Η γηπεδική βία...και κάποιοι από τους αυτουργούς της..

Ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα γίναμε όλοι μάρτυρες πολλών ακόμη σκηνικών βίας και τρομοκρατίας στα ελληνικά γήπεδα...Μια βία που πλέον είναι εντελώς ανεξέλεγκτη σε όλους τους αθλητικούς χώρους και αφορά εν τέλει πολλούς περισσότερους, από όσους κάποιοι στην πραγματικότητα πιστεύουν...Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα γεγονότα του Ειρήνης και Φιλίας ή σε αυτά της Λαμίας...Μιλώ κυρίως για αυτά και για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία μου τη δίνει στα νεύρα, κυρίως από τη στιγμή που κάποιοι επιλέγουν την παγιωμένη τακτική της υποκρισίας και συνάμα της αυτουργίας...Επειδή λοιπόν βαρέθηκα και κυρίως σιχάθηκα με όλα αυτά, πήρα την απόφαση να παραθέσω τις προσωπικές μου απόψεις για τα νοσηρά αυτά φαινόμενα του καιρού μας και κυρίως να καταδείξω τις πταίει...

Πρώτα πρώτα, υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί οι παλικαράδες που πλακώνονται μεταξύ τους στα γήπεδα και στους δρόμους, οι γνωστοί και σαν οπαδικοί στρατοί...Ζώντας σε μια ζοφερή περίοδο, οι μάγκες αυτοί (όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Μπουρούσης...) μπορεί πιθανώς να μην έχουν δουλειά και να μαστίζονται και αυτοί από μυριάδες προβλήματα, αλλά θεωρούν καλό να λεηλατούν, να καίνε, να χτυπούν και να σκοτώνουν...Όλα αυτά είναι κατά την άποψη μου φαινόμενα και δείγματα μιας υπανάπτυκτης κοινωνίας...Άμυαλα παιδιά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω, από τη στιγμή που είμαι της άποψης πως και αυτοί έχουν κάτι μέσα στον εγκέφαλο τους, έστω και αν έχει χρώμα καφέ σκούρο και βρωμάει αφόρητα...Όλοι αυτοί που βλέπουν τους απέναντι σαν θανάσιμους εχθρούς και συνεχώς προβαίνουν σε κοινές εγκληματικές πράξεις, χωρίς να ενοχλούνται από κανέναν...Φυσικά όταν κάποιος πεθαίνει, τότε όλοι σπεύδουν να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για το μεγάλο αγωνιστή της ομάδας-ιδέας...Μάγκες, αν θέλετε να πλακωθείτε είστε ελεύθεροι και κανείς δεν θα σας εμποδίσει...Αλλά τουλάχιστον κάντε το σε μια αλάνα με μάχες σώμα με σώμα...Ίσως έτσι υπάρχει μια ελπίδα να ξεμπερδέψουμε, μπας και επιτέλους ξεβρομίσουν τα αθλήματα...Συγχωρήστε μου την κυνικότητα...Αλλά επειδή κάπου κάπου πηγαίνω στο γήπεδο, δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για κανένα άθλημα, παρά μόνον για να παίξουν ξύλο...Και επίσης έχω βαρεθεί το παραμύθι, πως είναι δέκα από κάθε ομάδα...Αλλά πέρα από αυτά τα καλόπαιδα, υπάρχουμε όλοι εμείς (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα...) που παρασυρόμαστε στο πνεύμα του φανατισμού που επικρατεί...Καλό και θεμιτό να αγαπάμε μια ομάδα και να την ακολουθούμε...Το να αποθεώνουμε όμως και να παρασυρόμαστε από αμόρφωτους λεγεωνάριους με συμβόλαια δισεκατομμυρίων, που παριστάνουν τους ιδεολόγους της ομάδας από διάφορα μετερίζια, αγωνιστικά και μη, είναι κακό δείγμα του πνευματικού μας επιπέδου έτσι δεν είναι;...

Αλλά κάποιος κάποτε πρέπει να πει κάτι και για τις διοικήσεις των ομάδων, που είναι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών των γεγονότων...Όταν γκρινιάζεις συνεχώς για διαιτησία, θα πρέπει να ξέρεις πως ο όχλος αποτελείται από άτομα χαμηλής νοητικής ικανότητας, που παρασύρονται...Όταν κάνεις τα ετήσια καθιερωμένα καραγκιοζιλίκια σαν μαϊμού και λέγεσαι Παύλος ή Θανάσης ή Δημήτρης, τότε έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη και εσύ για όλα αυτά...Όταν δηλώνεις 'αυτούς τους οπαδούς έχουμε, αυτούς γουστάρουμε', μετά από επεισόδια τότε παρακινείς τη βία...Όταν ειρωνεύεσαι, λοιδωρείς και δε σέβεσαι κανέναν αντίπαλο και το ίδιο το άθλημα τότε είσαι προαγωγός του φανατισμού...Όταν διενεργείς επεισόδια και μαγκιές, ακόμα και σε ματς νέων τότε δε βλέπω σε τι διαφέρεις από τον κοινό χούλιγκαν της εξέδρας...Όταν ευχαριστείς συνεχώς τον 12ο ή τον 6ο παίκτη για τη συμπαράσταση του, αλλά δεν κάνεις τίποτα για τα καπνογόνα ή τα λέιζερ, τότε είσαι αν μη τι άλλο συνυπεύθυνος..Όταν οι σεκιουριτάδες που εσύ πληρώνεις σαν διοίκηση, είναι επαγγελματίες οπαδοί, που αντί να κοιτούν και να επεμβαίνουν στην κερκίδα, έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον αγωνιστικό πρόβλημα, τότε σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα...Για μένα οι διοικήσεις όλων των ομάδων έχουν τεράστια ευθύνη για όλα τα έκτροπα και όχι μόνο αυτό, αλλά τα υποκινούν κιόλας με πράξεις ή παραλείψεις τους...Στο σημείο αυτό να πω δύο λέξεις για τους Αγγελόπουλους του μπάσκετ...Κανείς δεν τους υποχρεώνει να σκορπούν τα χρήματα τους στην ομάδα...Αλλά αν θέλουν να μην καταντήσουν τόσο γραφικά και φαιδρά σαν τα κοντά αδέρφια, τότε θα πρέπει να καθαρίσουν το μπάσκετ από αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, μπας και πάει κανένας σοβαρός άνθρωπος...Διότι το να τους βλέπω προχθές το βράδυ να εκλιπαρούν τον ουσιαστικό αρχηγό των οργανωμένων, για να πείσει τα πρωτοπαλίκαρα να σταματήσουν το θεωρώ τουλάχιστον κατάντια...Αυτοί δεν ξέρω τι θεωρούν...

Και περνάμε στους ίδιους τους αθλητές και λέω για παράδειγμα να επικεντρωθώ λίγο στη σειρά των τελικών του μπάσκετ...Διότι πρέπει κάποτε επιτέλους να σταματήσει το παραμύθι των παιχτών φίλων και συμπαικτών, που είναι μαζί στις εθνικές ομάδες και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα...Για τα ακριβοπληρωμένα αυτά παιδιά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αμόρφωτα, κανείς δημοσιογράφος δεν αναφέρει τίποτα, διότι όπως είναι γνωστό κανείς δεν δαγκώνει το χέρι, το οποίο τον ταΐζει..Αλλά όποιος έχει μνήμη θυμάται και όποιος έχει μάτια βλέπει...Τις περυσινές χειρονομίες του Μπουρούση τις θυμάται κανείς; Τις απόλυτα υβριστικές δηλώσεις του Μπατίστ μετά τον τρίτο τελικό της περασμένης εβδομάδας; Τα συνεχή καραγκιοζιλίκια του Τεόντοσιτς; Τις μπουνιές του Κλέιζα με τον Τσαρτσαρή; Για το φτύσιμο και τη γενικότερη συμπεριφορά του προκλητικού Διαμαντίδη, ο οποίος προβάλλεται σαν εθνικό σύμβολο, ενώ είναι ένας πολυεκατομμυριούχος με συμπεριφορά κάφρου, γιατί δε μιλά κανείς ή για το φοβερό πρόστιμο των 2.000 Ευρώ; Για την κλάψα του Γιαννάκη, όλοι σύσσωμοι μιλάνε και έχουν δίκιο...Για την απίστευτη υποκρισία του Ομπράντοβιτς, ο οποίος κάποτε έκανε μια δήλωση πως θα φύγει αν πετούνται αντικείμενα, αλλά και ο ίδιος υποδαυλίζει τη βία και κάνει πως δε θυμάται ούτε το αεροβόλο που χτύπησε πριν 2 χρόνια το Νίκο Χατζή μέσα στο ΟΑΚΑ, ή τη γενικότερη συμπεριφορά των πράσινων οπαδών...Μάγκες, αν θέλετε να το παίξετε φίλοι και υπερασπιστές του αθλήματος, πείτε 'δεν κατεβαίνουνε να παίξουμε όταν πετούνται αντικείμενα και φωτοβολίδες' ή αποχωρίστε όλοι μαζικά...Ειδάλλως, συνεχίστε το ίδιο προκλητικό βιολί και όταν κάποιος από εσάς θα την πατήσει τότε ίσως δείτε την πικρή αλήθεια κατάματα...Διότι να ξέρετε, πως όταν υποδαυλίζεις τα πάθη μπορεί στο τέλος να την πληρώσεις και εσύ ο ίδιος...

Και ερχόμαστε στους φίλτατους δημοσιογράφους και στις κωλοφυλλάδες τους...Εκεί και αν περισσεύει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν ξέρω πόσοι διαβάσατε τα κατάπτυστα κόκκινα και πράσινα χθεσινά πρωτοσέλιδα, ή τα κίτρινα και τα ασπρόμαυρα την περασμένη εβδομάδα...Αυτό που ξέρω είναι πως οι συγκεκριμένες εφημερίδες οξύνουν τα πνεύματα και είναι ηθικοί αυτουργοί, διότι παρουσιάζουν μια εντελώς στρεβλή και χρωματισμένη πραγματικότητα...Πολλοί θα πουν, γιατί να αλλάξουν βιολί αφού ο κόσμος τις διαβάζει; Κατ' αρχάς ελάχιστες είναι αφενός αυτές που λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια και με βάση κυκλοφορίες και έξοδα. Και αφετέρου ακόμα και εγώ που δεν τις διαβάζω, μόνο και μόνο που βλέπω τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα κρεμασμένα στα περίπτερα να στάζουν αίμα, σπέρμα και φανατισμό μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι...Φανταστείτε τι γίνεται με τα άμυαλα και ανώριμα παιδάκια...Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν κλείσουν, θα μείνει κόσμος στο δρόμο...Δηλαδή το γεγονός αυτό θα καθαγιάσει όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα; Και μετά ακούω τους αθλητικούς δημοσιογράφους να παραπονιούνται όταν οι κάφροι των γηπέδων τους σαπίζουν στο ξύλο και όταν τους καίνε τα γραφεία των εφημερίδων...Τις ευθύνες του σιναφιού τους, τις έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς άραγε;

Σε γενικές γραμμές έχω να σημειώσω, πως το τέρας του φανατισμού που τόσα χρόνια τάιζαν όλοι οι παραπάνω ανεξαιρέτως, τώρα γιγαντώθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό που στο τέλος θα κατασπαράξει ακόμα και τους ίδιους τους εκτροφείς του, μεταξύ άλλων...

