Η καλύτερη 11άδα του Μουντιάλ εναλλακτικά...

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής ανήκει πλέον στο παρελθόν εδώ και λίγες ημέρες και τα πράγματα μοιάζουν να ξαναπαίρνουν τη φυσιολογική τους μορφή...Πέρασε ένας μήνας γεμάτος από ποδόσφαιρο (καλό ή λιγότερο καλό λίγη σημασία θεωρώ πως έχει..) και γεμάτος από φάσεις,γκολ,αναλύσεις αλλά και βουβουζέλες... Τελικά η Ισπανία αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια και μια σειρά από ποδοσφαιριστές έλαμψαν με την παρουσία τους στο χορτάρι και βοήθησαν τις ομάδες τους να ανέβουν όσο το δυνατόν ψηλότερα στην κατάταξη, ενώ μας προσέφεραν φοβερές στιγμές στο χορτάρι των γηπέδων της Νοτίου Αφρικής..Για την καλύτερη ενδεκάδα του τουρνουά, έχουν ήδη γραφτεί πολλά κείμενα..Η ίδια η Fifa ανακοίνωσε τη δική της και σχεδόν κάθε εφημερίδα και κάθε μέσο διεθνώς ανέδειξε τη δική του...Ήρθε λοιπόν και η σειρά του φτωχού συγγενή, να παραθέσει την καλύτερη ενδεκάδα..Ξεκαθαρίζω πως στη δική μου ενδεκάδα μην περιμένετε να δείτε συμβατικά ονόματα τύπου Βίγια, Σνάιντερ, Μίλερ, Ινιέστα ή Σβαινστάιγκερ...Αυτά τα γράφουν οι φωστήρες και οι επαΐοντες..Η δική μου ενδεκάδα απαρτίζεται από παίχτες φτωχούς συγγενείς, από ποδοσφαιριστές, οι οποίοι μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας τα οποία πάντοτε πέφτουν μπροστά στους εκλεκτούς των χορηγών και των δημοσιογράφων..Το σύστημα είναι το πατροπαράδοτο 4-4-2 με ευθεία στο κέντρο και ξεκινάμε την ανάλυση με στυλ χιουμοριστικό και γιατί όχι ποιητικό...Και ο καθένας μπορεί να σχολιάσει αναλόγως...Συγχωρήστε μου κάποιες τακτικές ανορθογραφίες, καθώς για να συμπληρωθεί η ενδεκάδα κάποιοι παίχτες τοποθετήθηκαν σε διαφορετικές θέσεις από τις κανονικές τους. Στο κάτω κάτω, τέτοιες ανορθογραφίες έγιναν και γίνονται κατά κόρον από προπονητές μαθητευόμενους μάγους στην πλάτη εθνικών ομάδων και λαών...Πάμε λοιπόν...

Τερματοφύλακας

Η μπάλα με την οποία διεξήχθη το παγκόσμιο κύπελλο ήταν στην κυριολεξία ένα μπαλόνι και αυτό μπορούσε να το καταλάβει κάθε απλός θεατής ενός ματς από την τηλεόραση, και δεν υπήρχε ούτε ένας τερματοφύλακας που να μην εκτέθηκε από αυτή, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο...Των μεγάλων και πολυδιαφημισμένων ονομάτων συμπεριλαμβανομένων..Όμως κανείς δεν έκανε περισσότερα λάθη από αυτόν...Για την ακρίβεια σε κάθε στημένη φάση και σε κάθε σέντρα στην περιοχή ένιωθες πως το λάθος παραμονεύει...Ποιος ξεχνά το απευθείας φάουλ του Φορλάν,ή το γκολ που του έβαλε η Αυστραλία; Σαν φυσιογνωμία μου είναι εξαιρετικά συμπαθής, ενώ οι αντιδράσεις και οι αποκρούσεις του ήταν πάντοτε με στυλ...Αποκορύφωμα όλων είναι η ενστικτώδης απόκρουση του με το κεφάλι σε μια καραμπόλα από κόρνερ που εκτέλεσε η Ουρουγουάη απέναντι στην ομάδα του...Για όλους τους παραπάνω λόγους κατ'εμέ, καλύτερος τερματοφύλακας του απερχόμενου Μουντιάλ είναι ο 32χρονος τίμιος Γκανέζος γίγαντας που ακούει στο όνομα Ρίτσαρντ Κίνγκσον...

Αριστερό μπακ

Αν μου ζητούσαν να τον χαρακτηρίσω με μία και μόνο φράση, θα τον έλεγα ακούραστο μηχανάκι...Από τους ελάχιστους φουλ μπακ που έχουν απομείνει στο ποδόσφαιρο πλέον, μπορεί το ίδιο άνετα που κλείνει στην άμυνα για να γίνει τρίτο στόπερ να γίνει αριστερό εξτρέμ και να πλαγιοκοπήσει την αντίπαλη άμυνα ως το σημείο του κόρνερ...Κι αν δε με πιστεύετε ρωτήστε τη δεξιά αμυντική πλευρά των Γάλλων για το τι τράβηξε στο ματς της Γαλλίας με το Μεξικό...Στο Μουντιάλ αυτό, μας έδειξε και ένα ακόμη κρυφό του ταλέντο, το οποίο δεν είναι άλλο από το φαρμακερό του μακρινό σουτ...Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να απευθυνθεί στον Αργεντινό τερματοφύλακα Ρομέρο, ο οποίος εκείνο το βράδυ στους 16, έβλεπε κάθε τρεις και λίγο τη μπάλα να σφυρίζει γύρω από το κεφάλι του, ύστερα από σουτ των 35 μέτρων...Αναμφισβήτητα λοιπόν, η θέση του αριστερού μπακ ανήκει στον τίμιο εργάτη του ποδοσφαίρου, στο ακούραστο πνευμόνι της Εθνικής ομάδας του Μεξικού, ο οποίος φυσικά δεν είναι άλλος από τον συμπαθέστατο Κάρλος Σαλσίδο...

Κεντρικός αμυντικός

Η θέση του κεντρικού αμυντικού στην εθνική ομάδα της Ουρουγουάης είναι μια θέση που απαιτεί ειδικά προσόντα...Για να παίξεις εκεί δε μπορείς να είσαι "κυρία" κατά το κοινώς λεγόμενο στην ποδοσφαιρική διάλεκτο...Πρέπει να είσαι ηγέτης, δυναμικός, να δίνεις τα πόδια των αντίπαλων επιθετικών στο χέρι και να καθοδηγείς όλους τους άλλους, και να τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της σελέστε πιο δυνατά από κάθε άλλον...Επίσης το να φοράς το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε μια ομάδα που έχει ως φυσικό της ηγέτη το μεγάλο Ντιέγκο Φορλάν, είναι δείγμα ποιότητας και χαρακτήρα...Για όλους αυτούς τους λόγους, τη θέση δικαιωματικά καταλαμβάνει ο μεγάλος Ντιέγκο Λουγκάνο...Φυσικά δεν χρειαζόταν να δούμε το τωρινό παγκόσμιο κύπελλο για να ανακαλύψουμε την αξία του και το ταμπεραμέντο του..Όποιος δεν έχει δει τα ματς που κάνει χρόνια τώρα στη Φενερμπαχτσέ χάνει...Όποιος δεν τον έχει δει να καρφώνει με κεφαλιά στο γάμα όλη την άμυνα της Τσέλσι, επίσης...Τιμή και δόξα λοιπόν στο μεγάλο αρχηγό, έναν παίχτη που αν στον ημιτελικό δεν ήταν τραυματίας, τότε ίσως το κύπελλο να έβαζε πλώρη για τη Λατινική Αμερική...

Κεντρικός αμυντικός

Το Μεξικό ήταν μια ομάδα, η οποία αναμφίβολα πήρε τα φλας πάνω της, από τη στιγμή που κατανίκησε το φάντασμα της Γαλλίας και ζόρισε απίστευτα την Αργεντινή, προτού πέσει ηρωικά και ίσως άδικα...Σε ότι αφορά τα αστέρια της ομάδας αν κάνετε ένα γκάλοπ, είναι βέβαιο, πως όλοι θα σας μιλήσουν για τον Τζιοβάνι ντος Σάντος, το Φράνκο, τον Ερνάντεζ, το Βέλα, ή για την εμβληματική φυσιογνωμία του Κουατεμόκ Μπλάνκο...Όμως ο πραγματικός μαέστρος δεν είναι άλλος από τον ανυπέρβλητο Ράφα Μάρκες...Έναν παίχτη που εδώ και χρόνια αγωνίζεται ως βοηθητική λύση με μια τεράστια ομάδα σαν τη Μπαρτσελόνα, αλλά όταν φορά τη φανέλα με το εθνόσημο είναι ο πραγματικός ηγέτης...Αποτελεί κατά την άποψη μου μια περίπτωση αντίστοιχη με το Φορλάν...Είναι αυτός που κινεί τα νήματα σε άμυνα και κέντρο...Είναι ένας ιδανικός πλέι μέικερ αμυντικός, ο οποίος με την ίδια ευκολία που κάνει ένα σκληρό τάκλιν, θα φτιάξει παιχνίδι σαν δεκάρι και θα σκοράρει αν παραστεί ανάγκη...Ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες σαν αυτόν σπανίζουν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και όλοι ελπίζουμε να καταφέρει να αντέξει και να είναι παρόν και στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο όταν θα βρίσκεται στη δύση της μεγάλης του καριέρας...

