Χρήσιμες ματιές στο αθλητικό παρελθόν των ομάδων...

Ένα από τα ελάχιστα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούσα σχεδόν ανελλιπώς τους προηγούμενους μήνες, είναι η αθλητική αναδρομή που έκανε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ στους πρωταγωνιστές των μεγαλύτερων ελληνικών ομάδων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ από παλιά έως σήμερα...Η συγκεκριμένη αναδρομή αφορούσε τόσο συλλόγους όσο και τις εθνικές ομάδες των δύο αθλημάτων και αφηγούνταν με λεπτομέρειες γνωστές και όχι μόνο πτυχές της αθλητικής ιστορίας τους. Η ώρα προβολής των συγκεκριμένων εκπομπών, η απουσία άλλων αξιόλογων προγραμμάτων αλλά και η αγάπη που έχω για οτιδήποτε σχετίζεται με τον αθλητισμό με έκανε να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη σειρά στο σύνολο της, από τη στιγμή που το κανάλι φρόντιζε με συνεχείς επαναλήψεις να μας δίνει ευκαιρίες...
Από ότι κατάλαβα, η συγκεκριμένη σειρά εντασσόταν στη γενικότερη προσπάθεια του συγκεκριμένου καναλιού με προφανείς οικονομικούς σκοπούς, αφού η συγκεκριμένη σειρά εκπομπών συνοδευόταν από την έκδοση αντίστοιχων βιβλίων από αυτούς...Φαντάζομαι μάλιστα, πως και αυτή εντάσσεται σε όλο αυτό το αθλητικό project του σταθμού, που περιλαμβάνει το διαγωνισμό για την καλύτερη πεντάδα μπασκετμπολιστών, την ψηφοφορία για τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών που ήδη νομίζω τρέχει, ααλλά και διάφορα άλλα τέτοιου ή παρόμοιου είδους events, στα οποία επιδίδεται το κανάλι αυτό...Στόχος της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν είναι να πραγματευτώ τα κίνητρα του καναλιού φυσικά ούτε την υφή των αποτελεσμάτων (αυτό θα γίνει εν καιρώ...). Ίσα ίσα που θα έλεγα, πως η συγκεκριμένη ιστορική αναδρομή ήταν πολύ άρτια και καλοδουλεμένη με βάση τα ελληνικά δεδομένα αφού συνοδευόταν από πλούσιο αρχειακό οπτικό υλικό, όσο και από τη συμμετοχή πολλών πρωταγωνιστών διαφόρων εποχών, που τώρα κατέθεταν την άποψη τους για το παρελθόν...Απλά επειδή δεν μπορώ να παρακολουθώ μια οποιαδήποτε εκπομπή χωρίς να προσπαθώ να δω πίσω από την κουρτίνα και να αναλωθώ σε προσωπικές σκέψεις εμβαθύνοντας στα γεγονότα, αυτό έπραξα και στην περίπτωση αυτή...Στη συνέχεια λοιπόν, θα αραδιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου, (ξανά)παρακολουθώντας τα παλιά κατορθώματα των αστέρων της στρογγυλής θεάς (ασπρόμαυρης και πορτοκαλί...) καθώς επίσης και κάποια μηνύματα που αναδύονταν από όλα αυτά αβίαστα...

Το πρώτο μήνυμα που μπορούσε να εξάγει κανείς παρακολουθώντας την αφήγηση, είναι το πόσο διαφορετικά είναι τα αθλήματα τώρα σε σχέση με π. χ. 20 χρόνια πριν, για να μην πω με ακόμη παλαιότερα....Όλοι το φανταζόμασταν, αλλά όταν το παρακολουθείς συγκεντρωμένο είναι διαφορετικά...Δεν αναφέρομαι σε τακτικά θέματα...Παλιά το ποδόσφαιρο απαιτούσε ως κύριο προσόν του αθλητή την τεχνική κατάρτιση...Σήμερα απαιτεί το καλογυμνασμένο σώμα και την τεράστια φυσική αντοχή...Για την ακρίβεια σήμερα, αν μπορείς και τρέχεις ακούραστα πολλά χιλιόμετρα ακόμη και να μην έχεις κλοτσήσει μπάλα ποτέ στη ζωή σου, έχεις σοβαρές πιθανότητες να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και να κερδίσεις σοβαρά συμβόλαια...Για όποιον διαφωνεί, του συνιστώ να παρακολουθήσει έναν τυπικό αγώνα Α εθνικής και θα πειστεί για του λόγου το αληθές...Για παράδειγμα παρακολουθούσα τη δαντελένια κίνηση του αξεπέραστου Γιώργου Δεληκάρη, την προσωπικότητα του Κούδα, το ξεπέταγμα του Μαύρου ή τις κινήσεις του Δομάζου και αναλογιζόμουν αν υπάρχει αυτή την εποχή Έλληνας παίχτης που να κάνει τα ανάλογα...Ή αν θα γινόταν ποτέ σήμερα επαγγελματίας κάποιος με τη σωματοδομή του Αναστόπουλου;Ή αν υπάρχει σύγχρονος μπασκετμπολίστας που μπορεί να κάνει ότι έκανε ο Γκάλης για παράδειγμα έστω στο μισό, ή όσα έκανε με το μυαλό του μόνο ο τεράστιος Φάνης Χριστοδούλου, για τον οποίο ο Συρίγος είπε στην αντίστοιχη εκπομπή πως άναβε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο...Ουδείς...Σήμερα, όλοι παίζουν με τη δύναμη και το σώμα και εν πολλοίς επενδύουν στο καταστροφικό παιχνίδι...Ξέρω πως τα αθλήματα έχουν αλλάξει κατά πολύ...Αλλά μόνο στην Ελλάδα θαρρώ πως το δημιουργικό ταλέντο έχει εξοβελιστεί μαζί με τη χαρά του παιχνιδιού, για να πάρουν τη θέση τους η δύναμη...Δεν χρειάζονται άλλωστε πολλά πολλά...Ένα απλό ματς παιδικού πρωταθλήματος αν παρακολουθήσει κανείς, αρκεί...

Αλλά πέρα από αυτό, η παράνοια μου φτάνει πολλές στο να σκέφτομαι πολλές φορές άκρως αντιφατικά...Να το εξηγήσω λίγο αυτό...Όλοι εμείς που πηγαίνουμε σιγά σιγά να περάσουμε το κατώφλι των 30 χρόνων ζωής, αντλούμε τις αθλητικές παραστάσεις για το παρελθόν, από κάποια ασπρόμαυρα βίντεο με highlights, τα οποία παρουσιάζουν επιλεγμένα στιγμιότυπα...Ελάχιστοι είχαν ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα ολόκληρο ματς...Με αυτό θέλω να πω, πως ενδεχομένως αυτά τα στιγμιότυπα σε συνδυασμό με τις αφηγήσεις των μεγάλων, μεγαλώνουν στο νου μας μέτριους ποδοσφαιριστές ή μπασκετμπολίστες και τους κάνουν να φαίνονται υπεράνθρωποι...Ίσως αν είχαμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο (στη δεκαετία του 70 για παράδειγμα..) για να παρακολουθήσουμε δια ζώσης ένα ματς π.χ. Ολυμπιακού-Παναθηναικού να ανακαλύπταμε πως ο Αντώνης Αντωνιάδης ήταν ένας χειρότερος Πετρόπουλος, ο Σιδέρης κάποιος για αναπληρωματικός του Μήτρογλου, ο Δομάζος κάτι σαν τον Ελίνι Δημούτσο και ο Δεληκάρης ένα κράμα Άρη Σοιλέδη και Γιάννη Φετφατζίδη; Κατανοώ φυσικά το μέγεθος της υπερβολής μου...Όμως, είναι γενική αλήθεια πως κάθε γενιά μιλά στις επόμενες για την εποχή που έζησε, με πύρινα λόγια μεγεθύνοντας καταστάσεις και προσωπικότητες για να αποδείξει τη σπουδαιότητα της παλιάς εποχής και την ανωτερότητα της απέναντι στη νεώτερη...Είναι σαν τον κυνηγό ή τον ψαρά που πάντα έχουν να διηγηθούν ένδοξες ιστορίες για τη λεία τους και τις επιτυχίες τους, παρότι από την αφαγία έχουν γίνει σαν ξυλαπόστολοι...Είναι νόμος της ζωής κάτι τέτοιο, ο οποίος σε συνδυασμό με τα highlights μπορεί να δημιουργήσει μια θολή εικόνα για την ακριβή εκτίμηση της αξίας των παλιών πρωταγωνιστών..Δεν συμβαίνει στο μέγεθος το οποίο με γενναία και τεράστια δόση υπερβολής περιέγραψα πριν...Αλλά με το χέρι στην καρδιά, μπορείτε να φανταστείτε τη σκηνή να μιλάμε σε 25 χρόνια στους απογόνους μας και να τους λέμε για το πόσο παιχταράς ήταν ο Ζαϊρί, πόσο γκολτζής ήταν ο Χριστοδουλόπουλος και πόσο τεχνίτης ήταν ο Μπλάνκο, σε αντιδιαστολή με τα μελλοντικά αστέρια; Επειδή όλοι λίγο πολύ θα το κάνουμε λοιπόν το ατόπημα αυτό, ας είμαστε τουλάχιστον φειδωλοί τώρα σε σχέση με το παρελθόν, από τη στιγμή που δεν είχαμε την τύχη να το βιώσουμε...

Πάντως όποια εκδοχή και να επιλέξει κανείς, η παρακολούθηση τέτοιου είδους εκπομπών αποτελεί πρώτης τάξης ευκαιρία, ούτως ώστε κάποιοι νέοι οπαδοί να μάθουν κάποια πράγματα για την ιστορία της ομάδας τους...Έτσι θα αυξηθεί το επίπεδο τους και θα πάψουν να βολεύονται με το σημερινό κατάντημα των ομάδων τους...Όλοι αποφασίσαμε να υποστηρίζουμε μια ομάδα πιθανώς για έναν τυχαίο λόγο ή μια τυχαία επιρροή, καλό όμως είναι να μάθουμε πέντε βασικά πράγματα για το τι πρεσβεύει αυτή και ποιο ήταν το παρελθόν της...Διότι όταν ο οπαδός του ΠΑΟΚ θα συνειδητοποιήσει πως όταν είχε κάποτε στη σύνθεση του π. χ. Παρίδη, Κούδα, Ασλανίδη, Σαράφη κ.α. θα δει πως τη φανέλα αυτή δεν αξίζουν να τη φορούν τα σημερινά παιχτάκια...Όταν ο οπαδός του Ολυμπιακού θα διαβάσει για τις επελάσεις του Μποτίνου, τα κόλπα του Δεληκάρη, την αρχοντική μορφή του Μουράτη που ενσάρκωνε ατόφια την ολυμπιακή ψυχή κ.α. πιθανώς να αντιληφθεί το μέγεθος της σημερινής κοροιδίας...Το ίδιο και οι φίλαθλοι του Παναθηναικού, οι οποίο έμαθαν να ικανοποιούνται με τα ελάχιστα...Καλά για το ένδοξο παρελθόν της ΑΕΚ δεν μιλώ καν...Διότι ακόμα και ένδοξο να μην ήταν, από το σημερινό τίποτα θα ήταν μακράν καλύτερο...

Εκεί που όμως δεν χωρά καμία αμφιβολία είναι στη διαφορά του αθλητικού κλίματος κάθε εποχής...Παλιά, υπήρχε ο ερασιτεχνισμός και το αθλητικό πνεύμα τουλάχιστον ως ένα βαθμό...Υπήρχε η αγάπη για τη φανέλα και το χρήμα δεν ήταν το παν, για αυτό και οι παίχτες δένονταν με τις ομάδες και σπάνια τις άλλαζαν, όχι σαν σήμερα που οι ποδοσφαιρικές σημαίες είναι είδος προς εξαφάνιση...Υπήρχε επίσης φανατισμός, ο οποίος όμως σπανίως έφτανε στα άκρα....Υπήρχε και τότε χρήμα για τους πρωταγωνιστές, σε καμία περίπτωση όμως στο ύψος των σημερινών προκλητικών επιπέδων...Ενώ σήμερα; Σήμερα ο φανατισμός έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όποια όρια, ενώ η καφρίλα είναι τόσο ενοχλητικά έντονη, που εύκολα μπορείς να την οσφρηστείς στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα..Σήμερα, υπάρχουν επαγγελματίες οπαδοί που πηγαίνουν στα γήπεδα μόνο και μόνο για να βρίσουν και να σπάσουν, σε σημείο που δεν καταλαβαίνουν πότε μπαίνει γκολ...Σήμερα υπάρχουν παίχτες αληθινά δημιουργήματα δημοσιογράφων, οι οποίοι κάνουν το άσπρο μαύρο γράφοντας αγιογραφίες για πολλούς ναι μεν αντικειμενικά άμπαλους, πλην όμως αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης σε ένα άνευ προηγουμένου δούναι και λαβείν...Μια απλή παρατήρηση στα στιγμιότυπα από τους παλιούς αγώνες να ρίξει κανείς, θα δει πως τα γήπεδα ήταν γεμάτα και οι οπαδοί να είναι ανάμεικτοι, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα που προστάζει να υπάρχουν στο γήπεδο μόνο οπαδοί της γηπεδούχου ομάδας χωρίς όμως να αποφεύγονται τα επεισόδια...

