κοινωνικού συστήματός και του τρόπου που μας καθοδηγεί και μας έχει κάνει όλους να εφαρμόζουμε στο ακέραιο την παροιμία..."μακριά από τον κ... και όπου θέλει ας είναι..."

Στο σημείο αυτό, ας πούμε δύο κουβέντες και για τις ευθύνες της πολιτείας, σε σχέση με τέτοιου είδους περιστατικά....Κατ' αρχάς, επικρατεί παντελής απουσία πρόληψης για τέτοιου είδους φαινόμενα...Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για την τήρηση των συνθηκών ασφαλείας σε εργατικούς χώρους και υπό αυτή την έννοια τα ατυχήματά θα εξακολουθούν να υφίστανται...Όταν συμβαίνουν, βγαίνουν οι αρμόδιοι υπουργοί και δηλώνουν πως θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι και η υπόθεση θα διαλευκανθεί εξ' ολοκλήρου...Συνήθως τίποτα από αυτά δε γίνεται, απλά αρχικά κάποιοι μπαίνουν φυλακή για λίγο απλά για τα μάτια του κόσμου, ενώ τουλάχιστον αρχικά εντατικοποιούνται οι έλεγχοι των εργατικών επιθεωρήσεων μέχρι να ξεχαστεί το θέμα..Όταν έρχεται η ώρα της δίκης, οι υπεύθυνοι των εταιρειών με τη συνδρομή καλοπληρωμένων και πασίγνωστων δικηγόρων στην πλειονότητα των περιπτώσεων δικαιώνονται, έστω και αν εμφανώς είχαν ευθύνες...Το πολύ πολύ πληρώνουν κάποιο πρόστιμο και στη συνέχεια είναι ελεύθεροι και ωραίοι, να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους...Και στη συνέχεια η εκάστοτε κυβέρνηση δίνει μια πενιχρή αποζημίωση στην οικογένεια του θύματος, αποτιμώντας την αξία της ανθρώπινης ζωής σε μερικές εκατοντάδες ψωροΕυρώ...Ξέρω ότι υπάρχουν και τέτοιου είδους ατυχήματα που οφείλονται στην ανθρώπινη αβλεψία και στην κακιά στιγμή, αλλά ως πότε σε αυτή τη χώρα θα τα φορτώνουμε όλα εκεί, προκειμένου να μένουν άπαντες ατιμώρητοι;

Το ζήτημα των συνθηκών εργασίας, καθώς και αυτό της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ...Διότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν εργάζονται σε ένα κλιματιζόμενο γραφείο όπως πολλοί από εμάς, αλλά εργάζονται υπό απάνθρωπες συνθήκες και υπό πολύ μεγάλο κίνδυνο...Άνθρωποι σε εργοστάσια χωρίς κανέναν κανόνα στοιχειώδους ασφάλειας εκτεθειμένοι σε χημικά, οικοδόμοι σε θεόρατες σκαλωσιές, ναυτεργάτες - πειραματόζωα σε γκαζάδικα φονιάδες, άνθρωποι σε γενικές γραμμές οι οποίοι για να θρέψουν την οικογένειά τους εκτίθενται υπό μεγάλο κίνδυνο και πολλές φορές δεν γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους μετά τη δουλειά...Ακούμε πολλές φορές στις ειδήσεις να απαριθμούνται πτώματα από εργατικά ατυχήματα και εμείς μένουμε απαθείς και σαστισμένοι, σαν να πρόκειται για το φυσιολογικότερο πράγμα στον κόσμο...

Τεράστια ευθύνη, για την όλη κατάσταση φέρουν τα εργατικά συνδικάτα και οι σύλλογοι των εργαζομένων κατά την ταπεινή μου άποψη...Καθήκον αυτών των ανθρώπων, υποτίθεται πως είναι η προάσπιση των εργατικών δικαιωμάτων και πέρα από την προσπάθεια για αυξήσεις ημερομισθίων, αυτό περιλαμβάνει προσπάθεια για αξιοπρεπείς και κυρίως ασφαλείς συνθήκες εργασίας, για κατάργηση της μαύρης εργασίας και βελτίωση των ασφαλιστικών προνομίων για κάθε εργαζόμενο...Αντ' αυτού οι εργατοπατέρες (μεγαλοσυνδικαλιστές που δε δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους...) μοιάζουν να αποτελούν το δεξί χέρι των εργοδοτών και της κυβέρνησης και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα κομματικά και ιεραρχικά τους προνόμια...Όταν διαβάζω δήλωση εκπροσώπου συνομοσπονδίας εργαζομένων σε σχέση με το χθεσινό περιστατικό που λέει γενικότητες και σαχλαμάρες του στυλ "το μαχαίρι πρέπει να φτάσει στο κόκαλο", τότε για ποιους εργατικούς αγώνες και διεκδικήσεις μιλάμε;...Αναφέρομαι σε όλα τα συνδικαλιστικά παπαγαλάκια όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, που επιβεβαιώνουν σε απόλυτο βαθμό τη λαϊκή ρήση..."όλα τα γουρούνια,έχουν την ίδια μούρη"...

Περιστατικά σαν το χθεσινό της Λάρυμνας και όλα τα υπόλοιπα, δυστυχώς θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, όσο κάποιοι επιχειρηματίες για να γλιτώσουν κόστος δεν θα λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και θα στέλνουν τους εργάτες ως πρόβατα επί σφαγή καθημερινά...Για όσους με βρίσκετε ενδεχομένως υπερβολικό, έχω να σας πω, πως εμείς πληροφορούμαστε μόνο τα εργατικά ατυχήματα τα οποία βγαίνουν στη δημοσιότητα και τα οποία αφορούν Έλληνες εργαζομένους..Ξέρετε πόσοι θάνατοι έχουν παρατηρηθεί σε δημόσια έργα π. χ. και αφορούν ξένους ανασφάλιστους εργάτες...Τέτοιου είδους περιστατικά, σπανίως βγαίνουν στον αέρα...Βλέπετε τους ξένους κάποιοι τους θεωρούν αναλώσιμους και δεν τους νοιάζει και τόσο τι θα γίνει...Αυτούς τους νοιάζουν οι μίζες και τα κέρδη από ένα δημόσιο έργο και όχι αν θα σκοτωθούν κάποιες δεκάδες Πακιστανοί ή Αλβανοί σε ένα εργοτάξιο ή ένα εργοστάσιο...Για παράδειγμα, βγήκε κανείς να πει ποτέ πόσοι αλλοδαποί έχασαν τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα κατά τη διάρκεια της κατασκευής των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Ελάχιστοι...Όλοι οι άλλοι αποσιωπούσαν τα στοιχεία αυτά, διότι έτσι θα στιγματιζόταν το προφίλ της δημοκρατικής Ελλάδος, της γενέτειρας των Ολυμπιακών Αγώνων...Για αυτό και πολλά μεγάλα έργα είναι βαμμένα και θεμελιωμένα με αίμα αθώων εργατών (ιδίως ξένων), που για ένα κομμάτι ψωμί έχασαν τη ζωή τους και θεωρήθηκαν από κάποιους ως παράπλευρες απώλειες....

Πολλοί πιθανώς να αναρωτηθείτε, για πιο λόγο το θέμα των εργατικών ατυχημάτων και της ανασφάλιστης εργασίας με αγγίζει τόσο πολύ...Πέρα από την προφανή απανθρωπιά και βαρβαρότητα, του να χάνει κάποιος απλός οικογενειάρχης εργάτης τη ζωή του λόγω σκόπιμων παραλείψεων των υπευθύνων επιχειρηματιών, ή την επίσης απανθρωπιά του να εργάζεται χωρίς καμία ασφαλιστική κάλυψη υπάρχει και κάτι άλλο...Εργάστηκα και εγώ ένα διάστημα ανασφάλιστος στο παρελθόν και έχω νιώσει τη γλύκα του να είσαι και να θεωρείσαι εντελώς αναλώσιμος χωρίς να μπορείς να πεις απολύτως τίποτα, ενώ στις δύσκολες στιγμές να κάνεις μαύρες σκέψεις προκειμένου να ξεπεράσεις το σκόπελο της μη ασφάλισης...Ακούγεται ακαταλαβίστικο το ξέρω, αλλά μου αρκεί που το καταλαβαίνω εγώ...Δεν θα επεκταθώ περισσότερο προς το παρόν επί προσωπικού, αλλά στο εγγύς μέλλον θα πούμε διάφορες ενδιαφέρουσες ιστορίες...

Δεν θέλω να πω περισσότερα επί του θέματος...Το ότι κάτι πρέπει να γίνει είναι σαφές, το αν θα γίνει είναι απίθανο...Σε κάθε εργατικό ατύχημα θα βυθιζόμαστε σε θλίψη και σκέψεις, μέχρι να περάσουν λίγες ημέρες, να το λησμονήσουμε τελείως και να αφεθούμε στην καθημερινή μας επίπλαστη και πολλές φορές ψεύτικη ευτυχία...

Αγαπητέ φίλε R.I.P...Ξέρω πως για σένα, όπως και για τόσους άλλους που τόσο άδικα χάνουν τη ζωή τους καθημερινά για το μεροκάματο του τρόμου δεν θα νοιαστούν και πάρα πολλοί....Δεν θα γίνουν διαδηλώσεις, δεν θα γίνουν Δεκεμβριανά, ούτε κινητοποιήσεις ούτε απεργίες, κανείς πολιτικός αρχηγός δεν θα σε μνημονεύσει,κανείς σύντροφος δεν θα πει τίποτα,ούτε θα ανακηρυχτείς σαν επαναστατικό σύμβολο από σπόντα, μα και οι συνάδελφοι σου λογικά δε θα πουν τίποτα, υπό τον ενδεχόμενο φόβο απολύσεων και κατάρρευσης...Βλέπεις το κίνημα σήμερα έχει άλλες προτεραιότητες και άλλους σκοπούς...

υγ1 Όσο τιμωρήθηκαν οι υπεύθυνοι του περυσινού ατυχήματος της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος, οι υπεύθυνοι δεκάδων διαρροών αερίων σε εργοστάσια, οι υπεύθυνοι των δυστυχημάτων σε Τέμπη και πέταλο του Μαλιακού,οι υπεύθυνοι της Ρικομέξ, άλλο τόσο θα τιμωρηθούν και τώρα...Το χω ξαναδεί το έργο..πριν απ' το φινάλε φεύγω....

υγ2 Και να φανταστείτε πως περίπου πριν από 1 μήνα, διάβαζα μια έρευνα που ανέφερε πως από την αρχή του χρόνου πάνω από 40 συνάνθρωποι μας έχασαν τη ζωή τους, στην προσπάθεια για το μεροκάματο του τρόμου, ενώ αμέτρητοι είναι οι τραυματίες...Ο κατάλογος συνεχίζει να μακραίνει, οι αρμόδιο συνεχίζουν το φαγοπότι και όλοι εμείς αποχαυνωμένοι και συμβιβασμένοι κοιτούμε με απάθεια...

υγ3 Τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα κακώς αποκαλούνται έτσι...Είναι δολοφονίες από πρόθεση και από αμέλεια...

Το "όποιος αντέξει", η σχολή του και το τέλος του...