Δεξί μπακ

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο παλκοσένικο του διεθνούς ποδοσφαίρου το 2002, στο Μουντιάλ που διοργανώθηκε στην πατρίδα του τη Νότια Κορέα, κυρίως επειδή είναι γιος του Μπουμ Κουν Τσα, του παλιού Κορεάτη διεθνή...Αρχικά φάνηκε να αποτελεί ποδοσφαιρικό ανέκδοτο...Μέχρι το φετινό παγκόσμιο κύπελλο, όπου ήταν η πραγματική αποκάλυψη της Κορέας...Στο ματς με την Ελλάδα, ήταν κατ' εμέ ο κορυφαίος του γηπέδου καλύπτοντας το δεξί άκρο της άμυνας...Αλλά και στα υπόλοιπα ματς, η απόδοση του κυμάνθηκε πάνω από το μέσο όρο της ομάδας του...Σήμα κατατεθέν το ασταμάτητο τρέξιμο του πάνω στην πλάγια γραμμή, ενώ χαρακτηριστικό του γνώρισμα το παθιασμένο του παιχνίδι που θυμίζει Λατινοαμερικανό και όχι Κορεάτη...Ήταν ο καλύτερος Νοτιοκορεάτης κατ' εμέ λοιπόν ο Ντου Ρι Τσα και η Σέλτικ δεν έχασε την ευκαιρία να του προσφέρει μια θέση στο ρόστερ της για την επερχόμενη σεζόν, εκτιμώντας τα προσόντα του και το πάθος του...

Αμυντικό χαφ

Ο συγκεκριμένος χαφ αποτελεί ένας από τους λόγους για τον οποίο ο Φορλάν αναδείχτηκε MVP, αφού ήταν αυτός που κάλυπτε αμυντικά το χώρο του κέντρου και δεν άφηνε μπαλιά να περάσει...Στα πρώτα ματς πολλοί γελούσαν με το σουλούπι παλαιστή, αλλά και το μικρό του ύψος, αλλά αυτός έδωσε πολλές απαντήσεις μόνο και μόνο από το γεγονός πως ήταν ένας από τους παίχτες της Ουρουγουάης που αγωνίστηκε και στα 7 γεμάτα 90λεπτα που αγωνίστηκε η σελέστε στο Μουντιάλ...Δεν ξέρω από που ξεφύτρωσε, αυτό που ξέρω όμως είναι πως αν δεν ήταν ποδοσφαιριστής θα ήταν σίγουρα πρωταθλητής της πάλης...Όχι επειδή μοιάζει πάρα μα πάρα πολύ στο Μιχάλη Ζαμπίδη...αλλά επειδή το σώμα του για κάτι τέτοιο προϊδεάζει..Και όσοι υποεκτίμησαν τις δυνατότητες του, το μετάνιωναν κάθε φορά που έπεφταν στο χορτάρι από ένα δυνατό μαρκάρισμα του...Το γεγονός πως αγωνιζόταν μέχρι πέρυσι στην ομάδα που υποστηρίζω στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης (Πενιαρόλ) τον κάνει ακόμη συμπαθέστερο...Όλα αυτά φυσικά για τον Εχίδιο Αρέβαλο Ρίος, ο οποίος με τη νέα χρονιά θα αγωνίζεται στη γειτονική Σαρδηνία με τα χρώματα της Κάλιαρι...

Κεντρικό Χαφ

Πρόκειται για το κλασσικό πρότυπο του ποδοσφαιριστή χαμάλη, που δίνει τα πάντα σε όποια θέση και να του ζητηθεί από τον προπονητή του...Στα περισσότερα ματς αγωνίστηκε στο κέντρο της εθνικής Ουρουγουάης, δίδυμο με τον Αρέβαλο..Στον ημιτελικό φάνηκε σε όλους παράξενο η επιλογή του Ταμπάρες να τον βάλει στα άκρα, ο ίδιος όμως αντεπεξήλθε απόλυτα με αυταπάρνηση και σε αυτό το ρόλο...Συναντά το πρότυπο του κλασσικού Ουρουγουανού σκληρού παίχτη με το κοντό κούρεμα και τα δυνατά μαρκαρίσματα, έως και αντιαθλητικά ενίοτε...Να πω την αλήθεια,δε μου φαντάζει ταιριαστό για έναν τέτοιο σκληροτράχηλο ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται εδώ και χρόνια στην κλασσάτη Μονακό, αλλά όπως και να χει ο Ντιέγκο Πέρεζ ήταν και αυτός ένας από αυτούς που δημιούργησαν το κάστρο πίσω από τον Φορλάν και κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν και αυτός μια από τις αποκαλύψεις του τουρνουά...

Αριστερό Χαφ

Τον πρωτοείδα για την ακρίβεια την περασμένη σεζόν στο ματς της ΑΕΚ με την Μπενφίκα (1-0) το χειμώνα στο Ολυμπιακό στάδιο να μπαίνει ως αλλαγή, και θεώρησα πως ο προπονητής του πετά λευκή πετσέτα...Λίγους μήνες αργότερα αποτέλεσε μακράν τον καλύτερο Πορτογάλο ποδοσφαιριστή στο Μουντιάλ, έστω και αν αγωνίστηκε σαν αριστερό μπακ, ενώ η κανονική του θέση μοιάζει να είναι λίγο πιο μπροστά...Έπαιζε με άνεσή όλη την πλευρά και προκαλούσε συνεχώς ρήγματα στους αντιπάλους με τις προελάσεις του...Δικαιωματικά λοιπόν η θέση ανήκει στον Φάμπιο Κοεντράο, τον καλύτερο Πορτογάλο του Μουντιάλ, ίσως μαζί με τον γκολκίπερ...Μια Πορτογαλία, η οποία σε γενικές γραμμές παρουσίασε μια εικόνα από τα παλιά...Ξανά κλάταρε μπροστά στο μεγαλύτερο στοίχημα της, από τη στιγμή που πόνταρε στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό παραμύθι της Ευρώπης (ξέρετε σε ποιον αναφέρομαι) και πήρε το δρόμο για το σπίτι νωρίς...

Δεξί χαφ

Τον μάθαμε όλοι πριν λίγα χρόνια σαν το μεγάλο πολυβόλο της Φέγενορντ σε μια χρονιά που φόρτωσε τα δίκτυα των αντιπάλων στην Eredivisie με πάνω από 30 γκολ...Όταν πήρε μεταγραφή για τη μεγαλύτερη ομάδα της Αγγλία, πολλοί είπαν πως η ομάδα του βρήκε ένα λαμπρό γκολτζή...Περνώντας τα χρόνια, η θέση του μέσα στο γήπεδο άλλαξε άρδην και από κεντρικός επιθετικός έγινε παίχτης γραμμής, μη χάνοντας όμως εντελώς την επαφή του με τα αντίπαλα δίχτυα...Μέσα σε αυτά τα χρόνια, από παίχτης ορχήστρα μετατράπηκε σε ποδοσφαιριστή χρησιμότατο και υπάκουο εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε προπονητή του...Τα χρόνια πέρασαν και μπορεί ο Ντιρκ Κάουτ να άλλαξε θέση μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όμως δεν άλλαξε ούτε η νοοτροπία του, ούτε ο χαρακτήρας του ούτε η διάθεση του για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Για όλα τα παραπάνω ο συγκεκριμένος αποτελεί τον καλύτερο Ολλανδό του τουρνουά, κατά την προσωπική μου άποψη...Δεν είναι Κρόιφ ή Ρέσενμπρικ, δεν είναι Φαν Μπάστεν ή Γκούλιτ, δεν είναι καν Ρόμπεν είναι όμως ένας αξιοπρεπέστατος και χρησιμότατος ποδοσφαιριστής, χωρίς ίχνος βεντετισμού πάνω του, έστω και αν κανείς μα κανείς δημοσιογράφος δεν μπορεί να αποφανθεί για το ποια είναι η σωστή προφορά του ονόματός του...

Επιθετικός

Η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια έχει κάνει άλματα προς τα εμπρός στο ποδόσφαιρο...Μάλιστα σε σχέση με τους υπόλοιπους Ασιάτες έχει τη δυνατότητα να παράγει ποδοσφαιριστές κλασάτους και αναγνωρίσιμους που γρήγορα παίρνουν μεταγραφή στα μεγάλα πρωταθλήματα...Πολλοί τέτοιοι παρέλασαν την τελευταία δεκαετία...Από τον Χιντετόσι Νακάτα, ως το Νακαμούρα και από τον Ιναμότο ως τον Ογκούρο...Καλύτερος όλων κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ο Κεϊσούκε Χόντα...Οι πιο μυημένοι τον έχουν προ πολλού γνωρίσει, αφού ήταν ο πρωταγωνσιτής του αποκλεισμού της Σεβίλλης από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο περασμένο Τσάμπιονς Λιγκ...Οι υπόλοιποι τον έμαθαν τώρα για τα καλά...Εξαιρετικός τεχνίτης με πολύ καλό πόδι και το κυριότερο ποδοσφαιριστής με ευρωπαικό αέρα και ηγέτης που δε φοβάται την ευθύνη...Όποιος θυμάται την μεγάλη εμφάνιση της Ιαπωνίας απέναντι στη Δανία, δεν έχει παρά να παραδεχθεί πως ο Χόντα ήταν ο μαέστρος καιο καθοδηγητής της ομάδας του στο δρόμο για τους 16...