Καλά για το κράτος, δεν θεωρώ πως χρειάζεται να πω κάτι άλλο...Αυτό βολεύεται από την όλη κατάσταση...Βολεύεται να έχει το λαό να σπαράζεται από το φανατισμό και να προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του απέναντι...Έτσι μπορούν ευκολότερα να καρφώσουν και τα υπόλοιπα καρφιά στο φέρετρο που σκεπάζει τη δύσμοιρη αυτή χώρα...Το παλιό άρτον και θεάματα, έχει αντικατασταθεί από το ξύλο και θεάματα...Και η ζωή συνεχίζεται σε αυτή την πανέμορφη χώρα...

Ας ελπίσουμε πως τώρα που ολοκληρώθηκε η αγωνιστική περίοδος θα ξαποστάσουν οι κουρασμένοι μαχητές...Και σε δύο μήνες ξανά στη μάχη, με καινούρια όπλα και νέες τεχνικές...Ίτε γενναίοι μου...

"Έχει τους νόμους της...αυτή η Ιστορία..."

Σε όλη μου τη ζωή έως τώρα, προσπαθώ πάντα να είμαι κριτικός σε πληροφορίες και γνώση που μου παρέχονται, καθώς επίσης και σε ότι μου λεν οι άλλοι...Δεν ξέρω, ίσως υπεύθυνα για αυτό είναι πολλά γεγονότα που συνέβησαν ως τώρα στη ζωή μου και με έκαναν επιφυλακτικό άνθρωπο και ίσως και ως ένα βαθμό δύσπιστο...Για να το πω αλλιώς, ποτέ δεν ήμουν θιασώτης του "πίστευε και μη ερεύνα" και ως εκ τούτου προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να μην καταπίνω σαν αμάσητη τροφή όλα αυτά που μου παρέχουν...Φυσικά πολλές φορές δείχνω να συμφωνώ αρχικά, αλλά να είστε σίγουροι πως κρατώ τις επιφυλάξεις και προσπαθώ να τις διερευνήσω έστω και λίγο αργότερα...Από την εποχή του σχολείου ακόμη και το ίδιο και σήμερα, προσπαθώ πολλές φορές να σκέφτομαι τα πράγματα ανάποδα κάνοντας ανάποδες σκέψεις στην προσπάθεια μου να καταλάβω κάποια πράγματα στη ζωή μου γενικότερα...

Διάβαζα για παράδειγμα την Ιστορία στο σχολείο και ήμουν γεμάτος προβληματισμούς..Το ίδιο μου συμβαίνει και τώρα όποτε πέφτει στα χέρια μου κανένα βιβλίο ιστορίας ή κανένα αφιέρωμα...Η ιστορία λοιπόν έχει κατατάξει κάποιους ανθρώπους σαν ήρωες και κάποιους άλλους σαν εγκληματίες και αποδιοπομπαίους τράγους...Άλλους τους εξυμνεί και επαινεί τα θρυλικά τους κατορθώματα και άλλους τους λοιδορεί και τους κατακεραυνώνει, χωρίς πολλές φορές καν να εξηγεί το γιατί...Για την ακρίβεια έτσι προσπαθούσαν να μας μάθουν στα σχολεία όλα αυτά τα χρόνια. Την ίδια στιγμή, πολλές λεπτομέρειες επιμελώς αποκρύπτονταν..Να σας πω την αλήθεια, φαντάζομαι πως για παράδειγμα οι ιστορίες Ελλάδας και Τουρκίας εξιστορούν τα γεγονότα με παντελώς διαφορετικό και αντίθετο τρόπο...Και λέω φαντάζομαι επειδή φυσικά την ιστορία των απέναντι γειτόνων μας δεν την έχω διαβάσει και ούτε σκοπεύω...Ιστορία όμως σημαίνει για μένα και αντικειμενικότητα φίλοι μου και αυτή παρατηρώ να απουσιάζει...Ιστορία σημαίνει να αναγνωρίζω τα ιστορικά λάθη μου ως χώρα και να τα καυτηριάζω φανερά, διότι ίσως μόνο έτσι μπορώ να κάνω επιτέλους ένα βήμα προς τα εμπρός...Κατανοώ την προσπάθεια κάθε χώρας να υπερασπίσει τα συμφέροντα της και να περάσει στον πληθυσμό της το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας και της ανωτερότητας...Και αυτά θεμιτά είναι και ως έναν βαθμό λογικά...Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν είναι λογικό για τα ίδια ακριβώς γεγονότα να υπάρχουν εντελώς διαφορετικές εκδοχές...Τυχαίο παράδειγμα αποτελούσε το παραπάνω, που βρίσκει εφαρμογή συνεχώς στη ζωή μας...

Να σας πω την αλήθεια, θα ήθελα να ήμουν σε θέση να ξέρω πως γράφεται η ιστορία γενικότερα...Από ότι φαίνεται την ιστορία τη γράφουν οι νικητές...Αυτοί που κέρδιζαν κάποιες μάχες οποιουδήποτε τύπου (στρατιωτικές, πολιτικές κλπ) και στη συνέχεια για να διαφυλάξουν το κύρος και την υστεροφημία τους εις τους αιώνες των αιώνων και έδωσαν παραγγελία σε ιστορικούς να καταγράψουν μια ευνοϊκή και θριαμβευτική πραγματικότητα, αδιαφορώντας για έννοιες όπως η αντικειμενικότητα και η σφαιρική άποψη...

Αν σπαταλάω το χρόνο μου αυτό το καλοκαιρινό βράδυ, δεν είναι για να κρίνω την ελληνική ιστορία...Ίσα ίσα που και εγώ αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για μια ελληνική παιδεία, ποτισμένη με τα ιδανικά του έθνους και λοιπές τέτοιου είδους αξίες και για αυτό συγχωρώ τις όποιες υπερβολές και τολμώ να πω, πως ίσως και αυτές να είναι χρήσιμες... Αυτό που με εκνευρίζει είναι η καπήλευση της από διαφόρους εθνοπατέρες, που παριστάνουν τους ψευτοπατριώτες. Κυρίως όμως με ενδιαφέρει, ότι αφορά στα εσωτερικά της χώρας και ιδίως στα πιο σύγχρονα. Και επειδή η ιστορία έρχεται στο φως από ότι έχω καταλάβει όταν αποχαιρετά το μάταιο τούτο κόσμο και η τελευταία γενιά που τη βίωσε, είμαι εντελώς ανυπόμονος να δω τι θα αποτυπώσει σε σχέση με γεγονότα εσωτερικής κατανάλωσης, όπως ο ελληνικός εμφύλιος μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο, η επταετία της χούντας και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, η περίοδος της μεταπολίτευσης και όλα όσα ακολούθησαν στη συνέχεια, τα εθνικά θέματα, τα οικονομικά εγκλήματα και τα διαφόρων ειδών σκάνδαλα για, να φτάσουμε στα σχεδόν τωρινά γεγονότα...

Είμαι πραγματικά περίεργος να δω τι θα γράψει η ιστορία για όλα τα παραπάνω και για πολλά περισσότερα...Και αν κάτι θα ήθελα πραγματικά, θα ήταν να επέστρεφα έστω για λίγο μετά από 150 χρόνια για να δω πως έχουν αποτυπωθεί τα γεγονότα που τουλάχιστον εγώ έχω βιώσει και στην παρούσα φάση δεν χρειάζομαι καμία ιστορία για να μου πει πως έγιναν...Και αν τότε δω πως αν η πολιτική κατάσταση των τελευταίων 30 χρόνων και τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζονται σαν ιδανικοί σχεδιασμοί που προσέφεραν εν γένει στη χώρα και την ανάπτυξη της, και αν το πολίτευμα μας παρουσιάζεται σαν υποδειγματική δημοκρατία και αν η οικονομική κατάσταση, η διάρθρωση του κράτους, τα εθνικά θέματα, και οι αποφάσεις του λαού, παρουσιάζονται με καλύτερο τρόπο από τη βρώμα και τη μπόχα που αποτελούν στην πραγματικότητα, τότε είναι που πραγματικά θα απογοητευθώ εντελώς...Ως τότε έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας, για να κάνουμε τα πράγματα ακόμη χειρότερα...Είμαι βέβαιος πως μπορούμε...

Αυτά είχα να καταθέσω...Και όπως είπε και ένας Έλληνας ποιητής και μεγάλος τροβαδούρος των ημερών μας..."Τώρα μπορείτε εύκολα και άμεσα να διαφωνήσετε , ή να καθίσετε και να σκεφτείτε..."

Learn old man letters, now at old age...(!!!!)

Ύστερα από ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα περίπου δυόμισι εβδομάδων είμαι πίσω ξανά ενεργός και αποφασισμένος και έτοιμος...Εξάλλου, η επικαιρότητα είναι τέτοια, που και να θες να απέχεις, δεν μπορείς...Για όσους αναρωτιούνται που χάθηκε αυτή η ψυχή με την γκρινιάρικη πλην όμως μαχητική πένα όλο αυτό το διάστημα, έχω να τους πληροφορήσω πως ούτε διακοπές ήμουν, ούτε βαριόμουν να καταθέσω τις σκέψεις μου, ούτε με φίμωσε το google, ούτε φυσικά με έκοψε το περίφημο Δ.Ν.Τ. στα πλαίσια των περικοπών...Απλά στα πλαίσια του παλιμπαιδισμού των δύο τελευταίων χρόνων που με οδήγησε στην όψιμη απόφαση να τελειοποιήσω τις γνώσεις μου στα Αγγλικά, ήμουν απασχολημένος στις εξετάσεις του περίφημου proficiency...You know...Εκείνου του πτυχίου, η κατοχή του οποίου θεωρείται αναγκαίο εφόδιο για κάθε μαθητή και για κάθε φοιτητή κλπ κλπ...Μάλιστα, επειδή είναι κοινώς αποδεκτό πως είμαι άνθρωπος με άφθονο χιούμορ, δεν αρκέστηκα στο να δώσω εξετάσεις για ένα μόνο πτυχίο, αλλά έδωσα τόσο το τεστ του Αμερικανικού πανεπιστημίου όσο και αυτό του Αγγλικού...Έτσι για ποικιλία βρε αδερφέ...Με αφορμή λοιπόν τις υπέροχες αυτές δύο Κυριακές που πέρασα, αισθάνομαι την ανάγκη να παραθέσω κάποιες σκέψεις για την όλη διαδικασία...Πάρτε το απλά σαν ζέσταμα για τα επόμενα που θα ακολουθήσουν με στυλ χαλαρό, αλλά και σοβαρό...

Τα μαθήματα...