Στα ψιλά γράμματα των αθλητικών ειδησεογραφικών ιστοσελίδων και της θερινής μεταγραφικής ειδησεογραφίας , πέρασε μια είδηση σχετικά με το τέλος μιας ιστορικής αθλητικής εκπομπής...Όπως διάβασα προ δεκαπενθημέρου, το συνδρομητικό κανάλι αποφάσισε από τη νέα σεζόν να μη συνεχίσει τη βραδινή εκπομπή επικοινωνίας με τον τίτλο "όποιος αντέξει" και παρουσιαστή το Βαγγέλη Μπραουδάκη...Βέβαια, για όλους εμάς τους εραστές του ραδιοφώνου, η εκπομπή τελείωσε όταν σταμάτησε να μεταδίδεται ραδιοφωνικά πριν από κάποια χρόνια, έστω και αν κάθε απόγευμα πλέον ο Βαγγέλης έχει εκπομπή στο Σέντρα FM...Με αφορμή την ολοκλήρωση του κύκλου της εκπομπής, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω κάποιες σκέψεις σε σχέση με την εκπομπή αυτή,το πως τη γνώρισα, τη σχολή που δημιούργησε αλλά και τη σταδιακή μετάλλαξη αυτής και τέτοιου είδους εκπομπών...

Ήταν αρχές του φθινοπώρου του 1999, όταν πήγαινα με το λεωφορείο στην Αθήνα για να ξεκινήσω τις σπουδές...Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, άκουγα ραδιόφωνο στα ακουστικά...Γινόταν ένα ματς μπάσκετ ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Α.Ε.Κ το οποίο κρίθηκε στο τέλος υπέρ των πρασίνων με μια αμφισβητούμενη φάση (βήματα του Μποντιρόγκα..). Μόλις έφτασα ρώτησα κάποιους γνωστούς, να μου πουν την άποψη τους για τη συγκεκριμένη φάση...Η απάντηση που μου έδωσαν ήταν άκρως αφοπλιστική...Δεν ξέρουμε, αλλά θα ακούσουμε το βράδυ τι θα πει ο Μπραουδάκης στο Σπορ fm, που είναι αντικειμενικός..Δεν είχα ιδέα φυσικά περί τίνος πρόκειται, αλλά το βράδυ έκατσα και εγώ να ακούσω τι είδους εκπομπή είναι αυτή, που είχε τόσο μεγάλη απήχηση...Και κόλλησα από τότε κάθε βράδυ να ακούω και εγώ αυτήν την εκπομπή...

Το "όποιος αντέξει" δεν ήταν η πρώτη εκπομπή λόγου ακροατών στη ραδιοφωνία, ενώ ακόμα και το όνομα της είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά από άλλο δημοσιογράφο σε αντίστοιχου concept εκπομπή στον ίδιο σταθμό...Αλλά ήταν η πρώτη εκπομπή που άκουσα εγώ και που στιγμάτισε τα φοιτητικά και όχι μόνο χρόνια...Σημειωτέον, εκείνη την εποχή δεν υπήρχε άτομο που να γνώρισα στο πανεπιστήμιο, να ασχολούνταν με τα αθλητικά και να μην άκουγε έστω και όχι καθημερινά το "όποιος αντέξει"...Τι είχε λοιπόν η συγκεκριμένη εκπομπή και ξεχώριζε;

Κατά την προσωπική μου άποψη, η όλη εκπομπή έβγαζε μια ποιότητα και μπορούσες να την ακούς ευχάριστα, γνωρίζοντας πως θα ακούσεις προσωπικές απόψεις ενός πολύ αξιόλογου δημοσιογράφου και όχι μόνο...Πρώτα πρώτα ο Βαγγέλης, δεν άφηνε να ακούγονται στον αέρα ακραιφνείς απόψεις και άνθρωποι με χρωματιστά γυαλιά...Ακόμα και όταν έβγαιναν κάποιοι τέτοιοι, ήταν σε θέση με την απαράμιλλη επικοινωνιακή του ικανότητα να τους βάζει στη θέση τους με λογικά και πειστικά επιχειρήματα..Το πιο σπουδαίο όμως ήταν άλλο...Ο Βαγγέλης Μπραουδάκης ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που είχε βγει και είχε πει ξεκάθαρα την (κίτρινη) οπαδική του τοποθέτηση...Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε ποτέ (τουλάχιστον όσο άκουγα εγώ) να ασκεί κριτική και να εκφέρει ελεύθερα και αντικειμενικά την άποψη του, χωρίς παρωπίδες και οπαδικούς εναγκαλισμούς...Δεν είναι τυχαίο, ότι αυτή η κριτική προς όλες τις κατευθύνσεις (με επιχειρήματα πάντα), τον έφερε στο στόχαστρο πολλών ισχυρών παραγόντων της τότε εποχής...

Σημαντικό επίσης ρόλο διαδραμάτιζαν και οι εκάστοτε ραδιοφωνικοί του παρτενέρ, οι οποίοι είχαν μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ και ταίριαζαν απόλυτα μαζί του...Αρχικά ήταν ο εξαιρετικός Γιάννης Μοσχονάς, στη συνέχεια για κάποιο διάστημα ο Πέτρος Πολυχρονίδης και τελικά ο Κώστας Καραπαπάς (κυρίως στα τηλεοπτικά χρόνια του "όποιος αντέξει.."). Και οι τρεις (ιδίως όμως ο πρώτος και ο τρίτος) είχαν σαν κύριο προσόν κάποιες θανατηφόρες ατάκες, οι οποίες κυριολεκτικά τσάκιζαν κόκαλα..

Όταν έγινε η μεταφορά της εκπομπής στα τηλεοπτικά πλατό του συνδρομητικού καναλιού, αρχικά μεταδιδόταν τόσο τηλεοπτικά, όσο και ραδιοφωνικά...Βέβαια για όλους εμάς, που νιώθαμε τη μαγεία του ραδιοφώνου, το γυαλί είχε ραγίσει...Αφού να φανταστείτε θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως έβγαιναν τότε στις τηλεφωνικές γραμμές της εκπομπής άνθρωποι και εξέφραζαν τη διαφωνία τους για την τηλεοπτική version...Όλοι φανταζόμασταν τότε πως η παράλληλη μετάδοση δε θα διαρκούσε για πολύ, όπως και έγινε στην πραγματικότητα μετά από λίγο καιρό...Αργότερα είδα και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές του "όποιος αντέξει", ενώ και τώρα τον ακούω αραιά και που τα απογεύματα...Όμως η μαγεία εκείνων των ετών, μοιάζει να έχει χαθεί...

Ήμουν αθεράπευτος φαν του "όποιος αντέξει", το ομολογώ, ιδίως μετά από μεγάλα αθλητικά γεγονότα και όχι μόνο...Ενώ πάντα είχα προσωπική άποψη για τα πάντα, ήθελα να ακούω και τη γνώμη του Βαγγέλη, την οποία θεωρούσα αντικειμενική και σωστή...Να φανταστείτε πως ακόμα και τώρα έχω στην κατοχή μου κάποιες κασέτες που είχα γράψει τότε μαγνητοφωνώντας κάποιες εκπομπές από τα πρώτα χρόνια της τρέχουσας δεκαετίας...Κάπου κάπου, τις βάζω να παίζουν στο κασετόφωνο, έτσι για να θυμάμαι τα παλιά μου και συνάμα και τα φοιτητικά χρόνια...Έτσι και αλλιώς, οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν με το πέρασμα των χρόνων...Οι αναμνήσεις, αλλά και η προσμονή που υπήρχε τότε, να πάει η ώρα 11.00 και να ακουστεί το Άστρα μην με μαλώνετε' από το Λιδάκη, που ήταν το σήμα αρχής της εκπομπής...Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν ακουγόταν το ίδιο τραγούδι από τον Χαρ. Γαργανουράκη, διότι αυτό ήταν το σήμα τέλους του όποιος αντέξει...Αυτά είναι που μένουν συν κάποιες ατάκες σήμα κατατεθέν του Βαγγέλη Μπραουδάκη από εκείνη την εποχή...Αναφέρω κάποιες που θυμάμαι χαρακτηριστικά.."Γεια σου, γεια σου, είσαι πολύ φανατικός (όταν ήθελε να κλείσει κάποιον ακροατή), "Χαιρετώ σε", "Με τα αν δε γίνονται πραγματικότητες", "Δεν είμαι αντικειμενικός, προσωπικές απόψεις εκφράζω", "Για να ξέρουμε τι λέμε.." και άλλα πολλά...

Το "όποιος αντέξει", κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελεί φάρο για όλες τις ραδιοφωνικές εκπομπές επικοινωνίας, που ακούμε και σήμερα...Για την ακρίβεια θεωρώ πως με το ραδιοφωνικό τέλος της συγκεκριμένης εκπομπής, περάσαμε από τα χρόνια της αθωότητας στα χρόνια της καφρίλας και του φανατισμού...Αρκεί να παρατηρήσετε τις εκπομπές ανάλογου ύφους που υπάρχουν στην μπάντα των αθλητικών ραδιοφώνων, τα τελευταία χρόνια και θα διαπιστώσετε του λόγου το αληθές...Οι εκπομπές που κυριαρχούν είναι οι οπαδικές...Ο παρουσιαστής είναι δημοσιογράφος - οπαδός μιας συγκεκριμένης ομάδας και το ραδιοφωνικό κοινό ξέρει πως το συγκεκριμένο δίωρο, στον αέρα συζητούνται αποκλειστικά θέματα που αφορούν μια ομάδα..Έχουμε περάσει από την εποχή που όλοι οι δημοσιογράφοι δήλωναν φίλαθλοι της Εθνικής ομάδας, του Απόλλωνα και του Πανιωνίου στην εποχή που οι δημοσιογράφοι ασχολούνται μόνο με την ομάδα τους και τίποτα άλλο και πάνω από όλα προτάσσουν την οπαδική τους ταυτότητα...Θυμάμαι το Βαγγέλη Μπραουδάκη, που μπορούσε να μιλήσει για ξένο ποδόσφαιρο, για μπάσκετ, για τένις, για βόλεϋ, αλλά και για πολιτική και μου προκαλείται θλίψη για την τωρινή κατάσταση...Δεν λέω πως ακόμα και τώρα δεν υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις...Αλλά, μετράει πάντα η πλειοψηφία και τα πιο ηχηρά ονόματα, τα οποία δίνουν και τα φώτα στους νεότερους ραδιοφωνικούς παραγωγούς των αθλητικών ραδιοφώνων...Θέλετε και ονόματα; Από που να αρχίσω...Από το Γιώργο Γεωργίου που έγινε φίρμα ως αρνητής των πάντων, τον (συμπαθή σε εμένα) Γιάννη Καραλή που τελευταία έχει γίνει πολύ φανατικός, το Μπάμπη, το Γκόντζο, κλπ κλπ...Σημειώνω για μια ακόμη φορά, πως αναφέρομαι σε ανθρώπους που κάνουν εκπομπές επικοινωνίας με γραμμές και τηλέφωνα και μόνο σε αυτούς, προς το παρόν...

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρω, διότι έχω συνειδητοποιήσει πως το τέλος του "όποιος αντέξει" (δεν εννοώ του τηλεοπτικού τώρα, αλλά του ραδιοφωνικού) σήμανε και το τέλος της ραδιοφωνικής αθωότητας και συνάμα την εξάπλωση του κύματος φανατισμού...Αυτό θαρρώ πως θα πρέπει να το λάβουν πολύ σοβαρά υπόψιν οι κρατούντες τις τύχες των αθλητικών ραδιοσταθμών..Διότι κρατούν στα χέρια τους μεγάλη δύναμη, πράγμα που το αποδεικνύουν κάθε φορά οι μετρήσεις των ραδιοφωνικών ακροαματικοτήτων..