Επιθετικός

Δεν είναι κλασσικός επιθετικός και στο παγκόσμιο κύπελλο δεν σκόραρε καν...Είναι όμως μικρός και θαυματουργός και όταν κολλάει τη μπάλα στα πόδια του είναι δύσκολο να ανακοπεί και το απέδειξε στο τουρνουά αυτό...Όσοι παρακολουθούμε Καμπιονάτο, γνωρίζουμε τον παίχτη που βγάζει μάτια με τη φανέλα της Ουντινέζε, που δεν είναι άλλος φυσικά από τον Αλέξις Σάντσεζ...Μόλις 21 ετών και όμως τόσο θεαματικός, που είναι βέβαιο πως σύντομα θα παίξει σε μεγαλύτερο σύλλογο...Προσωπικά για μένα ήταν ο καλύτερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής, από αυτούς που αγωνίστηκαν και αδιαφορώ για το αν δε σκόραρε καν...Μου φτάνουν και μου αρκούν, οι ενέργειες που είδα οι οποίες σε γεμίζουν ποδόσφαιρο...Είναι τέτοια η ποιότητα του, που είναι βέβαιο πως "κανείς δε θα ξεχάσει το σκοπό που παίζαν οι Χιλιάνοι", παραφράζοντας λιγάκι τη Θεσσαλονίκη του Νίκου Καββαδία...

Αυτή ειναι σε γενικές γραμμές, η ενδεκάδα που καταρτίζεται...Δεν ξέρω αν κατέβαινε αυτούσια, αν θα προχωρούσε στο τουρνουά...Αμφιβάλλω...Το σίγουρο είναι πως θα κατέθετε στο χορτάρι πάθος, αυταπάρνηση, μαγικές ενέργειες και δυνατά μαρκαρίσματα...

Μια ασήμαντη προσωπική επιτυχία...

Το παρόν ιστολόγιο στην έως τώρα πορεία του, θέλω να πιστεύω πως έχει κρατήσει μια αξιοπρεπή και έντιμη στάση και για αυτό το λόγο αξίζει να έχει μια αποκλειστικότητα..Αξίζει σε αυτόν εδώ το χώρο, να αποκαλύψω κάτι, το οποίο έως τώρα δεν το γνωρίζει κανείς από όσους συναναστρέφομαι στην καθημερινότητα του...Πάρτε το σαν ένα καπρίτσιο ή μια παραξενιά, αλλά τα επόμενα ήθελα να τα ανακοινώσω από τούτο εδώ το ταπεινό βήμα...Έτσι και αλλιώς, πάντα στη ζωή μου θεωρούσα ευκολότερο να γράψω κάτι από το να το αναπτύξω προφορικά και το ίδιο θα πράξω και τώρα...Μη φαντάζεστε πως αναφέρομαι σε κάτι συνταρακτικό ή κοσμοϊστορικό..Ούτε πως ακολουθώ την τακτική των υπολοίπων, οι οποίοι μεγαλοποιούν τα πράγματα με φανφάρες και μεγάλα λόγια προκειμένου να τραβήξουν τα βλέμματα..Απλά τεστάρω ποιοι από αυτούς που με γνωρίζουν πραγματικά, κάνουν τον κόπο να διαβάζουν αυτές τις ανούσιες γραμμές εδώ πέρα...

Οι πιο τακτικοί αναγνώστες, ίσως να θυμούνται πως πρόσφατα με δύο μάλιστα διαφορετικές αναρτήσεις, είχα μιλήσει με σκωπτικό και χιουμοριστικό τρόπο για την όψιμη μου απόφαση, τα δύο τελευταία χρόνια να καταπιαστώ ξανά με την εκμάθηση της Αγγλικής γλώσσας, ύστερα από ένα λεβέντικο διάλειμμα της τάξης των 13 ετών, με αποκλειστικό στόχο μπας και καταφέρω και αποκτήσω το ρημάδι το Proficiency επιτέλους...Είχα δώσει μάλιστα έμφαση στην απόφαση μου να δώσω εξετάσεις και για τα δύο πτυχία, τόσο για το Αμερικανικό όσο και για το Αγγλικό...Μια απόφαση που από το γενικότερο περίγυρο αντιμετωπίστηκε με απορία και με αμφιβολία για τη χρησιμότητα της...Λοιπόν είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω, πως αντίθετα με όλες τις προβλέψεις και κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, ο σκοπός επετεύχθη κατά το ήμισυ...Τι εννοώ; Ότι ο φτωχός συγγενής είναι κάτοχος του Proficiency του πανεπιστημίου του Cambridge, εδώ και περίπου 5-6 ημέρες...Και λέω κατά το ήμισυ, διότι τα αποτελέσματα για το αντίστοιχο Αμερικάνικο δεν έχουν βγει ακόμα, αλλά όπως και να χει ο στόχος που είχα θέσει επετεύχθη, παρά τις αντίξοες συνθήκες...

Πολλοί με ρωτούσαν όλο αυτό το διάστημα, για τη σκοπιμότητα του να προσπαθήσεις να αποκτήσεις ένα πτυχίο σαν και αυτό, ξοδεύοντας πολλά χρήματα και ακόμη περισσότερο ελεύθερο χρόνο, πράγματα τα οποία είναι και τα δύο είδος εν ανεπάρκεια στις μέρες μας...Μάλιστα απορούσαν με το κουράγιο και τις αντοχές μου, ρίχνοντας μου βλέμματα που εγώ τα μετέφραζα σαν σχεδόν απαξιωτικά αλλά τελοσπάντων...Δεν μπορούσαν να καταλάβουν το σκοπό...Μα είναι απλούστατο...Το Proficiency κατ' αρχάς σήμερα, δεν αποτελεί σπουδαίο επίτευγμα και θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να το παραδεχόμαστε..Αλλά από την άλλη πλευρά, το έχουν σχεδόν άπαντες...Καταλαβαίνετε τι μειονέκτημα λοιπόν είναι για κάποιον το να μην το έχει...Πέρα από αυτό, σήμερα οτιδήποτε και να κάνεις χρειάζεται να έχεις την πιστοποίηση της γλώσσας...Θα μου πείτε, επειδή πήρες το πτυχίο συνεπάγεται πως ξέρεις τη γλώσσα; Φυσικά και όχι, κρίνοντας από την αφεντιά μου...Αλλά στον κόσμο που ζούμε, χωρίς αυτό δεν μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα σε σχέση με τα εργασιακά σου...Κυρίως όμως όσοι απορούσαν, φαίνεται δε μπορούν να καταλάβουν την ανασφάλεια που αισθάνεται ο μέσος υπάλληλος που απασχολείται στον ιδιωτικό τομέα ειδικά σήμερα...Όταν έχουμε φτάσει στην εποχή που το να έχεις απλά μια δουλειά και ένα εισόδημα θεωρείται μεγάλο προνόμιο σε σχέση με την τεράστια ανεργία, τότε κάνεις τα πάντα για να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου και να αποκτήσεις την ψευδαίσθηση πως ισχυροποιείς το βιογραφικό σου σημείωμα...Και επειδή είμαι ένας άνθρωπος, που έχει βιώσει στο πετσί του, το να μην έχεις δουλειά και να θεωρείς τον εαυτό σου βάρος για την κοινωνία, τότε φαντάζομαι πως μπορείτε να κατανοήσετε το σκοπό...Και εντέλει, για να κατακτήσεις τον μεγάλο στόχο όποιος και να είναι αυτός και όποτε να αποκαλυφθεί, θα πρέπει πρώτα να κατακτήσεις τους μικρούς που στοιχειώνουν το μικρόκοσμο σου..Δεν ξέρω αν σας διαφώτισα ή αν σας μπέρδεψα (το πιθανότερο), αλλά έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα...