Ήταν πολύ περίεργη η απόφαση να ξεκινήσω ξανά τα Αγγλικά μετά από τόσα χρόνια...Φανταστείτε πως κατάφερα να πάρω το Lower με το μεγαλειώδη βαθμό του C το σωτήριο έτος 1995...Γεμάτα 15 χρόνια πίσω...Σχεδόν μια ολόκληρη ζωή έχει περάσει από τότε και πολλά έχουν αλλάξει τελείως, για να μην πω τα πάντα...Τότε ήμουν ένας απλός μαθητής Γυμνασίου και τώρα κοντεύω να πατήσω τα 30....Μάλιστα είχα προσπαθήσει τότε αμέσως μετά να πάρω και το proficiency αμέσως μετά, εκμεταλλευόμενος την καλή φόρμα μου (ούτε ομάδα της Β' Αγγλίας να ήμουν), αλλά με αδίκησαν τα κυκλώματα και έτσι κόπηκα στο προκαταρκτικό τεστ...Μετά από τόσα χρόνια λοιπόν, είπα να συνεχίσω...Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη, ξαφνική και κυρίως μια κουραστική απόφαση...Ξέρετε τι είναι να γυρνάς από τη δουλειά και αμέσως μετά να πηγαίνεις για ένα σπέσιαλ τρίωρο μάθημα;...Ή τι είναι να νυστάζεις τρελά, αλλά να πρέπει να τελειώσεις τις ασκήσεις γραμματικής για την επόμενη ημέρα... Και που να ξέρατε πόσους καφέδες κατανάλωσα μέσα στα μαθήματα...Ή πόσες φορές έπιανα τον εαυτό μου να αφαιρείται από το μάθημα και να ακούει τους θορύβους από έξω...Αφού να φανταστείτε κάποιες φορές μου ερχόταν να πω εκείνη την ατάκα που θυμάμαι από κάποιο αναγνωστικό του Δημοτικού...: "Σώπα δάσκαλε...σώπα να ακούσουμε τα πουλιά..." Τι κι αν δεν υπάρχουν πουλιά στην Αθήνα...Τι κι αν οι μόνοι θόρυβοι που ακούγονταν ήταν φωνές, κορναρίσματα και βουητά από το δρόμο...Πάντως ήμουν ο καλύτερος μαθητής της τάξης και αυτό το παραδέχονται όλοι οι συμμαθητές μου....Τώρα αν αυτό ήταν καλός ή κακός δείκτης για το γενικότερο επίπεδο του τμήματος, επιτρέψτε μου να έχω μεγάλες αμφιβολίες...

Η χρησιμότητα των αθλητικών γνώσεων...

Από μικρό παιδί, ένα πράγμα που με χαρακτήριζε ήταν η μεγάλη και εκτενής ενασχόληση με τα αθλητικά δρώμενα...Ήταν κάτι που μου άρεσε από μικρό και φυσικά συνεχίζει να μου αρέσει και τώρα...Όλα αυτά τα χρόνια άκουγα ανθρώπους γύρω μου, να αμφισβητούν ανοιχτά τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης ενασχόλησης με τον αθλητισμό...Έπρεπε όμως να δώσω τις συγκεκριμένες εξετάσεις για να ανακαλύψω την απτή χρησιμότητα...Ξέρετε φίλοι μου, πόσες λέξεις στα αγγλικά έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια ασχολούμενος με το fooball manager;...Πάρα πολλές...Ή πόσες ατάκες από περιγραφές ξένων ποδοσφαιρικών αγώνων ήμουν σε θέση να γνωρίζω, τη στιγμή που οι συμμαθητές μου τις αγνοούσαν παντελώς; Αλλά και το μπάσκετ μου έχει προσφέρει πολλά...Όταν κάποιοι συμμαθητές μου έψαχναν λεξικά για να θυμηθούν τι σημαίνει η λέξη isolation, εγώ έχοντας παρακολουθήσει περιγραφές Βασίλη Σκουντή ξέρω τι είναι και τι σημαίνει...Για να μη μιλήσω π. χ. για τη λέξη transition...Όταν οι συμμαθητές μου έψαχναν λεξικά τύπου Oxford, εγώ ήξερα τι σημαίνει η εν λόγω λέξη από την κινητή εγκυκλοπαίδεια που ονομάζεται Δημήτρης Χατζηγεωργίου...Για αυτό μη μου ξαναπείτε τίποτα για το θέμα αυτό...

Το άγχος και η πίεση των μαθητών...

Για να το σοβαρέψω λίγο πάντως, έχω να αναφέρω πως κατά τη διάρκεια και των δύο εξετάσεων, παρακολουθούσα τα μικρά παιδιά και το μεγάλο άγχος που είχαν...Παιδάκια που πίστευαν πως άυτές οι εξετάσεις ήταν το παν στη ζωή τους...Παιδιά που ίσως να ένιωθαν την πίεση των γονιών τους και αυτό τα βάρυνε ακόμη περισσότερο...Ξέρετε, πολύ θα ήθελα να πάρω το λόγο και να τους πω πως τέτοια χαζοτεστ είναι σταγόνες μπροστά στον ωκεανό των δυσκολιών που θα έλθει μπροστά τους μετά από το σχολείο...Φοβόμουν όμως πως τέτοιες κουβέντες θα επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία τους και για αυτό παρέμενα σιωπηλός...Όσο για μένα...Από πολύ μικρός τα έχω απομυθοποιήσει όλα μέσα μου...Ένα πράγμα θα σας πω για να καταλάβετε...Πλέον προετοιμαζόμαστε για την προφορική εξέταση που έπεται μετά από 10 μέρες και στα πλαίσια αυτής της προετοιμασίας, ο καθηγητής μας έβαλε να κάνουμε εικονικά προφορικά τεστ μέσα στο μάθημα, κάνοντας μας στο τέλος παρατηρήσεις και διορθώσεις...Και ενώ σε όλους μα όλους τους συμμαθητές μου, έκανε παρατηρήσεις γραμματικού περιεχομένου ή λεξιλογίου και τους συνιστούσε να μην είναι τόσο σφιχτοί, εμένα ξέρετε τι μου είπε;..Να προσπαθήσω στις εξετάσεις να είμαι πιο σοβαρός, πιο μετρημένος και να μην χαλαρώνω τόσο πολύ το κλίμα κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τους εξεταστές...Φανταστείτε τι έχει να γίνει...

Η απροκάλυπτη πλύση εγκεφάλου...

Πέρα όμως από όλα αυτά, μην πιστέψει κανείς πως όσοι παίρνουν το ρημάδι το proficiency, ξέρουν τη γλώσσα...Μην κάνει κανείς τέτοιο λάθος, αν και είμαι απολύτως βέβαιος πως όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγες ώρες ξένη γλώσσα στη ζωή του, το γνωρίζει αυτό καλά...Απλά προσπαθεί ο μαθητής να εντρυφήσει στην τεχνική των εξετάσεων και μαθαίνει απλά τα sos, σύμφωνα με την εμπειρία του φροντιστηρίου με μόνο και αποκλειστικό στόχο να καταφέρει να πάρει το πτυχίο και να ξεμπερδέψει με δαύτο...Αυτό προσωπικά δε μου μοιάζει παράξενο...Στο κάτω κάτω όλες οι εξετάσεις σε όλα τα γνωστικά πεδία σε αυτή τη χώρα, την παπαγαλία δεν ευνοούν ή μήπως κάνω λάθος;...Αυτό όμως που μου με παραξενεύει και με εκνευρίζει σε σχέση με το Proficiency, είναι ο κυνικός και απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίο ιδίως οι Αμερικάνοι σου κάνουν πλύση εγκεφάλου μέσα από αυτό...Με το πρόσχημα του φρικτά περιορισμένου χρόνου, δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο σκέψης...Άλλωστε όλοι οι καθηγητές στο λεν ξεκάθαρα εκ των προτέρων, πως την ώρα των εξετάσεων είσαι υποχρεωμένος να ξεχάσεις τις προσωπικές σου απόψεις, αφού πρέπει να συμφωνείς απαραίτητα με τα κείμενα...Τι κι αν το θέμα της έκθεσης π.χ. σου λέει για το καλό που προσφέρουν οι Αμερικανοί στην ανθρωπότητα με τις αγαθοεργίες που κάνουν...Εσύ δεν μπορείς να πεις τίποτα αντίθετο, απλά να αναλύσεις αυτές τις καλές πράξεις...Μιλάμε για πλύση εγκεφάλου πρώτης ποιότητας...Και αφήστε εμένα, που στο κάτω κάτω δεν είμαι κανένα παιδάκι πλέον...Τα κακόμοιρα τα δεκαεξάχρονα σκέφτομαι...

Η σκέψη για ένα εγχώριο πτυχίο...

Με αφορμή λοιπόν τόσο την πλύση εγκεφάλου στα μαθήματα Αγγλικών, όσο και το σοβαρό κόστος που έχουν οι εξετάσεις για κάθε μαθητή και κατ' επέκταση γονιό, έκανα πολλές φορές τη σκέψη μέσα σε αυτή τη διετία, πως θα έπρεπε το κράτος να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο κρατικό πτυχίο γλωσσομάθειας στο οποίο να εξετάζονται οι Έλληνες. Να οριοθετήσει μια αρκετά χαμηλότερη τιμή, από τη στιγμή που τα έσοδα θα μπαίνουν στα κρατικά ταμεία και με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσει ένα προσιτό και εγχώριο πτυχίο...Από τη στιγμή μάλιστα, που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μαθητών, θέλει το proficiency, απλά σαν εφόδιο για την εργασία του...Και να έμεναν τα άλλα πτυχία, για τα παιδιά αυτά που σκοπεύουν να μετακινηθούν στο εξωτερικό για σπουδές ή για εργασία...Την ίδια στιγμή μαζί με αυτή τη σκέψη πάντως μου καρφώνεται και μια ακόμα...Για την ακρίβεια τρομάζω στην ιδέα στη διενέργεια εξετάσεων από εγχώριο φορέα...Ήδη ηχούν στα αυτιά μου, οι καταγγελίες για νοθεία, φακελάκια στους εξεταστές και προνομιακή μεταχείριση υποψηφίων...Για αυτό ας το αφήσουμε καλύτερα και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βρούμε λόγους για να υποστηρίξουμε τις αγαθοεργίες των Αμερικανών..

Τα αποτελέσματα...

Όσο για τα αποτελέσματα και τις προσδοκίες μου; Μα ποιος νοιάζεται για τον προορισμό, από τη στιγμή που το ταξίδι είναι το πιο σημαντικό;...Τι σημασία έχει η Ιθάκη, αν ο πηγαιμός προς αυτή δεν είναι ενδιαφέρων και περιπετειώδης; Τελοσπάντων, για να σοβαρευτώ επιτέλους, μια ζωή ήμουν άνθρωπος των οριακών καταστάσεων...Πάντα ζούσα με το minimum δυνατό...Για αυτό και στα 2 τεστ του Proficiency, όλα θα κριθούν στο όριο και στο νήμα...Στο κάτω κάτω, τι αξία έχει να περάσεις τον πήχη στο άλμα επί κοντώ, αν δεν τον ακουμπήσεις και λίγο, προκειμένου να κουνηθεί και να δημιουργήσει αγωνία στο κοινό για το αν τελικά θα πέσει ή θα κρατηθεί στη θέση του...!!!