Όλα αυτά και ακόμη περισσότερο μου έρχονται στο μυαλό, κάθε φορά που αντικρύζω το αθλητικό παρελθόν των ελληνικών ομάδων...Μια ιστορία για την οποία είναι δύσκολο να έχει κανείς σφαιρική και κρυστάλλινη άποψη, κρίνοντας από κάποια στιγμιότυπα και κάποιες ενδεχομένως υποκειμενικές απόψεις αυτοπτών μαρτύρων...Όπως και να χει πάντως, το ποδοσφαιρικό παρελθόν θαρρώ πως έχει πολλά να μας διδάξει σε σχέση με το παρόν, για αυτό καλό θα είναι όλοι να ανατρέξουμε σε αυτό και τουλάχιστον να εμβαθύνουμε στην ιστορία της ομάδας που υποστηρίζουμε και να παρατηρήσουμε και να συγκρίνουμε τους ποδοσφαιριστές, τις αντίστοιχες διοικήσεις αλλά και το κλίμα της εποχής...Πως όταν ερωτεύεσαι μια κοπέλα, ζητάς να μάθεις τα πάντα από το παρελθόν της; Κατί παρόμοιο συμβαίνει και με τις ομάδες...Διότι καλώς ή κακώς για κάποιους, η ιστορία των ομάδων έχει αρχίσει να γράφεται πριν εμφανιστεί ο κάθε τυχάρπαστος πρωταθλητής, πράσινη, ώρα, σπορ του βορρά και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις...Όσο κι αν κάποιοι κοντόφθαλμοι οπαδοί έχουν πειστεί δυστυχώς για το αντίθετο...

Όσο για μένα, ένα έχω να πω...Αν ήξερε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ όλες αυτές τις σκέψεις που μου προκάλεσε με μια σειρά εκπομπών, θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένή για την επίτευξη των στόχων της, πέρα από το προφανές οικονομικό υπόβαθρο...Τι να πω...Ίσως θα πρέπει να το κοιτάξω...

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία...

Λένε πολλές φορές πως το να είσαι απόλυτος και να διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου για κάτι πως δε θα το κάνεις ποτέ στη ζωή σου, δεν είναι καλό διότι θα έρθει η στιγμή που θα αναγκαστείς να καταπιείς τα λόγια σου... Κάτι παρόμοιο, συνέβη και σε μένα...Ενώ πάντα έλεγα πως δε θα χρησιμοποιήσω ποτέ το αυτοκίνητο για τις καθημερινές μου μετακινήσεις στην πρωτεύουσα, τελικά εκ των συνθηκών αναγκάστηκα να πράττω καθημερινά ακριβώς το αντίθετο...Εδώ και ένα τρίμηνο περίπου, βάζω και εγώ το λιθαράκι μου στο τερατώδες πρόβλημα της αφόρητης κίνησης, που τρώει τις σάρκες της κακόμοιρης τούτης πόλης και όχι μόνο...Ταξιδεύοντας πάντως με το αυτοκίνητο στην πόλη τούτη, σου δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσεις πολλά πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου καθημερινά, κάνοντας διάφορες σκέψεις, τις οποίες υπό άλλες συνθήκες ίσως ποτέ να μην έκανες. Η τυποποιημένη διαδρομή μάλιστα προσφέρεται για τέτοια πράγματα και τέτοιες σκέψεις...Σκέψεις που έχουν να κάνουν με όλα εκείνα τα παράξενα, τα τραγελαφικά και τα κωμικοτραγικά που λαμβάνουν χώρα σε καθημερινή βάση στους αθηναϊκούς δρόμους...Βάζουμε πρώτη ταχύτητα λοιπόν, αφήνουμε σιγά σιγά το συμπλέκτη και το ταξίδι μόλις ξεκίνησε...

Ευτυχώς ή δυστυχώς είμαι αναγκασμένος σε πολλές περιπτώσεις να χρησιμοποιώ τα διόδια κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, τόσο κάποια της αττικής οδού όσο και αυτά στο δρόμο προς την επαρχία...Ευτυχώς λέω επειδή πολλές φορές, η χρήση της αττικής οδού διευκολύνει αφάνταστα μια διαδρομή και σε απαλλάσσει από τους σκοπέλους του αφόρητου μποτιλιαρίσματος. Δυστυχώς λέω από την άλλη πλευρά, διότι η τιμή των ελληνικών διοδίων είναι εξωφρενικά και ληστρικά υψηλή κατά την ταπεινή μου άποψη. Η άποψη για το χαράτσι αυτό ενισχύεται τόσο από την κακή ποιότητα των δρόμων, όσο και από το γεγονός ότι μιλάμε για έργα τα οποία ο Έλληνας έχει χρυσοπληρώσει αρκετές φορές πάνω από την αξία τους για να βγουν οι απαραίτητες μίζες, για να μη μιλήσω για τις τεράστιες καθυστερήσεις στα έργα αυτά...Αλλά αυτή τη φορά το θέμα μου δεν είναι η συγκεκριμένη κλεψιά...Είναι η συμπεριφορά των υπαλλήλων στα ταμεία των διοδίων. Ντυμένοι ομοιόμορφα σαν στρατιωτάκια, σου ρίχνουν μια λοξή ματιά, παίρνουν τα χρήματα σου και φεύγοντας αν είσαι τυχερός θα σου ψελλίσουν ένα στραβωμένο ευχαριστώ...Αγαπητοί μου φίλοι, ευχαριστώ λέει κάποιος όταν πηγαίνεις στο μαγαζί του και ψωνίζεις...Ευχαριστώ σου λέει επίσης ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου, το οποίο προτιμάς να πας για φαγητό...Τελοσπάντων το ευχαριστώ το ξεστομίζει κάποιος όταν προτιμάς την υπηρεσία ή το προϊόν που προσφέρει έναντι των ανταγωνιστών του...Δεν νομιμοποιείται να στο πει κάποιος όταν με το ζόρι σε υποχρεώνει να του καταβάλλεις χαράτσι, μη έχοντας κάποιαν άλλη επιλογή...Πείτε ρε παιδιά κάτι άλλο...Πείτε καλό δρόμο, πείτε καλό απόγευμα, πείτε να είσαι καλά και σκάστε και κανένα χαμόγελο σε αυτούς που σας πληρώνουν και μην αποκτάται τη νοοτροπία της διεκπεραίωσης, η οποία είναι κτήμα των δημοσίων υπαλλήλων...Αφού η πράξη γίνεται που γίνεται, τουλάχιστον ας υπάρχει και λίγο συναίσθημα...Και μη μου πει κανείς πως τους τσουβαλιάζω όλους, μιλώ για προσωπικές μου εμπειρίες, ενώ υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις...

Η Αθήνα σαν πόλη παρότι περιστοιχίζεται από βουνά, δεν μπορεί επ'ουδενί να θεωρηθεί ως ορεινή πόλη...Ο καιρός είναι σε γενικές γραμμές καλός ειδικά προς τα κάτω, ενώ και προς τα βόρεια ο καιρός ναι μεν είναι λιγάκι ψυχρότερος πάντα, αλλά χωρίς ακραίες διακυμάνσεις..Άντε αραιά και που (μια φορά το χρόνο και αν...) να ρίξει χιόνι στα βόρεια, ενώ στο κέντρο κάτι τέτοιο συμβαίνει πάρα πολύ σπάνια...Γιατί σας βομβαρδίζω με τόσες ανούσιες πληροφορίες σαν μετεωρολόγος ; Μα πολύ απλά επειδή ψάχνω να βρω το λόγο για τον οποίο στην πρωτεύουσα υπάρχουν και κυκλοφορούν τόσα πολλά αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού (τζιπ και μεγάλα αυτοκίνητα, αλλά και cayenne-οειδή...)...Βλέπεις κάτι τεράστια αυτοκίνητα να προσπαθούν να διασχίσουν κάποια στενά δρομάκια του κέντρου αλλά και των προαστίων και προσπαθείς να καταλάβεις τι χρησιμότητα εξυπηρετεί η κατοχή τους...Λες και ζούμε στην κορυφή του Ολύμπου...Για να μην αναφερθώ στην απερίγραπτη υποκρισία μερικών οι οποίοι στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος αγοράζουν υβριδικά αυτοκίνητα, τα οποία επίσης είναι θεόρατα, και μοιάζουν με άρματα μάχης...Φυσικά και καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο υπάρχουν τέτοιου είδους υπερβολές, αλλά έστω και βαθιά μέσα μου αρνούμαι να το πιστέψω...Ο Έλληνας έχει διαβρωθεί από το κυνήγι των καταναλωτικών αγαθών, τα οποία προ πολλού έχει αναγορεύσει σε πρώτιστο σκοπό της ζωής του...Έστω και αν τα περισσότερα από αυτά τα άρματα είναι δανεικά και επίσης πολλά στο τέλος κατάσχονται...Τι τους νοιάζει; Αυτούς τους νοιάζει η επίδειξη επί όλων ημών των θεωρούμενων πληβείων της κοινωνίας τούτης...Οδηγούν στο δρόμο και αισθάνονται σαν βασιλιάδες...Αφήστε που θεωρούν πως έχουν πάντα προτεραιότητα, μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα ακριβό αμάξι και ίσως κάποια χρήματα παραπάνω...

Κολλώντας μερικές φορές στην κίνηση των αθηναϊκών δρόμων για αρκετή ώρα, αλλά και όταν παραμένω σταματημένος στα φανάρια παρατηρώ τα αυτοκίνητα και τους οδηγούς που βρίσκονται στον κοντινό μου ορίζοντα...Εκεί μπορείς να παρατηρήσεις πολλά είδη ανθρώπων...Απλοί καθημερινοί άνθρωποι, καλοντυμένοι γιάπηδες, μεσήλικες, γυναίκες όλων των ηλικιών, γυναίκες δημόσιοι κίνδυνοι και πολλά άλλα είδη οδηγών...Αυτό όμως που μου προξενεί εξαιρετική εντύπωση είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αυτοκινήτων έχουν μέσα τους μόνο ένα άτομο...Σχεδόν όλοι είναι μοναχικοί καβαλάρηδες στους αχανείς δρόμους...Επειδή λοιπόν το πρόβλημα της κίνησης στους δρόμους της πόλης είναι κολοσσιαίο, είναι άδικο να υπάρχουν αυτοκίνητα με έναν και μόνον επιβάτη...Καλύτερο και χρησιμότερο θα ήταν να έβγαιναν κινήσεις κάθε ημέρα, έτσι ώστε να μαζεύονταν τέσσερις άνθρωποι που πηγαίνουν στον ίδιο προορισμό και να εξυπηρετούνται από ένα μόνο όχημα...Κάτι σαν ιδιότυπο ταξί δηλαδή, όπου κάθε ημέρα θα γίνεται rotation και θα χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο του ο ένας από τους τέσσερις...Με αυτόν τον τρόπο και ο όγκος των αυτοκινήτων που κυκλοφορεί καθημερινά θα μειωθεί συντελώντας στη βελτίωση του προβλήματος της κίνησης, και οι ρύποι που εκπέμπονται στην χιλιοταλαιπωρημένη ατμόσφαιρα θα μειωθούν, αλλά και καινούριες κοινωνικές σχέσεις θα δημιουργηθούν μεταξύ των συμπολιτών μας...Ξέρω πως πολλοί θα βρείτε την παραπάνω πρόταση φαιδρή και ίσως και γελοία...Αλλά μήπως γελοία δεν είναι όλα τα μέτρα που λαμβάνονται κατά καιρούς από τους ιθύνοντες για την καταπολέμηση της κίνησης και την προστασία της ατμόσφαιρας; Διαφωνεί κανείς άραγε;

Για το τέλος, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφέρω κάποιες σκέψεις για την οδηγούς των μεγάλων πόλεων...Για να οδηγήσεις σε μια πόλη όπως η Αθήνα χρειάζεται κυρίως να έχεις υπομονή και να μην έχεις ποτέ νεύρα..Αυτά τα δύο είναι απολύτως βέβαιο πως θα χρειαστούν σε πολλές περιπτώσεις στην πράξη...Για παράδειγμα, όταν μια κοπελίτσα πηγαίνει σε μεσαία λωρίδα μεγάλης λεωφόρου, τόσο αργά σαν χελώνα...Ή όταν κάποιος εξυπνάκιας κάνει σφήνες από λωρίδα σε λωρίδα, η πηγαίνει ανάποδα σε μονόδρομο, ή παρκάρει κυριολεκτικά όπου του κάνει κέφι και τον βολεύει, μη δίνοντας δεκάρα τσακιστή για τους υπόλοιπους οδηγούς...Ή ακόμα χειρότερα κάθε φορά που κάθε ανεγκέφαλος ταρίφας σταματάει όπου βρει για να πάρει πελάτη και αισθάνεται πως είναι περιττό να ανάψει το φλας του για παράδειγμα...Επίσης απαιτείται να έχεις γυμνασμένα χέρια προκειμένου να ανταποκριθείς στις προκλήσεις και να αντιδράσεις άμεσα με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο...Τέλος απαιτείται η ύπαρξη της παραδοσιακής ελληνικής κουτοπονηριάς για να καταφέρεις να επιβιώσεις οδηγικά...Και αυτό γιατί, συχνά θα χρειαστεί να περάσεις με κόκκινο, να δημιουργήσεις διπλή γραμμή ουράς για να στρίψεις λες και είναι βλάκες όσοι περιμένουν στη σειρά...Ή για να διασχίσεις τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης της αττικής οδού, αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα συμβεί στην περίπτωση που η λωρίδα αυτή καταστεί αναγκαία σε περίπτωση ατυχήματος...Ή για να παρκάρεις σε σημεία που δεν πρέπει, αδιαφορώντας για το αν θα προκληθούν προβλήματα στους υπολοίπους....Δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου, αφού και εγώ πολλές φορές κάνω τα ίδια...Ίσως μάλιστα, αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις οδηγικά σε αυτή την γκρίζα ζούγκλα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να τα αναφέρουμε κιόλας και να καυτηριάζουμε τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές...