Περνώντας λίγο στα ενδότερα των εξετάσεων, μετά τη διεξαγωγή τους μέσα στο Μάιο, είχα σοβαρές αμφιβολίες για την επιτυχία και ιδίως στο συγκεκριμένο τεστ του Cambridge, ο συμψηφισμός όμως ο οποίος γίνεται σε αυτό φαίνεται πως με ευνόησε και δικαίωσε τα περίπου επιπρόσθετα 200 Ευρώ που πλήρωσα για το τεστ αυτό...Κυρίως οι αμφιβολίες μου είχαν να κάνουν με το επίπεδο μου και τα μαθησιακά κενά που είχα και έχω σε σχέση με τη γλώσσα...Αλλά βασίστηκα στη στρατηγική την οποία είχα αναπτύξει κατά τη διάρκεια των μαθημάτων...Όταν ξέρεις τα δυνατά και τα αδύνατα σου σημεία, τότε μπορείς να αναδείξεις τα μεν και να φτιασιδώσεις τα δε...Πολλοί μπορεί να γελούν διαβάζοντας για στρατηγικές και βλακείες...Ύστερα όμως από τόσα χρόνια εξετάσεων για διάφορα θέματα, έχω καταφέρει δύο βασικά πράγματα...Το πρώτο είναι να αποδίδω στο χαρτί όσα ακριβώς γνωρίζω (τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο που είναι και το βασικότερο) και να μπορώ να εισέρχομαι στο πνεύμα των εκάστοτε εξετάσεων και να αντιλαμβάνομαι τι είδους θέματα ζητούν συνήθως...Δεν ήμουν και δε θα γίνω ποτέ, άνθρωπος του πολύ διαβάσματος και τις προπόνησης και όσοι τυχόν πίστευαν αυτό έρχομαι να τους γκρεμίσω την εικόνα...Πάντα όμως στις εξετάσεις έδινα τον καλύτερο μου εαυτό, χωρίς άγχος και με απόλυτη πίστη στον εαυτό μου...Το ίδιο προσπάθησα να πράξω και τώρα...Χαρακτηριστικά, θυμάμαι μια ατάκα που ξεστόμισα πέρυσι τέτοιο καιρό στον υπεύθυνο του φροντιστηρίου, όταν μας ανέφερε πως κατά την έναρξη της τελευταίας χρονιάς (το Σεπτέμβρη που μας πέρασε δηλαδή) θα μας έβαζαν να δώσουμε ένα τεστ προσομοίωσης των εξετάσεων, προκειμένου να δουν το επίπεδο μας και το αν θα μας άφηναν τελικά να δώσουμε εξετάσεις...Του είπα με μειλίχιο ύφος..."Δάσκαλε, μην ξεχνάς πως υπάρχουν πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές που στην προπόνηση σέρνονται, αλλά μόλις έρχεται η ώρα για το ντέρμπι, μπαίνουν μέσα και δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν στον αγώνα για την τελική επικράτηση", θέλοντας να του καταστήσω σαφές, πως ένα τεστ ένα χρόνο περίπου πριν τις εξετάσεις δε δείχνει απολύτως τίποτα...Φυσικά ο ίδιος με κοίταξε με ένα βλέμμα σαν να έλεγε "μα τι ακαταλαβίστικα λέει αυτός ο παράξενος τώρα"...

Λένε πως οι Άγγλοι είναι τυπικοί μέχρι αηδίας και είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω και τώρα, αφού από την ημέρα κιόλας των εξετάσεων είχαν θέσει ως ημερομηνία έκδοσης των αποτελεσμάτων την περασμένη Παρασκευή 2 του μηνός στις 10 το πρωί...Εγώ όντας στη δουλειά το συγκεκριμένο πρωινό, είχα πιστέψει πως θα μάθαινα τα αποτελέσματα στο σπίτι μέσω ιντερνετ,εκτός αν στο ενδιάμεσο με ειδοποιούσε το φροντιστήριο..Μάλιστα από το προηγούμενο βράδυ είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για το ενδεχόμενο αποτυχίας, σε σημείο που ξύπνησα το πρωί και αισθανόμουν σαν να είχα ήδη κοπεί...Ή ώρα πέρασε 10, πήγε 11, έφτασε 12, πέρασε 1 και έφτασε 2...Για να μη με καλέσουν από το φροντιστήριο αμέσως, πάει να πει πως κόπηκα σκέφτηκα...Τελικά 2 και τέταρτο χτυπάει το τηλέφωνο μου και σχηματίζεται στην οθόνη του, ο αριθμός του φροντιστηρίου..Η φωνή της κοπέλας έμοιαζε άτονη και διστακτική, γεγονός που ενίσχυε τους φόβους μου...Μου λέει έμαθες τα νέα;...Της λέω όχι...Μου λέει πέρασες...Της λέω: μου κάνεις πλάκα...Όχι μου λέει σίγουρα...Χάρηκα πολύ, αλλά ξανά κράτησα χαμηλούς τόνους...Σκεφτόμουν πως άβυσσος το μυαλό της ξανθιάς και έβαζα με το μυαλό μου σενάρια ότι και καλά είχε δει λάθος τα αποτελέσματα..Να φανταστείτε γύριζα το απόγευμα σπίτι και μέσα στο αυτοκίνητο, σκεφτόμουν ξανά πως κάποιο λάθος θα έχει γίνει...Για τέτοιο μέγεθος παράνοιας μιλάμε...

Ξέρω πως η απόκτηση ενός τέτοιου διπλώματος δεν αποτελεί σοβαρή επιτυχία σήμερα...Αλλά εγώ αρχικά χάρηκα ιδιαίτερα και συγκινήθηκα για τη δικαίωση όλων αυτών των κόπων τα δύο τελευταία χρόνια...Δεν είναι για τα λεφτά , που πλήρωσα όλα αυτά τα χρόνια και μου μετέτρεπαν σε αρνητικό το πρόσημο του προσωπικού μου ισοζυγίου εσόδων εξόδων κάθε μήνα...Άλλωστε από τη στιγμή που τα πλήρωνα αποκλειστικά μόνος μου, δεν αισθανόμουν κανένα άγχος και καμία υποχρέωση...Είναι για τα ατελείωτα και ανελέητα πέρα δώθε του 1χλμ μέσα στο κρύο, τη βροχή και την αφόρητη ζέστη...Είναι για τις ώρες ύπνου που στερούμουν τα βράδια,για να απαντάω στις ασκήσεις και να γράφω εκθέσεις ούτως ώστε να προλάβω να είμαι συνεπής με την εκπλήρωση των μαθητικών μου καθηκόντων...Είναι η δικαίωση για την απόφαση μου να δώσω και το τεστ του Cambridge, το οποίο όλοι το θεωρούν δυσκολότερο από το Αμερικανικό...Είναι για το γεμάτο οκτάωρο και βάλε που ξόδεψα μια καυτή Κυριακή στα μέσα του Μαΐου στο κέντρο της Αθήνας, την ημέρα των εξοντωτικών γραπτών εξετάσεων...Είναι για την μεγάλη κούραση που τράβηξα όλο αυτόν τον καιρό...Είναι για την αυταρέσκεια που θα αισθανθώ όταν περάσω σε λίγο καιρό ξανά έξω από το φροντιστήριο και δω το όνομα μου στη λίστα των επιτυχόντων φαρδύ πλατύ...Είναι από την άλλη πλευρά και η δικαίωση για την παραμέληση μια σειρά από αγαπημένων μου ασχολιών προκειμένου να αφοσιωθώ στα Αγγλικά ειδικά το τελευταίο διάστημα πριν τις εξετάσεις...Είναι εν τέλει, ένα ηχηρό μήνυμα πως τελικά τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, όσο και αν κάποιοι συνεχίζουν να αμφισβητούν τις ικανότητες και την αξία τους...Για όλα τα παραπάνω άξιζε ο κόπος και με το παραπάνω θα έλεγα...

Τελειώνοντας να αναφέρω λίγες κουβέντες για την επιμέρους βαθμολογία μου...Φυσικά δεν χρειάζεται να σας πω, πως ο τελικός βαθμός ήταν το αγαπημένο C, όχι όμως ακριβώς στη βάση αλλά αρκετά παραπάνω σαν ποσοστό στην κλίμακα του C αν το θέσουμε έτσι...Αυτός ακριβώς ήταν και ο στόχος μου...Σας έχω μιλήσει για την ηδονή του αθλητή του άλματος επί κοντό, όταν καταφέρνει να κάνει επιτυχημένο άλμα ακουμπώντας τον πήχη, ο οποίος αφού πάλλεται ασύστολα αποφασίζει να μείνει στη θέση του...Έτσι αισθάνθηκα και εγώ...Ο πήχης κουνήθηκε αλλά επέστρεψε στη θέση του...Τι να το κάνεις αν στο αλμα επί κοντώ περάσεις πάνω από τον πήχη 1 μέτρο, αν δεν αισθανθείς την αδρεναλίνη ξαπλωμένος στο στρώμα παρακολουθώντας πάνω από το κεφάλι σου τον πήχη να τρεμοπαίζει αλλά τελικά να σου κάνει το χατήρι...Βαθμολογικά πάντως αυτό που με ανέδειξε ήταν η Έκθεση, πράγμα λογικό αν σκεφτεί κανείς τα δισεκατομμύρια των λέξεων που έχω αραδιάσει στον ιστότοπο αυτό, αλλά και το Reading το οποίο αποτέλεσε την επιτομή της στρατηγικής...Έτσι μπόρεσα κυρίως να καλύψω και να συμψηφίσω αφενός το Use και αφετέρου κατά κύριο λόγο το περιβόητο Listening...Εκεί που όμως πραγματικά έδωσα μεγάλη παράσταση ήταν στα Προφορικά...Είμαι βέβαιος πως οι δύο Αγγλίδες κυρίες που ήταν μέσα, εντυπωσιάστηκαν όχι φυσικά από την προφορά ή το πλούσιο λεξιλόγιο μου και την άρτια Γραμματική, αλλά από τον τόνο της φωνής, τις χειρονομίες με τις οποίες συνόδευα τις απόψεις, την αμεσότητα και την άνεση,και τα πρακτικά παραδείγματα που ανέφερα κάθε τρεις και λίγο ενισχύοντας τα επιχειρήματα μου...Πραγματική παράσταση...Αφού να φανταστείτε πως τη μεγαλύτερη πλάκα την έπαθε ο παρτενέρ μου, ο οποίος έπαθε πλάκα με όλα αυτά και δεν μπορούσε να το πιστέψει...Το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν ίσως το μοναδικό που μου άφηνε χαραμάδες αισιοδοξίας, διότι ταυτόχρονα καθώς μιλούσα έριχνα ματιές στο χαρτί της βαθμολογίας της δεύτερης εξετάστριας και έβλεπα ότι με βαθμολογούσε πολύ πάνω από το μέσο όρο συνεπαρμένη και αυτή από την αμεσότητα και τις βλακείες μου...