υγ1 Και για όσους δεν είναι αγγλομαθείς και δεν έχουν εντρυφήσει στη γλώσσα αυτή και σε όλο το βάθος της, θέλω να τους παρέχω τα φώτα μου και να τους εξηγήσω πως η μετάφραση του τίτλου της παρούσας ανάρτησης, είναι φυσικά η ακόλουθη...: "Μάθε γέρο γράμματα, τώρα στα γεράματα...!!!!

Πρώτη Μαϊου...και απ'τη Βαστίλλη...

Δεν απομένουν παρά ελάχιστες πλέον ώρες για να ξημερώσει η ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς και για φέτος και το έλεγα πέρυσι, το λέω φέτος, και θα το λέω και στο μέλλον πως έχω πλέον βαρεθεί να ακούω πως 'η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία'. Είναι ένα από τα κλισέ που μου φαίνονται αφόρητα κάθε χρόνο και με κάνουν να φρικάρω, από τη στιγμή μάλιστα που όλοι εφαρμόζουν στην πραγματικότητα το αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουν.
Προσωπικά θεωρώ πως έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να διαβάσει κάποιος το ιστορικό της συγκεκριμένης ημέρας και το πως καθιερώθηκε αυτή...Το διάβαζα πολύ πρόσφατα σε μια εφημερίδα και ομολογώ πως οι συγκρίσεις με το πεζό σήμερα έρχονται στο μυαλό σου χωρίς καν να το καταλάβεις...Πολλά από τα προνόμια που σήμερα βίαια ξεριζώνονται από τον απλό εργαζόμενο, ήρθαν παγκοσμίως σαν αποτελέσματα πολύχρονων αγώνων κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι πίστεψαν στην ιδέα ενός καλύτερου αύριο, αγωνίστηκαν για αυτό μέχρις εσχάτων και εν τέλει κάτι πέτυχαν...Έστω αν μετά, εκμεταλλεύτηκαν τους συγκεκριμένους αγώνες ποικιλοτρόπως και τους εξαργύρωσαν πολλάκις...Θυμάμαι, πως την αντίστοιχη περυσινή ημέρα, σημείωνα σε τούτο το βήμα πως κάποια εργατικά δικαιώματα όπως η ασφάλιση, το πενθήμερο και το ωράριο βρίσκονταν υπό αμφισβήτηση...Κύλησε ένας χρόνος ήδη και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση στην οποία, θα πρέπει να ευγνωμονείς αν έχεις δουλειά ανεξάρτητα αν σου έχουν κόψει μισθούς, επιδόματα και όλα τα συναφή...Και με την προοπτική σε ένα χρόνο από τώρα να μην ξέρεις σε τι κατάσταση θα είσαι...
Επειδή η Πρωτομαγιά είναι απολύτως συνυφασμένη με το εργατικό κίνημα, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω κάποιες σκέψεις σε σχέση με το μοναδικό επάγγελμα που δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει στη χώρα αυτή, ακόμα και να διαλυθούν τα πάντα...Και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό του συνδικαλιστή..Έναν συνδικαλισμό, που τον πήραμε εδώ και τον μετατρέψαμε σε θέση με κομματικό υπόβαθρο...Σε οποιαδήποτε υπηρεσία και να ρίξεις το βλέμμα σου, θα ανακαλύψεις κομματικούς συνδικαλιστές, που υπό το μανδύα αγώνων απολαμβάνουν μισθούς χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν εργαστεί πραγματικά ποτέ...Πολύχρωμα κομματικά στελέχη, που διψούν για μια μεγάλη κρατική θέση και πέρα από αυτό δε βλέπουν τίποτα...Το ωραίο είναι πως οι απλοί εργαζόμενοι βασίζονται μάταια σε αυτούς, για να τους υπερασπιστούν απέναντι στις ανάλγητες διοικήσεις, αφεντικά, κυβερνήσεις κ.ο.κ..Είναι θαρρώ το άκρων άωτο της ματαιότητας να περιμένεις καλό από αυτούς, που ξεχνούν τους αγώνες όταν ανελίσσονται...Από ανθρώπους που έχουν μάθει να αντιδρούν υποκριτικά στα πάντα και να αποτελούν πολύχρωμα παπαγαλάκια κομματικής προέλευσης...
Φέτος θεωρώ πως υπήρχε μια ιστορική ευκαιρία να γίνει μια νέα αρχή τουλάχιστον...Ζώντας και με τη βούλα πλέον στον αστερισμό του Δ.Ν.Τ. και των τεραστίων παρενεργειών του στο κοινωνικό σύνολο, θα περίμενα τουλάχιστον τη φετινή Πρωτομαγιά να οργανωθεί μια μεγάλη ειρηνική διαδήλωση, χωρίς την ύψωση κομματικών σημαιών και χωρίς κομματικούς εναγκαλισμούς...Να δείξει βρε αδερφέ σύσσωμος ο λαός, πως είναι ενωμένος, καταλαβαίνει την δύσκολη συγκυρία, δεν μπορεί την αδικία και κυρίως δεν αντέχει να μη βλέπει κανέναν υπεύθυνο να τιμωρείται...Αλλά, μάταια...Αντ' αυτού χωριστές κομματικές συγκεντρώσεις, ξεχωριστές εκδηλώσεις με τραγούδια και μουσική, το κάθε κόμμα δηλαδή μόνο του για μια ακόμη φορά, ίσα ίσα για να βγάλει την υποχρέωση...Υπό αυτές τις συνθήκες να μην περιμένουν κανέναν μη κομματικοποιημένο και σκεπτόμενο να τους στηρίξει...Μάλιστα για να γίνουν απόλυτα κατανοητά τα παραπάνω σε όλους δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα των τρεχουσών ημερών...Το προεδρείο της ΓΣΕΕ συνεδριάζει με την κυβέρνηση, για το πως θα κάνουν πιο εύπεπτα τα μέτρα στον απλό κόσμο...Το ΠΑΜΕ κλείνει λιμάνια, σταθμούς άκριτα και χωρίς στην ουσία να ξέρει το γιατί κλπ κλπ...Κάθε μια παράταξη παίρνει προφανώς γραμμή από το αντίστοιχο κόμμα για το τι επακριβώς θα πράξει και δεν αποκλίνει καθόλου από αυτή...Όσο για τα δίκαια του απλού εργαζομένου; Μα ελάτε τώρα, μην είστε αφελείς...Ποιος από τους εργατοπατέρες νοιάζεται για αυτά; Σοβαροί να είμαστε...
Δεν θέλω να φορτώσω όλα τα κακά της χώρας στο συνδικαλισμό και τους εργατοπατέρες...Και σαν αντίλογο σε όλα τα παραπάνω, κάποιος μπορεί να αντιτείνει το ερώτημα: αν ο απλός εργαζόμενος αισθάνεται πως δεν εκφράζεται από τα συλλογικά του όργανα, γιατί δεν κατεβαίνει και δε συμμετέχει στις επερχόμενες απεργίες και κινητοποιήσεις στέλνοντας το μήνυμα του;...Ο αντίλογος σε αυτό, φυσικά και υφίστανται και είναι σοβαρός...Ακόμα και κατά το σημερινό εργασιακό μεσαίωνα, αν εξαιρέσουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, θεωρείται εύκολο να απεργήσει ένας ιδιωτικός υπάλληλος από τη στιγμή που αισθάνεται πως αυτόματα θα εισέλθει στη μαύρη λίστα;...Πέρα όμως από αυτό, η ανασφάλεια είναι τόσο μεγάλη, που υπάρχει πολύς κόσμος που αρκείται στο γεγονός να έχει εργασία σήμερα, ενώ αγωνιά για το αύριο...Αυτός ο κόσμος είναι βέβαιο πως θα πονέσει οικονομικά αν του κοπεί π. χ. ο 13ος μισθός...Αλλά στη λογική του μη χείρον βέλτιστον, σιωπά και αισθάνεται τυχερός αν έχει τη δυνατότητα να εργάζεται...Είναι μεγάλος εφιάλτης, αυτός της ανεργίας και όποιος δεν τον έχει ζήσει δεν μπορεί εύκολα να τον κατανοήσει...Ξέρετε τι είναι να αισθάνεσαι βάρος για την κοινωνία και για τους υπολοίπους; Σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα και τα αυτονόητα εργασιακά δικαιώματα σου μοιάζουν κατακτήσεις...Για να μη σας πω, ότι φτάνεις στο σημείο να αποδέχεσαι να εργάζεσαι ανασφάλιστος και να πληρώνεσαι αραιά και που, με κίνδυνο να τα πληρώσεις ακριβά όλα αυτά...Έχουν γνώση βλέπετε οι φύλακες...
Αυτά τα ολίγα σε σχέση με τη σημερινή ημέρα και όλα αυτά που τη συνοδεύουν...Και ο καθένας ας κάνει αυτό που κρίνει καλύτερο...
υγ1 Η σημερινή ανάρτηση αφορά την εργατική Πρωτομαγιά και το εργατικό κίνημα...Δεν αφορά ούτε τα οικονομικά μέτρα, ούτε το Δ.Ν.Τ., ούτε τίποτε σχετικό...Για αυτά θα αναφερθούμε ενδελεχώς στο εγγύς μέλλον...
υγ2 Φυσικά και δε θα μπορούσε η παρούσα ανάρτηση να κλείσει χωρίς ένα επετειακό τραγουδάκι...Έτσι απλά για να θυμηθούμε κάποια πράγματα, ή για να αισθανθούμε και εμείς έστω και νοητά αγωνιστές...Είναι το ίδιο ακριβώς τραγούδι, που ένα χρόνο ακριβώς πριν δεν κατάφερα να ανεβάσω...Μια μεγάλη δημιουργία του Μάνου Λοίζου, από τις πολλές του...1η Μαΐου..Έτσι τιμής ένεκεν...Τι κι αν τα χρόνια έχουν περάσει και σχεδόν τίποτα δε μοιάζει όπως παλιά...Τι κι αν ο Μάνος έφυγε νωρίς...Τι κι αν ο Βασίλης έγινε σχεδόν mainstream...Τι κι αν πολλοί σύντροφοι συμβιβάστηκαν και έγιναν ένα με τα αφεντικά και ίσως και χειρότεροι...Αυτό που μετρά είναι πως ο Φεντερίκο, η Κατρίν, η Σιμόν αλλά κυρίως η Μαρία είναι ακόμη εκεί μέσα στο πλήθος, ανώνυμοι, ταπεινοί και ονειροπόλοι με μοναδικό όπλο τα ανόθευτα τους όνειρα για έναν καλύτερο και κυρίως πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο...

Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας...