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να αναφέρω επί του θέματος, από τη δική μου οπτική γωνία και μέσα από τη δική μου παράνοια...Λόγια του δρόμου και προσωπικές παραξενιές, που ναι μεν είναι ορατές και λογικά ενοχλούν πολλούς, αλλά ελάχιστοι τελικά είναι αυτοί που τα αναφέρουν, δημιουργώντας ποικίλα ερωτήματα και απορίες για τα στάνταρ της ποιότητας ζωής που επιζητούμε μέσα στη σημερινή ζούγκλα...Δεν ξέρω ειλικρινά....όλα θα φανούν στο χειροκρότημα..

Μια πρώτη ανάγνωση του επερχόμενου Μουντιάλ...

Επανερχόμενος στα αθλητικά αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω κάποιες σκέψεις για το επερχόμενο Μουντιάλ...Ξέρω πολλοί περιμένετε να γράψω για τα ελληνικά εγχώρια ποδοσφαιρικά δρώμενα, αλλά αυτό θα το κάνω μετά το πέρας του πρώτου γύρου την προσεχή Κυριακή...Το Μουντιάλ είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει και θα μας γεμίσει το ερχόμενο καλοκαίρι...Θεωρώ όμως χρήσιμο, ιδίως μετά τη διενέργεια της κλήρωσης και αφού έχουν περάσει αρκετές ημέρες και τοποθετήθηκαν όλοι οι ντεμέκ ειδήμονες, να αναλώσω λίγο χρόνο για να πω κάποια πράγματα περί αυτού...Σκέψεις τόσο αγωνιστικές, όσο εξωαγωνιστικές, που έχουν να κάνουν τόσο με το σύστημα διεξαγωγής, τους πρωταγωνιστές αλλά και τη δική μας Εθνική ομάδα...

H απήχηση του Μουντιάλ και τα οφέλη που απορρέουν από αυτό...

Κατά την ταπεινή μου άποψη η διεξαγωγή του Μουντιάλ κάθε τέσσερα χρόνια είναι το μεγαλύτερο γεγονός που σχετίζεται με το βασιλιά των σπορ...Ακόμα και η απήχηση του Champions League δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή του παγκοσμίου κυπέλλου...Είναι η εθνική εκπροσώπηση, η οποία συναρπάζει όλους τους φιλάθλους ανά τον κόσμο και τους κάνει πολλές φορές να ταυτίζουν την ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας με το ίδιο το κράτος...Βλέπετε, δεν είμαστε μόνο εμείς οι Έλληνες οι οποίοι βλέπουμε στα πρόσωπα των διεθνών μας να καθρεφτίζεται η ψυχή του Ελληνικού λαού, μαζί με όλα τα χαρακτηριστικά της φυλής μας, ενώ κρίνουμε τη θέση της χώρας σε σχέση με τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα..Το ίδιο κάνουν και πολλές άλλες χώρες...Ποιος ξεχνά την Αργεντινή του 2002 π.χ., η πορεία της οποίας ήταν έντονα συνυφασμένη με την οικονομική κατάρρευση της εν λόγω χώρας εκείνη την εποχή;...(κάτι μου θυμίζει αυτό...)...Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πάμπολλα...Αυτή την απήχηση εκμεταλλεύονται πολλές κυβερνήσεις και ασκούν πολιτική μέσω του ποδοσφαίρου...Αυτήν την απήχηση εκμεταλλεύεται και η παγκόσμια ομοσπονδία, σκοπεύοντας στη μεγιστοποίηση των κερδών και στη διεύρυνση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής αγοράς σε νέους πελάτες...Τυχαία νομίζετε τους έπιασε ο πόνος να δώσουν τη διοργάνωση στη Νότια Αφρική ή π. χ. παλαιότερα στην Κορέα και την Ιαπωνία, ή ακόμα παλαιότερα σε Μεξικό και Η.Π.Α.; Τα πάντα είναι στοχευμένα σημεία μιας προκαθορισμένης αναπτυξιακής πολιτικής...

Η ασύγκριτη γραφικότητα του προέδρου της Fifa...

Το Μουντιάλ σαν διοργάνωση έχει την ατυχία να το διαχειρίζεται σε όλες τις εκφάνσεις του (οικονομικές, αγωνιστικές, κλπ) μια ομοσπονδία σαν τη Fifa, τα ηνία της οποίας κατέχει εδώ και πολλά χρόνια κάποιος κύριος που έχει ξεπεράσει προ πολλού κάθε όριο γραφικότητας...Μιλώ φυσικά για τον αξιότιμο κύριο Μπλάτερ...Δεν τον θεωρώ χαζό...Απλά ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα οικονομικά οφέλη για την ομοσπονδία και οι προτάσεις του αποσκοπούν μόνο σε αυτόν τον τομέα...Πλάι σε αυτό, υπάρχει και το γεγονός ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν έχει πατήσει χορτάρι ποτέ στη ζωή του,συνεπώς δεν πρέπει να μας προξενούν εντύπωση οι προτάσεις που φέρνει στη δημοσιότητα ο συγκεκριμένος Ελβετός κύριος...Πριν λίγα χρόνια είπε πως το Παγκόσμιο Κύπελλο θα πρέπει να τελείται κάθε δύο χρόνια...Πριν λίγο καιρό ανέλυσε την πρόταση του για την προσωρινή αποβολή παικτών για 5 ή 10 λεπτά, σαν το πόλο περίπου δηλαδή...Από το στόμα του επίσης ακούστηκε η πρόταση για επέκταση της ανάπαυλας του ημιχρόνου κατά 5 λεπτά ακόμη με το πρόσχημα πως η απόσταση που διανύουν οι ποδοσφαιριστές από τον αγωνιστικό χώρο έως τα αποδυτήρια σε πολλά στάδια είναι αρκετά μεγάλη...Τελευταίο του μαργαριτάρι, η πρόταση να διεξαχθεί το προσεχές Μουντιάλ με 33 ομάδες (συμπεριλαμβανομένης και της σφόδρα αδικημένης Ιρλανδίας, λες και δεν υπήρχε κάποιος που ευνοήθηκε σκανδαλωδώς...). Προτάσεις ανέκδοτα μόνο και μόνο για το θεαθήναι που ευτυχώς δεν εφαρμόζονται ποτέ, διότι στην αντίθετη περίπτωση το ποδόσφαιρο σαν άθλημα θα μας είχε ήδη αφήσει χρόνους...

Η ιδανική γεωγραφική κατανομή των ομάδων του Μουντιάλ...

Μια πιθανή αλλαγή σε μια πραγματική αδικία που λαμβάνει χώρα εδώ και χρόνια και για την οποία δεν μιλάει κανείς υπεύθυνος, είναι η εκπροσώπηση των πέντε ηπείρων στο Παγκόσμιο Κύπελλο...Κύριοι, η συμμετοχή στο Μουντιάλ δεν θα πρέπει να έχει σχέση ούτε με πληθυσμιακούς λόγους, ούτε με τις χώρες που απαρτίζουν κάθε ήπειρο, ούτε φυσικά με οικονομικά κριτήρια και αποφάσεις και στρατηγικές χορηγών...Είναι λοιπόν εντελώς ανήκουστο να εκπροσωπείται η ήπειρος της Αυστραλίας με 2 χώρες, η Ασία με 3 χώρες η Βόρεια Αμερική με 3 χώρες και η Λατινική Αμερική μόλις με 4 χώρες συν μία αν περάσει από τα μπαράζ...Δεν είναι δυνατόν στο όνομα της εμπορευματοποίησης και της περαιτέρω επέκτασης του θεσμού να υπάρχουν 6!! ομάδες από την Αφρική και να μένουν έξω από το χορό ομάδες και χώρες που προέρχονται από την ήπειρο που στην ουσία γέννησε το πραγματικό ποδόσφαιρο...Για αυτό λοιπόν η Νότια Αμερική θα έπρεπε να εκπροσωπούνταν τουλάχιστον με 7 ομάδες...Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή, Βραζιλία, Κολομβία και Περού είναι ανήκουστο να μην είναι πάντα παρούσες, τουλάχιστον αυτές...Μιλάμε για χώρες που διδάσκουν πως παίζεται το πραγματικό ποδόσφαιρο, που προσφέρουν πάντα θέαμα, συναρπαστικές και δυναμικές μονομαχίες, σκληρά μαρκαρίσματα, φοβερές φάσεις και πάντα γεννούν μεγάλους ποδοσφαιριστές..Ομάδες που δίνουν πάντα ιδιαίτερο χρώμα σε τέτοιες διοργανώσεις και δεν είναι επ' ουδενί άχρωμες και άοσμες σαν μερικές άλλες.. Αλλά και οι 13 θέσεις για την Ευρώπη είναι λίγες...Για να το τελειώσω η ιδανική κατανομή κατ' εμέ για να αυξηθεί το επίπεδο είναι η εξής: Ευρώπη 16 ομάδες, Λατινική Αμερική 7 (και η 8η μπαράζ με την Αυστραλία), Βόρεια Αμερική 2, Ασία 2, Αφρική 4 και Αυστραλία 1(με μπαράζ με την 8η της Λατινικής Αμερικής)...Αν θέλουμε να βλέπουμε πραγματική μπάλα επιπέδου και όχι εμπορευματοποιημένο κλοτσοσκούφι υπό την αιγίδα των μεγάλων χορηγών...Τόσο απλά...

Η ευκαιρία της μαύρης ηπείρου...

Στο επερχόμενο παγκόσμιο κύπελλο πάντως, μάλλον θα λάμψει το άστρο των εκπροσώπων της μαύρης ηπείρου...Αποτελεί πάγια τακτική της ομοσπονδίας να προωθεί με διάφορους τρόπους και να πριμοδοτεί τόσο τις διοργανώτριες χώρες, όσο και τις χώρες της αντίστοιχης ηπείρου...Το εξόφθαλμο σπρώξιμο της Νότιας Κορέας το 2002 είναι ακόμη πολύ νωπό και δεν πρόκειται να ξεχαστεί εύκολα...Ποιος ξεχνά ότι τότε σφάχτηκαν στυγνά μεγάλες παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου όπως η Ιταλία και η Ισπανία, για χάρη των σχιστών ματιών της Νοτίου Κορέας...Κάτι παρόμοιο αναμένω να συμβεί και το προσεχές καλοκαίρι, τόσο με τη Νότιο Αφρική όσο και με τις άλλες εκπροσώπους της συγκεκριμένης ηπείρου..Πάντως για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, πολλές Αφρικανικές ομάδες έχουν ανεβάσει κατά πολύ το επίπεδο τους και αργά ή γρήγορα θα πρωταγωνιστούν στο διεθνές ποδοσφαιρικό στερέωμα, με βάση τα αγωνιστικά τους προσόντα και μόνο...Ίσως να είναι οι παραδοσιακές δυνάμεις Καμερούν και Νιγηρία, αλλά πολλές περισσότερες πιθανότητες συγκεντρώνει η εξαιρετική Ακτή Ελεφαντοστού που σε επίπεδο ποδοσφαιριστών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις..Υπό αυτό το πρίσμα κάνουν λάθος όσοι θεωρούν τη συγκεκριμένη ομάδα άτυχη επειδή κληρώθηκε με Βραζιλία και Πορτογαλία...Μάλλον οι τελευταίοι θα αποδειχθούν άτυχοι, αν υποτιμήσουν τους ελέφαντες...