Αυτά προς το παρόν επί του θέματος, αν και θα επανέλθω σχετικά σύντομα με δημοσιεύσεις για τη γενικότερη κατάσταση της μπάντας των fm, αθλητικής και μη...

υγ1 Την είδηση του τέλους του όποιος αντέξει, την αλίευσα στο πάντα έγκυρο ρεπορτάζ media του gazzetta.gr

υγ2 Βαγγέλη, πρέπει να επιστρέψεις στη βραδινή ραδιοφωνική ζώνη, για να επιστρέψουν πίσω οι μεγάλες στιγμές του παρελθόντος...

Το "πόθεν...αίσχος" των βουλευτών...

Έχω υποσχεθεί να σας αναφέρω κάποια ακόμα στοιχεία για τους πολιτικούς άρχοντες που κυβερνούν τη χώρα μας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν...Και επειδή, ο φτωχός συγγενής σε αντίθεση με τους πολιτικούς, τηρεί τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις του, αισθάνομαι πως ίσως τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή για να το πράξω...Είναι προφανές, πως όλα αυτά στα οποία θα αναφερθώ είναι προσωπικές σκέψεις, πάνω σε κάποια θέματα που αν ακούσεις με ποιον τρόπο μας τα παρουσιάζουν, αισθάνεσαι πως βιάζεται κάθε έννοια κοινής λογικής...Με την ελπίδα και την ευχή λοιπόν, να μην μας δώσουν άλλη αφορμή για να ασχοληθούμε με δαύτους τουλάχιστον μέσα στο καλοκαίρι, ξεκινώ την ανάλυση...

Πριν περίπου τρεις ημέρες, δόθηκαν όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή στη δημοσιότητα τα περιουσιακά στοιχεία των βουλευτών, που απαρτίζουν την ελληνική βουλή και είναι εντεταλμένοι του λαού για να λύσουν τα προβλήματά του...Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι εφημερίδες και τα κανάλια συνηθίζουν να ξεχωρίζουν τις περιπτώσεις των πιο πλουσίων, των πιο φτωχών, εκείνων με τα πιο παράξενα αποκτήματα κλπ...Η όλη παρουσίαση φυσικά έχει στόχο να δώσει έναν τόνο γκλαμουριάς και σύγχρονου lifestylε στους Έλληνες βουλευτές, καθώς πολλοί από αυτούς έχουν την τύχη να διαθέτουν πολυτελή αυτοκίνητα, σκάφη, εξοχικές κατοικίες σε κοσμοπολίτικους προορισμούς... Από όλα αυτά μπορεί να εξάγει κάποιος το συμπέρασμα, πως τελικά, η μοναδική σίγουρη δουλειά για τον σύγχρονο Έλληνα, με μεγάλο εισόδημα και τεράστιες προοπτικές είναι αυτή του βουλευτή...΄

Στο σημείο αυτό, πρέπει να ομολογήσω, πως είμαι κάθετα αντίθετος με τον τρόπο, με τον οποίο λαμβάνει χώρα η όλη διαδικασία στην Ελλάδα σε σχέση με το πόθεν έσχες των βουλευτών...Επειδή η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι τίμια, αλλά κυρίως να φαίνεται τέτοια, λίγη σημασία έχουν οι τεράστιες περιουσίες των εθνοπατέρων...Αυτό πού έχει σημασία και ενδιαφέρον είναι, το από που προέρχονται όλες αυτές...Αυτή δεν είναι και η σημασία του όρου 'πόθεν έσχες' σε μετάφραση σε νέα ελληνικά, ή κάνω λάθος; Για αυτό, θα πρέπει να υποβάλλουν δήλωση, στην οποία να φαίνονται από που προέρχονται τα εισοδήματά τους και οι περιουσίες τους και αν δικαιολογούνται από τις δουλειές που εξασκούσαν, πριν γίνουν βουλευτές...Δεν αντιλέγω, πιθανώς οι δουλειές των περισσότερων ενδεχομένως δικαιολογούν τα εισοδήματα, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που κινούν την περιέργεια...Επομένως, για να έχει ουσία και λόγο ύπαρξης η ανακοίνωση των βουλευτικών εισοδημάτων, θα πρέπει να συνοδεύεται από παραστατικά που να αποδεικνύουν την προέλευση...Ειδάλλως, μιλάμε για μια διαδικασία για το θεαθήναι και τίποτα περισσότερο...

Με τα προηγούμενα, συνδέεται μια απόφαση που πήρε η Βουλή πριν κάποιες μέρες, αλλά έσπευσε να την πάρει πίσω υπό το φόβο αντιδράσεων...Αυτή αφορούσε τις εισφορές των βουλευτών και την πρόταση που έγινε να τις πληρώνει ο λαός...Με αφορμή αυτό το γεγονός, ακούστηκαν κάποιες φωνές βουλευτών που ζήτησαν ξανά την άρση του ασυμβίβαστου, επειδή η βουλευτική αποζημίωση δεν επαρκεί ούτε για τα έξοδα τους, ενώ ισχυρίστηκαν παράλληλα πως έτσι θα δυναμώσουν οι φωνές τους, μιας και θα είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και δεν θα επηρεάζονται από συμφέροντα...Απορώ ειλικρινά, ως πότε θα υποτιμούν τη νοημοσύνη μας...Μιλούν για το επαγγελματικό τους ασυμβίβαστο...Κατ' αρχάς να τους πω, πως δεν τους είπε κανείς να γίνουν βουλευτές με το ζόρι...αυτοί το επέλεξαν και από ότι δείχνουν τα στοιχεία είναι μια επικερδής εργασία...Εκτός αυτού, όλοι γνωρίζουμε πως η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών, ασκούσαν επαγγέλματα όπως γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί μηχανικοί, οικονομολόγοι κ.ο.κ.. Θέλουν να πιστέψουμε, πως π. χ. οι δικηγόροι έκλεισαν τα γραφεία τους και δεν τα μεταβίβασαν στις γυναίκες, τα παιδιά, ή σε συνεργάτες τους; Ή ότι οι γιατροί έκλεισαν τα ιατρεία και δεν βλέπουν τους πελάτες τους; Ή ότι οι επιχειρηματίες έκλεισαν τις επιχειρήσεις, για να αφοσιωθούν στα προβλήματα του ελληνικού λαού και την επίλυση τους; Όσο κουτόχορτο και να μας ταΐζουν και όσο να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, αυτά είναι πράγματα που δύσκολα χωνεύονται ιδίως από έναν λαό που ζει στην ανασφάλεια και αισθάνεται τις συνέπειες της κρίσης στο πετσί του...Διότι οι άνθρωποι αυτοί, όταν λένε πως ασκούν πολιτική, εννοούν πως λαμβάνουν εισπρακτικά μέτρα και ανεβάζουν τη φορολογία, ακόμα και για προηγούμενα έτη...Και για να κερδίσουν την εύνοια των ημετέρων ψηφοφόρων, αναλώνονται καλοκαιριάτικα (ειδικά οι 2 μεγάλοι δυνάστες) σε τεχνητές διαφωνίες για το ποιος παίζει με τους θεσμούς...Το ξεκαθαρίζω για τελευταία φορά...Όλοι παίζετε με τους θεσμούς πάντα, ανάλογα με τα επιμέρους συμφέροντα τους...Όπως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. παίζει με το διακοσμητικό θεσμό του προέδρου για να πάει η χώρα σε εκλογές, έτσι και ο πρωθυπουργός πήγε τη χώρα αιφνιδιαστικά σε εκλογές κατακαλόκαιρο του 2007 εν μέσω φωτιών με τεχνητά διλήμματα...Και το ίδιο θα έκανε και τώρα, αν ήταν ευνοϊκές οι δημοσκοπήσεις, να είστε σίγουροι..Επομένως, όλοι έχετε κάνει τους θεσμούς λάστιχο και παίζετε μαζί τους, κατά το δοκούν κάθε φορά...

Ολοκληρώνοντας, επανέρχομαι στην περίπτωση του πόθεν έσχες και ιδίως τώρα στους πέντε πολιτικούς αρχηγούς, που υποτίθεται θα έπρεπε να δείχνουν το παράδειγμα και στους υπολοίπους...Ας κάνουμε ένα μικρό τεστ...Σκεφτείτε τα πρόσωπα τους και κάποια από τα λεγόμενα τους κατά καιρούς και στη συνέχεια ρίξτε μια ματιά στα εισοδήματα που δηλώνουν...Με το χέρι στην καρδιά, όποιο κόμμα και να στηρίζετε...Σας φαίνονται λογικά αυτά τα ποσά, αν αναλογιστούμε πως μιλάμε για ανθρώπους που αν δεν ήταν πολιτικοί δεν θα έκαναν κάτι άλλο;...Η πλειονότητα των πολιτικών αρχηγών έχει στο ενεργητικό της λιγότερα ένσημα και από έναν ανασφάλιστο εργάτη, ενώ μην ξεχνάτε πως μιλούμε για ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους...Δεν αμφισβητώ την τιμιότητα τους, την ειλικρίνειά τους αμφισβητώ...Άλλωστε το έχω ξαναπεί...Αν ήμουν εργοδότης και μου ζητούσαν και οι 5 εργασία, σας λέω πως μετά από 2 λεπτά συνομιλίας μαζί τους, θα τους απέρριπτα όλους αμέσως...Και αυτοί οι άνθρωποι διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας και από ότι φαίνεται θα συνεχίσουν και στο μέλλον...Άμοιρη Ελλάδα...Έχεις περάσει πολλά στην ιστορία σου, αλλά αυτό δεν αντέχεται...

υγ1 Κάποιοι ενδεχομένως θα μιλήσουν για λαϊκισμό..Είναι η συνήθης κατηγορία, για κάποιους που έχουν διαφορετική άποψη και τολμούν να την εκφράζουν ελεύθερα...Αν είναι έτσι, καλύτερα λαϊκιστής παρά ευνοούμενος των κομμάτων...Ξάστερες κουβέντες...

υγ2 Οι άνθρωποι που υποτίθεται έχουν στόχο μεταξύ άλλων τη βελτίωση του συστήματος υγείας και παιδείας της χώρας, χρησιμοποιούν τα πανάκριβα ιδιωτικά νοσοκομεία, ενώ τα παιδιά τους πηγαίνουν στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία (των αριστερών συμπεριλαμβανομένων)...Αυτό σε απλά ελληνικά λέγεται υποκρισία, κοροϊδία, δάσκαλε που δίδασκες κλπ....Όποια εκδοχή και να επιλέξετε, είστε μέσα...Λαϊκισμός και αυτό; ΟΚ το αποδέχομαι...

υγ3 Το επάγγελμα βουλευτής είναι τελικά μακρά το πιο επικερδές και σίγουρο στην Ελλάδα στο κατώφλι του 2010...

Συμπεράσματα από τις 3 ευρωπαϊκές μάχες...