Και τώρα ήρθε η ώρα για την ξεκούραση του πολεμιστή...Καιρός είναι να περάσουμε απογεύματα σχετικά ανέμελα χωρίς τον βραχνά του διαβάσματος, των ατελείωτων ασκήσεων και των εκθέσεων και των τεστ...Λογικά όμως από τον Οκτώβρη,θα επιστρέψει στο σινεμά της ζωής μου το ίδιο ή παρόμοιο έργο με καινούρια σπαρταριστά επεισόδια που και αυτά θα ακροβατούν ανάμεσα στη χαρά και στη λύπη, ανάμεσα στην ικανοποίηση και την απογοήτευση...Το τι θα αφορούν αυτά τα επεισόδια δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη και δεν αναμένεται να ξεκαθαρίσει προτού μας αφήσει το καλοκαίρι...Θα είναι καινούριες ασχολίες, θα ειναι άλλες γλώσσες, θα είναι άλλες δραστηριότητες, θα είναι κάτι διαφορετικό...ποιος ξέρει; Και όλα αυτά στον απαρέκκλιτο δρόμο για το μεγάλο στόχο...Ποιος είναι αυτός...Μα ελάτε φίλοι μου, τι σασπένς θα είχε η ζωή αν σας τα αποκάλυπτα όλα πια...

υγ1 Ως επιστέγασμα της συγκεκριμένης ανάρτησης και της όλης προσπάθειας γενικότερα, σήμερα ανεβάζω το αγαπημένο μου τραγούδι από τους Πυξ-Λαξ, το οποίο συνόδευσε την προσπάθεια μου τον μήνα των εξετάσεων...Ένα τραγούδι, που το ήξερα από τότε σχεδόν που βγήκε, μα το αγάπησα παράφορα μόλις φέτος...Ένα άσμα μεγάλης αλήθειας, από την αρχή ως το τέλος του...Ένα τραγούδι το οποίο καθόλη τη διάρκεια των εξετάσεων προφορικών και γραπτών (περίπου ένα μήνα δηλαδή) πρέπει να το άκουσα κοντά στις 1000 φορές, χωρίς υπερβολή...Στο αυτοκίνητο, στο cd player, στο κινητό, στο youtube, παντού είχα ένα γραμμένο cd για να το ακούω, να σκέφτομαι και να διαλογίζομαι....Για όλους όσους λοιπόν επιμένουν να προσπαθούν σε αγώνες, τα προγνωστικά των οποίων είναι καθόλα εναντίον τους...

Η κατάντια των πολιτικών αρχόντων...

Η γενικότερη κοινωνική και πολιτική κατάσταση στη χώρα, έχει φτάσει στο χειρότερο της σημείο, και ο απλός λαός όσο αποχαυνωμένος και κοιμισμένος να είναι, δείχνει σημάδια πως σιγά σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει το παιχνίδι που απροκάλυπτα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του αλλά και πίσω από την πλάτη του...Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων μοιάζει να έχει απορρίψει δια παντός το πολιτικό σύστημα και κυρίως αυτούς που το απαρτίζουν και συνάμα το λυμαίνονται εδώ και πολλά πολλά χρόνια...Οι περισσότεροι έχουν σιχαθεί αυτούς που έφεραν τη χώρα στην υπάρχουσα κατάσταση...Υπάρχουν φυσικά και οι βολεμένοι, αλλά και αυτοί που συνεχίζουν να ζουν πάνω στο γαλάζιο πράσινο ή κόκκινο συννεφάκι ενός κόμματος...Αυτοί που στα συνέδρια χαιρετούν τον ηλιοκαμένο χοντρό ή αυτοί που στα νησιά σπεύδουν να αποδώσουν τιμές στον κάθε ένα που παριστάνει τον πρωθυπουργό...Άβυσσος η ψυχή του βολεμένου ανθρώπου και του κομματόσκυλου, φίλοι μου...

Το σύνθημα που έχει γίνει πλέον σλόγκαν και ακούγεται ανελλιπώς σε κάθε πορεία, δεν είναι άλλο από αυτό που μιλά για την καύση του ελληνικού κοινοβουλίου..Πολλοί έχουν σπεύσει προ πολλού να καταδικάσουν τέτοιου είδους συνθήματα, θεωρώντας πως προάγουν τη βία και το φανατισμό...Είναι οι ίδιοι που δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει στην κοινωνία, τις αναταραχές που έχουν προκύψει αλλά επίσης αυτοί που δεν μπορούν με τίποτα να μετρήσουν τη λαϊκή οργή...Όταν ο λαός ξεσηκωθεί για τα καλά, τότε δεν θα έχει την ψυχραιμία να καθίσει και να δει ποιος στην πραγματικότητα φταίει περισσότερο, ποιος λιγότερο και ποιος ακόμη λιγότερο...Στα μάτια του ξεσηκωμένου, όλοι φαντάζουν κλέφτες, λαμόγια και κοράκια που έχουν εδώ και δεκαετίες ξεσκίσει το πτώμα του ελληνικού κράτους και συνεχίζουν το ίδιο βιολί χωρίς να ντρέπονται...Τους σώζει όμως προς το παρόν, το γεγονός ότι έχουν καταφέρει να αποχαυνώσουν και να διχάσουν τον απλό λαό, θέτοντας τον απέναντι σε εκβιαστικά και ανούσια διλήμματα και σε ανόητους διαχωρισμούς..Τους σώζει φυσικά και όλη εκείνη η στρατιά των επαγγελματιών παπαγάλων, που προπαγανδίζουν και εκφοβίζουν σε εγκληματικό βαθμό το λαό, κάνοντας τον να φοβάται ακόμη και τον ίδιο τους τον ίσκιο...Βέβαια όταν ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας, το ποτάμι θα τους παρασύρει όλους στο διάβα του...Ακόμη όμως φαίνεται να κοιμάται βαθιά, δυστυχώς....

Το χειρότερο όμως όλων, που προσωπικά εμένα με ενοχλεί αφόρητα και με εκνευρίζει αφάνταστα, είναι ότι οι ίδιοι οι πολιτικοί μοιάζουν να μην κατανοούν πως οι ίδιοι αποτελούν το πρόβλημα και συνεχίζουν απτόητοι το ίδιο βιολί...Βολεύουν τους ημέτερους και τους ψηφοφόρους του ο καθένας και αδιαφορούν για όλα τα υπόλοιπα. Όταν υποτίθεται πως με μια σειρά μέτρων κοιτάζεις να αλαφρώσεις το δημόσιο τομέα και την ίδια στιγμή από την άλλη πόρτα διορίζεις τους δικούς σου, τότε είσαι κοινός εγκληματίας κατά του έθνους...Όταν για να τιθασεύσεις το μαινόμενο λαό, υποτίθεται πως συζητάς το νόμο περί βουλευτικής ασυλίας για τα μάτια του κόσμου εδώ και μήνες, τότε ο λαός νομιμοποιείται να δράσει όπως νομίζει...Θέλετε και άλλο παράδειγμα...Όλον αυτόν τον καιρό, ακούμε για εξεταστικές και προανακριτικές που θα ρίξουν φως στα μεγάλα σκάνδαλα και θα αποκαλύψουν όλους όσους πρωταγωνίστησαν στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος εδώ και δεκαετίες...Όλες αυτές οι επιτροπές όμως απαρτίζονται από τους ίδιους τους πολιτικούς, οι οποίοι αποφασίζουν για τους συναδέλφους τους...Και ρωτάω εγώ ο αφελής; Κόρακας κοράκου μάτι είναι δυνατόν να βγάλει ποτέ; Αφήστε που οι συμμετέχοντες οδηγούνται στη λογική "μία σου και μία μου", ώστε να καλύψουν τα νώτα τους για ενδεχόμενη μελλοντική αποκάλυψη που θα αφορά στο όνομα τους...Πείτε μου σε ποιον άλλο τομέα, παρατηρείται το φαινόμενο συνάδελφοι να αποφασίζουν για ενδεχόμενες αξιόποινες πράξεις συναδέλφων τους, και τότε εγώ θα πάψω να γκρινιάζω...Η απλή λογική το λέει...Την ίδια στιγμή βέβαια διαβάζουμε στις εφημερίδες πως πχ στη Γαλλία και την Αγγλία υπουργοί παραιτούνται και πηγαίνουν σπίτι τους για μερικά πταισματάκια μερικών χιλιάδων Ευρώ, ενώ εδώ δεν κινείται φύλλο...Εκεί μάλιστα δεν περνά η γελοία άποψη, πως οι αρχηγοί των κομμάτων δεν έχουν ιδέα και δεν ευθύνονται για το ποιόν των συνεργατών τους...Εκεί τους παίρνει όλους το κύμα και δικαίως...