Ο όμιλος της Εθνικής μας ομάδας...

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να πω λίγα πράγματα και για την κλήρωση της Εθνικής, η οποία επανέρχεται σε Παγκόσμιο Κύπελλο μετά από το ρεζιλίκι του 94 (και δεν αναφέρομαι αγωνιστικά φυσικά)...Αυτό που με κάνει να αισιοδοξώ είναι το άστρο του Ρεχάγκελ που όσο γερνάει τόσο αυτό μεγαλώνει...Πάντως γενικά το κλίμα είναι αισιόδοξο και όλοι πιστεύουν πως η ομάδα θα πάει καλά...Μάλιστα έχουν δημιουργήσει ήδη το ιδανικό σενάριο..Πρώτο ματς οι Κορεάτες τρέχουν χωρίς ουσία, εμείς όμως σε μια στημένη φάση θα εκμεταλλευτούμε το ύψος μας και θα νικήσουμε και στη συνέχεια απέναντι στους υπερφίαλους και ανούσιους Νιγηριανούς θα είμαστε άνετοι...Τρίτο ματς με αδιάφορη την Αργεντινή, ματς "amigos para siempre", ισοπαλία και φύγαμε για τους 16, όπου έρχεται είτε το Μεξικό είτε η Γαλλία, είτε η Νότια Αφρική, είτε η Ουρουγουάη...Δεν λέω καλό το σενάριο αλλά κάπου χάνει...Ειδικά αν η ομάδα δεν προετοιμαστεί επαρκώς στον τομέα της φυσικής κατάστασης και αρκεστεί στο πρόγραμμα του Γερμανού...Στην περίπτωση αυτή θα πάει περίπατο το μοναδικό ίσως πλεονέκτημα που έχει η Εθνική μας σε σχέση με πολλές άλλες εθνικές ομάδες, δηλαδή το γεγονός ότι απαρτίζεται από ποδοσφαιριστές που είναι ζήτημα αν μέσα στη σεζόν αγωνιστούν σε 30-35 ματς το πολύ εκ των οποίων σοβαρά είναι τα 5, σε αντίθεση με τα 70-75 απαιτητικά ματς τη σεζόν παιχτών άλλων εθνικών ομάδων...Συμπερασματικά, ναι μεν η εθνική μας ομάδα είναι πολύ περισσότερο ποδοσφαιρικά έξυπνη από τους ποδοσφαιρικά αφελείς και ανούσιους Κορεάτες και Νιγηριανούς, αλλά αυτό δεν είναι πάντα αρκετό ειδικά αν συνοδεύεται από τακτική αναρχία, απουσία φρεσκάδας, απειθαρχία και ποδοσφαιρικές αλχημείες...Αφήστε που δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως μέχρι το τρίτο παιχνίδι η Αργεντινή θα έχει 6 βαθμούς...Ίσα ίσα που υποψιάζομαι πως ξανά θα πέσει όλως τυχαίως καμιά πιστολιά όπως συνέβη και το 94, ιδίως το 98 αλλά και το 2002...Ειδικά η παρουσία του άπειρου Ντιέγκο στον πάγκο της Αργεντινής σε συνδυασμό με όσα κατά κατά καιρούς έχει σούρει στους επαΐοντες (να αγιάσει το στόμα του...), θα παίξουν και αυτά το ρόλο τους...

Αυτά λοιπόν φίλοι μου σαν ένα πρώτο ορεκτικό του επερχόμενου Μουντιάλ, το οποίο θα μας απασχολήσει πολύ περισσότερο στο εγγύς μέλλον...

υγ1 Σε όσους βρίσκουν τη συγκυρία να κληρωθεί η Εθνική μας ξανά με Αργεντινή και Νιγηρία, ως ευκαιρία για αγωνιστική εκδίκηση έχω να πω τούτο...Πολλές φορές, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα...

υγ2 Συμφωνώ ότι ο Μαραντόνα δεν είναι κανονικός προπονητής...Αλλά ποιος δεν θα γούσταρε να δει τη σκηνή να κερδίζει την κούπα η Αργεντινή σε τελικό με τη Βραζιλία και ο Ντιέγκο να πανηγυρίζει και να κάνει χειρονομίες μπροστά στους εμβρόντητους Μπλάτερ και Πελέ...Ξέρω πως δεν πρόκειται να το επιτρέψουν ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο...Αλλά ποτέ δεν ξέρεις...

Η λαίλαπα των επικοινωνιακών τεχνασμάτων...

Πέρασαν ήδη 65 ημέρες από την ημέρα που τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας, πέρασαν στα χέρια της νέας κυβέρνησης και όλα πλέον μοιάζουν ιδανικά και τα προβλήματα λυμμένα...Sorry για την ειρωνεία, αλλά δεν αντέχω πια...Προσωπικά θεωρούσα την προηγούμενη κυβέρνηση ως τη χειρότερη που είχα βιώσει ποτέ, αλλά μου φαίνεται πως η τρέχουσα κάνει ότι μπορεί για να την ξεπεράσει... Φυσικά έχει αρκετό δρόμο να διανύσει, αλλά είναι στο σωστό δρόμο και αργά ή γρήγορα μάλλον θα τα καταφέρει...Δεν επιθυμώ να είμαι ούτε υπερβολικός ούτε άδικος, ενώ παράλληλα γνωρίζω πως είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διορθωθεί το απόλυτο μπάχαλο μέσα σε τόσες λίγες ημέρες, πόσω μάλλον να πραγματοποιηθούν τα υποσχόμενα θαύματα...Απλά περίμενα κάποια ενθαρρυντικά σημάδια, τα οποία προς το παρόν δε φαίνονται στον ορίζοντα...Αυτό που φαίνεται είναι μόνο επικοινωνιακά τεχνάσματα, τα οποία κάποιοi επιμένουν να τα θεωρούν σοβαρή πολιτική...

Αυτό που στην πράξη διαφοροποιεί τα δύο καθεστώτα είναι η επικοινωνιακή διαχείριση των γεγονότων με την απαραίτητη συνδρομή των μέσων ενημέρωσης..Αυτή η κυβέρνηση ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ποντάρει πάρα πολλά στην επικοινωνιακή διαχείρηση των γεγονότων και των καταστάσεων, με την απαραίτητη βοήθεια των δημοσιογράφων...Το συγκεκριμένο φαινόμενο μπορεί να το παρατηρήσει ο καθένας σε διάφορα περιστατικά στα οποία γινόμαστε μάρτυρες σε καθημερινή βάση...Περιστατικά τα οποία μας τα μαγειρεύουν και μας τα σερβίρουν, με τον πιο εύπεπτο τρόπο....Ας ψηλαφήσουμε λοιπόν κάποια γεγονότα για να διαπιστώσουμε μαζί του λόγου το αληθές....

Η διεθνής οικονομική θέση της χώρας...
Όλον αυτόν τον καιρό τα κανάλια και τα μέσα γενικότερα μας έχουν κατατρομοκρατήσει με το ενδεχόμενο ολικής χρεωκοπίας της χώρας...Πάντα πρώτη είδηση αποτελούν οι δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων που κράζουν την Ελλάδα για τις σπατάλες και τα ψέματα της...Το ωραίο έίναι ότι μας το παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μας κάνουν να πιστέψουμε πως υπεύθυνοι για την κατάντια αυτή είμαστε όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι...Παρακολουθείς ειδήσεις και αρχίζεις να αναρωτιέσαι που έφταιξες και τι δεν έκανες σωστά και οδήγησες αυτή τη χώρα στο απόλυτο τέλμα...Όσα χρόνια ζω έχω βαρεθεί να ακούω για πολιτικές λιτότητας, για πετσοκομμένες αυξήσεις και για τις θυσίες του λαού...Προσωπικά κατά πρώτο λόγο δεν ανέχομαι να μου μιλούν για κρίση και θυσίες, πολυεκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι που λειτουργούν σαν κοινά τσιράκια μεγαλοεπιχειρηματιών νταβατζήδων...Πέρα από αυτό, για την κατάντια της χώρας φταίνε οι πολιτικοί και μόνον αυτοί...Διότι αυτοί κάνουν σπατάλες, αυτοί καθιέρωσαν τη μίζα και τα φακελάκια, αυτοί προσλάμβαναν ημέτερους προς άγρα ψήφων, αυτοί έβαλαν το χέρι στα ασφαλιστικά ταμεία, αυτοί είναι διεφθαρμένοι, αυτοί ζουν εις βάρος του ελληνικού λαού, αυτοί μας εκμεταλλεύονται...Αυτοί και μόνο αυτοί, μαζί φυσικά με τα διορισμένα κρατικοδίαιατα κομματόσκυλα τους...Όσα στημένα ρεπορτάζ και να μας δείξουν και όσα βάρη και να μας φορτώσουν ακόμα, η πραγματικότητα είναι μια, καθαρή και κρυστάλλινη...Όλα τα άλλα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες, για να μην πω κάτι βαρύτερο...

Η πράσινη ανάπτυξη...
Η παρούσα κυβέρνηση ανέβηκε στην εξουσία με το μανδύα της πράσινης ανάπτυξης...Προεκλογικά η φράση 'πράσινη ανάπτυξη' αποτελούσε το απόλυτο must και η πλύση εγκεφάλου ήταν τέτοια που φτάσαμε στο σημείο να πιστέψουμε πως μετά τις εκλογές, η Αθήνα π.χ. θα γίνει ένα απέραντο πάρκο και όλοι θα κυκλοφορούμε με ποδήλατα...Τέτοια ήταν η πλύση εγκεφάλου...Βέβαια το πράσινο ενδιαφέρον εξαντλήθηκε σε δύο πράγματα μετεκλογικά...Πρώτα μας τα ζάλισαν με την αντισυμβατική νέα υπουργό περιβάλλοντος που θα τα αλλάξει όλα...(παρεπιμπτόντως όποιος παρακολουθεί ιδίως κυριακάτικο τύπο και όχι μόνο. καταλαβαίνει τα χτυπήματα των νταβατζήδων προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, αφού εκεί διακυβεύονται πολλά δημόσια έργα...). Τελικά η πράσινη στροφή είχε εφαρμογή ως τώρα μόνο, στη μεγάλη κλοπή που υφίστανται ο ελληνικός λαός στην περίπτωση των τελών κυκλοφορίας...Των λεγόμενων πράσινων τελών κυκλοφορίας..Η συντριπτική πλειοψηφία φαντάζομαι έχετε ήδη υποστεί τη ληστρική επιδρομή...Με το μανδύα της προστασίας του περιβάλλοντος, οι ιθύνοντες προέβησαν σε τεράστιες αυξήσεις τιμών στα τέλη, τιμωρώντας στην ουσία όλους αυτούς που έχουν στην κατοχή τους παλιά αυτοκίνητα και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα αλλάξουν...Δεν το χωράει το μυαλό μου, πως π.χ. μια Lexus που κοστίζει πολλά εκατομμύρια πληρώνει λιγότερα τέλη από ένα σαραβαλάκι της προηγούμενης δεκαετίας...Η μια καινούρια Cayenne να πληρώνει λιγότερα από ένα μικρό αυτοκίνητο παλιότερης κυκλοφορίας...Και μη μου πείτε πως όλα αυτά γίνονται για την προστασία του περιβάλλοντος, διότι αυτά τα λέει η στρατιά των ψευτών...Αν οι κύριοι κυβερνώντες ενδιαφέρονταν πραγματικά για το περιβάλλον θα βελτίωναν τα μέσα μεταφοράς,θα έβρισκαν λύση με την απόσυρση αυτοκινήτων, θα ενοχλούνταν από τους τόνους σκουπιδιών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, θα προχωρούσαν σε αποκέντρωση, τελοσπάντων θα μπορούσαν να σκεφτούν ένα σωρό πράγματα...Ενδιαφέρονται όμως μόνο για τη λεζάντα τους, για φοροεισπρακτικά μέτρα, για την ευημερία των υψηλών στρωμάτων και για την κουτάλα με τα ζουμιά για να θυμηθώ ένα παλιό άσμα..