Τις προηγούμενες ημέρες, παρακολουθήσαμε τους πρώτους αγώνες τριών ελληνικών ομάδων (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, Π.Α.Ο.Κ.) στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Ίσως είναι η πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά, που μέσα στον Ιούλιο, οι ομάδες μας δίνουν ευρωπαικούς αγώνες και υπό αυτή την έννοια, είναι λογικό όλες να είναι σχετικά απροετοίμαστες...Παρόλα αυτά, επειδή το ενδιαφέρον για τα ματς είναι πολύ μεγάλο, οι φίλαθλοι όλων των χρωμάτων έσπευσαν να βγάλουν συμπεράσματα από τώρα..Ακόμη περισσότερο οι εφημερίδες, ραδιόφωνα και δημοσιογράφοι έβγαλαν ήδη τα πορίσματα τους...Ο φτωχός συγγενής με την ψύχραιμη ματιά που τον διακρίνει, θα διατυπώσει τώρα τα δικά του συμπεράσματα...Και αυτά περιέχουν προσωπικές κρίσεις, αλλά και αντικειμενικές παραδοχές, τις οποίες κάποιοι λειτουργοί της ενημέρωσης σκοπίμως λησμονούν να μας παρουσιάσουν....Ξεκινάμε λοιπόν χρονολογικά...

Παναθηναϊκός

Η ήττα του Παναθηναϊκού στην Πράγα, ήταν σίγουρα ένα μεγάλο χαστούκι για την ομάδα, το οποίο θα είναι απείρως μεγαλύτερο σε περίπτωση αποκλεισμού την προσεχή Τρίτη...Ασκήθηκε τεράστια κριτική στην ομάδα μετά από το ναυάγιο της Τρίτης, η οποία όμως κατά 99,9 % πήγαινε στον Τεν Κάτε, λες και ο προπονητής ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για την εμφάνιση και την ήττα...Δεν λέω πως δεν έχει και αυτός μερίδιο ευθύνης...Η απόφαση του να παίξει με τον Μπιέρσμιρ δεξιά, αντί να βάλει το Βύντρα σηκώνει συζήτηση και όλοι οι δημοσιογράφοι του το καταλογίζουν, ξεχνώντας πως το πρόβλημα της Τρίτης ήταν η απόδοση του Βύντρα ως κεντρικού αμυντικού, σε αντίθεση με τον φέρελπι Σουηδό, που αμυντικά τουλάχιστον ήταν αξιοπρεπής...Επίσης η διάταξη στο κέντρο, ήταν ένα θέμα σκληρής κριτικής...Ξεχνούν άπαντες πως πέρυσι ο Παναθηναϊκός κέρδισε τη δεύτερη θέση στο τέλος με ακριβώς την ίδια διάταξη...Μιλούν όλοι για την απουσία του Κατσουράνη...Μα αν δεν έβαζε ή Σιμάο, ή Ζιλμπέρτο να είστε σίγουροι πως η ίδια κριτική θα υπήρχε...Ότι και να γινόταν ο Τεν Κάτε θα ήταν ο αυτουργός...Κάποιοι του καταλογίζουν, πως θα έπρεπε να μην αφήσει το Σισέ να εκτελέσει το πέναλτι...Κύριοι σοβαρευτείτε, διότι εκτείθεστε...Ο Σισέ είναι τεράστιος παίχτης και κόστισε στην ομάδα περίπου 10 εκατομμύρια Ευρώ...Είναι σταρ παγκόσμιου επιπέδου και αν δεν τον εμπιστεύεσαι, τότε απορώ γιατί τον απέκτησες...Άλλωστε το πέναλτι είναι πάντα και θέμα ψυχολογίας, ενω πέναλτι κατά καιρούς έχουν απωλέσει παιχτες και παίχτες, από το Ρομπέρτο Μπάτζιο ως τον...Κώστα Μήτρογλου...Απορίας άξιον για εμένα, είναι η μη χρησιμοπποίηση στο αρχικό σχήμα του Λέτο, αλλά παρόντος του Καραγκούνη, που είναι ένας ποδοσφαιριστής που παίζει όπου είναι η μπάλα, πάντα το σύστημα της ομάδας θα μπατάρει και ίσως αυτό ήθελε να αποφύγει ο Ολλανδός...

Έχω ξαναπεί και το έχω γράψει και εδώ πριν από τρεις μήνες, πως θεωρώ τον Τεν Κάτε, τον αρτιότερο προπονητή που έχω δει στην Ελλάδα σε θέματα τακτικής...Φυσικά δεν λέω πως δεν έχει ευθύνες για τη γενικότερη πορεία του Παναθηναϊκού...Για μένα, το τεράστιο λάθος του είναι ότι δεν ζητάει συγκεκριμένα πράγματα στις μεταγραφές και αρκείται σε αυτά που έχει, ενώ είναι φανερό πως ειδικά από τη μέση και πίσω η ομάδα έχει πρόβλημα...Αν νομίζει πως μπορεί ο Παναθηναϊκός να βγάλει όλη τη χρονιά, με μόνο δεξί μπακ τον αναξιόπιστο αμυντικά Μουν, με μόνο αριστερό μπακ το Σπυρόπουλο, με αυτά τα σέντερ μπακ, τότε είναι βέβαιο πως θα αποτύχει μακροπρόθεσμα...Δεν δικαιολογείται για έναν προπονητή του επιπέδου του, να μην ζητάει συγκεκριμένα πράγματα στις μεταγραφές, τη στιγμή που υπάρχουν χρήματα στην ομάδα...Αυτό για μένα είναι το μεγάλο λάθος του Τεν Κάτε και όχι το στήσιμο της ομάδας στην Πράγα...Άλλωστε τι φταίει αυτός, όταν ο Γκαλίνοβιτς είναι αποδεδειγμένα ανεπαρκής, η άμυνα δεν μπορεί να πάρει κεφαλιά και οι ευκαιρίες σπαταλώνται με τόση ευκολία; Είναι βέβαιο πως αν αποκλειστεί ο Παναθηναικός ο Τεν Κάτε μάλλον θα φύγει...Εγώ πιστεύω στην πρόκριση και θεωρώ πως λίγο να του πάει το παιχνίδι, ο Παναθηναικός μπορεί άνετα να ρίξει 4 γκολ σε αυτή τη Σπάρτα που είδα...Αλλά είναι βέβαιο πως ο προπονητής οδεύει σε τεντωμένο σχοινί, αμφισβητείται έντονα από παντού και πλέον οδεύει με ημερομηνία λήξης, το επόμενο σοβαρό στραβοπάτημα του Παναθηναϊκού...Αλλά ούτε και έτσι θα επιλυθεί το πρόβλημα, από τη στιγμή που μέσα στην ομάδα, γύρω από αυτή και στον τύπο που πρόσκειται σε αυτή, υπάρχουν διαφορετικές φατρίες με διαφορετικές απόψεις και κάποιοι άλλοι που περιμένουν στη γωνία για να ασκήσουν κριτική...Έτσι δεν μπορεί να πάει μπροστά μια ομάδα...

Μιλώντας για τακτική και προτού περάσω στις άλλες δύο ελληνικές ομάδες, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω τα ακόλουθα...Σχεδόν όλοι οι Έλληνες αθλητικοί δημοσιογράφοι επιδίδονται τα τελευταία χρόνια σε τακτικές αναλύσεις με ύφος χιλιών καρδιναλίων, αναλύοντας τα αγωνιστικά συστήματα...Τους ακούς να μιλούν για 4-4-2, 4-3-1-2, 4-2-3-1 κτλ κτλ και να πιστεύουν πως ανακάλυψαν την Αμερική, αλλά και ότι απευθύνονται σε άσχετους με το αντικείμενο...Έχω να τους πω, πως τα συστήματα δεν είναι ξερές παρατάξεις παιχτών στον αγωνιστικό χώρο και ότι η επιτυχία τους έγκειται τόσο στο επίπεδο των ποδοσφαιριστών, όσο κυρίως στις μεταξύ τους συνεργασίες...Εκτός αυτού, παίζει ρόλο και ο επιμέρους τρόπος και η λογική με την οποία εφαρμόζεται ένα αγωνιστικό σύστημα...Για παράδειγμα, 4-3-3 παίζει η Μπαρτσελόνα, η Ρόζενμποργκ και παραδοσιακά όλες οι ολλανδικές ομάδες (εκτός της P.S.V. τελευταία)...Έχουν καμία σχέση αυτά τα συστήματα μεταξύ τους, στη λογική με την οποία εφαρμόζονται; Απολύτως καμία...Απλά οι δημοσιογράφοι νομίζουν πως όλα στο ποδόσφαιρο είναι Football Manager 2009...Κύριοι, συνεχίστε να κάνετε τα ρεπορτάζ όπως εσείς ξέρετε (κολλητιλίκια με ποδοσφαιριστές, αντιγραφή ειδήσεων από ξένα sites) και αφήστε στην άκρη τις περισπούδαστες τακτικές αναλύσεις, διότι προσβάλλετε την κοινή λογική των φιλάθλων...

Ολυμπιακός

Για την ομάδα μου τον Ολυμπιακό, δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα, αλλά ας όψονται ξανά οι θαυματουργές εφημερίδες...Την αρχική αντίθεση μου στην επιλογή Κετσπάγια την έχω γράψει προ πολλού, ξεκαθαρίζοντας πως σε περίπτωση που με διαψεύσει, θα βγω και θα τον παραδεχτώ... Η εμφάνιση στη Σλοβακία ήταν αξιοπρεπής και η ομάδα απρόσμενα συμπαγής, αν λάβουμε υπ' όψιν και την περίοδο που βρισκόμαστε...Το άστρο του Κετσπάγια είναι επίσης προφανές, αφού το να ξεκινάς με γκολ εκτός έδρας από το πρώτο λεπτό μετά από στραβοκλοτσιά είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί...Η επιλογή του Μήτρογλου, επίσης ήταν σωστή αφού κατ' εμέ οποιοσδήποτε επιθετικός είναι πιο χρήσιμος από το παλτό που ακούει στο όνομα Ντιόγκο...Ακόμα και τον Όσκαρ να έβαζε σέντερ φορ, πιστεύω πως θα τα πήγαινε καλύτερα από το Βραζιλιάνο, αλλά αυτό είναι μόνιμο κόλλημα μου χωρίς γιατρειά...

Οι εφημερίδες όμως έσπευσαν να αφιερώσουν διθυράμβους στο Γεωργιανό, που σκότωσε το θηρίο και έδειξε και στους παίχτες του ποιος είναι το αφεντικό στα αποδυτήρια...Κύριοι εκτείθεστε και το κυριότερο εκθέτετε και έναν άνθρωπο, ο οποίος αμφιβάλλω αν θα επιθυμούσε τέτοιες κολακείες...Ο Κετσπάγια, απλά έκανε το αυτονόητο και σε συνδυασμό με την εμπειρία του στα προκριματικά τόσα χρόνια, ο Ολυμπιακός πέρασε ουσιαστικά στην επόμενη φάση...Ως εκεί, όλά τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού...Άλλωστε εσείς που τον αποθεώνατε μετά τη νίκη επί της Σλόβαν, θα είστε οι πρώτοι που θα τον ξεσκίσετε στο πρώτο στραβοπάτημα και θα τον ξεσκίζατε και για τις επιλογές του αν η ομάδα έχανε στη Μπρατισλάβα...Για αυτό ξεκαθαρίζω...Ο Κετσπάγια με την εμφάνιση της Τετάρτης, απλά εξασφάλισε την παρουσία του στον κόκκινο πάγκο, τουλάχιστον για τρία ακόμη παιχνίδια (τη ρεβάνς με τη Σλόβαν και τον επόμενο προκριματικό) και τίποτε περισσότερο...

Π.Α.Ο.Κ.