Ακόμη περισσότερο όμως με ενοχλεί, το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας άρχοντες έχουν την καθόλα στρεβλή άποψη, ότι από τη στιγμή που παύουν να αποτελούν κυβέρνηση σβήνονται οι ευθύνες τους...Απέχουν για μια τετραετία το πολύ από την εξουσία και στη συνέχεια θεωρούν πως περνούν από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και εξαγνίζονται όλα τα κρίματα τους...Αυτό και αν είναι κάτι που προσωπικά αισθάνομαι να με υποτιμά ως απλό πολίτη...Βγαίνει λοιπόν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και λέει με στόμφο πως η παράταξη του έμαθε από τα λάθη της και είναι έτοιμη να ξανακυβερνήσει άμεσα...Τα ίδια ακριβώς έλεγαν και οι τωρινοί, όταν βρίσκονταν στην απέξω τα προηγούμενα χρόνια και το γαϊτανάκι συνεχίζεται για χρόνια...Τα ίδια λένε και όσοι φεύγουν από το μαντρί και δημιουργούν καινούρια κόμματα, ξοφλημένα ευθύς εξαρχής...Για καθίστε ρε παιδιά...Τι είναι ο ελληνικός λαός; Ο κασίδης στο κεφάλι του οποίου εσείς θα κάνετε πειράματα για μια ζωή και όταν τελικά πεθάνει θα ομολογήσετε τη λύπη σας; Αντί να λέτε και ευχαριστώ που χάρη στη νομοθεσία που όλοι εσείς συνωμοτικά δημιουργήσατε, μπορείτε να κυκλοφορείτε ελεύθεροι και να κάνετε τα μπανάκια σας και τα κανό σας και να παίρνετε χρωματάκι, ζητάτε και τα ρέστα από πάνω...Αντί να συναισθανθείτε την δική σας ευθύνη και να καθίσετε σπιτάκι σας, συνεχίζετε να προκαλείτε το κοινό αίσθημα...Αλλά δε φταίτε εσείς...Φταίνε κυρίως αυτοί που σας ψηφίζουν και σας στηρίζουν, μα κυρίως όλοι εμείς οι υπόλοιποι που δεν αντιδρούμε όπως πρέπει...Αν και για το τελευταίο, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν χωρίς ευτυχώς τη χρήση καμίας βίας...Ήρεμα και πολιτισμένα...Την περασμένη εβδομάδα, ένα απόγευμα βρέθηκα σε μια περιοχή κοντά στο κοινοβούλιο και χρειάστηκε να περπατήσω για λίγη ώρα πεζός σε πολυσύχναστους δρόμους...Μέσα σε διάστημα μισής ώρας είδα δύο διαφορετικούς νεόκοπους βουλευτές να περπατούν μέσα στο πλήθος...Και οι δύο με μεγάλα γυαλιά ηλίου και εμφάνιση συνωμοτική...Ελάτε όμως που ο απλός λαός είναι εκπαιδευμένος και γνωρίζει...Μόλις λοιπόν τους πήραν είδηση κάποιοι περαστικοί άρχιζαν να τους κράζουν και να βρίζουν...Αυτοί έσκυψαν το κεφάλι και επιτάχυναν το βήμα...Μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον αυτόματα γεννήθηκε μέσα μου...

Η μόνη λύση τελικά είναι το θράσος...Θράσος χρειάζεται φίλοι μου και όποιος το διαθέτει θα πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα, μπας και ξυπνήσουν οι υπόλοιποι...Στο περιστατικό που περιέγραψα αμέσως πριν, ένας θρασύς και θαρραλέος έκανε την αρχή στα μπινελίκια και αμέσως βρέθηκαν πέντε έξι που ακολούθησαν...Καλώς ή κακώς μόνο έτσι αυτοί καταλαβαίνουν..Και σε τελική ανάλυση, δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που πρωτοείπε, πως όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη, αλλά όποιος και να το πε έχει απόλυτο δίκιο...

Η ποδοσφαιρομάνα Λατινική Αμερική...

To Παγκόσμιο κύπελλο έφτασε αισίως στη φάση των 8 και από αύριο ρίχνονται στη μάχη για την τελική επικράτηση οι οκτώ μονομάχοι, με μοναδικό στόχο την κατάκτηση του κυπέλλου...Ξέχωρα από τακτικές αναλύσεις, φαβορί, αουτσάιντερ και λοιπούς πρωταγωνιστές, αυτό που έχει ξεχωρίσει στο παρόν Μουντιάλ είναι δίχως άλλο η καθολική επικράτηση των ομάδων της Λατινικής Αμερικής...Είναι η πρώτη φορά στα μουντιαλικά χρονικά (τουλάχιστον έτσι όπως θυμάμαι εγώ), που στην οχτάδα υπάρχουν τέσσερις εκπρόσωποι της συγκεκριμένης ηπείρου...Τις προηγούμενες φορές η οκτάδα απαρτιζόταν από κυρίως Ευρωπαίους, τους οποίους συνήθως συνόδευαν η Αργεντινή και η Βραζιλία...Φέτος τα κόζα έχουν αλλάξει και μπορούμε να μιλάμε για την αναγέννηση του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου...Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι πάντως πως υπάρχει η πιθανότητα, η τελική τετράδα να αποτελείται και από τις 4 αυτές ομάδες (Αργεντινή, Βραζιλία,Ουρουγουάη,Παραγουάη), πράγμα που προσωπικά θα με ικανοποιήσει απόλυτα...

Οι πιο πολλοί αποδίδουν την καταβαράθρωση των ευρωπαϊκών ομάδων και την καλή πορεία των νοτιοαμερικανών σε παράγοντες όπως η κούραση των Ευρωπαίων από τα συνεχή και αδιάκοπα παιχνίδια μέσα στη σεζόν, αλλά και στο χειμώνα της Νοτίου Αφρικής...Είναι μια εξήγηση λογικοφανής, που ως ένα σημείο είναι ορθή αλλά δεν δίνει πλήρεις απαντήσεις...Και αυτό επειδή αφενός μεν οι καλύτεροι Λατινοαμερικανοί ποδοσφαιριστές αγωνίζονται σε ευρωπαϊκούς συλλόγους (συνεπώς αγωνίζονται και αυτοί σε πολλά ματς ετησίως) και αφετέρου οι χώρες αυτές δουλεύουν σωστά στον τομέα των εθνικών ομάδων...Αφήνοντας στην άκρη τη Βραζιλία και την Αργεντινή (που διαθέτουν τόσο ταλέντο που ξεχωρίζουν), αξίζει κανείς να παρατηρήσει τις άλλες ομάδες...Η μικρή σε πληθυσμό (περί τα 3 εκατομμύρια κατοίκους έχει περίπου...) μα μεγάλη σε ποδοσφαιρική αξία και ιστορία Ουρουγουάη, παρουσίασε ένα καλοδουλεμένο σύνολο με καλούς ρολίστες και μερικούς μεγάλους σολίστες...Το ίδιο και η Παραγουάη, η οποία διοργάνωση με τη διοργάνωση γιγαντώνεται και βελτιώνεται σε σημείο που σιγά σιγά κανείς δε θα θέλει να βρεθεί στο διάβα της. Ακόμη και η Χιλή με το ταλέντο και την ταχύτητα της είναι βέβαιο κατ εμέ πως θα προχωρούσε έτι περαιτέρω στη διοργάνωση, αν δεν έπεφτε πάνω στο σκόπελο της Βραζιλίας...Το ίδιο περίπου ισχύει και για το Μεξικό και πάει λέγοντας...Όλες οι ομάδες αυτές έχουν σοβαρό κορμό, δεμένο σύνολο και προπονητή αν όχι γηγενή, τουλάχιστον πάρα πολύ κοντά στη δική τους κουλτούρα...Την ίδια στιγμή στην Ευρώπη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο...Η Αγγλία του ακριβοπληρωμένου Καπέλο, έγινε ποδοσφαιρικά διεθνώς ρεζίλι...Στην πάλαι ποτέ κραταιά Γερμανία, είναι ζήτημα να υπάρχουν πάνω από 4 Γερμανούς, που να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο...Ας είναι καλά οι μεταγραφές εκ Πολωνίας, Τουρκίας, Βραζιλίας, Γκάνας κοκ...Η Ιταλία μοιάζει να έχει στερέψει από ταλέντο και από δίψα...Το ποδοσφαιρικό θέατρο της Γαλλίας ανέστειλε νωρίς τη λειτουργία του και πήγε σπίτι...Οι ποδοσφαιρικά υπερφίαλοι και παραδοσιακά looser Πορτογάλοι, πήγαν και αυτοί σπίτι νωρίς... και έχουν απομείνει μόνο τα δεκανίκια της Ολλανδίας και η Ισπανία του ποδοσφαίρου "γύρω γύρω όλοι" να κρατούν ψηλά την σημαία της Ευρώπης, αλλά αμφιβάλλω αν πιστεύει κανείς πως είναι ικανές να πάρουν την κούπα...