Το χθεσινό βράδυ, σε σχέση με τα αθλητικά δρώμενα, το ενδιαφέρον μονοπώλησε ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας, ο οποίος διεξήχθη στο Ολυμπιακό στάδιο και έβαψε πράσινο και τον τελευταίο τίτλο της χρονιάς...Ένας τελικός που μπορεί το θέαμα που μας προσέφερε να ήταν από κακό έως κάκιστο, αλλά το έχουμε πλέον συνηθίσει...Αυτό το ποδόσφαιρο έχουμε, με αυτό αναγκαστικά ασχολούμαστε..Σε σχέση λοιπόν με τον τελικό αυτό, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάποια θέματα τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά για τους δύο αντιπάλους...Άλλωστε ειδικά στον Παναθηναϊκό είναι η τελευταία φετινή ευκαιρία να αναφερθώ, μιας και οι αγωνιστικές υποχρεώσεις έλαβαν τέλος...Όσο για αυτούς, που θα διαφωνήσουν με την κριτική, έχω να τους πω πως στο συγκεκριμένο ιστολόγιο σε όλη την πορεία του και ειδικά στα αθλητικά θέματα, την πιο σκληρή κριτική την έχω ασκήσει στην ομάδα που υποστηρίζω...Για αυτό δικαιούμαι να μιλήσω και για τους άλλους, καταλήγοντας σε δύο παρατηρήσεις για αμφότερους τους μονομάχους...Τέλος τα προκαταρκτικά, η μπάλα στη σέντρα, ο μόνιμος διαιτητής των τελικών, ο bon viveur Τάσος Κάκος δίνει το σύνθημα και ξεκινάμε...
Η πορεία του Παναθηναϊκού

Ο Παναθηναϊκός κατά την ταπεινή μου άποψη είναι κάτοχος του πρωταθλήματος και του κυπέλλου πέρα για πέρα δίκαια...Ότι και να λένε οι υπόλοιποι, οι πράσινοι άξιζαν να βγουν πρώτοι...Όχι ότι ήταν εντυπωσιακοί και πολύ καλύτεροι από τους διώκτες τους...Απλά έκαναν κάποια βασικά πράγματα...Το πρώτο και κυριότερο είναι η φυσική κατάσταση...Όταν οι άλλοι σέρνονται και τραυματίζονται με το παραμικρό, οι παίχτες του Παναθηναϊκού συνεχίζουν να τρέχουν και να μην τραυματίζονται..Και αυτό δεν είναι τύχη, είναι δουλειά...Την ώρα που κάποιοι μαθητευόμενοι μάγοι πειραματίζονταν στην προετοιμασία του Ολυμπιακού, στον Παναθηναϊκό φαίνεται ότι έκαναν καλή δουλειά...Και αυτό πρέπει να πιστωθεί αυτούσιο στον παρεξηγημένο Τεν Κάτε, στον οποίο κάποιοι φρόντισαν τεχνηέντως να φορτώσουν όλα τα στραβά του τριφυλλιού...Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού κατ' εμέ είναι ότι αντί να προχωρήσει μπροστά και να αντικρίσει τα πραγματικά του προβλήματα, προτιμά να αναλώνεται να τη βγει απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο...Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει εξασφαλισμένα χρήματα, τη στιγμή που στον Ολυμπιακό είμαστε έτοιμοι για έρανο και κοιτά να μπει στο μάτι του Ολυμπιακού επικρατώντας σε μεταγραφικά σίριαλ, ξεχνώντας πως το τελευταίο μεταγραφικό σίριαλ που κέρδισε (Χριστοδουλόπουλος) αποδείχτηκε σχεδόν παρωδία...Αντί να ψάξει για παίχτες εκεί που πονάει (άμυνα, δεξί χαφ, δεκάρι, δεύτερο φορ κλπ) αναλώνεται σε σενάρια για Σκόκο, Τζαβέλλα και δε συμμαζεύεται..Την ίδια στιγμή ο Πατέρας φροντίζει να μιμηθεί το Σωκράτη σε απόλυτο βαθμό και αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό για την ομάδα του...Την ίδια στιγμή, όλοι βαυκαλίζονται πως έχουν καλή άμυνα (λόγω ότι βγήκαν η καλύτερη φετινή άμυνα με επιθέσεις καφενεία όμως απέναντι) και πλήρες κέντρο...Ας μείνουν έτσι όπως είναι...Με κέντρο φουλ καταπονημένο από το επερχόμενο Μουντιάλ (Ζιλμπέρτο, Καραγκούνης, Κατσουράνης), με άμυνα σαν τη φετινή και χωρίς ικανό back-up για τον εξαιρετικό Σισέ είναι για μένα βέβαιο, πως δε θα αργήσουν να δουν ξανά πλάτες άλλων...

Νίκος Νιόπλιας

Ο Νίκος Νιόπλιας είναι κατ' εμέ ένας εξαιρετικά συμπαθητικός άνθρωπος, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος πως είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου και παρακολουθεί διεθνές ποδόσφαιρο...Ελάχιστοι παλιοί ποδοσφαιριστές το πράττουν αυτό και αυτό δείχνει επίπεδο...Η παρουσία του ως τώρα στον πράσινο πάγκο μπορεί να κριθεί επιτυχής, έστω και αν δεν κέρδισε ούτε ένα μεγάλο παιχνίδι στο πρωτάθλημα...Το άγχος του είναι έκδηλο και μπορώ να πω ότι το κατανοώ...Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι προπονητές έχουν μια και μοναδική ευκαιρία για να καθίσουν στον πάγκο της ομάδας που αγαπούν και για αυτό κοιτούν να την πιάνουν από τα μαλλιά...Αλλά οι έξαλλοι πανηγυρισμοί θέλουν και τακτ θαρρώ...Όταν για παράδειγμα ο Μουρίνιο πανηγυρίζει έξαλλα και κάνει χειρονομίες, η εικόνα είναι άκρως ενδιαφέρουσα..Όταν το κάνουν Έλληνες προπονητές και ειδικά συνεχώς καταντά σε κάποια φάση γραφικό...Φυσικά τα ίδια υποστήριζα όταν την ίδια συμπεριφορά επεδείκνυε ο συμπαθής σε εμένα Τάκης Λεμονής...Αλλά φαίνεται δεν το βλέπουν έτσι οι δημοσιογράφοι..Τότε όλοι εν χορώ λοιδορούσαν το Λεμονή για τα φαινόμενα που διέσχιζε το γήπεδο για να φτάσει στο απέναντι πέταλο του ΟΑΚΑ ή όταν πανηγύριζε σαν τρελός...Όλοι έλεγαν πως δεν είναι εικόνα προπονητή αυτή...Σωστά...Τώρα όμως για τον Νιόπλια δε μιλά απολύτως κανείς...Ούτε όταν κάνει περίεργες δηλώσεις...Πέρα από αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Νιόπλιας ήταν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων και εν μια νυκτί την άφησε για να κυνηγήσει το όνειρο του και καλά έκανε...Μήπως όμως κάτι παραπλήσιο δεν έκανε πριν χρόνια ο Παναγιώτης Γιαννάκης; Τότε όλοι μιλούσαν για δούλο του χρήματος και για εθνικό σύμβολο που ασπάστηκε τον οπαδισμό...Τώρα γιατί όλοι σιωπούν άραγε; Δεν μοιάζουν ως ένα βαθμό οι δύο περιπτώσεις; Τέλοσπάντων, ο Νιόπλιας δεν με ενοχλεί και μου είναι συμπαθής...Με ενοχλεί η μονομέρεια και η υποκρισία...Και λυπάμαι που η τύχη του στον πράσινο πάγκο έχει γίνει έρμαιο των πράσινων πολυμετοχικών συμφερόντων...Για αυτό πιστεύω πως το κάρμα του είναι στον πάγκο του αγαπημένου του ΟΦΗ στο μέλλον...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Άρη..

Ο φετινός και όχι μόνο Άρης είναι μια ομάδα που έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση σχεδόν απάντων των ουδέτερων ποδοσφαιρικών παρατηρητών λόγω του όμορφου ποδοσφαίρου που αποδίδει...Δεν μπορώ να πω, πως συμφωνώ και πολύ...Και αυτό γιατί το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί ως ένα βαθμό κυνικότητα και αποτελεσματικότητα και ο Άρης με τις έννοιες αυτές έχει πάρει προ πολλού διαζύγιο...Για την ακρίβεια ο Άρης των τελευταίων ετών (είτε με Κούπερ, είτε με Μαζίνιο, είτε με Όγιος, είτε με Ερνάντεθ στον πάγκο) μου μοιάζει σαν μια τέλεια ποδοσφαιρική ομάδα, στην περίπτωση που ο στόχος δεν ήταν το γκολ...Αν το ποδόσφαιρο δεν απαιτούσε γκολ και βαθμολογίες παρά μόνο όμορφες μεταβιβάσεις, ντρίμπλες, overlap, πλαγιοκοπήσεις, σουτ με στόχο αποκλειστικά το γάμα τότε ο Άρης θα ήταν ο μόνιμος πρωταθλητής Ελλάδος μακράν από το δεύτερο...Στο ίδιο άθλημα φυσικά ο Κόκε θα ήταν ο τέλειος σέντερ φορ και οι Τόνι Κάλβο και Χαβίτο δεν θα έφευγαν ποτέ από την Μπαρτσελόνα, αλλά θα είχαν ήδη εξοβελίσει από τους Καταλανούς κάτι τυχάρπαστους Μέσι, Ινιέστα και λοιπά...Ξέρω είμαι υπερβολικός...Αλλά ελάτε πείτε την αλήθεια...Πιστεύετε πως ο Άρης είναι αποτελεσματική ομάδα; Δεν εξιδανικεύω φυσικά τις αντίθετες ομάδες, που παίζουν αποκλειστικά και μόνο για το αποτέλεσμα χωρίς να νοιάζονται για τα μέσα και το θέαμα...Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε ο τραλαλά Άρης με το ποδόσφαιρο γύρω γύρω όλοι,ούτε ο ΠΑΟΚ του Σάντος της μίας φάσης, του καταστροφικού ποδοσφαίρου και του 1-0...Ίσως κάτι το ενδιάμεσο να ήταν και πιο ελκυστικό και πιο αποτελεσματικό..

Η κάθοδος των μυρίων...