Περνώ και στο δικέφαλο του Βορρά, τον αγώνα του οποίου παρακολούθησα κυρίως για να δω, τι σόι ομάδα είναι αυτή που χτίζει φέτος ο Σάντος...Επίσης ήθελα να δω, αν αυτή η ομάδα θα δείξει ψήγματα ικανότητας για να μπορέσει να χτυπήσει το πρωτάθλημα...Τι είδα; Είδα μια ομάδα συμπαγή, μια ομάδα σήμα κατατεθέν του Φερνάντο Σάντος με σχετικά αργή ανάπτυξη που θα κυνηγάει το 1-0 και θα δυσκολεύεται να επικρατήσει έπί των μεγάλών αντιπάλων...Μια επανάληψη της περυσινής ομάδας, με τις πολλές επικρατήσεις επί των μικρότερων ομάδων και την ούτε μία νίκη σε ντέρμπι με τους τρεις μεγάλους της Αθήνας...Σε επίπεδο μεταγραφών, απλά ο Π.Α.Ο.Κ φέτος μοιάζει πιο γεμάτος...Ο Φωτάκης θα προσφέρει αρκετά, ο Κουτσιανικούλης επίσης αν και λογικά θα ξεκινά αναπληρωματικός του Κονσεισάο, ο Τσίρίλο θα πωρώσει την Τούμπα( μόνο να δείτε την αντίδραση του στο γκολ του Λίνο φτάνει..), ο Φιλομένο θα δώσει λύσεις αλλά από τον πάγκο, ενώ οι άλλες μεταγραφές (Αμπουμπακάρι, Παπάζογλου, Κρέσιτς) θα είναι αναπληρωματικοί λογικά...Πολύ αισιόδοξη για μένα η επιστροφή στα γκολ του μεγάλου Ζλάταν Μουσλίμοβιτς (κατά την ταπεινή μου άποψη ο καλύτερος φορ του ελληνικού πρωταθλήματος, έχοντας εικόνα και από τα ματς του στο καμπιονάτο)...Μου φαίνεται δύσκολο, φέτος ο Π.Α.Ο.Κ. να χτυπήσει πρωτιά, αλλά θα είναι μια ευχάριστη έκπληξη για το ελληνικό πρωτάθλημα, αν συμβεί κάτι τέτοιο...Συμπέρασμα, ο Π.Α.Ο.Κ. του Σάντος φέτος με 4-5-1 θα ψάχνει το 1-0 όπως πέρυσι, ενώ Χαλκιάς, Τσιρίλο, Πάμπλο Γκαρσία,Μουσλίμοβιτς, Κονσεισάο,Κοντρέρας μοιάζουν ακλόνητοι στην ενδεκάδα...Μόνο εμφανές πρόβλημα το αργό κέντρο, αλλά εκεί ίσως η παρουσία του Βιτόλο να δώσει κάποιες λύσεις...Επομένως, η καυτή Τούμπα, ο γεμάτος πάγκος, ο κυνισμός του Σάντος, η μεταγραφή Γκαγκάτση, ο σύντροφος Μίνος, το γούρικο μπουφάν του Σάντος είναι εχέγγυα για το φετινό Π.Α.Ο.Κ. και την επιτυχή πορεία του...

Ίδωμεν, ο καιρός γαρ εγγύς...

Πολιτικοί που παίζουν...με τα νεύρα μας...

Ύστερα από τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου και τον απόηχο τους, είχα την ελπίδα πως οι εθνοπατέρες μας θα πήγαιναν διακοπές και θα μας άφηναν στην ησυχία μας και τα προβλήματά μας...Για αυτόν ακριβώς το λόγο, μετά από τις συνεχείς δημοσιεύσεις μου εκείνη την περίοδο σε σχέση με τις εκλογές και τα ψεύτικα διλήμματα που τις συνόδευαν, είχα αποφασίσει να μην ξανασχοληθώ με αυτούς, τουλάχιστον κατά την περίοδο του καλοκαιριού...Πίστευα πως οι πολιτικοί μας θα αποδράσουν για διακοπές σε γνωστούς κοσμοπολίτικους προορισμούς, προκειμένου να ξεκουραστούν από τη σκληρή δουλειά...Οι άνθρωποι όμως αυτοί, δεν σε αφήνουν να ηρεμήσεις ούτε και τώρα. Για αυτόν λοιπόν το λόγο, ο φτωχός συγγενής, ενώ έχει πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί, σήμερα θα κάνει μια παρένθεση για να αναφερθεί στο χάλι των εθνοπατέρων, λαμβάνοντας αφορμή από δύο τρία διαφορετικά περιστατικά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό...

Τον τελευταίο καιρό, το θέμα που μονοπωλεί το ενδιαφέρον είναι η γρίπη των χοίρων και η πιθανή εξάπλωση της στο μέλλον...Για το συγκεκριμένο φαινόμενο και τις υπερβολές που το συνοδεύουν, έχω ήδη αναφερθεί επισταμένως σε μια ανάρτηση προ λίγων ημερών...Θα περίμενε κανείς πως τουλάχιστον σε ένα θέμα υγείας που αφορά τους πάντες, τα πολιτικά κόμματα θα συμφωνούσαν για τη χάραξη μιας κοινής πολιτικής με στόχο την προστασία των πολιτών...Η κριτική πάντα είναι αποδεκτή και πρέπει να γίνεται με ταυτόχρονη διατύπωση εναλλακτικών λύσεων...Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα κόμματα θεωρούν καλό να εξυπηρετούν μικροκομματικές σκοπιμότητες, πάνω σε ένα πολύ σοβαρό θέμα, που άπτεται της υγείας του πληθυσμού...Η πλάκα είναι πως κανείς δεν προτείνει κάτι απτό...Ο απλός κόσμος δε διακρίνεται για την ψυχραιμία του, ιδίως όταν πρόκειται για θέματα υγείας...Η συμπεριφορά των πολιτικών συντείνει στο κλίμα του πανικού...Παρακολουθούμε καθημερινά, δηλώσεις επί δηλώσεων, συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων και όλοι αντί να προτείνουν κάτι και να συνεννοηθούν για το κοινό καλό, προτιμούν να κάνουν ανούσια κριτική ο ένας τον άλλον...Για μένα, όσο επικίνδυνη είναι η κυβέρνηση με την ανύπαρκτη πολιτική της, άλλο τόσο είναι και η αντιπολίτευση με την προσπάθεια εξυπηρέτησης κομματικών συμφερόντων και επιδιώξεων...Εκτός και αν η διαφωνία τους έγκειται, στο ποιες εταιρείες θα οικονομήσουν περισσότερο από τη συγκυρία και την παρασκευή του εμβολίου...Αν είναι έτσι, τουλάχιστον να μας το πουν, για να μη χαλάμε τα νεύρα μας καλοκαιριάτικα..Εκεί ναι, το καταλαβαίνω να υπάρχει διαφωνία...Ο καθένας κοιτάει τους δικούς του, ενώ υπάρχουν και οι υπερκομματικοί προμηθευτές....

Περνώ στο επόμενο...Το μήνυμα των Ευρωεκλογών και της αποχής δεν το πήρε στα σοβαρά κανένα κόμμα...Όλοι ερμήνευσαν τα αποτελέσματα κατά το δοκούν και όλοι ισχυρίστηκαν πως οι απέχοντες ήταν δικοί τους και θα ξαναγυρίσουν στο μέλλον...Στο κλίμα αυτό, εδώ και ένα μήνα όλοι μιλούν για εκλογές με την αφορμή της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας...Η αξιωματική αντιπολίτευση, αντί να διατυπώσει προτάσεις για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, καταστρώνει σχέδια και αλχημείες για να πάει η χώρα σε εκλογές...Η κυβέρνηση αντί να ασχοληθεί και να προσπαθήσει να επιλύσει τα προβλήματα, μιλά συνεχώς για τους άλλους...Οι συνταγματολόγοι εκατέρωθεν παίρνουν θέση για το φλέγον θέμα με συνεχείς συνεντεύξεις σε εφημερίδες και κανάλια....Την ίδια στιγμή, η ανεργία καλπάζει, μικρές επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς, ενώ το ατομικό εισόδημα του απλού πολίτη συρρικνώνεται καθημερινά σε απελπιστικό βαθμό και οι εθνοπατέρες το χαβά τους...Όλοι θυμούνται τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη μόνο σε προεκλογικές περιόδους και τον υπόλοιπο καιρό βολεύουν ημετέρους...Μάγκες, αφού δεν έχετε τη διάθεση και την ικανότητα να ασχοληθείτε με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, τουλάχιστον βουλώστε το, διότι ο λαός είναι εξοργισμένος και δεν ανέχεται πλέον να παίζουν με τις αντοχές του...Καλώς ή κακώς, ο θεσμός του προέδρου είναι διακοσμητικός, έτσι όπως τον έχετε καταντήσει...Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μήπως και ο ρόλος του προέδρου των κομμάτων δεν είναι διακοσμητικός;...Αφού δεν κάνουν τίποτα και υπακούν απλά και μόνο στις βουλές και τις προτάσεις συμβούλων και επικοινωνιολόγων..Έβλεπα προχθές, τον υποτιθέμενο πρωθυπουργό να επισκέπτεται τα Κ.Ε.Π., διότι έτσι προφανώς του συνέστησαν προκειμένου να αναδειχθεί το (ανύπαρκτο) κυβερνητικό έργο στη δημόσια διοίκηση...Ο άνθρωπος ήταν σε άλλο κόσμο και έμοιαζε σαν να ταξιδεύει το μυαλό του...Είπε και δύο κουβέντες άσχετες και αυτό ήταν όλο...Το πιο λυπηρό όμως δεν είναι πως αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει τη χώρα...Το πιο λυπηρό είναι η στρατιά των ημετέρων που τον ακολουθούσαν, που έσπευδαν να του σφίξουν το χέρι και κάποιοι να τον φιλήσουν...Όταν βλέπεις αυτά, είναι δυνατόν να μην είσαι απαισιόδοξος για το μέλλον της χώρας; Την ίδια στιγμή, η κριτική των μικρών κομμάτων περιορίστηκε σε μικρές μαγνητοσκοπημένες δηλώσεις που είμαι βέβαιος πως χρειάστηκαν είκοσι πρόβες για να τις ολοκληρώσουν..Καλά για τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης δε χρειάζεται να μιλήσω...Άφαντος...Τον έχουν συμβουλεύσει οι επικοινωνιολόγοι πως για να ανεβαίνουν τα ποσοστά του, θα πρέπει ο λαός να ξεχάσει την ύπαρξη του και το εφαρμόζει κατά γράμμα...Όσο μιλάει, τόσο εκτίθεται...

Ολοκληρώνοντας, είναι εμφανές από όλα αυτά πως δεν περιμένω τίποτα το ουσιαστικό από κανέναν πολιτικό...Θα πουν πολλοί, πως είμαι ισοπεδωτικός και πως τσουβαλιάζω τους πάντες άκριτα και άδικα...Δεν με ενδιαφέρει, αυτό που με νοιάζει είναι το μέλλον της χώρας...Και από τη στιγμή, που οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ανεξαρτήτου κόμματος είναι αποδεδειγμένα ανίκανοι, έχω να τους συνιστήσω, αφού δεν μπορούν να κάνουν κάτι, τουλάχιστον ας σωπάσουν και να μην παίζουν με τα νεύρα τους...Ας σωπάσουν και αυτοί και τα πολύχρωμα παπαγαλάκια τους...