Η αστυνομία...
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις της χώρας έγιναν πορείες και διαδηλώσεις...Δεν επιθυμώ να σχολιάσω τα γεγονότα...Ούτε θέλω να κρίνω τη συμπεριφορά της αστυνομίας πέρυσι και φέτος...Απλά γεγονότα θα παραθέσω...Πέρυσι έγιναν σοβαρές καταστροφές και τα κανάλια τις παρουσίασαν σαν ακόμη μεγαλύτερες με απευθείας μεταδόσεις, συνδέσεις και δραματικές περιγραφές..Φέτος έγιναν σαφώς λιγότερα, αλλά τα κανάλια δεν ανέφεραν σχεδόν τίποτα...Πέρυσι, στιγματίζονταν όλα τα περιστατικά της αστυνομικής βίας σε αντίθεση με φέτος που έγιναν βελούδινες συλλήψεις...Να το ξεκαθαρίσω...δεν ισχυρίζομαι ότι το περυσινό χάλι έχει καμία σχέση με τα φετινά...Αυτό που θέλω να πω, ότι σήμερα όλοι θεωρούν πως πιο χρήσιμο για έναν κυβερνητικό παράγοντα ακόμα και από το να επιτελέσει σωστά και άρτια το καθήκον του, είναι το πως θα παρουσιάσουν τα μέσα τις ενέργειες τους...Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι και εκεί ακριβώς βρίσκεται και η κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας...Για μένα η αστυνομική βία και η άσχημη συμπεριφορά είναι κατακριτέα πάντα όποιο κυβερνητικό υπόβαθρο να ύπάρχει από πίσω, ενώ απόλυτα κατακριτέες είναι και οι απρόκλητες επιθέσεις σε απλούς αστυνομικούς που προσπαθούν με συνείδηση να κάνουν τη δουλειά τους...(ναι πιστεύω πως υπάρχουν και τέτοιοι...) Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα...Χωρίς ούτε επικοινωνιακά ψέματα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες και χωρίς κομματικά περιτυλίγματα...

Αυτά είχα να πω σε γενικές γραμμές...Αξίζει στο σημείο αυτό να συμπληρώσω πως η φράση του Γιωργάκη, ότι 'εμείς δε χρωστάμε σε κανένα', μπαίνει στο ίδιο επίπεδο με τη δήλωση Κωστάκη ότι θα περιορίσει τους νταβατζήδες...Το ίδιο γραφικές μου φαίνονται και οι δύο...Και η γραφικότητα τους μεγαλώνει ακόμα περισσότερο σαν αναλογίζομαι πως όλες οι πολιτικές και οι απόψεις των κομμάτων στηρίζονται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, σε φίλια μέσα, σε υπόγειες συμμαχίες με εκδοτικά συγκροτήματα...Κύριοι, στις ανίερες συμμαχίες σας με τα μέσα εμείς θα είμαστε πάντα απέναντι...Διότι το γεγονός ότι οι επικοινωνιακές τακτικές και η στοχευμένη, λογοκριμένη και φιλτραρισμένη πληροφόρηση είναι εργαλεία όλων των νεόκοπων πολιτικών δε σημαίνει ότι άποτελούν και δημοκρατικές πρακτικές...Το αντίθετο θα έλεγα...

υγ1 Η τακτική του να κάνουν το άσπρο μαύρο είναι χαρακτηριστικό όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, καθένα από τα οποία χρησιμοποιεί τα δικά του μέσα για να επιτύχει τους στόχους του...

υγ2 Όλα τα παραπάνω δεν αφορούν αποκλειστικά τη νέα κυβέρνηση...Και η τωρινή αξιωματική αντιπολίτευση τα ίδια σκ....χάλια είναι...Γεμάτη lifestyle ιστορίες, φρούδες υποσχέσεις,κελεύσματα για δήθεν ενότητα, δεσμεύσεις για αλλαγή και άλλες τέτοιου είδους επικοινωνιακές πρακτικές...

υγ3 Με την αριστερά θα ασχοληθώ όταν σοβαρευτεί κάποτε και θα πει συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα πράγματα...

υγ4 Πάντως να ξέρετε πως τα επικοινωνιακά δημιουργήματα αργά ή γρήγορα καταπέφτουν και διαλύονται τόσο γρήγορα όσο γρήγορα και ξαφνικά ανέβηκαν...Στην ακροδεξιά αναφέρομαι για όποιον δεν έκανε τον κατάλληλο συνειρμό...

υγ5 Επειδή ο φτωχός συγγενής είναι πάντα μέσα στην επικαιρότητα και επειδή έχει και νεανικό και παιδικό κοινό (τι λέω Θεέ μου..) σήμερα θα ανεβάσω ένα βίντεο παρωδία ενός πολύ επίκαιρου και πολυπαιγμένου παιδικού τραγουδιού που περιέχει τις οδηγίες του καλού βουλευτή...Πως θα πρέπει να αντιδρά, τι θα πρέπει να προσέχει, που θα πρέπει να στρέφεται και τι θα πρέπει να τον απασχολεί...Αφιερωμένο σε όλους τους βουλευτές και τα κρατικά στελέχη τρέχοντα, πρώην και wannabe! Ακούστε λοιπόν την παράφραση του δημοφιλούς gummy bear και κάντέ άφοβα τους συνειρμούς, ακούγοντας τους σκληρούς μα πέρα ως πέρα αληθινούς στίχους...Και μην περιορίζετε τη σκέψη σας επειδή το συμπαθές αρκουδάκι είναι πράσινο...Ανα πάσα στιγμή γίνεται μπλε, αλλά και άλλα χρώματα...

Ένας πραγματικός ασυμβίβαστος...

Σαν σήμερα, πριν από 19 ακριβώς χρόνια, άφησε το μάταιο τούτο κόσμο μια και καλή, ένας από τους μεγαλύτερους ροκ καλλιτέχνες που γέννησε αυτή η χώρα...Για την ακρίβεια ο μεγαλύτερος, χωρίς καμία αμφισβήτηση...Ήταν 6 Δεκεμβρίου του 1990, όταν έπεσε για τελευταία φορά η αυλαία για τον Παύλο Σιδηρόπουλο...Έναν άνθρωπο, που κατ' εμέ ήταν ο μοναδικός σε αυτή τη χώρα, που μπορεί να θεωρηθεί ως ροκ σταρ και που αποτέλεσε προπομπό για όλους τους μετέπειτα εκπροσώπους του συγκεκριμένου στυλ μουσικής, ενώ κύριο χαρακτηριστικό της όλης πορείας του υπήρξε το γεγονός πως ήταν πραγματικά ασυμβίβαστος..

Σκοπός της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν είναι η στείρα παράθεση βιογραφικών στοιχείων για τη ζωή και τη μουσική πορεία του Παύλου...Πολλοί πιθανώς από εσάς να τα γνωρίζετε, ενώ για τους υπόλοιπους αρκεί μια ολιγόλεπτη αναζήτηση στο διαδίκτυο και θα μπορέσουν να διαβάσουν πάρα πολλά...Απλά επειδή προσωπικά, εμβάθυνα στη μουσική του όντας μεγάλος και ανακάλυψα το μεγαλείο της σχετικά αργά, θα επικεντρωθώ σε κάποιες σκόρπιες σκέψεις που μου γεννιούνται στο μυαλό...Ξέρετε πολλές φορές το να γνωρίζεις πράγματα μεγάλος είναι καλύτερο από το να τα γνωρίζεις όταν είσαι π. χ. έφηβος...Διότι όταν είσαι μεγάλος είσαι σε θέση να εμβαθύνεις περισσότερο, να αποκτήσεις κριτική διάθεση, να συγκρίνεις και να αντιληφθείς την πραγματική αξία κάποιων πραγμάτων...

Ο Παύλος έχω την αίσθηση πως ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή, την οποία ζούσε και για αυτόν ακριβώς το λόγο, ελάχιστοι ήταν αυτοί που μπορούσαν να τον καταλάβουν κανονικά...Αναφέρομαι αρχικά μουσικά, από τη στιγμή που πολλά κομμάτια του, έλαβαν την αναγνώριση που τους άρμοζε, μετά από το θάνατο του. Οι δυνατοί ήχοι, οι παράξενες μελωδίες αλλά κυρίως οι δυνατοί, σκληροί και γεμάτοι νόημα στίχοι των τραγουδιών του ήταν δύσκολο να γίνουν κατανοητοί στην Ελλάδα εκείνης της εποχής...Για την ακρίβεια, θεωρώ πως με τον Παύλο ισχύει σε απόλυτο βαθμό το "πολλοί τον άκουσαν, μα λίγοι τον κατάλαβαν"...Καθώς ο ίδιος δε δίστασε να αναφερθεί με τα τραγούδια του σε θέματα που εκείνη την εποχή η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη να τα ακούσει...Ναρκωτικά, πολιτική κατάντια,οργή και απέχθεια για τη γενικότερη κατάσταση και αυτούς που την εκπροσωπούσαν,σκληρή κριτική για την αριστερή υποκρισία, αδιέξοδοι έρωτες και άλλα, ήταν κάποια από τα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο Παύλος, όμως η ελληνική κοινωνία δεν ήταν ώριμη να τα αφουγκραστεί..Θέματα που αποτελούσαν ταμπού και κανείς δεν τολμούσε να αναφερθεί σε αυτά...Το γεγονός ότι λογοκρίθηκαν τραγούδια του, τη δεκαετία του 1980 αποδεικνύει το προφανές...Φυσικά αν ρωτάτε για την άποψη μου, θα σας πω πως τα θέματα τα οποία πραγματεύτηκε ο Παύλος, είναι ακόμη και σήμερα φοβερά επίκαιρα και παρόλα αυτά ξανά η σύγχρονη κοινωνία εθελοτυφλεί και δεν ασχολείται μαζί τους...Και αυτό αποδεικνύει πόσο μπροστά ήταν ο Παύλος...Ακόμα και η απαισιοδοξία που απορρέει από πολλά από τα τραγούδια του, αποδείχτηκε με τα χρόνια πως ήταν απόλυτα σωστή...

Συζητούσα, τις προάλλες σε μια παρέα από όχι πολύ κοντινούς μου ανθρώπους (εννοώ δηλαδή με ανθρώπους που δε γνωρίζω τις απόψεις τους...) για τον Παύλο...Μάλιστα κάποιος που την εποχή πού έφυγε ο Παύλος ήταν περίπου 30 χρονών, μου είπε πως τα μέσα της εποχής δεν τολμούσαν να γράψουν ότι ο Παύλος έφυγε λόγω των ναρκωτικών...Ήταν ένα θέμα ταμπού για την εποχή εκείνη...Τι κι αν ο ίδιος με το τραγούδι του με τίτλο 'Η' και όχι μόνο για αυτό, διαπραγματεύεται το όλο θέμα και το τοποθετεί στην πραγματική του βάση, μιλώντας για τον εαυτό του, την πάλη του, την εναλλαγή των συναισθημάτων του, την ψεύτικη αίσθηση που έχουν κάποιοι ότι ελέγχουν την όλη κατάσταση, και το πως μια στιγμή μπορεί να στιγματίσει και να τερματίσει μια ολόκληρη ζωή...Αυτό το τραγούδι λογοκρίθηκε, ενώ στην πραγματικότητα θα μπορούσε κανείς να πει πως έχει ακόμα και εκπαιδευτικό χαρακτήρα...Μάλιστα δε δίστασε να χαρακτηρίσει τον εαυτό του σαν κουλό με χρυσαφένια πένα και να αστειευτεί με το πρόβλημα του...Πέρα από όλα αυτά, το μόνο βέβαιο είναι πως ο Παύλος δεν ήταν ένας απλός ναρκομανής, όπως επίσης μου ανέφεραν...Ήταν ένας αντικομφορμιστής σίγουρα, με πάθη, με λάθη, αλλά με μεγαλείο ψυχής, και με πηγαίο ταλέντο...Και στο κάτω κάτω κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ξοδέψει τη ζωή του όπως επιθυμεί, με την ιστορία να έρχεται και να κρίνει αργότερα...

Πολλές φορές, κάθομαι και σκέφτομαι τι θα γινόταν, αν η ιστορία γραφόταν με άλλο τρόπο ακολουθώντας διαφορετικό σενάριο...Το κάνω πολύ συχνά, θα προσπαθήσω να το πράξω και τώρα...Ξεκαθαρίζω πως τα συμπεράσματα είναι προσωπικά, υποκειμενικά και ενδεχομένως και αυθαίρετα...Τι θα γινόταν λοιπόν σήμερα, αν ζούσε ο Παύλος και δεν έφευγε από κοντά μας τόσο νωρίς, ή τουλάχιστον αν μπορούσε να γυρίσει έστω και για λίγο...Κατ' αρχάς θα ανακάλυπτε και θα ξαφνιαζόταν ακόμα και αυτός, για το πόσους φίλους έχει...Μπορεί εκείνη την εποχή να ήταν αποκομμένος και μοναχικός πρίγκηπας, όμως μετά το θάνατο του, είναι πάρα πολλοί αυτοί που ισχυρίζονται πως υπήρξαν καλοί του φίλοι...Βλέπετε είμαστε πλέον στην εποχή που πολλοί κάνουν ακόμη και καριέρα και κερδίζουν πράγματα και χρήματα, λέγοντας πως είναι φίλοι του πρίγκηπα...Πιστεύω πως και ο ίδιος ο Παύλος θα παραξενευόταν με όλη αυτή την κατάσταση...