Πέρα όμως από τα υπόλοιπα, ένας ακόμη παράγοντας που γέρνει σαφώς την πλάστιγγα υπέρ της Νότιας Αμερικής είναι το απαράμιλλο ταλέντο των ποδοσφαιριστών, που βγαίνουν από αυτήν την ποδοσφαιρομάνα ήπειρο...Από εκεί ξεπηδούν μεγάλοι τεχνίτες με τη στόφα του ηγέτη, που ξεχωρίζουν μέσα στο γήπεδο σαν τη μύγα μες στο γάλα...Δεν θα μιλήσω για τις παλιές δόξες...Θα μιλήσω όμως για τα τωρινά...Θα πω για αυτό το ποδοσφαιρικό ρομπότ που αγγίζει την τελειότητα που ακούει στο όνομα Μαϊκόν και για τον καλύτερο τερματοφύλακα του κόσμου που δεν είναι άλλος από το Ζούλιο Σέζαρ...Θα πω επίσης για το μεγάλο ποδοσφαιριστή νικητή τόσο του ποδοσφαίρου όσο και της ζωής (όποιος δεν έχει διαβάσει τις οικογενειακές του περιπέτειες, πρέπει να το κάνει...) που λέγεται Ντιέγκο Φορλάν...Για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου, που δεν είναι άλλος από το Μέσι...Για τους καλλιτέχνες της μπάλας Χιλιανούς, που μοιάζουν να χαϊδεύουν το τόπι, ή για τους σφριγηλούς Παραγουανούς...Ναι, οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές πιθανώς να έχουν καλύτερη τακτική προσήλωση μέσα σε ένα ματς και να είναι πιο αποτελεσματικοί..Ναι οι Αφρικανοί έχουν σωματικές δυνάμεις, που σπάνια κανείς συναντά σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές..Όμως την τεχνική κατάρτιση, το πάθος και τη θέληση των Νοτιοαμερικανών που όλα μαζί φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, δεν την έχει κανείς άλλος ανά την υφήλιο...

Πέρα όμως από τα τεχνικά προσόντα, αυτό που ξεχωρίζει τους Λατινοαμερικανούς ποδοσφαιριστές είναι η ποδοσφαιρική τους προσωπικότητα, που τους κάνει αγαπητούς ανά την υφήλιο...Το να έχεις τεχνικά προσόντα είναι καλό, αλλά δεν αρκεί αν αυτά δε συνοδεύονται από δυνατό χαρακτήρα και ηγετική προσωπικότητα και αρκετό ποδοσφαιρικό εγωισμό και αλητεία...Για αυτό δεν είναι τυχαίο, πως πολλοί Νοτιοαμερικανοί παραμένουν στη μνήμη μας, εδώ και χρόνια τόσο για την αξία τους όσο για το χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους...Τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά είναι αυτά που μετατρέπουν έναν ταλαντούχο ποδοσφαιριστή στον καλύτερο του κόσμου...Και τα παραδείγματα τέτοιου είδους είναι πάμπολλα...Από που να πρωτοξεκινήσει κανείς...Από τον ανυπέρβλητο Μαραντόνα και τον ασύλληπτο Αλφρέντο ντι Στέφανο ως το Μπατιστούτα και το Μέσι...Από τους Βραζιλιάνους Πελέ, Σόκρατες,Ζίκο, Ζαϊρζινιο, Γκαρίντσα ως τους Ρονάλντο, Ρομάριο, Ριβάλντο κλπ...Από τους τεράστιο επιθετικό δίδυμο της Χιλής, που απαρτιζόταν από τους Μαρσέλο Σάλας και Ιβάν Ζαμοράνο...Από τα παλιά τοτέμ της Ουρουγουάης Σκιαφίνο, Έντσο Φραντσέσκολι, Μοντέρο και Φονσέκα...ως τους σύγχρονους Ρεκόμπα και Φορλάν...Από την τεράστια αυτή προσωπικότητα και συνάμα για μένα τον κορυφαίο τερματοφύλακα που έχω δει με τα μάτια μου, που ακούει στο όνομα Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ...Πείτε μου ειλικρινά, οι Ευρωπαίοι απέναντι σε όλα αυτά τα ιερά τέρατα, τι έχουν να αντιτάξουν...Έναν Κρόιφ, έναν Εουσέμπιο, έναν σέντερ μπακ Μπεκενμπάουερ, έναν Μπόμπι Τσάρλτον, έναν Τζιανκάρλο Αντονιόλι και μερικούς άλλους...Η διαφορά επιπέδου είναι εμφανής και επ' αυτού δε χωρά καμία μα καμία αμφιβολία...Διαφορά τόσο σε τεχνικές αρετές, όσο κυρίως σε προσωπικότητα, τσαγανό και ηγετικές ικανότητες...
Όλα αυτά τα γράφω και για έναν επιπρόσθετο λόγο...Μπας και διορθωθεί ποτέ αυτή η τεράστια αδικία της Fifa προς τις εθνικές ομάδες που έρχονται από τη Νότια Αμερική...Είναι ανήκουστο, η συγκεκριμένη ήπειρος να έχει μόλις τέσσερις θέσεις για το Μουντιάλ συν μια αν προκύψει από τα μπαράζ...Την ίδια στιγμή η Αφρική φέτος είχε πέντε εγγυημένες συμμετοχές, η Ασία τρεις και η Ωκεανία δύο...Κάτι τέτοιο είναι εντελώς ανήκουστο και άδικο και κάποτε θα πρέπει να διορθωθεί...Το είχα γράψει και παλιότερα, το ξαναγράφω και τώρα...Η Λατινική Αμερική θα έπρεπε να είχε τουλάχιστον επτά θέσεις μόνη της, εκτός από την κεντρική Αμερική (Εκουαδόρ, Μεξικό κλπ)...Λείπουν πχ από το φετινό Μουντιάλ παραδοσιακές δυνάμεις σαν το Περού, αλλά και χώρες που όλοι λατρέψαμε ποδοσφαιρικά όπως η Κολομβία...Και την ίδια στιγμή, στο φετινό Μουντιάλ παρέλασαν ποδοσφαιρικά καφενεία του τύπου Σλοβενίας, Σλοβακίας, Βόρειας Κορέας, Αλγερίας, Νέας Ζηλανδίας κλπ κλπ...Είναι ή δεν είναι αυτό μια τεράστια αδικία; Σαφώς και είναι και θα πρέπει κάτι να γίνει επ' αυτού...Αλλά οι καρεκλοκένταυροι περί άλλων τυρβάζουν δυστυχώς...

Λένε πως το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Αγγλία και έκανε τα μεγαλύτερα βήματα προόδου τα έκανε στη γηραιά ήπειρο...Εν μέρει συμφωνώ...Ίσως να γεννήθηκε εδώ, ως προς τους κανόνες του...Διότι στη συνέχεια, ταξίδεψε ως τη Λατινική Αμερική και πήρε την τεχνική από τη Βραζιλία, το πάθος την αυταπάρνηση και τη μαγκιά από την Αργεντινή, το δυναμισμό από την Ουρουγουάη και από τους άλλους Λατίνους και κατέληξε στο να γίνει το άθλημα που λατρεύεται διεθνώς από κάθε άνθρωπο και ένα κοινωνικό φαινόμενο που συναρπάζει και καθηλώνει τα πλήθη και ενίοτε τα επηρεάζει...

Είθε στο φετινό Μουντιάλ, τα ζευγάρια των ημιτελικών της επόμενης εβδομάδας να είναι Αργεντινή-Παραγουάη και Βραζιλία-Ουρουγουάη, για να απολαύσουμε ποδόσφαιρο που θα μας καθηλώσει, με τις μάχες σώμα με σώμα, την απαράμιλλη τεχνική κατάρτιση, το δυναμισμό και την αυταπάρνηση των αγωνιζομένων στη μάχη για την τελική επικράτηση...Και ας το κατακτήσει όποιος να είναι στο τέλος...Αλλά και να μην περάσει καμία από τις 4 ομάδες της Λατινικής Αμερικής στα ημιτελικά, ουδόλως με νοιάζει...Στο κάτω κάτω, όσοι γνωρίζουν και καταλαβαίνουν από κανονικό ποδόσφαιρο, ξέρουν να εκτιμούν ποδοσφαιρικές ομάδες και συμπεριφορές πέρα από τρόπαια και διακρίσεις...

Η σύγχρονη μάστιγα του τζόγου...

Κατά την ταπεινή άποψη του φτωχού συγγενή, μια από τις μεγαλύτερες γάγγραινες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι ο τζόγος, ο οποίος έχει υπεισέλθει παντού και σε όλους...Θα μου πείτε βέβαια, μέσα σε τόσα μεγάλα και ανυπέρβλητα εμπόδια και προβλήματα που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία, ο τζόγος με πείραξε; Ναι με πείραξε...Γιατί ο τζόγος είναι ένα από τα πιο σκληρά ναρκωτικά που υπάρχουν και ο εθισμός που προκαλεί είναι τόσο μεγάλος, που μπορεί να οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή του ανθρώπου και καλώς ή κακώς μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι σε θέση να τιθασεύσουν το πάθος αυτό, προτού τους οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις και συμπεριφορές..Μάλιστα, αν λάβουμε υπόψιν την τρέχουσα κάκιστη οικονομική συγκυρία, θα παρατηρήσουμε, ότι όλο και περισσότεροι στρέφονται προς το τζόγο μπας και μπορέσουν να ορθοποδήσουν, με αποτέλεσμα να εισέρχονται ακόμη πιο βαθιά μέσα στο πηγάδι το οποίο δεν έχει πάτο δυστυχώς...