Για την κάθοδο των οπαδών του Άρη γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά...Προσωπικά είχα εκφράσει πολλές αμφιβολίες για την ασφάλεια του όλου εγχειρήματος εξαρχής...Και αυτό γιατί πολλές φορές αρκούν καμιά πενηνταριά ανεγκέφαλοι για να ανάψει το φιτίλι και να γίνει χαμός..Ιδίως όταν μιλάμε για τόσο πολύ κόσμο...Όμως αν εξαιρέσουμε κάποια περιστατικά πριν το ματς μέσα στο γήπεδο, η κατάσταση της μετάβασης των Αρειανών μπορεί να κριθεί επιτυχημένη...Κυρίως αν αναλογιστούμε το γεγονός πως ο Άρης ηττήθηκε και απέτυχε να κατακτήσει το τρόπαιο...Στη θέση τους οπαδοί άλλων ομάδων, πικραμένοι και απογοητευμένοι ενδεχομένως να άφηναν καμένη γη πίσω τους...Όμως οι Αρειανοί υπομονετικά και ήσυχα γύρισαν πίσω και αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον κόσμο του Άρη αποκλειστικά..Πέρα από όλα αυτά όμως, ειλικρινά βαρέθηκα να ακούω και να ξανακούω για τη μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στην Ελλάδα ever...Ναι μπορεί και να ήταν...Σημαίνει όμως κάτι αυτό; Δηλαδή αν περνούσε στον τελικό ο ΠΑΟΚ το ίδιο δε θα γινόταν; Ή αν η Θεσσαλονίκη είχε ένα στάδιο 150.000 θεατών, τότε η μεγαλύτερη εκδρομή δεν θα ήταν κόκκινη, πράσινη ή κίτρινη; Απλά έτυχε να παίζουν στον τελικό μια ομάδα από Αθήνα και μια από Σαλονίκη, να είναι η σειρά να διεξαχθεί ο τελικός στην Αθήνα, και τυχαίνει η Αθήνα να έχει το μεγαλύτερο στάδιο στη χώρα...Όχι ότι υποτιμώ τον κόσμο του Άρη, ίσα ίσα που του βγάζω το καπέλο τόσο για την ατμόσφαιρα αλά Μπομπονέρα στο Βικελίδης, όσο και για την μπασκετική ιδίως ιστορία του...Αλλά ειλικρινά βαριέμαι αφόρητα τα λιβανιστήρια και τους ύμνους χωρίς όριο...

Αυτά τα ολίγα είχα να πω για τον τελικό...Παρατηρήσεις όχι τόσο για αυτόν καθ αυτόν τον τελικό αλλά ίσως για τη γενικότερη πορεία των δύο συλλόγων...Από εδώ και πέρα ο καθένας πορεύεται και θερίζει ότι έσπειρε όλη τη σεζόν...Κάποιοι κάνουν διακοπές από τώρα και όλοι οι άλλοι ετοιμάζονται για τη μάχη των play off....

Η λάμψη και η ...δυσωδία του Champions League...

Αναφορικά με το ποδόσφαιρο, οι δύο εβδομάδες που μας πέρασαν ήταν απόλυτα αφιερωμένες στο champions league...Θέλετε η αγωνιστική απραξία των εγχώριων ομάδων, θέλετε η απαξίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου, οδήγησαν όλα τα βλέμματα στα γήπεδα της Ευρώπης για τα προημιτελικά του champions league...Με αφορμή λοιπόν τις συγκεκριμένες αναμετρήσεις θεωρώ καλό να αναφέρω μερικές σκέψεις σε σχέση με το συγκεκριμένο θεσμό που τόσο συγκινεί και τραβά τα βλέμματα και κάνει ακόμα και ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν παρακολουθούν ποτέ ποδόσφαιρο να στήνονται μπροστά στην τηλεόραση...Σκέψεις γενικότερες για την όλη διοργάνωση, τη λάμψη που έχει αλλά και κάποιες δυσάρεστες οσμές που αναδύει...

Καταρχάς, είμαι πολύ περίεργος να μάθω τι σκέφτονται όλοι αυτοί, οι οποίοι πηγαίνουν στα ελληνικά γήπεδα και παρακολουθούν ποδόσφαιρο...Θεωρούν άραγε πως έχει έστω και στο ελάχιστο σχέση το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ευρώπη με το εγχώριο...Σύμφωνοι, το champions league δε μοιάζει με κανένα εγχώριο πρωτάθλημα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας...Αλλά τουλάχιστον σε σχέση με το δικό μας είναι η μέρα με τη νύχτα...Από που να πρωτοξεκινήσω...Από τα άρτια γήπεδα με τις παροχές, ή από το χλοοτάπητα που μοιάζει σαν χαλί...Παρακολουθούσα την περασμένη εβδομάδα το ματς του Παναθηναικού στα Γιάννινα και το ίδιο βράδυ το ματς Μάντσεστερ- Μπάγερν και αισθανόμουν πως δεν πρόκειται για το ίδιο άθλημα...Αλλά και ποδοσφαιρικά όχι μόνο δεν υπάρχει καμία σύγκριση, αλλά ούτε καν έστω ένα κοινό σημείο...Καλά για όλους αυτούς που δημιουργούν τα επεισόδια εδώ δεν έχω να πω κάτι...Αυτοί έτσι και αλλιώς άλλα πράγματα έχουν στο ανύπαρκτο μυαλό τους και δεν ενδιαφέρονται για πεζά πράγματα τύπου καλό ποδόσφαιρο, θέαμα, όμορφα γκολ κλπ...

Προχωρώντας λίγο στα ενδότερα ποδοσφαιρικά έχω να παρατηρήσω πως εδώ στην Ελλάδα κάπου έχουμε παρεξηγήσει κάποια πράγματα...Εδώ έχουμε την τάση να θεωρούμε πως πάντα η έννοια καλό ποδόσφαιρο έχει να κάνει με πολλά γκολ και παιχνίδι ροντέο δηλαδή η μπάλα πάνω κάτω ανεξέλεγκτα...Εδώ στην Ελλάδα δηλαδή, δημοσιογράφοι κυρίως αλλά και φίλαθλοι θεωρούν μεγάλα ματς μόνο όσα τελειώνουν με σκορ 3-3 και πάνω...Και εγώ συμφωνώ πως το γκολ είναι η πεμπτουσία του αθλήματος...Όμως ένα καλό ματς για μένα προσωπικά προϋποθέτει ρυθμό, τακτική, τεχνικές ενέργειες, δυνατές μονομαχίες και πολλές φάσεις...Πέρα από αυτά προϋποθέτει ορθολογισμό, ισορροπία γραμμών και καλή αμυντική λειτουργία...Και ας λήξει και 0-0...Όπως η ποδοσφαιρική παράσταση της Μπαρτσελόνα στο πρώτο ημίχρονο του πρώτου προημιτελικού, η οποία όμως απέφερε ένα στείρο 0-0 για κάποιους...Για παράδειγμα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, το ματς Μάντσεστερ - Μπάγερν ήταν ένα κακό ματς, άναρχο και χωρίς ουσιαστική τακτική...Ναι μεν είχε τρελό ρυθμό, κάποιες καλές ενέργειες και κάποια πολύ όμορφα γκολ, αλλά οι αμυντικές συμπεριφορές ήταν επιπέδου ερασιτεχνικού πρωταθλήματος..Καλό το πολύ τρέξιμο, ευπρόσδεκτα τα πολύ όμορφα γκολ, αλλά όταν απουσιάζει η τακτική και το καλό σχέδιο τότε το ματς δεν με ελκύει...Προσωπικά γούστα...

Πάμε παρακάτω στα πιο σπουδαία...Ο ερχομός του Πλατινί στην προεδρία της ΟΥΕΦΑ, χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από όλον σχεδόν τον κόσμο...Επιτέλους το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο πέρασε στα χέρια ενός ανθρώπου που έχει παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλότατο επίπεδο και έφυγε από τα χέρια καρεκλοκένταυρων παραγόντων...Υπό αυτό το πρίσμα και εγώ ήμουν αισιόδοξος για το μέλλον...Μάλιστα βρήκα την πρωτοβουλία του, να αλλάξει τη διαδικασία των προκριματικών θετική, αφού πέτυχε να διαπλατύνει τη βάση του θεσμού και σε χώρες που ως τώρα δεν είχαν καμία πιθανότητα αντιπροσώπευσης στο champions league...Πέρα από αυτό, η αναβάθμιση του πάλαι ποτέ κυπέλλου ΟΥΕΦΑ υπήρξε κατά την άποψη μου άκρως εντυπωσιακή και αυτό δίχως άλλο πρέπει να πιστωθεί στον Πλατινί...Από κει και πέρα όμως ξεκινούν τα σκοτεινά σημεία...Ναι μεν στο champions league συμμετείχαν νέες ομάδες και υπήρχε μεγαλύτερη και αντιπροσωπευτικότερη διασπορά χωρών, αλλά θεωρώ ότι από τη φάση των ομίλων και έπειτα έπρεπε να προχωρήσουν οι ομάδες που έπρεπε και ο νοών νοείτω...Οι πιο δυνατές ομάδες καθώς και αυτές που έκαναν τα χατίρια της Ουέφα στην φάση των ομίλων...Ποιος ξεχνά τα απαράμιλλα στραβοπατήματα των Μπαρτσελόνα και Ίντερ στον όμιλο, όπου ως δια μαγείας αμφότερες προκρίθηκαν την τελευταία αγωνιστική...Ποιος ξεχνά τη βοήθεια που είχαν οι Γαλλικές ομάδες ελέω Μισέλ; Ολόκληρη Ρεάλ αποκλείστηκε για χάρη της Λιόν...Ποιος ξεχνά την πορεία της Μπάγερν που αφού σκόρπισε βαθμούς παντού εκεί όπου ήταν φαβορί, πέρασε στην επόμενη φάση με ανατροπή μάλιστα μέσα στο Τορίνο...Πιστεύετε πως είναι τυχαία όλα αυτά; Εγώ δεν το πιστεύω...Ίσα ίσα που και οι τέσσερις φιναλίστ σπρώχτηκαν από λίγο ως απροκάλυπτα για να εισέλθουν στα ημιτελικά της διοργάνωσης...Θεωρείτε τυχαίο, πως μόλις το champions league μπήκε στους 16, τα κρίσιμα ματς τα διαιτήτευσαν τα πρωτοπαλίκαρα των ειδικών αποστολών της ΟΥΕΦΑ..Και μιλώ για τον κ. Όβρεμπο, τον κ. Ντε Μπλέκερε, τον κ. Μπουζάκα, τον κ. Χάουαρντ Γουέμπ κτλ κτλ..Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι πολλοί θα ισχυριστείτε πως πλάθω με το μυαλό μου σενάρια ανυπόστατα και αβάσιμα...Πιθανώς να είναι και έτσι...Εγώ όμως αυτό που ξέρω πως το αίμα από τη διπλή σφαγή της Φιορεντίνα για χάρη των Βαυαρών ακόμα είναι νωπό...Σπάω το κεφάλι μου και δε βρίσκω παρόμοια σφαγή στη συγκεκριμένη διοργάνωση τα τελευταία χρόνια...Φαίνεται τελικά ότι όσα γκολ και να βάλεις, όσο καθαρά και να μαρκάρεις, όσο καλά και να παίζεις φοβάμαι πως όλα αυτά δεν αρκούν για να διακριθείς στο θεσμό των ισχυρών και του χρήματος...

Με ρωτάνε πολλοί σε προσωπικές συζητήσεις να τους πω την άποψη μου για το ποιος πιστεύω πως θα πάρει το φετινό τρόπαιο του champions league...Μάντης φυσικά δεν είμαι, αλλά θεωρώ πως αν ισχύσουν τα ακόλουθα κριτήρια, τότε το τρόπαιο θα το κατακτήσει η....