Όπως είναι επίσης βέβαιο, πως ο Παύλος θα παραξενευόταν όταν θα ανακάλυπτε πως τα τραγούδια που άφησε ως παρακαταθήκη του, επανεκτελέστηκαν και κακοποιήθηκαν..Από τη στιγμή που έφυγε, οι δίσκοι του που κυκλοφόρησαν είναι περισσότεροι από όσους κυκλοφόρησαν όσο βρισκόταν στη ζωή...Πολλοί ανύπαρκτοι και ατάλαντοι υποτιθέμενοι τραγουδιστές εκτέλεσαν τα τραγούδια του χωρίς οίκτο...Αρκετές δισκογραφικές εταιρείες αποκόμισαν πολλά κέρδη μετά το θάνατο του Παύλου επανεκδίδοντας πολλά από τα τραγούδια του σε αυτούσιους δίσκους και συλλογές, ποντάροντας στην αγάπη του κόσμου για τον πρίγκιπα...Αυτό λέγεται στυγνή εμπορευματοποίηση, κύριοι, τη στιγμή που την πνευματική ιδιοκτησία κάποιου, την εμπορεύεστε για να αποκομίσετε κέρδη, χωρίς καμία έγκριση...Όπως στυγνή εμπορευματοποίηση είναι το να πωλούνται τα τραγούδια του Παύλου μαζί με κυριακάτικες εφημερίδες (παλιότερα, αλλά και τώρα..) στο μεγάλο αυτό σουπερμάρκετ των εφημερίδων, πλάι σε τσόντες, περιοδικά μαγειρικής, lifestyle έντυπα, ψεύτικες και τρομοκρατικές ειδήσεις, αγιογραφίες κάποιων μηδενικών, αλλά και ελάχιστες σοβαρές απόψεις...Όλα αυτά μαζί συνυπάρχουν σε κάθε κυριακάτικη εφημερίδα (αλλά και καθημερινή) και μέσα σε αυτόν το βόθρο πωλούνται και τα τραγούδια του Παύλου...

Αλλά και ο ίδιος ο Παύλος, με την όλη σημερινή κατάσταση, αν ζούσε πιθανώς να είχε και ο ίδιος συμβιβαστεί, τουλάχιστον αν κρίνουμε από τη γενικότερη πορεία και συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων που ξεκίνησαν μαζί του και σήμερα απέχουν πάρα πολύ από τα αρχικά τους εφαλτήρια...Από το να ζει ο Παύλος και να δίνει συναυλίες στο μέγαρο, από το να είναι κριτής σε φτηνά μουσικά reality, από το να κάνει πάρτι γενεθλίων και μέσα από την τούρτα να εμφανίζονται κοπελίτσες, από το να εμφανίζεται σε δήθεν μουσικές σκηνές με τραπέζια, μετρ, μπράβους και 200 Ευρώ το μπουκάλι που δε διαφέρουν σε τίποτα από τα κοινά μπουζουκομάγαζα, από τα τραγουδά τα ίδια και τα ίδια 30 χρόνια τώρα, από το να είναι ένας ακόμη πολυεκατομμυριούχος αριστερός με δεξιά τσέπη, τότε είναι 100% καλύτερο να τον θυμόμαστε σαν μια φωτεινή ανάμνηση...Ίσως για αυτό και ο ίδιος να έφυγε νωρίς...Άλλωστε εδώ δεν άντεχε ο ίδιος την κατάσταση της δεκαετίας του 80, πιστεύετε πως θα άντεχε σήμερα που η κατάσταση είναι πολλές φορές χειρότερη; Για αυτό και παραιτήθηκε από αυτόν τον σάπιο κόσμο, παραμένοντας ασυμβίβαστος μια για πάντα...

Με αφορμή την επέτειο αυτή, καλό είναι κάνουμε τέτοιου είδους σκέψεις...Σκέψεις που πολλές φορές μέσα στην υπερβολή και την παράνοια τους, μπορούν να σε βοηθήσουν να προβείς σε αυθόρμητες και εξαιρετικά χρήσιμες συγκρίσεις και διαπιστώσεις, να εκτιμήσεις κάποια πράγματα διαφορετικά και να κατανοήσεις πολλά από τα ψέματα που υπάρχουν γύρω σου...Ας είναι...Ο Παύλος θα παραμένει για πάντα μεγάλος και θα μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, όσο και να τον ξεπουλούν ασύστολα...Και όσο θα γίνεται αυτό, τόσο θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και οι φίλοι του...Τι να πω...Είμαι βέβαιος πως ο ίδιος τα βλέπει από ψηλά όλα αυτά...

υγ1 Δεν έχει νόημα να πω ποιο κατά την άποψη μου είναι το καλύτερο τραγούδι του πρίγκηπα...Όλα αυτά αποτελούν προσωπικές απόψεις και γούστα του καθενός...Άλλωστε είναι τόσα πολλά τα εξαιρετικά του κομμάτια που αν προσπαθήσει κανείς να επιλέξει θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση...Εγώ θα ανεβάσω ένα κομμάτι που μου αρέσει υπερβολικά...Άλλωστε τους στίχους του, τους βλέπετε σε μόνιμη βάση στη δεξιά στήλη του blog αυτού...Είναι εξαιρετικό και μιλάει για όλους αυτούς τους φιλήσυχους ανθρώπους που ψάχνουν κάτι να δημιουργήσουν σε αυτή τη ζωή χωρίς να ενοχλούν κανέναν αλλά πάντα κάτι τυχαίνει και όλα πάνε στραβά...Και στο τέλος απογοητεύονται και αρχίζουν να πιστεύουν πως το πρόβλημα βρίσκεται στους ίδιους...Το κομμάτι τιτλοφορείται 'απογοήτευση' και αποτελεί μια από τις πολλές εξαιρετικές στιγμές του πρίγκιπα...Από τα πιο παλιά του τραγούδια αλλά από τα καλύτερα κατά την ταπεινή μου άποψη...Απολαύστε το και αναλογιστείτε και εσείς το μεγαλείο του ανδρός και την σκληρή αλήθεια...

Το πυροβολικό...το πυροβολικό...

Φθάσαμε αισίως στις 4 Δεκεμβρίου αγαπητοί μου φίλοι και δίχως άλλο, η σημερινή ημέρα είναι πολύ σημαντική. Της αγίας Βαρβάρας σήμερα και όποιος έχει υπηρετήσει τη θητεία του στο τιμημένο σώμα του Πυροβολικού, κάθε χρόνο τέτοια ημέρα θυμάται...Σκοπίμως χρησιμοποιώ τη λέξη υπηρετήσει, διότι αυτή μπορεί να προσδώσει το πραγματικό νόημα κυριολεκτικά και μεταφορικά...Τελοσπάντων, όσα χρόνια και να περάσουν οι μνήμες θα παραμένουν νωπές και τα περιστατικά θα πηγαινοέρχονται στο μυαλό σαν σκηνές από κινηματογραφική ταινία...Τι είδους ταινία; Φυσικά κωμωδία, τι άλλο θα μπορούσε να ήταν; Με πρωταγωνιστές τον αρχηγό στοιχείου, το γεμιστή, το σκοπευτή, τα λοιπά μέλη του στοιχείου και πολλούς μα πάρα πολλούς καραβανάδες...

Ήμουν στρατιώτης περίπου 10 ημερών στο κέντρο εκπαίδευσης της Θήβας, σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια όταν γιόρταζε η προστάτιδα του σώματος...Από τη γιορτή θυμάμαι ελάχιστα πράγματα αλλά μη φανταστείτε πως υπήρχε κάποιο σοβαρό τελετουργικό..Απλά αν θυμάμαι μας κέρασαν κονιάκ λόγω ενός εθίμου και τίποτα περισσότερο...Αυτό όμως που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι οι προετοιμασίες που προηγήθηκαν της γιορτής...Προσωπικά, δεν μετείχα στις πρόβες για την παρέλαση της ορκωμοσίας λόγω ενός πόνου στο πόδι και αυτό σήμαινε πως μαζί με καμιά δεκαπενταριά ομοιοπαθείς, κάναμε τόσες αγγαρείες όσες δε μπορεί να χωρέσει το μυαλό ενός νοήμονος ανθρώπου...Περιμέναμε και την επίσκεψη πολιτικών, προεκλογική περίοδος γαρ, και για αυτό έπρεπε να ήταν τα πάντα στην εντέλεια...Είχαμε και την ατυχία να ανήκουμε στην πρώτη μοίρα (όποιος ξέρει από το στρατόπεδο, ξέρει πως μιλάμε για το πιο κεντρικό κτίριο, ενώ μόλις είχαν τελειώσει και κάποια έργα και υπήρχαν μπάζα...), πράγμα το οποίο σήμαινε πως υπήρχε πολύ δουλειά...Επί μια εβδομάδα, δουλεύαμε σαν εργάτες...Με σκούπες σκουπίσαμε όλη την κεντρική πλατεία της ορκωμοσίας, αλλά και το δρόμο που οδηγεί στην κεντρική είσοδο...Μιλάμε σκουπίζαμε τις πευκοβελόνες με ψάθινες σκούπες και δεν ξέραμε αν θα πρέπει να κλάψουμε ή να γελάσουμε...Σε ένα μικρό ξέφωτο πίσω από το κτίριο της μοίρας, βρισκόταν ένας σωρός από πέτρες και μπάζα...Ναι πέτρες και για την ακρίβεια κοτρόνες..Δεν ξέρω από που είχαν προκύψει...Αυτό που ξέρω είναι πως μια ολόκληρη ημέρα κουβαλούσαμε πέτρες λες και ήμασταν στην εξορία, για να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά η λογική του παραλόγου του στρατού...Το πιο γραφικό όμως από όλα δεν σας το έχω πει ακόμα...Δίπλα στο κτίριο, υπήρχε μια σειρά από δάφνες, οι οποίοι είχαν ίχνη σοβά από τον παρακείμενο τοίχο...Μιλώ για την πίσω πλευρά...Μας έδωσαν λοιπόν άσπρα σώβρακα Minerva (της υπηρεσίας...) και azax και περνούσαμε και καθαρίζαμε όλα τα φύλλα, λες και η αγία Βαρβάρα θα κατέβαινε κάτω και θα έκανε επιθεώρηση να δει αν είχαν μετακινηθεί οι πέτρες και τα μπάζα και είχαν καθαριστεί τα φύλλα...Αλλά να σας πω και κάτι άλλο; Δεν με πείραζε η ατέλειωτη αγγαρεία...Αυτό που με πείραζε ήταν ο επιλοχίας που έχει επιφορτιστεί με το δύσκολο και κοπιαστικό έργο να μας δίνει προσταγές και να φωνάζει...Επιλοχίας από πενταετές πρόγραμμα, τότε περίπου 40 χρονών, από τη Μυτιλήνη με περίεργη προφορά και χαρακτήρα για κλοτσιές και γροθιές...Θυμάμαι ακόμα το όνομα του...Ακόμα και τώρα που έχουν περάσει κάποια χρόνια, είμαι 100% βέβαιος πως αν τον δω στο δρόμο θα τον γνωρίσω...Και θα τον βρίσω, παίρνοντας τη ρεβάνς έστω και ετεροχρονισμένα..Ποιος ξέρει άραγε που βρίσκεται σήμερα ο κύριος και ποιους καταδυναστεύει πουλώντας φωνή και ανωτερότητα; Το μόνο βέβαιο είναι πως ακόμα επιλοχίας θα είναι και θα μετρά μια ζωή και σήμερα...Και επίσης κάτι ακόμα βέβαιο, είναι πως χάρη στον τύπο αυτό κατόρθωσα να κατανοήσω από που πήρε την ονομασία το σώμα του πυροβολικού...Από κάτι τέτοιους πυροβολημένους...