υγ1 Έχω και άλλα να προσθέσω επί του θέματος...Ακόμη πιο ενδιαφέροντα, που άπτονται και οικονομικών θεμάτων..Απλά επειδή θα έβγαινε τεράστια η συγκεκριμένη ανάρτηση, την έσπασα στα δύο και επιφυλάσσομαι να συνεχίσω επί του θέματος πολύ σύντομα με μια ακόμη ανάρτηση...Μέσα στο Σαββατοκύριακο δηλαδή...Και αυτό δεν είναι υπόσχεση, είναι δέσμευση, όπως λένε και οι πολιτικοί μας... (μόνο που εγω θα το τηρήσω...)

Το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ και οι χρυσοί νέοι...

Επειδή το μπάσκετ επιστρέφει και με αφορμή το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε χθες βράδυ στη Ρόδο η Εθνική Νέων, λέω να γράψω κάποια πράγματα για την προσπάθεια αυτών των παιδιών...Δεν έχω καμία διάθεση να χαιδέψω αυτιά, αλλά φυσικά ούτε να δώσω σε αυτό το μετάλλιο διάσταση μεγαλύτερη, από αυτή που πραγματικά έχει...Απλά επειδή βλέπω κάποια πράγματα παράξενα, αισθάνομαι την ανάγκη να τα επισημάνω απλώς...Έχετε μάθει πλέον οι πιο τακτικοί, πως ο φτωχός συγγενής όλα μπορεί να τα ανεχτεί, εκτός από ένα...να ακούει υπερβολές εν χορώ, χωρίς κάποιος να αναφέρει κάποια αυτονόητα πράγματα...Τζάμπολ λοιπόν και ξεκινάει το τρίτο ημίχρονο...

Το χρυσό μετάλλιο και η πραγματική του χρησιμότητα

Φυσικά, κανείς δεν περίμενε τη χθεσινή επιτυχία για να καταλάβει, πως το ελληνικό μπάσκετ είναι το μοναδικό ομαδικό άθλημα, που έχει τόσο μεγάλες και συχνές επιτυχίες...Με απαρχή την ομάδα του 87, έχουν περάσει 22 χρόνια και η Ελλάδα έχει κατορθώσει να κερδίσει αρκετά τρόπαια και μετάλλια...και το σπουδαιότερο έχει κερδίσει την καθολική διεθνή αναγνώριση...Διότι ακόμα και πικρόχολα σχόλια να ακούς, αυτό σημαίνει πως σε υπολογίζουν και γιατί όχι..σε φοβούνται...Αλλά, τα μετάλλια έχουν πραγματικά αξία, όταν μιλούμε για επίπεδο ανδρών...Όταν αναφερόμαστε σε τμήματα υποδομής, αυτό που έχει κυρίως σημασία είναι να δημιουργηθούν καλοί παίχτες και γιατί όχι καλοί χαρακτήρες...Χρήσιμα είναι και τα μετάλλια φυσικά, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό...Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελούν αυτοσκοπό, ειδικά για τέτοιες εύπλαστες ηλικίες...Πιο χρήσιμο για το ελληνικό μπάσκετ είναι μέσω αυτών των ηλικιών, να βγουν ολοκληρωμένοι παίχτες, που θα στελεχώσουν στο μέλλον τη μεγάλη εθνική ομάδα και θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο ελληνικό και όχι μόνο πρωτάθλημα...Άλλωστε ένα μετάλλιο σε τέτοια ηλικία, δε διασφαλίζει πως αυτή η φουρνιά θα βγάλει μεγάλους και ολοκληρωμένους παίχτες...

Ο προσανατολισμός της ομοσπονδίας

Το έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση, το ξαναλέω και τώρα...Είναι φανερό πως, η ομοσπονδία του μπάσκετ ως πρώτιστο στόχο έχει τη συλλογή μεταλλίων και τροπαίων παντού και με κάθε τρόπο...Δεν είναι τυχαίο πως σχεδόν κάθε χρόνο, μια τέτοιου είδους διοργάνωση διεξάγεται στη χώρα μας...Πράγμα καλό για την ελληνική επαρχία που διψάει για αθλητισμό, αλλά που οχυρώνει τους παίχτες μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον που ενδεχομένως να μην είναι και ότι καλύτερο για αυτούς...Ο προσανατολισμός στα μετάλλια, φαίνεται και από το γεγονός πως 7 παιδιά από την Εφήβων, μέσα σε λίγες ημέρες ταξίδεψαν από το Όκλαντ στη Ρόδο, προκειμένου να συνδράμουν στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου...Ουσιαστικά εκτός από Γιαννόπουλο και Μπόγρη, όλοι οι άλλοι ήταν οι ίδιοι...Δεν κακίζω τα παιδιά, ίσα ίσα που υποκλίνομαι στο ταλέντο και την ψυχή, ιδίως μερικών από αυτούς...Αλλά ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο, να κατεβαίναμε με δύο διαφορετικές ομάδες, προκειμένου να πάρουν το βάπτισμα του πυρός και άλλα παιδιά...Ναι δεν θα παίρναμε μετάλλιο, ενδεχομένως να μην μπαίναμε ούτε στην οχτάδα, αλλά ίσως αυτή η κίνηση θα είχε περισσότερη σημασία για το μέλλον...

Το μέλλον των παιδιών αυτών

Το ταλέντο κάποιων από αυτά τα παιδιά είναι όντως αξιοζήλευτο για τη συγκεκριμένη ηλικία, αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για παιδιά γεννημένα το 1990, που είναι μικρότερα από τους αντιπάλους τους...Μπορεί αυτή η ομάδα να μην είχε κάποιον σούπερσταρ όπως 2-3 Γάλλοι και 1 Ισπανός (μιλώ για τα ματς που είδα μόνο...)..Αλλά πιθανώς να μην έχουν και πολύ άδικο όσοι βλέπουν στο πρόσωπο του Σλούκα το νέο Διαμαντίδη (Λες;;;) ή σε αυτό του Μπόγρη το νέο Λάζαρο Παπαδόπουλο και σε αυτό του εξαιρετικού Κώστα Παπανικολάου το νέο Αντώνη Φώτση...Πιθανώς ο Χάρης Γιαννόπουλος να γίνει ένας μεγάλος σουτέρ και ο Βλαδίμηρος να ακολουθήσει τα χνάρια του αείμνηστου πατέρα του...Δική μου αδυναμία πάντως είναι ο Παππάς (στον οποίο θα τα χώσω στην αμέσως επόμενη παράγραφο...)...Είναι ο μοναδικός που όταν η μπάλα καίει δε φοβάται το λάθος και παίρνει την ευθύνη πάνω του, άσχετα με το αποτέλεσμα...Και αυτό είναι το πραγματικό μπάσκετ...Συν τοις άλλοις και μόνο το γεγονός πως ο Νίκος Παππάς φοράει την ένδοξη φανέλα της Μπιλμπάο, φτάνει για μένα...Το θέμα είναι όμως τι χρόνο συμμετοχής έχουν όλα αυτά τα παιδιά στους συλλόγους τους...; Μην το ψάχνετε...μηδαμινούς...Ακόμα και σε ομάδες μικρότερου βεληνεκούς καλά καλά δεν αγωνίζονται βασικοί, ενώ στη μεγάλη κατηγορία προτιμούνται κάποιοι τυχάρπαστοι ξένοι από αυτά τα παιδιά...Αλήθεια η ομοσπονδία νοιάζεται για αυτό, ή την απασχολούν μόνο τα θερινά μετάλλια; Ποιους κανόνες θέσπισε προκειμένου να προασπίσει το μέλλον κάποιων παιδιών που θα φτάσουν τα 20 χρόνια και θα θεωρούνται ακόμη ταλέντα, τη στιγμή που ο Ρίκι Ρούμπιο π. χ. θεωρείται σούπερ σταρ στα 17 του; Σκόρπια ερωτήματα θέτω και απάντηση δεν περιμένω να λάβω...Το ίδιο αφορά και τις ομάδες που στο βωμό των νικών και των τίτλων, αδιαφορούν για την προώθηση των ταλέντων αυτών...Και αν για τους δύο αιωνίους όλοι το περιμέναμε, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η περίπτωση του αυτοκράτορα Άρη με τον Κώστα Παπανικολάου... Επιτρέπεται να μην παίζει αυτό το παιδί βασικός στο κοχλάζον Αλεξάνδρειο; Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό...Και ακόμα και φέτος, αν δεν πάει στον Παναθηναϊκό όπως λέγεται, φοβάμαι πως θα είναι αναπληρωματικός του Χατζηβρέττα δυστυχώς...

Η συμπεριφορά των παιδιών

Όσο ταλαντούχα και να είναι αυτά τα παιδιά, θα πρέπει λιγάκι να προσέξουν τη συμπεριφορά τους...Φαινόμενα σαν το φτύσιμο του Παππά στο ματς με την Ισπανία ή σαν τις χειρονομίες του Μπόγρη μετά το τέλος του τελικού τα θεωρώ ανεπίτρεπτα...Καταλαβαίνω πως μιλάμε για παιδιά 18 χρονών, των οποίων το αίμα κοχλάζει...Καταλαβαίνω επίσης πως πάντα υπάρχουν και προκλητικοί αντίπαλοι (αν και έχω βαρεθεί αυτήν την καραμέλα και με αφορά μόνο τι κάνουμε εμείς...)..Αλλά κάποιοι θα πρέπει να διδάξουν σε αυτά τα παιδιά εκτός από μπάσκετ και συμπεριφορά...Δεν υπαινίσσομαι τίποτα, άλλωστε ο εξαιρετικός Μίσσας εξήρε το χαρακτήρα των παιχτών με κάθε ευκαιρία...Οπότε ας επιδείξουμε λίγη ψυχραιμία και σύνεση και πάνω από όλα αγάπη για το παιχνίδι και για τον αντίπαλο...Διότι το ταλέντο βρίσκεται εύκολα, τα υπόλοιπα είναι δύσκολα...Και αν συμπεριφερόμαστε έτσι σε τουρνουά νέων, φανταστείτε τι θα γίνει σε λίγα χρόνια που αυτά τα παιδιά θα αγωνίζονται λογικά σε ντέρμπι αιωνίων...Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι...Συν τοις άλλοις, ας μην λησμονούμε τη συμπεριφορά που επιφύλαξαν πέρυσι τέτοια εποχή κάποια παιδάκια στο νεοφερμένο Νικ Καλάθη (γεγονός που σχεδόν πνίχτηκε από τους δημοσιογράφους)...Αφού δεν μας σιχτίρισε καλά ήταν...Όλα αυτά είναι διάφορα φαινόμενα που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν και είναι εξίσου σημαντικά με τα μετάλλια και τις διακρίσεις....Γνώμη μου...