-Λιόν....Αν ήταν στο χέρι του Μισέλ, οι Λιονέ θα το είχαν ήδη σηκώσει ήδη...Όχι ότι δεν έχουν καλή ομάδα και κυρίως καλό προπονητή, αλλά οι σφυρίχτρες και φέτος της έχουν δώσει άλλο αέρα..Όταν παίρνουν τα διαιτητικά σπόρια απέναντι στην πανίσχυρη Ρεάλ, τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει που πάει το πράγμα...Η ίδια ομάδα μην ξεχνάτε πως άφησε έξω τη Λίβερπουλ, τη σκιά και τη φανέλα της οποίας τη φοβούνται πολύ εκεί στην ΟΥΕΦΑ από ότι φαίνεται...Και η Μπορντό είχε φοβερά αβανταδόρικες διαιτησίες...Όμως η Λιόν θα πρέπει να κάνει κάτι καλό, για να γίνει ο Πλατινί και τυπικά ο εθνικός ήρωας της πατρίδας του...Και πάλι όσοι θεωρούν όλα αυτά σενάρια, τους καλώ να σκεφτούν ποια ήταν η μεγαλύτερη σφαγή στα προκριματικά του Μουντιάλ...Μήπως στο Γαλλία - Ιρλανδία; Ρε παιδί μου, πολλές συμπτώσεις μαζεμένες...

-Μπάγερν...Είναι κατά την ταπεινή μου άποψη η απόλυτη ομάδα των μπουκ ανά την Ευρώπη τόσο στην Μπουντεσλίγκα όσο και στην Ευρώπη...Κάνει και δέχεται ανατροπές στο πιτς φιτίλι, αποδεικνύοντας την ομορφιά του ποδοσφαίρου...Κανονικά αν η ΟΥΕΦΑ είχε φιλότιμο θα έπρεπε να απονείμει το τρόπαιο στους Βαυαρούς, σκεπτόμενη τα στοιχηματικά χατίρια που της έχει προσφέρει η γερμανική ομάδα...Προσωπική εκτίμηση πάντως είναι ότι η Μπάγερν δεν θα προχωρήσει περαιτέρω...Η τεσσάρα στο Τορίνο, η κατάφωρη αδικία επί της Φιορεντίνα και ο αποκλεισμός της Μάντσεστερ έχουν ξεπληρώσει τα χρωστούμενα...Στο κάτω κάτω και ποδοσφαιρικά να το πάρει κανείς, πόσο παραπάνω να πάει μια ομάδα με τερματοφύλακα χειρότερο του Νικοπολίδη αντικειμενικά και άμυνα χειρότερη από αυτή του πρωταθλητή Παναθηναϊκού;

-Μπαρτσελόνα....Αν το κατακτήσει η καλύτερη ομάδα, τότε η Μπάρτσα το αξίζει, μόνο και μόνο για τη μεγάλη παράσταση απέναντι έστω στην τακτικά αφελή Άρσεναλ...Επίσης επειδή αξίζει τον κόπο να τη δούμε να το σηκώνει μέσα στο άντρο της μισητής Ρεάλ Μαδρίτης...Αλλά προπαντός επειδή έχει στην ομάδα της, τον καλύτερο μακράν αυτή τη στιγμή ποδοσφαιριστή στον κόσμο και φυσικά μιλώ για το συμπαθητικότατο Μέσι...Έχει και παίχτες στο κέντρο που κάνουν τα απλά και τα αυτονόητα να μοιάζουν καλλιτεχνίες...Και μιλώ για τους αντιστάρ Ινιέστα, Μπούσκετς, Πέδρο αλλά κυρίως τον απαράμιλλο Τσάβι, έναν φανταστικό και απίστευτο ποδοσφαιριστή..Κυρίως όμως επειδή έχει στον πάγκο της τον Τάκη Λεμονή των πλουσίων (κατά τον Μέσι των φτωχών...) τον Πεπ Γκουαρντιόλα...Έναν πραγματικό καθηγητή στο κέντρο όταν αγωνιζόταν, έναν πολύ καλό προπονητή που στοιχηματίζω πως σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα και να εργαστεί θα αποτύχει οικτρά...Όχι ότι δεν είναι καλός προπονητής και γνώστης...Είναι όμως πλασμένος μόνο για μία ομάδα...Όπως σχεδόν και ο sir Τάκης...

-Ίντερ....Αν ο Θεός του ποδοσφαίρου θελήσει να απονείμει το κύπελλο στην μεγαλύτερη προσωπικότητα που υπάρχει και στις τέσσερις ομάδες, τότε κάντε όλοι στην μπάντα και δώστε το από τώρα στον Ζοσέ Μουρίνιο και κάντε του λεζάντα που έλεγε και ο Στράτος...Τον άνθρωπο που έχει την τακτική στο αίμα του...Τον άνθρωπο που όταν κάθεται στον πάγκο, όσα αστέρια και να βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο, τα φώτα και οι κάμερες είναι πάντα επάνω του...Τον άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει μια ομάδα looser σε ένα σφριγηλό και δυνατό σύνολο με παίχτες μαχητές...Τον άνθρωπο που με τα χρόνια μπορεί να συμβιβάστηκε τακτικά, αλλά παραμένει μακράν ο καλύτερος προπονητής της υφηλίου κατά την ταπεινή μου άποψη...Τον άνθρωπο που αν ποτέ έρθει στην Ελλάδα θα βρει την υγειά του με την τόση διαιτητολαγνεία και τις δεκαπέντε αθλητικές εφημερίδες...Τον άνθρωπο που μπορεί να κάνει τη συνέντευξη τύπου πιο ενδιαφέρουσα και από ένα ματς με πολλά γκολ και πολύ θέαμα...Εν τέλει τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να κοντράρει την Μπαρτσα...

Πάντως πέρα από όλα τα άλλα, εγώ βλέπω τελικο Μπαρτσελόνα - Λιόν...Αυτό που δεν ξέρω είναι τι βλέπει ο Μισέλ...

Η χρησιμότητα μιας ματιάς προς τα πίσω...

Εδώ και καιρό είχα συλλάβει τη σκέψη, να τυπώσω σε υλική μορφή κάποια από τα κείμενα του συγκεκριμένου ιστότοπου και να τα συγκεντρώσω σε μια απλή έκδοση...Κυρίως για προσωπική χρήση δηλαδή, ενώ ίσως να προμήθευα όποιον το ζητούσε με ένα αντίγραφο...Ένα ιδιότυπο top-40 ή top-50 δηλαδή, με τις αναρτήσεις που προσωπικά συμπαθώ περισσότερο και μου φαίνονται περισσότερο εύστοχες, προσθέτοντας ένα σχόλιο ή μερικές σύντομες φράσεις, που συνδέονται με αυτές...Βέβαια η αμέλεια μου είναι παροιμιώδης για μια ακόμη φορά...Συνέλαβα την ιδέα περί το Δεκέμβρη, ξεκίνησα την υλοποίηση της μετά την Πρωτοχρονιά, πέρασε το Πάσχα και ακόμα δεν έχω φτάσει ούτε καν στη μέση...Αλλά το θέμα μου στην παρούσα ανάρτηση δεν είναι αυτό...

Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, χρειάστηκε να κάνω μια τυπική αναδρομή στο παρελθόν...Διάβασα παλιές αναρτήσεις και καθόμουν και σκεφτόμουν, τι από όλα αυτά τα θέματα που σχολίαζα εκείνο τον καιρό έχει τώρα μεταβληθεί...Επίσης, στις διάφορων ειδών εκτιμήσεις που έκανα για την εξέλιξη διαφόρων θεμάτων, είχε αρκετό ενδιαφέρον να δω αν έπεσα μέσα, έξω ή εντελώς αλλού...Πάρτε το σαν ένα είδος αυτοκριτικής ή αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά τουλάχιστον ελέγχω τον εαυτό μου κατά καιρούς...Και όταν το κάνει αυτός ένας ταπεινός και αναξιόπιστος blogger, πως είναι δυνατόν να μην κάνουν το ίδιο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ειδικά η τηλεόραση και οι ειδήσεις; Τα οποία πετούν στην κυριολεξία μια είδηση στον αέρα, η οποία κάποιες φορές δεν είναι καν διασταυρωμένη, και δημιουργούν το κλίμα που θέλουν...Ο κόσμος παραμυθιάζεται και τρομοκρατείται έστω και πρόσκαιρα και τα κανάλια αφού κοπάσει ο κουρνιαχτός περνούν στο επόμενο ανάλογο θέμα...Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει τις υποτιθέμενες εκπομπές αποκαλύψεων να επανέρχονται στα θέματα που οι ίδιες αποκάλυψαν;...Εγώ προσωπικά σχεδόν ποτέ...Ίσα ίσα, πάμπολλες φορές έχω παρακολουθήσει διαφόρων ειδών αποκαλύψεις και διαπομπεύσεις ανθρώπων στη μικρή οθόνη, οι οποίες ποτέ δεν αποδείχθηκαν βάσιμες και αληθινές στις αίθουσες των δικαστηρίων...Φυσικά πάντα τα κανάλια δεν σπεύδουν να αποκαταστήσουν τότε την τιμή των θιγόμενων προσώπων...Αλλά και να το κάνουν, η είδηση θα χωθεί ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα την πάρει κανείς χαμπάρι...Στο κάτω κάτω, στη συνείδηση του απλού κόσμου, η τηλεόραση έχει το ρόλο του κριτή των πάντων, η οποία δικάζει, αποφασίζει, διαστρεβλώνει και καταστρέφει...

Πολλοί ενδεχομένως να βρίσκεται τις παραπάνω φωνές από υπερβολικές ως αβάσιμες...Δικαίωμα σας...Αλλά επιτρέψτε μου και εμένα το δικαίωμα να είμαι της άποψης πως, τη σημερινή εποχή η έννοια αξιοπιστία και καθαρή αντικειμενική ενημέρωση είναι είδος προς πλήρη εξαφάνιση, τη στιγμή που κυριαρχούν τα επιχειρηματικά και επαγγελματικά συμφέροντα, οι δημόσιες σχέσεις, οι κατασκευασμένες ειδήσεις, τα τρομοσενάρια και η ειδησεογραφία του πισινού και της αποχαύνωσης...Μου αρέσει που κάποιοι ισχυρίζονται πως η ενημέρωση μέσω των blogs είναι εντελώς αναξιόπιστη...Μπορεί και να έχουν δίκιο, εγώ όμως αυτό που ξέρω είναι πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να ανατρέξεις στο αρχείο ενός blog και να δεις τι έγραφε παλιότερα, από τη στιγμή που τα γραπτά μένουν...Στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία αντίθετα, όπου δεσπόζει η εικόνα, βλέπεις μια είδηση και καμιά δεκαριά δημοσιογράφους να την υποστηρίζουν και τυπώνεται στο μυαλό σου η ιδέα πως αποτελεί δεδομένο έστω και αν στηρίζεται σε φαντασιόπληκτα σενάρια και αστήρικτες φήμες...