Στο κέντρο εκπαίδευσης δεν μπήκε κανείς στον κόπο να μας εξηγήσει τουλάχιστον για ποιο λόγο η Αγία Βαρβάρα είναι η προστάτιδα του πυροβολικού...Πηγαίνοντας όμως στην μονάδα στον Έβρο, αυτό το κενό καλύφθηκε και με το παραπάνω...Εκεί όχι μόνο μας εξήγησαν τα πάντα, αλλά συχνά πυκνά μας ρωτούσαν στις επιθεωρήσεις εν είδει τεστ και η ελλιπής απάντηση επέφερε καμπάνα...Άλλωστε το ίδιο το σήμα της μονάδας απεικόνιζε τη μορφή της Αγίας Βαρβάρας πάνω του, ενώ όλα τα πυροβόλα (ακόμα και τα καινούρια) είχαν στο πλάι μια ανάγλυφη εικόνα της...Μάλιστα κάθε Παρασκευή που είχαμε συντήρηση, ο καθαρισμός και το γυάλισμα των εικόνων ήταν πρωτεύον καθήκον και ο αρχηγός κάθε στοιχείου το επέβλεπε προσωπικά...Δεν σας κρύβω ότι πάντα μου φαινόταν οξύμωρη η συνύπαρξη μιας εικόνας με ένα φονικό όπλο...Διότι όσο και να βοήθησαν τους αμυντικούς πολέμους των Ελλήνων για την απελευθέρωση, δεν μπορώ να μπω στη λογική του σκοτώνω με το σταυρό στο χέρι...Διότι το ότι σκοτώνω είναι βέβαιο και το ότι γίνομαι μια από τα ίδια με τους μουσουλμάνους που κοροιδεύω, είναι επίσης βέβαιο...Ας μην λησμονούμε όταν γίνεται μια βολή πυροβολικού,τότε σε μια απόσταση περί τα 30 χιλιόμετρα από το χώρο βολής, μια αρκετά μεγάλη επιφάνεια καταστρέφεται από προσώπου γης...Και ακόμη περισσότερο σήμερα, που η πρακτική αξία τέτοιων υπερόπλων είναι μηδαμινή, θεωρώ πως όλοι πρέπει να μπούμε σε σκέψεις...

Με αφορμή όλα αυτά, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφέρω για μια ακόμη φορά την ακόλουθη σκέψη...Έχοντας ξεπεράσει τον κίνδυνο να γίνω γραφικός (από τη στιγμή που πιθανώς έχω γίνει προ πολλού...), ξαναλέω και δε θα βαριέμαι να το λέω...Σήμερα είναι απειροελάχιστες οι πιθανότητες να γίνει πόλεμος σώμα με σώμα ή με πυροβολικό...Άλλωστε ο πραγματικός εχθρός βρίσκεται πλέον εντός των πυλών και μας έχει ήδη κατακτήσει με ύπουλα μέσα χωρίς να το πάρουμε είδηση...Μας έχει υποδουλώσει τη σκέψη και τη συνείδηση, με τη βοήθεια της κατευθυνόμενης πληροφόρησης, της χειραγώγησης και των εσφαλμένων προτύπων...Σε αυτά τα θέματα, μακάρι να μας βοηθήσει όχι μόνο η αγία Βαρβάρα αλλά όλοι οι άγιοι...Και ας αφήσει τα πυροβόλα να βουλώσουν και να σκουριάσουν...

υγ1 Και πυρομαχικά και πυρομαχικά

και πυρομαχικά φέρτε μου βρε παιδιά...

να τα βά.. να τα βάλω στο κανόνι...

να τα κά.. να τα κάνω όλα σκόνη...

(Απόσπασμα από το εμβατήριο του πυροβολικού)

υγ2 Το μότο του σώματος είναι το ισχύς δια της γνώσεως...Τώρα αν εγώ το πω ισχύς δια της γραφικότητας θα με πείτε κακεντρεχή;

υγ3 Αυτά προς το παρόν...Εν καιρώ και τα υπόλοιπα...

Η "κακοποίηση και εκτέλεση" της πριγκιπέσας...

Στους κόλπους του ελληνικού τραγουδιού εδώ και χρόνια, υποβόσκει μια διαμάχη ανάμεσα στους έντεχνους καλλιτέχνες και τους λαϊκούς ή εμπορικούς...Μια διαμάχη που ωθεί αρκετές φορές κάποιους εκατέρωθεν σε ακραίες απόψεις και δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα και ανεβάζουν τους τόνους, με προφανή οικονομικά κίνητρα...Από τη μία υπάρχουν οι μεν οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό και το είδος που υπηρετούν ως ποιοτικό και καλλιτεχνικό, τη στιγμή που οι θιασώτες της απέναντι όχθης αισθάνονται πως εκπροσωπούν τη λαϊκή φύση του ελληνικού τραγουδιού... Τη διαμάχη αυτή τη συντηρούν επίσης τα μουσικά ραδιόφωνα, κάποια εκ των οποίων θεωρούν τον εαυτό τους ως οιονεί ποιοτικό και έντεχνο και κάποια άλλα συντάσσονται στην απέναντι όχθη...Με την ευχή και την απαίτηση όλα τα ραδιόφωνα ένθεν κακείθεν, να πάψουν να συντηρούν τη χούντα της playlist σε όλα τα τραγούδια και να αφήσουν τα υπόλοιπα κατά μέρος, προχωρούμε στο παρασύνθημα...

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μια προσπάθεια των εμπορικών και λαϊκών τραγουδιστών να μπουν στα χωράφια του έντεχνου, νιώθοντας πιθανώς με αυτόν τον τρόπο πως ανεβάζουν τις μετοχές και το επίπεδο τους. Τρανό παράδειγμα ο Αντώνης Ρέμος, ο οποίος σιγά σιγά από κάποιους θεωρείται ποιοτικός...Το ίδιο και η Πέγκυ Ζήνα, η οποία κάνει φιλότιμες προσπάθειες να γίνει ποιοτική με την απαραίτητη συνδρομή...Αλλά κλασσικότερο παράδειγμα είναι ο Βασίλης Καρράς, ο οποίος με την απόφαση του να εκτελέσει (!!!) την πριγκιπέσα του Σωκράτη Μάλαμα άνοιξε νέους δρόμους...Τουλάχιστον όμως ο Καρράς, δεν προφασίζεται τον ποιοτικό, αλλά κάνει διάφορα πειράματα...Και όσοι ξινίζουν τα μούτρα ακούγοντας την πριγκιπέσα αλά λαϊκά, ας αναλογιστούν δύο πράγματα...Πρώτον, ότι λογικά ο ίδιος ο Σωκράτης έδωσε τη συγκατάθεση του για την επανεκτέλεση (αν και εδώ που τα λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις οι εταιρείες αποφασίζουν και η γνώμη του καλλιτέχνη περισσεύει...) και δεύτερον ότι ο ίδιος ο Βασίλης Καρράς κάποτε συμμετείχε σε δίσκο των Πυξ-Λαξ με το ανεπανάληπτο "άστη να λέει"...

Κατά την προσωπική μου άποψη, στη μουσική δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, ή τουλάχιστον αν υπάρχουν είναι εντελώς δυσδιάκριτες τις οποίες μπορούν να διακρίνουν μόνο οι ειδήμονες του χώρου...Για όλους τους υπόλοιπους, που δεν έχουν μουσικό αυτί και μουσική παιδεία, που δεν έχουν ιδέα από μουσικές νότες, πεντάγραμμο και παρτιτούρες, απλά και μόνο γουστάρουν να ακούν ελληνική μουσική, η επιλογή του είδους είναι θέμα στιγμής και διάθεσης. Αν εξαιρέσουμε κάποιους υποτιθέμενους καλλιτέχνες της μιας εβδομάδας και τραγουδίστριες από φωνή κορμάρα, όλα τα υπόλοιπα είδη είναι ανεκτά και το άκουσμα τους εξαρτάται από την ώρα της ημέρας και την ψυχολογική διάσταση. Η απουσία διαχωριστικών γραμμών αποδεικνύεται και από το γεγονός πως υπάρχουν πολλοί ροκάδες ή έντεχνοι που έχουν ερμηνεύσει με συγκλονιστικό τρόπο μεγάλα κλασσικά λαϊκά άσματα, την ίδια στιγμή που λαϊκοί τραγουδιστές τόλμησαν να ροκάρουν και κολύμπησαν στα βαθιά...Και μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε πως τέτοια άλματα, τα επιχείρησαν μόνο λαϊκοί τραγουδιστές που επιχείρησαν να τραγουδήσουν έντεχνο, διότι πολλοί από την άλλη όχθη έκαναν το αντίθετο...Και δε μιλώ π. χ. για το Νταλάρα που έχει τραγουδήσει και εκτελέσει (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) όλα τα είδη που υπάρχουν και ακόμη περισσότερο...Μιλώ π. χ. για τον εξαιρετικά ταλαντούχο Μάνο Ξυδού, που εκτός από το 'άστη να λέει' έχει γράψει το φανταστικό 'θέλω τα μάτια της να τα ξεχάσω'...Αλλά και για το μεγάλο ποιητή Μάνο Ελευθερίου, ο οποίος έγραψε τους στίχους της καινούριας επιτυχίας της Πέγκυς Ζήνα με τίτλο 'αναθεώρησα', αλλά και το 'έχω πρόβλημα υγείας' που είπε κάποτε σε μια εκδήλωση ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ηλίας Ψινάκης...Μετά από όλα αυτά, είναι ανούσιο και ανώφελο να μιλάμε για τεράστιες διαφορές ανάμεσα σε έντεχνο και λαϊκό τραγούδι...Πρόκειται για διαφορές κατασκευάσματα κάποιων..Στο κάτω κάτω, τη σημερινή εποχή κυριαρχεί η μετριότητα και δεν υπάρχουν πια ούτε μεγάλοι λαϊκοί βάρδοι (Καζαντζίδης, Διονυσίου π.χ.) ούτε μεγάλοι ροκ σταρ (Παύλος Σιδηρόπουλος π.χ.), ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που ξεχωρίζουν από τη γενική μετριότητα...Αλλά και πάλι μεγάλες διαχωριστικές γραμμές δεν υπάρχουν...Αλλά ούτε φυσικά μπορεί κανείς να απαγορεύσει στον καθένα να πειραματιστεί σε όποιο είδος και τραγούδι επιθυμεί, από τη στιγμή που ο κόσμος είναι ο μοναδικός κριτής με το χειροκρότημα και τη γενικότερη αποδοχή του... Στην πραγματικότητα,κανείς δε μπορεί να κρίνει τι πραγματικά έχει μέσα του κάθε τραγουδιστής..Μπορεί κατά βάθος να θαυμάζουν άλλο είδος μουσικής από αυτό που υπηρετούν (ή κακοποιούν...)...Αυτό είναι θεμιτό...Αυτή τη διαφορά εσωτερική και εξωτερικής κατάστασης την αποδίδει ο Σωκράτης πολύ χαρακτηριστικά...''Έξω φυσάει αέρας όμως μέσα μου...το φως σου και το φως χορεύουν...''

Την ίδια στιγμή τα κριτήρια του απλού κόσμου αποδεικνύουν την ανυπαρξία διαχωριστικών γραμμών στην ελληνική μουσική...Όλοι μας κάνοντας ζάπινγκ στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου π. χ. μπορούμε άνετα μετά από ένα ροκ κομμάτι, να ακούσουμε ένα βαρύ λαϊκό..Πέρα από αυτό, ξέρω πολλούς πολλούς που μπορούν κάλλιστα να αρχίσουν το Σαββατόβραδο τους σε μια μουσική σκηνή με έντεχνους καλλιτέχνες και τις πρώτες πρωινές ώρες να συνεχίσουν σε ένα τελειωμένο μαγαζί της παραλιακής...Δύσκολα μπορεί κάποιος να βρει άκρη με τον Έλληνα και τις συνήθειες του...Πέρα από αυτό, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που όλοι εμείς πραγματικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε και η κατάσταση αυτή είναι πλέον αργά για να αλλάξει...Πως το λέει ο Σωκράτης; ''Άλλα θέλω και άλλα κάνω, πως να σου το πω....Έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ''...Αμ δε που θα συμμορφωθώ...

Επανερχόμενος στην πριγκιπέσα, έχω να αναφέρω πως το άκουσμα της εξαρτάται τόσο από την ώρα της ημέρας, όσο από την ψυχολογική κατάσταση και τη γενικότερη διάθεση...Αν είναι απογευματάκι και γουστάρω να χαλαρώσω η μοναδική λύση είναι η εκτέλεση από το Σωκράτη Μάλαμα, για να αισθανθούμε το νόημα...Αν μιλάμε για νύχτα, τότε είναι απόλυτα αποδεκτή και η ερμηνεία από το Βασίλη Καρρά...Όσο η νύχτα βαίνει προς το τέλος της και το ποτό ρέει άφθονο τότε η κακόμοιρη η πριγκιπέσα μπορεί να μετατραπεί σε ένα φανταστικό ζεϊμπέκικο..Ο καθένας όπως αισθάνεται...Αυτό που πάντα παραμένει σταθερό, είναι το γεγονός πως η πριγκιπέσα σαν άτομο παραμένει πανέμορφη σαν οπτασία, ακαταμάχητη και καθισμένη στο θρόνο, τον οποίο έχει στήσει ο καθένας μόνο για αυτή...Όλα τα άλλα είναι μεταβαλλόμενα και χωρίς μεγάλη σημασία...Πολλοί μπορεί να διαφωνείτε...Ας έχετε όμως στο νου σας πως στην περίπτωση αυτή, δεν υφίστανται η έννοια ''τσάμπα σωστός με το στανιό'', άρα τσάμπα κρατάτε λογαριασμό και προσπαθείτε να βρείτε άκρη με εμένα...