Η περιγραφή του ματς

Σημαντική παράμετρος στο χθεσινό αγώνα, ήταν η τηλεοπτική μετάδοση και ο σχολιασμός από την κρατική τηλεόραση...Σημειωτέον πως ο χθεσινός τελικός ήταν το μοναδικό ματς και στα δύο τουρνουά (εφήβων και νέων) που παρακολούθησα ολόκληρο...Εξαιρώ τον ψύχραιμο και γνώστη του αθλήματος Γιώργο Λημνιάτη, που είναι μια φρέσκια φωνή που εξηγεί τα παιχνίδια με όμορφο και απλό τρόπο...(Αν ήταν τόσο αποτελεσματικός και καλός ως πλέι μέικερ τότε ο Ολυμπιακός θα είχε τα διπλά πρωταθλήματα, αλλά τελοσπάντων...) Εξαιρώ και τον ωραιοπαθή Δημήτρη Χατζηγεωργίου, που πιο πολύ και από την έκβαση του ματς, νοιαζόταν για το αν στεκόταν καλά η χαίτη του και για το αν θα κάνουν φάουλ οι Γάλλοι στο τέλος...Και έρχομαι στο Βαγγέλη Ιωάννου (που έχει γίνει επικίνδυνα αντικειμενικός τελευταία..) Ρε συ Βαγγέλη, κούλαρε λίγο, τι φωνή ήταν αυτή αδερφάκι μου...Και να πω πως το έκανες μόνο στα τελευταία λεπτά...Εσύ από το πρώτο λεπτό και το πρώτο ελληνικό καλάθι, ούρλιαζες...Ακόμη πονούν τα αυτιά μου...Δηλαδή αν παίξουμε τελικό στο προσεχές Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας τι θα κάνεις; Ή αν σηκώσει (λέμε τώρα) ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα τότε τι θα κάνεις; Άσε εκείνο την περίφημη ατάκα "σκριν επιλογής" που την λες πάνω από 20 φορές σε κάθε ματς...Φιλικά πάντα, από έναν ομοιδεάτη...

Και ολοκληρώνω φίλοι μου το συγκεκριμένο πόνημα με κάποιες αγωνιστικές απορίες και διαπιστώσεις, που μου έκαναν εντύπωση βλέποντας τον τελικό...

1. Ειλικρινά ο Κώστας Μίσσας δεν έχει θέση σε κανέναν πάγκο Α1; Για παράδειγμα οι Ματζόν και Μάρκοβιτς είναι καλύτεροι; Δεν το νομίζω...
2. Κε Γιαννάκη, θα μας εξηγήσετε σε τι ήταν καλύτερος ο Μιλόσεβιτς από το Σλούκα και τον προτιμούσατε όλη τη σεζόν σαν τρίτο πλέι μέικερ;
3. Όντως ο Κώστας Παπανικολάου μοιάζει να είναι ο νέος Αντώνης Φώτσης με τις εξής διαφορές...Λιγότερο θεαματικός, αλλά εξίσου καλός σουτέρ, με μεγαλύτερο πάθος και όρεξη, καλός αμυντικός και το κυριότερο με δίψα για μπάσκετ...
4. Πάντως παίχτη σαν τον ψηλό των Γάλλων, αλλά και τον Τζάκσον δε νομίζω πως διαθέτουμε..
5. Έχω την ελπίδα πως η δουλειά με τον Ομπράντοβιτς θα βελτιώσει το ταλέντο και το χαρακτήρα του Μπόγρη...Διότι η φάση στην οποία σωριάζεται κάτω, με το φύσημα του Γάλλου είναι χαρακτηριστική και δεν ταιριάζει με το μπασκετικό ήθος που πρέπει να έχει ένας πρωταθλητής...Και ο Βαγγέλης Ιωάννου το χαβά του..."Είναι απευθείας αποβολή" ούρλιαζε...
6. Να πω την αμαρτία μου, μου έλειψαν οι ατάκες και τα γελάκια του Βασίλη Σκουντή...Τα ειρωνικά του σχόλια, οι παρομοιώσεις του και οι φωνές του...Αλλά η Πολωνία είναι κοντά...Αφού πληρώνουμε τουλάχιστον, ας το πάρουμε στην πλάκα...
7. Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε ένα τρίποντο στο τέλος της τρίτης περιόδου (που τελικά μέτρησε για δίποντο..), που πέτυχε υπό πίεση ο Χάρης Γιαννόπουλος από την αριστερή πλευρά όπως κοιτούσε η κάμερα και από την απέναντι πλευρά;...Ήταν το μοναδικό ελληνικό καλάθι που με στενοχώρησε...Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε αλλά η όλη κίνηση θύμισε εκείνο το περίφημο καλάθι του Στογιάκοβιτς στο Σ.Ε.Φ. απέναντι στον Ολυμπιακό...Διότι μην ξεχνάμε πως μπορεί ο εξαιρετικός σουτέρ Χάρης Γιαννόπουλος να αγωνίζεται στον Ολυμπιακό (αγωνίζεται τρόπος του λέγειν, αφού βλέπει τα ματς από την κερκίδα...) αλλά μέχρι πέρυσι έπαιζε στο δικέφαλο του Βορρά και είχε την τύχη να παρακολουθεί τον Πέτζα να βομβαρδίζει δια ζώσης..Άλλωστε και το στυλ με το οποίο σουτάρει, θυμίζει Πέτζα αν το παρατηρήσετε..
8. Όταν ακούω από μπασκετικούς δημοσιογράφους (δεν αναφέρομαι στην κρατική tv τώρα) την ατάκα..."το μπάσκετ έχει δώσει προ πολλού τις εξετάσεις του και δεν έχει να αποδείξει τίποτα" νευριάζω...Το βρίσκω πολύ αλαζονικό..Δεν διαφωνώ και πάρα πολύ, αλλά να κάνουμε και κριτική κύριοι που και που και όχι μόνο λιβανιστήρια, έτσι...;

Η περίπτωση των Δημητρού - παπαΛουκά...

Την άποψη μου για τις Ελληνικές εθνικές ομάδες όλων των αθλημάτων, φαντάζομαι πως την έχετε καταλάβει...Όλες τις παρακολουθώ, όλες τις υποστηρίζω όταν αγωνίζονται, αλλά ως εκεί...Δεν αισθάνομαι πως με αντιπροσωπεύουν ως Έλληνα, σε κάτι περισσότερο από ένα απλό άθλημα..Επίσης μου ακούγονται υποκριτικά τα λόγια που εκστομίζουν πολλές φορές τα μέλη των εθνικών ομάδων, από τη στιγμή που λαμβάνουν μέρος σε διεθνείς διοργανώσεις για τα συμβόλαια τους, τις υποχρεώσεις τους με τους χορηγούς, τα μάτια των scouters και όχι φυσικά για να τιμήσουν το εθνόσημο...Κάποιοι ενδεχομένως να έχουν στο νου τους και αυτό, αλλά σε πάρα πολύ χαμηλή προτεραιότητα..Ιδιαίτερη θέση πάντως στην καρδιά κάθε Έλληνα φιλάθλου έχει οπωσδήποτε η Εθνική ομάδα μπάσκετ, πιο γνωστή και ως "επίσημη αγαπημένη"...Μια ομάδα που είναι πάντα συνεπής στο ραντεβού της με τις μεγάλες εμφανίσεις, σε ένα άθλημα που είναι ίσως το μοναδικό στο οποίο είμαστε σταθερά καλοί και έχουμε δημιουργήσει μια υποτυπώδη σχολή...Πολλές εμφανίσεις της Εθνικής μπάσκετ θα είναι σημείο αναφοράς για πάρα πολλά χρόνια, όπως π. χ. η επική ανατροπή με τη Σλοβενία το 2007, καθώς και η νίκη επί των Η.Π.Α...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο, στην Πολωνία διεξάγεται το Ευρωμπάσκετ, στο οποίο η Εθνική ομάδα θα λάβει μέρος με καινούριο προπονητή, αλλά με σοβαρές απουσίες...Αφήνω στην άκρη τις απουσίες Τσαρτσαρή και Βασιλόπουλου και επικεντρώνομαι σε αυτές των Παπαλουκά και Διαμαντίδη...Για τις δύο συγκεκριμένες απουσίες, έχουν χυθεί τόνοι μελάνι στην προσπάθεια να εξηγηθούν...Ο μεν Παπαλουκάς επικαλέστηκε λόγους ξεκούρασης, ενώ ο Διαμαντίδης λόγους τραυματισμού..Προτού κάνω τις διαπιστώσεις μου για τις συγκεκριμένες απουσίες και τις πραγματικές τους αιτίες, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω δύο πράγματα...Είναι φανερό πως ο προσανατολισμός της ομοσπονδίας του μπάσκετ είναι οι διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα με οποιοδήποτε κόστος...Αρκεί να δει κανείς πως κάθε χρόνο διεξάγονται διοργανώσεις νέων, εφήβων και ανδρών στον ελληνικό χώρο...Για αυτό και τα σχόλια του προέδρου ήταν καυστικά για τις δύο αυτές απουσίες...Εκτός εαυτού, το όλο οικοδόμημα του ελληνικού μπάσκετ το στηρίζουν με νύχια και με δόντια όλοι οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι..Κάποτε τους αποκαλούσαν μασόνους για την αφοσίωση τους και την απουσία κριτικής...Αν εξαιρέσουμε τον οπαδικό τύπο, όλοι οι υπόλοιποι μπασκετικοί κάνουν κριτική για το φανατισμό που επικρατεί στο μπάσκετ, στους συλλόγους ενίοτε, αλλά ποτέ στην ομοσπονδία την οποία στηρίζουν άκριτα και με κλειστά μάτια...Αυτό αφορά κυρίως κάποια μεγάλα και ηχηρά ονόματα του μπασκετικού χώρου...Αυτά τα δύο στοιχεία πρέπει οπωσδήποτε να τα έχουμε στη μνήμη μας...

Προσωπικά μπορώ να δικαιολογήσω Παπαλουκά και Διαμαντίδη...Από τη στιγμή που αντιλαμβάνομαι την εθνική μπάσκετ σαν μια απλή ομάδα, θεωρώ πως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να καθορίζουν τις προτεραιότητες τους και να επιλέγουν πότε θα κατεβούν σε αγώνες και πότε όχι...Άλλωστε έχουν αμφότεροι μαζέψει τόσα χρήματα, που είναι ικανά να θρέψουν πλουσιοπάροχα ακόμη και τα εγγόνια τους, και πλέον κρίνουν πως η εθνική δεν μπορεί να τους προσφέρει τίποτα περισσότερο...Προτού βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε είρωνα, ας αναλογιστούμε όλοι μαζί τι έχει προσφέρει η ίδια η Εθνική ως οντότητα σε όλους αυτούς τους παίχτες...Θεωρώ πως η αξία τους έχει κατά κύριο λόγο διαμορφωθεί μέσω της Εθνικής ομάδας μπάσκετ...Οι Διαμαντίδης και Παπαλουκάς άρχισαν να συγκαταλέγονται στους top class Ευρωπαίους παίχτες, μετά από τις μεγάλες τους εμφανίσεις με τη γαλανόλευκη και όχι μέσω συλλόγων...Ο Σπανούλης κέρδισε επάξια το διαβατήριο για το Ν.Β.Α. μετά από τις εκκωφαντικές του εμφανίσεις στο παγκόσμιο του 2006...Ο Ζήσης αν δεν υπήρχαν οι αναμνήσεις των εθνικών του εμφανίσεων, πιθανώς να αγωνιζόταν σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο αν συνυπολογιστούν οι μετριότατες εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια στους συλλόγους που ήταν...Ο Σχορτσανίτης, προκαλεί ακόμη κάποιο ενδιαφέρον, καθώς όλοι θυμούνται το παγκόσμιο του 2006...Οι περισσότεροι παίχτες εν γένει οφείλουν μεγάλο μέρος από το παντεσπάνι που κερδίζουν τώρα στην Εθνική ομάδα...Ελάχιστοι είναι αυτοί που έκαναν καλό όνομα μόνο μέσω συλλόγων...