Δεν το συνεχίζω περαιτέρω πάνω στο θέμα, καθώς φαντάζομαι πως έγιναν κατανοητά τα παραπάνω...Απλά επειδή έτσι το ξεκίνησα γράφοντας για το συγκεκριμένο ιστότοπο, λέω να το τελειώσω με τον ίδιο τρόπο και να αναφερθώ στην εξέλιξη κάποιων θεμάτων σήμερα, τα οποία έθιξε ο φτωχός συγγενής αρκετούς μήνες πριν...Άλλωστε τούτη είναι η πρώτη ανάρτηση ύστερα από το Πάσχα και δεν πειράζει αν την αναλώσουμε με τον τρόπο αυτό...Μερικά από τα συμπεράσματα είναι αυτά που παραθέτω αμέσως...

-Για παράδειγμα, το περασμένο καλοκαίρι διατύπωνα με σκωπτικό τρόπο τις μεγάλες αμφιβολίες μου για το φαινόμενο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους που επιβλήθηκε...Κοντά ένα χρόνο μετά και πλέον δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα...Έχω δει να καπνίζουν απροκάλυπτα σε όλους τους πιθανούς χώρους, από δημόσιες υπηρεσίες, καφετέριες, νοσοκομεία, νυχτερινά μαγαζιά και γενικώς όπου κι αν έχω πάει...Μου χει τύχει να βγω από δημόσια υπηρεσία και τα ρούχα μου να μυρίζουν τσιγαρίλα, λες και βρισκόμουν σε τεκέ...

-Επίσης με πολυάριθμες αναρτήσεις έκραζα άπαντα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, την διαφθορά που έχει υπεισέλθει σε αυτά, αλλά και το γεγονός την μετακύλισης των πολιτικών ευθυνών από υπεύθυνο σε υπεύθυνο...Λίγους μήνες μετά και όλοι σχεδόν παραδέχονται πως ο Κωστάκης ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός, ενώ η επικοινωνιακή φούσκα που ακούει στο όνομα τωρινή κυβέρνηση έχει σκάσει προ πολλού...Σχεδόν όλοι είπα; Γράψτε λάθος...Υπάρχουν αρκετοί που ακόμα τους ακολουθούν και τους πιστεύουν...Με τις υγείες τους...

-Με δύο ή τρεις αναρτήσεις αναφέρθηκα στην υποτιθέμενη πανδημία της γρίπης των χοίρων και στην τρομοκράτηση του απλού κόσμου προς όφελος πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών...Τότε όσοι διατύπωναν επιφυλάξεις και διαφωνίες θεωρούνταν γραφικοί...Και φυσικά δε μιλώ για έναν ασήμαντο σαν εμένα, μιλώ για επιστήμονες που έδιναν συνεντεύξεις και προσπαθούσαν να αποκαλύψουν το μεγάλο παραμύθι...Σήμερα και αφού η πανδημία δεν ήλθε ποτέ, οι φωνές αμφισβήτησης ολοένα και πληθαίνουν και όλο και περισσότεροι ανοίγουν το στόμα τους και λεν πικρές αλήθειες...Αλλά θαρρώ πως αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους απλούς πολίτες της χώρας τούτης, που δε μάσησαν από τα τρομοκρατικά σενάρια και αρνήθηκαν να εμβολιαστούν, αφήνοντας τους ανευθυνο-υπεύθυνους να αναρωτιούνται για το τι θα κάνουν με τα εμβόλια που αναίτια φορτώθηκαν και που θα τα βάλουν, αν και η απάντηση ως προς το τελευταίο θεωρώ πως είναι αυτονόητη...

-Για τα αθλητικά και ειδικά για τον Ολυμπιακό, στον οποίο επισταμένως αναφέρθηκα όλη τη χρονιά δεν θεωρώ πως αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά...Στο κάτω κάτω, θεωρώ πως είναι σαν να κλέβεις εκκλησία, όταν μιλάς για τις διοικητικές ευθύνες, χλευάζεις και αμφισβητείς την επιτυχία επιλογών γ κατηγορίας τύπου Τιμούρ, και μιλάς για το κακό που κάνουν στην ομάδα οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι με τον τρόπο τους...

-Ξεχωριστή θέση πάντως για μένα κατέχουν πλην των αναρτήσεων που αφορούσαν προσωπικά εμένα αλλά και των χιουμοριστικών, κάποιες άλλες στις οποίες αναφέρθηκα σε θέματα για τα οποία ποτέ δεν διαβάζω κάτι σχετικό στα mainstream έντυπα...Θέματα όπως τα εργατικά ατυχήματα, οι στημένες δημοσκοπήσεις, οι φοιτητικές εκλογές και η κατάντια τους, το δυστύχημα των Τεμπών,η αποχαύνωση που μας σερβίρουν με το lifestyle, ο φανατισμός αλλά και κάποιοι παντελώς ξεχασμένοι ήρωες, αλλά και πολλά πολλά άλλα...

Μέρες που είναι, είπα και εγώ μια φορά να ευλογήσω λίγο τα γένια μου...Στο κάτω κάτω το έχουμε ξαναπεί από αυτό εδώ το βήμα, με ένα παράδειγμα που αντικατοπτρίζει του λόγου το αληθές...Η κουκουβάγια θεωρεί πως τα παιδιά της είναι τα ομορφότερα που υπάρχουν...Και όποιος ενοχλείται, ας σκεφτεί πως το ίδιο κάνουν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνεχώς, διαλαλώντας την πραμάτεια τους, η οποία εδώ που τα λέμε στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ανούσια, σάπια και περιέχει ελάχιστα ψήγματα αλήθειας...

Πάσχα...των Ελλήνων...Πάσχα...

Όσο και να μοιάζει απίστευτο και παράξενο, δεν απομένουν παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα για τον ερχομό και της φετινής εορτής του Πάσχα...Μια γιορτής που είναι βέβαιο πως όλοι οι απανταχού Έλληνες την περιμένουν πως και πως...Μια εορτή η οποία αντικειμενικά ταιριάζει πολύ περισσότερη στην ψυχοσύνθεση του λαού μας, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη...Και αυτό γιατί συνδυάζει καλό καιρό και όχι χειμώνα, παραδοσιακό τρόπο γλεντιού μέχρι εκεί που δεν πάει και όχι ξενέρωτα ξενόφερτα έθιμα αλλά και για έναν ακόμα σημειολογικό λόγο...Οι περιπτώσεις της Σταύρωσης αλλά κυρίως της ανάστασης δίνουν μια ελπίδα στην πολύπαθη αυτή χώρα αλλά και σε εμάς τους ίδιους, πως μετά από τόσες διαδοχικές και επί πολλά έτη σταυρώσεις, υπάρχει έστω και μια αμυδρή ελπίδα για ανάσταση και ανάταση..

Φέτος, η περίοδος του Πάσχα πέφτει εξαιρετικά νωρίς σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια, πράγμα εξαιρετικά πρωτόγνωρο για εμάς...Για την ακρίβεια, είναι τόσο σύντομο το διάστημα που μεσολάβησε ενδιάμεσα, που τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά μοιάζουν σαν να ήταν μόλις πριν μια εβδομάδα...Ευτυχώς που βοηθά αρκετά ο καιρός και δεν έχουμε το συνήθη άστατο καιρό παλιότερων Μαρτίων, διότι ειδάλλως θα ψήναμε τον πατροπαράδοτο οβελία συντροφιά με τα κάλαντα και τα λαμπιόνια...

Ευτυχώς πάντως που ζούμε σε αυτή τη χώρα, στην οποία ακόμα μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι φτάσαμε σχεδόν στο Πάσχα, έστω και αν εποχιακά είμαστε νωρίς...Το καταλαβαίνεις όταν οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης ξαφνικά παρουσιάζουν δραστική μείωση της κίνησης. Ακόμα περισσότερο όταν τύχει να επισκεφτείς μια οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία και ανακαλύψεις πως τα μισά και πλέον γραφεία είναι άδεις λες και έχει πέσει περονόσπορος..Το καταλαβαίνεις όταν, παρατηρείς τα μεγάλα ξενόφερτα εστιατόρια να ανακαλύπτουν τη νηστεία με πλαστικές τροφές...όταν το champions league και η ευρωλίγκα φτάνουν στη φάση των 8...όταν τα όργανα της τάξης ξεχύνονται στους δρόμους προς άγρα κλήσεων...όταν στις τηλεοράσεις αρχίζουν να παίζουν σωρηδόν φτηνές παραγωγές επί του θέματος, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι για τα μπάζα...όταν η σειρά ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ παίζεται στην Ελλάδα για 150 συνεχή χρόνια...όταν βλέπεις στην τηλεόραση διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα...όταν πιάνουν στασίδι στην τηλεόραση ο πρόεδρος και οι υπόλοιποι της κρεαταγοράς αλλά και ο ξεχασμένος Πέτρος Γαιτάνος...όταν παρακολουθείς κονσέρβα ρεπορτάζ για κροτίδες και διάφορα άλλα έθιμα...όταν πολλοί ξαφνικά θυμούνται τη φιλανθρωπία...Όταν δεις κάποια από τα παραπάνω να συμβαίνουν αγαπητέ ανώνυμε φίλε, τότε δε χρειάζεται να κοιτάξεις καν το ημερολόγιο και το εορτολόγιο έστω και αν προέρχεσαι από πολυετές κώμμα...Είσαι ένα βήμα από το Πάσχα και αυτό δεν επιδέχεται καμία μα καμία αμφισβήτηση...

Δεν έχω σκοπό ημέρες που είναι ούτε να αρχίσω τη γκρίνια, ούτε να μιζεριάσω στο κατώφλι του Πάσχα...Έχουμε τόσες ημέρες μπροστά μας για να ασχοληθούμε όλα αυτά και κυρίως τόσες πολλές αφορμές, που λέω να γίνει μια μικρή διακοπή και το παιχνίδι να συνεχιστεί αμέσως μόλις τελειώσουν οι εορταστικές ημέρες...Ούτε φυσικά έχω καμία ιδιαίτερη διάθεση να αναλύσω το νόημα της εορτής και τον καταλληλότερο τρόπο εορτασμού...Ο καθένας είναι ελεύθερος να περάσει το Πάσχα του με όποιον τρόπο κρίνει αυτός καταλληλότερο, αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει σωστό και λάθος...Αρκεί να μην υπάρχει τάση υποκρισίας και επίδειξης, οι οποίες συνήθως δυστυχώς κάνουν την εμφάνιση τους κάτι τέτοιες ημέρες...Και να θυμόμαστε απλά, ότι ο πρώτος που σώθηκε ήταν ο ληστής...

Δεν έχω σκοπό να πλατιάσω άλλο...Ότι καλύτερο εύχομαι στον καθένα ξεχωριστά και από την αρχή της επόμενης εβδομάδας στις επάλξεις ξανά...

υγ1 Και επειδή ο φτωχός συγγενής έχει πολλάκις έμπρακτα αποδείξει πως είναι και του λιμανιού και του σαλονιού, και της συναυλίας και της πίστας και του ροκ και του ψαλτηρίου, σήμερα αποφάσισα να τα μπλέξω όλα αυτά λιγάκι και να ανεβάσω το ακόλουθο μουσικό video από τα παλιά με την Ελένη και το Βασίλη και την ομορφότερη από τις 3 στάσεις των εγκωμίων αντικειμενικά...