Η μουσική είναι ένα μέσο για χαλάρωση και ψυχαγωγία, ίσως μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα τέτοια...Και όταν αναλωνόμαστε σε ανούσιες διαμάχες, έχω την αίσθηση πως χάνουμε την ουσία της. Άλλωστε και στη μουσική, όπως και σε πολλά άλλα πράγματα στη ζωή ελάχιστα πράγματα είναι αντικειμενικά σωστά ή λάθος...Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτό που διαφοροποιεί τα πάντα είναι η οπτική γωνία από την οποία βλέπουμε τα πράγματα αλλά και ο προσωπικός χαρακτήρας του καθενός...Και όσον αφορά τον χαρακτήρα μην προσπαθείτε να ανακαλύψετε κανόνες και συνηθισμένες πρακτικές...Το λέει και ο Σωκράτης πολύ χαρακτηριστικά..''Απίστευτος ο κόσμος και ο χαρακτήρας μας....''

υγ1 Η ύπαρξη ελάχιστων διαφορών αποδεικνύεται από τις δισκογραφικές εταιρείες που όλες έχουν στο ρόστερ τους τραγουδιστές όλων των ειδών και όλων των επιπέδων...

υγ2 Αν ισχύει αυτό που κάπου διάβασα και δεν είναι φήμη, ότι δηλαδή την επανεκτέλεση της πριγκιπέσσας τη ζήτησαν ο Καρράς και ο Νταλάρας και ο Σωκράτης επέλεξε Καρρά, αυτός είναι από μόνος του ένας λόγος για να ανεβεί ακόμη περισσότερο στην εκτίμηση μου ο Μάλαμας...Αν ισχύει, πρόκειται για κίνηση ματ...

υγ3 Δεν θα μπορούσα να ολοκληρώσω την παρούσα ανάρτηση χωρίς να ανεβάσω βίντεο με το συγκεκριμένο τραγούδι.. Ένα τραγούδι, το οποίο είναι εκπληκτικό, και εκπληκτικό σίγουρα παραμένει όποιος και να το εκτελέσει και στον μέλλον...Ο καθένας έχει το δικαίωμα να το αντιληφθεί με τον τρόπο που γουστάρει...Απολαύστε λοιπόν το άσμα χωρίς αναστολές και χωρίς περιττές σκέψεις και χαζούς τεχνητούς διαχωρισμούς, μέσα από μια Live εμφάνιση του Σωκράτη Μάλαμα με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τη Χαρούλα Αλεξίου...

Μία ημέρα κατάφαση..για 364 ημέρες άρνηση...Αρκεί;

Μεθαύριο θα ξημερώσει μια πάρα πολύ σημαντική ημέρα για το μέλλον της ανθρωπότητας και όλου του κόσμου...Μεθαύριο διοργανώνεται ένα εγχείρημα, από την επιτυχία του οποίου εξαρτάται το μέλλον πολλών πραγμάτων....Αλλά και η γενικότερη εικόνα της Ελλάδος στο εξωτερικό περνάει σε πολύ μεγάλο βαθμό από αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός και τη συμμετοχή των κατοίκων αυτής της χώρας...Δεν σας κρατώ άλλο σε αγωνία...Το Σάββατο από 7 μέχρι 8 το βράδυ, η Ελλάδα σβήνει τα φώτα και συμμετέχει στην παγκόσμια κίνηση αυτή...Κι αν σας τα γράφω αυτά σήμερα είναι επειδή αύριο τέτοια ώρα, θα έχω σβήσει τα φώτα και δεν θα μπορώ να δω το πληκτρολόγιο..Και μην ξεχάσω, όσοι θα είστε στο αυτοκίνητο μην ξεχαστείτε και σβήσετε και εσείς τα φώτα, διότι τότε θα έχουμε συγκρούσεις και αγκαλιάσματα..

Συγχωρήστε μου το ειρωνικό ύφος, αλλά ειλικρινά πιστέψτε με πως δεν διαθέτω άλλη άμυνα απέναντι σε ανούσιες αντιδράσεις, ελληνικής αλλά και διεθνούς επινόησης και πατέντας...Αντιδράσεις, οι οποίες στο μέσο παρατηρητή φαντάζουν γραφικές και φαιδρές...Για να μη σας πω, πως αν ποτέ διοργανωνόταν μουντιάλ γραφικότητας θα το κατακτούσαμε περίπατο...Όλα αυτά, γιατί αφού χάνουμε που χάνουμε πάντα το δάσος, δεν κοιτάμε καν ούτε το δέντρο, αλλά κοιτούμε ένα απλό χορταράκι...Διότι δε βάζουμε το μυαλό μας σε λειτουργία για να βρούμε βιώσιμες, ουσιώδεις και σοβαρές λύσεις και κυρίως διότι δεν κοιτάμε ποτέ, ο καθένας ατομικά, την ατομική του ευθύνη, αλλά κοιτούμε να τις αποποιηθούμε...

Το πρόβλημα του κατεστραμμένου περιβάλλοντος από τη μόλυνση και την ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά και το θέμα της εξοικονόμησης ενέργειας αποτελούν κεφαλαιώδους σημασία θέμα για την ανθρωπότητα...Δυστυχώς όμως κανείς μας δεν δείχνει να κατανοεί κάτι τέτοιο...Την ίδια στιγμή, η έννοια της πράσινης ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος έχει γίνει μοντέρνα καραμέλα στο στόμα κάθε ισχυρού κυβερνώντα στον κόσμο τούτο...Φυσικά όλοι αυτοί ξεχνούν πως με πράξεις και παραλείψεις τους επέκτειναν το πρόβλημα και έκαναν την κατάσταση δυσχερέστατη..Απέναντι σε όλα αυτά, απομένει η δύναμη των απλών ανθρώπων, οι οποίοι αν αλλάξουν τις συνήθειες τους, μπορεί κάποτε να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα ή έστω κάποια θετική οριακή ένδειξη...Αντί λοιπόν, να αλλάξουμε όλοι μια για πάντα τις επιβλαβείς για το περιβάλλον συνήθειες μας, προτιμούμε να στρουθοκαμηλίζουμε σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα...

Τέτοιες ενέργειες δε θα με πείραζαν αν απλά αποτελούσαν το κερασάκι στην τούρτα και έρχονταν ως επιστέγασμα μιας συνολικής γενικότερης προσπάθειας. Αλλά όταν δε δίνουμε δεκάρα για τις πόλεις σκουπιδότοπους και για τις πόλεις τσιμεντένια κλουβιά, όταν χρησιμοποιούμε αλόγιστα ηλεκτρικές και διάφορες άλλες συσκευές,όταν δε σεβόμαστε το περιβάλλον, όταν χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο ακόμα και όταν πηγαίνουμε στο περίπτερο για εφημερίδα, όταν δεν ανακυκλώνουμε επαρκώς, όταν εμείς οι ίδιοι καταπατούμε το περιβάλλον σε πρώτη ευκαιρία, όταν χτίζουμε κάθε πιθαμή γης, όταν..όταν...όταν... τότε οι η όποια αισιοδοξία είναι αβάσιμη...Όταν λοιπόν, κάνουμε όλα αυτά και ακόμη περισσότερα τότε ναι μπορούμε να σβήσουμε και τα φώτα για μια ώρα...Αν όμως σβήσουμε τα φώτα από τις 7 μέχρι τις 8, και από τις 8 και μετά συνεχίσουμε το προηγούμενο βιολί τότε ο χαρακτηρισμός γραφικότητα ίσως είναι εξαιρετικά μετριοπαθής για να χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη κατάσταση...

Το event αυτό όμως συμπίπτει με το τελευταίο Σάββατο του Νοέμβρη, το οποίο έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια ημέρα του αντικαταναλωτισμού (Buy nothing day)...Οι παγκόσμιες ημέρες είναι και αυτές μια παγκόσμια εθιμοτυπική γραφικότητα, από τη στιγμή που υπάρχει μια παγκόσμια ημέρα για οτιδήποτε απίθανο φανταστεί κανείς...Η μέρα αυτή, πάντως μας προτρέπει να μην προβούμε σε καμία αγορά, για να περάσουμε το μήνυμα πως όλοι εμείς οι άνθρωποι έχουμε δύναμη και πυγμή...Αφήνω στην άκρη το γεγονός πως με την κρίση που υπάρχει πλέον οι παντός είδους αγορές έχουν μειωθεί...Αυτό που έχει σημασία είναι η καταναλωτική συμπεριφορά, την οποία δυστυχώς θεωρώ πως η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν την έχει (συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της αφεντιάς μου). Ελάχιστοι είναι αυτοί που αγοράζουν με βάση συγκεκριμένα λογικά κριτήρια, χωρίς να επηρεάζονται από τα παρελκόμενα κάθε προϊόντος..Ελάχιστοι είναι αυτοί που επίσης, αγοράζουν αγαθά και υπηρεσίες τις οποίες έχουν πραγματική ανάγκη...Οι περισσότεροι αρεσκόμαστε ή απλά αναγκαζόμαστε να καλύπτουμε ψεύτικες ανάγκες, δημιουργημένες από διάφορους εξωγενείς παράγοντες...Ζώντας στην εποχή, του άκρατου καταναλωτισμού και του 'αγοράζω άρα υπάρχω', θεωρώ αναγκαία τη δημιουργία καταναλωτικής συνείδησης...Καλά είναι τα καινούρια τεχνολογικά προϊόντα, ή τα μοδάτα ρούχα και είδη καλλωπισμού π. χ. αλλά έχουμε άραγε αναλογιστεί ποτέ αν τα χρειαζόμαστε πραγματικά; Ξέρω πως πολλοί θα υπερτονίσουν τη σημασία της κατανάλωσης ως μέτρο ευημερίας και ως κινητήριο μοχλό της οικονομικής δραστηριότητας..Μα εγώ δε μιλώ κατ' ανάγκη για μείωση της κατανάλωσης, αλλά για καλλιέργεια και δημιουργία καταναλωτικής συμπεριφοράς.Μιας συμπεριφοράς που αν εφαρμοστεί τότε σίγουρα είναι σε θέση να βελτιώσει το επίπεδο της ζωής μας, αλλά και να μας βγάλει από τον πλανευτικό πλην όμως στρεβλό δρόμο της καταναλωτικής ζούγκλας... Ένα σύγχρονο άσμα αναφέρει...'οτι δεν έχεις, είναι αυτό που δε χρειάζεσαι'...Φυσικά μια μέρα δεν αρκεί...Με αφορμή όμως τη συγκεκριμένη ημέρα, είναι μια καλή αφορμή να σκεφτούμε τη συμπεριφορά μας, να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες μας σε σοβαρές και ψεύτικες και να πάψουμε να αποτελούμε έρμαια μιας κοινωνίας που δημιουργεί ψεύτικες ανάγκες, ψεύτικες υποσχέσεις και ψεύτικη ευτυχία πολλές φορές...

Σαν επιστέγασμα της συγκεκριμένης ανάρτησης έχω να αναφέρω τούτο...Είναι μαθηματικά βέβαιο πως με αφορμή τόσο το συμβολικό σβήσιμο των φώτων όσο και την ημέρα του αντικαταναλωτισμού, είναι ανάγκη να τονιστεί πως δεν αρκούν αυτά ούτε για την αλλαγή συμπεριφορών και στρεβλών αντιλήψεων, ούτε για εγκλήματα χρόνων και αιώνων...Χαρακτηριστικά, δεν αρκεί επ' ουδενί μια ημέρα κατάφασης για να εξαλείψει ή για να αντισταθμίσει 364 ημέρες άρνησης, πόσο μάλλον 1 ώρα δεν μπορεί να αποτελέσει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλα τα προηγούμενα...Αν θεωρήσουμε τις συγκεκριμένες αντιδράσεις ως συμβολικές, που θα μας ωθήσουν στην αλλαγή αντιλήψεων και συμπεριφορών, τότε ναι ίσως έχουν κάποιο νόημα...Αν όμως συμμετέχουμε σε αυτές εθιμοτυπικά, απλά και μόνο για να ησυχάσουμε τις τύψεις και τις ενοχές μας και από την επόμενη κιόλας στιγμή συνεχίζουμε όπως πριν, τότε είναι βέβαιο πως στραβά αρμενίζουμε και πως συνεχίζουμε να ζούμε στο μικρόκοσμο μας....

υγ1 Δεν παριστάνω τον κριτή των πάντων...Όλα τα παραπάνω αφορούν πρωτίστως εμένα και στη συνέχεια όλους τους υπόλοιπους...

υγ2 Έχω βαρεθεί τις συμβολικές ενέργειες...όλες αυτές στις οποίες εθιμοτυπικά προβαίνουμε μια στο τόσο, χωρίς στην πραγματικότητα να κάνουμε καμία προσπάθεια για ουσιαστική βελτίωση...