Δεν κακίζω Παπαλουκά και Διαμαντίδη για την απόφαση τους...είναι δικαίωμα τους...Αλλά θέλω να είναι ειλικρινείς και να μην το παίζουν εθνικά σύμβολα...Διότι να θεωρείσαι εθνικό κεφάλαιο και ταυτόχρονα να υποδαυλίζεις το φανατισμό είναι οξύμωρο...Αυτός πιστεύω πως είναι ο κύριος λόγος άρνησης τους...Τους έφαγε και αυτούς ο οπαδικός φανατισμός, ο οποίος τα τελευταία χρόνια και ιδίως μετά την περίπτωση του Γιαννάκη, έχει φουντώσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, που τσαλακώνει φιλίες και αξιοπρέπειες...Σου λέει π. χ. ο Διαμαντίδης ή ο Παπαλουκάς "που να τρέχω με την εθνική, ας καθίσω να ξεκουραστώ και να κάνω κανονική προετοιμασία με την ομάδα μου, διότι το χειμώνα θα σέρνομαι και οι κάφροι θα με ξεσκίσουν...Αφήστε που πρέπει να δικαιολογήσω και το τεράστιο συμβόλαιό μου στα αφεντικά μου, που ζητούν τίτλους και νίκες και μόνο"...Μου έκανε φέτος εντύπωση, πως π. χ. ο μέχρι πρότινος σεμνός Διαμαντίδης ήταν θηρίο ανήμερο και διαμαρτυρόταν σαν μικρό παιδί σε κάθε ντέρμπι αιωνίων...Το ίδιο και ο Παπαλουκάς...Συμπέρασμα...Το ερυθρο-πράσινο δίπολο στο μπάσκετ έχει κάνει ακόμα και παίχτες που θεωρούνταν εθνικά κεφάλαια να συμπεριφέρονται σαν κάφροι..

Την αλήθεια της προηγούμενης διαπίστωσης μου, μπορείτε να τη διαπιστώσετε ακόμη και οι πιο δύσπιστοι, αν αναλογιστείτε τα ακόλουθα...Κατά τη διάρκεια του τρίτου τελικού των πλέι οφ ο Παπαλουκάς υπέστη σοβαρό διάστρεμμα και αποχώρησε από το ματς άμεσα...Πίεσε τον εαυτό του τόσο πολύ, που σε δύο μέρες στον επόμενο τελικό έδωσε το παρόν και αγωνίστηκε για αρκετό χρόνο...Πριν τον τελικό του κυπέλλου, ο Διαμαντίδης είχε υποστεί παρόμοιο τραυματισμό και θεωρούνταν εξαιρετικά αμφίβολος για να αγωνιστεί...Τελικά όχι μόνο έπαιξε σχεδόν όλο το ματς, αλλά έκρινε και τον τελικό...Επομένως κύριοι μην μας λέτε ψεύτικες δικαιολογίες..Άλλωστε τα πλέι οφ ολοκληρώθηκαν αρχές Ιουνίου και είχατε σχεδόν 2 μήνες χαλάρωσης και ξεκούρασης...Το ίδιο και ο Διαμαντίδης που τώρα θυμήθηκε να κάνει επέμβαση...Φυσικά κανείς δεν μπορεί να του επιβάλλει τι θα κάνει με την υγεία του, αλλά οι συγκρίσεις με τον τελικό του κυπέλλου είναι καταλυτικές και δείχνουν τη διαφορά θέλησης...

Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα σε τέτοιου είδους αρνήσεις πρωτοκλασάτων παιχτών όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά σε όλα τα αθλήματα...Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές δημοσιογράφοι έσπευσαν να μας αναφέρουν το παράδειγμα της Λιθουανίας και της Σερβίας που κατεβαίνουν χωρίς τα μεγάλα τους αστέρια στο προσεχές Ευρωμπάσκετ και όχι μόνο..(Σισκάουσκας, Γιασικεβίτσιους...Στογιάκοβιτς,Ρακόσεβιτς, Μίλισιτς...κλπ)...Για κάθε τέτοιο παράδειγμα που μας αναφέρουν όμως υπάρχει π.χ. η περίπτωση του Ντιρκ Νοβίτσκι (Γερμανοπολωνός για όσους δεν ξέρουν) που κάθε χρόνο παίζει περίπου 100 ματς στο Ν.Β.Α. και παρόλα αυτά κατεβαίνει να ενισχύσει την εθνική Γερμανίας ενώ δεν υπάρχει καμία πιθανότητα διάκρισης...Ή του εξαίσιου Πάου Γκασόλ που παρότι έπαιξε πάνω από 100 ματς φέτος και παρότι πρωταθλητής του Ν.Β.Α. ,κατεβαίνει για να παίξει με την εθνική ομάδα, συνεπικουρούμενος από όλους τους συμπαίχτες του πλην του Καλντερόν...Ή του ξεχωριστού Τόνι Πάρκερ, που όχι μόνο θα κατέβει με τους τρικολόρ, αλλά θα μπει και στη διαδικασία των προκριματικών..Και φανταστείτε πως μιλάμε για τρεις top class παίχτες, παγκοσμίου επιπέδου...Επειδή λοιπόν υπάρχουν παραδείγματα εκατέρωθεν, ας μην υποτιμούν τη νοημοσύνη μας...

Παρόλα αυτά μπορώ να καταλάβω Παπαλουκά και Διαμαντίδη για τη φετινή άρνηση τους...Τους κατανοώ πλήρως...Απλά θέλω να καταλάβουν και οι κοντόφθαλμοι εθνικοί υποστηρικτές και υπερασπιστές των εθνικών χρωμάτων δημοσιογράφοι και απλοί φίλαθλοι (δεν αναφέρομαι στους εξαιρετικούς πελαργούς...),πως εν προκειμένω οι μπασκετμπολίστες δεν είναι εθνικά σύμβολα και κεφάλαια, είναι απλά επαγγελματίες με παχυλά συμβόλαια και χορηγούς, τα οποία τοποθετούν σε πρώτη προτεραιότητα και έχουν την εθνική σε δεύτερη τουλάχιστον προτεραιότητα...Για να ξέρουμε τι συζητάμε δηλαδή...

Έχει σίγουρα και τα καλά της η όλη υπόθεση...Είναι ίσως μια ευκαιρία για να δούμε αν μπορούν να ανοίξουν τα φτερά τους και να είναι ανταγωνιστικοί παίχτες που κινδυνεύουν να θεωρηθούν ως αιώνια ταλέντα...Και αναφέρομαι κατά κύριο λόγο στους Παπαμακάριο, Τσαλδάρη και Καλαμπόκη...Είναι επίσης μια ευκαιρία να δούμε τον εξαιρετικό Βασίλη Σπανούλη σε ρόλο οργανωτή και να δούμε αν μπορεί να κολυμπήσει στα βαθιά, το γεμάτο ταλέντο παλικαράκι που ακούει στο όνομα Νικ Καλάθης....Κυρίως όμως είναι η πρώτη εμφάνιση στο παλκοσένικο της Εθνικής του εξαιρετικά χαρισματικού και του μοναδικού Έλληνα μπασκετμπολίστα που μπορεί να γίνει πραγματικός σούπερ σταρ του Ν.Β.Α. και σημείο αναφοράς για την Ελλάδα (ισάξιο των Κιριλένκο, Γκασόλ, Νοβίτσκι, Πάρκερ,Στογιάκοβιτς,Τούρκογλου κλπ)...Φυσικά αναφέρομαι στον εξαιρετικά ταλαντούχο Κώστα Κουφό, ο οποίος δείχνει να έχει τα εχέγγυα για μια λαμπρή καριέρα...Τέλος, στο προσεχές Ευρωμπάσκετ, η Εθνική έχοντας στον πάγκο της έναν θιασώτη του γρήγορου μπάσκετ (Καζλάουσκας) θα πρέπει να αποδείξει σε όλους εμάς, αν μπορεί να προσφέρει θέαμα και γρήγορο μπάσκετ, πέρα από την ουσία και την άμυνα...

Δύο τελευταίες υποσημειώσεις για την περίπτωση Παπαλουκά - Διαμαντίδη...Με ενοχλεί η συμμετοχή τους σε διαφημίσεις και σε διάφορα άλλα τέτοιου είδους events...Ξέρω ότι τα συμβόλαια των χορηγών πρέπει να τηρούνται στο ακέραιο και μέχρι κεραίας...Αλλά το momentum δεν είναι καλό για αυτούς...Διότι βλέποντας τους ασυναίσθητα κάνουμε τη σκέψη "για να κάνεις διαφήμιση δεν ήσουν κουρασμένος / τραυματίας...Για την Εθνική όμως...."

Και το τελευταίο έχει να κάνει με τη βεβαιότητα ορισμένων μπασκετικών δημοσιογράφων, ότι του χρόνου στο παγκόσμιο της Τουρκίας, τα δύο αστέρια μας θα δηλώσουν ξανά παρών για μια τελευταία παράσταση...Επειδή η Εθνική είναι πάνω από μετάλλια και διακρίσεις, εγώ θέλω και του χρόνου αν πάμε εκεί, (είτε μέσω πρόκρισης στην Πολωνία, είτε μέσω wild card) να πάμε με τους φετινούς...Δεν το κατάλαβα δηλαδή...Του χρόνου θα είναι ξεκούραστοι που τα φώτα της δημοσιότητας θα είναι στραμμένα όλα εκεί;...Ευχαριστώ δε θα πάρω...προτιμώ Γιάννη Καλαμπόκη και Παπαμακάριο...

υγ1 Καταλαβαίνω πως για τους αθλητές ισχύει το "γέλα παλιάτσο", όπου όλοι περιμένουν από αυτούς να είναι πάντα παρόντες...Πάντως περίμενα μια πιο ειλικρινή αντιμετώπιση από την πλευρά τους...

υγ2 Το πόσο μεγάλη είναι η οπαδική προπαγάνδα ακόμη και σε σχέση με το θέμα αυτό, φαίνεται από τη διαφορετική αντιμετώπιση που είχαν οι δύο παίχτες από τον τύπο...Εγώ τα λέω και για τους 2, αλλά ο τύπος (αναφέρομαι στον αντικειμενικό...) τα έχωσε στον Παπαλουκά, ενώ ελάχιστα ακούστηκαν για το Διαμαντίδη...Για να ξέρετε δηλαδή πως παίζεται το παιχνίδι φίλοι μου...

υγ3 Άνθρωποι μπασκετικοί με άποψη για όλους και για όλα και σκληρή κριτική για το καθετί, είναι να απορεί κανείς πως περνούν το συγκεκριμένο θέμα τόσο απαλά...

υγ4 Δεν αναφέρομαι σε Τσαρτσαρή και Βασιλόπουλο...ο μεν Κώστας το είχε δηλώσει πολύ καιρό πριν, ενώ ο Παναγιώτης έχει να παίξει σχεδόν 6 μήνες και δε ζορίστηκε να αγωνιστεί ούτε στα πλέι οφ, ούτε ακόμα και στον ημιτελικό του Βερολίνου...

υγ5 Πάντως μια δωδεκάδα με Σπανούλη, Ζήση, Παπαμακάριο,Καλάθη, Περπέρογλου, Πρίντεζη, Καλαμπόκη, Μπουρούση, Κουφό, Σοφοκλή,Φώτση και Μαυροκεφαλίδη ή Τσαλδάρη ή Καϊμακόγλου τη βρίσκω εξαιρετική...Και για φέτος και για του χρόνου..."Λές;" που λέει και η διαφήμιση;

υγ6 Πάντως, παρόλα αυτά τους καταλαβαίνω...