Από την άλλη πλευρά, έρχεται ο μεγάλος νταβατζής, που ακούει στο όνομα ελληνικό κράτος, να ρίξει μια σπρωξιά προς την καταστροφή...Κύριο μέλημα του κράτους δεν είναι να αποτρέψει τον Έλληνα από το να τζογάρει το υστέρημα του...κύριο μέλημα του είναι να νομιμοποιήσει κάθε μορφής τυχερό παιχνίδι για να ενισχύσει τα έσοδα του και γιατί όχι να μη δημιουργήσει καινούρια παιχνίδια για να προσελκύσει νέους πελάτες και περισσότερα χρήματα...Ειδικά στις μέρες μας, που τα κρατικά ταμεία είναι άδεια και πρέπει να καλυφθούν αυτοί που τα άδειασαν, το κράτος έχει επιδοθεί σε ένα σαφάρι άνευ προηγουμένου σε σχέση με τα τυχερά παιχνίδια...Προσπαθεί να φράξει το δρόμο στις ξένες ιντερνετικές εταιρείες στοιχημάτων, όχι για να προφυλάξει τους πολίτες, αλλά για να δημιουργήσει το ίδιο μια δική του στοιχηματική πλατφόρμα για να εισπράττει όλο το χρήμα...Δεν τους νοιάζει να προστατεύσουν κανένα από τους αετονύχηδες του διαδικτύου, αλλά μόνο να εισπράττουν μερίδιο τύπου φορολογίας σαν κανονικοί προαγωγοί...Για αυτό ακριβώς, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, παρατηρείς διαφημίσεις για καζίνο, τυχερά παιχνίδια και προσφορές και ευκαιρίες που υπόσχονται μια καλύτερη ζωή...Αλλά και ο ίδιος ο κρατικός ο οργανισμός τζόγου έχει βαλθεί να αποσπάσει κάθε ευρώ από την τσέπη του κακόμοιρου του πολίτη, θεσπίζοντας ένα σωρό παιχνίδια με υποτιθέμενα μεγάλα κέρδη για τον παίκτη...Έχουμε φτάσει στην κατάντια, οι μόνες επιχειρήσεις που ανθούν στην Ελλάδα να είναι σχεδόν αποκλειστικά μόνο τα καζίνο...Μόνο αυτά έχουν σταθερά ανοδική πορεία και δεν τα αγγίζει ούτε η κρίση, ούτε τίποτα...

Τον τελευταίο καιρό, στα ψιλά έχει περάσει η είδηση ότι το κράτος σκέφτεται να επαναφέρει κανονικά και με το νόμο τα περιβόητα φρουτάκια και τους κουλοχέρηδες, τα οποία πριν μερικά χρόνια υποτίθεται τα εξοβέλισε μπροστά μάλιστα στις κάμερες, υποτίθετα για το καλό της ελληνικής κοινωνίας...Τώρα όμως που τα περιθώρια έχουν στενέψει για τα καλά, το κράτος έκανε πίσω και θα τα επαναφέρει οσονούπω με δόξες και τιμές, βάζοντας έτσι ένα λιθαράκι στην τέρψη και την ικανοποίηση του απλού πολίτη και την ίδια στιγμή ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του...Τι να τα κάνουμε τα αναπτυξιακά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις, όταν πουλώντας την ψυχή μας στο διάβολο, μπορούμε να γεμίσουμε τα ταμεία μας; Πολλοί αντιλέγουν και υποστηρίζουν πως θα πρέπει να υπάρχουν και εδώ, τα ίδια μέτρα και ίδια σταθμά που εφαρμόζονται στην προηγμένη Ευρώπη...Απάντηση...Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι περισσότερο ώριμες για τέτοιου είδους πράγματα...Και τελοσπάντων αυτή η τακτική να μιμούμαστε άκριτα καθετί που εφαρμόζεται στη Δυτική Ευρώπη είναι μία από τις αιτίες που ως χώρα και ως ανθρώπους μας κατάντησε με τη θηλιά στο λαιμό...Το γεγονός δηλαδή, ότι υιοθετήσαμε πράγματα και τακτικές χωρίς να τα προσαρμόσουμε στα ιδιαίτερα μας δεδομένα...Δεν απομένει στο τέλος παρά να νομιμοποιηθούν και τα ναρκωτικά...Το καλό μας κράτος θα σταθμίσει τα δεδομένα και θα δει πως αντί να βάζει τους εμπόρους φυλακή, είναι καλύτερα για αυτό να τιμολογήσει τις συναλλαγές με ένα βαρβάτο ΦΠΑ...Συγχωρήστε μου τον κυνισμό...Δε θεωρώ όμως πως απέχει και πάρα πολύ από την πραγματικότητα..Δυστυχώς...

Δε θα ήμουν όμως απόλυτα ειλικρινής, αν περιοριζόμουν στην ώθηση που μας δίνει το κράτος, οδηγώντας μας στο γκρεμό...Διότι, αν την ίδια στιγμή εμείς οι απλοί πολίτες δεν ήμασταν πρόθυμοι να καταστραφούμε από μόνοι μας, ίσως και τίποτα από όλα αυτά να μη γινόταν...Ο Έλληνας σε όλες τις μορφές του τζόγου το παίζει καθηγητής, ενώ στην πραγματικότητα είναι παντελώς άσχετος...Θέλετε να μιλήσουμε για στοίχημα; Όλοι ξέρουν από ποδόσφαιρο, έστω αν τις ομάδες που διαγωνίζονται δεν τις έχουν παρακολουθήσει στο χορτάρι ποτέ στη ζωή τους...Όλοι έχουν πληροφορίες από μέσα, οι οποίες είναι και καλά έγκυρες άσχετα αν δεν επιβεβαιώνονται ποτέ...Και αν στραβώσει το ματς, τότε ήταν σίγουρα στημένο...Να μιλήσουμε για καζίνο...Εκεί που όλη η Ελλάδα αναστενάζει και χάνει τα λεφτά της κάθε βράδυ και εκεί που ξεκληρίζονται οικογένειες και αξιοπρέπειες κουρελιάζονται; Θυμάμαι, πως είχα φίλους όταν ήμουν μικρότερος, οι οποίοι ανυπομονούσαν να συμπληρώσουν την ηλικία των 23, για να μπορούν να επισκεφθούν το καζίνο και μάλιστα τα επισκέπτονταν τη βραδιά των γενεθλίων τους, για να μη χάσουν καθόλου καιρό...Άσχετα αν μετά έγιναν μόνιμοι θαμώνες, με ότι αυτό συνεπάγεται...Θέλετε να πούμε για τον ιππόδρομο...Δε μπορείτε να φανταστείτε τι κοσμοσυρροή γίνεται στα πρακτορεία του οπαπ, όταν έχει ιπποδρομίες...Άνθρωποι μεροκαματιάρηδες ως επί το πλείστο, παίζουν το καθημερινό τους εισόδημα πάνω σε άλογα που τρέχουν...Φυσικά δεν παίζουν απροετοίμαστοι..Έχουν μελετήσει πρώτα και έχουν συμβουλευτεί και τους γκουρού και τα προγνωστικά τους και ρίχνονται στον αγώνα...Εκεί όμως που γίνεται ο χαμός είναι κατά τη διάρκεια της κούρσας...Όποιος δεν έχει βρεθεί μπροστά σε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το καταλάβει...Βλέπεις ανθρώπους να πετάγονται σαν ελατήρια από τις καρέκλες τους, να φωνάζουν, να βρίζουν, να παρακινούν το άλογο να τρέξει και να τερματίσει...Και όταν φυσικά χάσουν, σπεύδουν να ξανασπρώξουν για την επόμενη ιπποδρομία...Ή αφήστε την αηδία όλων των Ελλήνων χασομέρηδων που ακούει στο όνομα κίνο...Ρε μάγκες λίγη κοινή λογική δε βλάπτει...Υπάρχει περίπτωση να κερδίσει κανείς απέναντι στον διοργανωτή του γεγονότος; Τι είναι αυτοί φιλανθρωπικά ιδρύματα;...Και η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών είναι χαμένοι...Ξέρετε κανέναν που να κρατάει λογαριασμό με τα παιγμένα και τα κερδισμένα;...Μόνο όταν το κάνει κανείς αυτό, μπορεί να συνειδητοποιήσει το πόσο μέσα μπαίνει...Αλλά τι κάθομαι και σπαταλώ το χρόνο μου...Παίξτε 10 παιχνίδια στο στοίχημα ή 10 νούμερα στο κίνο και θα γίνεται πλούσιοι, όπως σας λένε...Και αν δεν κερδίσετε με την πρώτη, συνεχίστε στη δεύτερη φορά, στη συνέχεια στην τρίτη κ.ο.κ...Έτσι και αλλιώς το βάθος του βαρελιού είναι αμέτρητο και δυστυχώς φαίνεται να χωρά πολλούς...

Δεν είναι σκοπός μου με αυτή την ανάρτηση να κάνω κήρυγμα κατά του τζόγου...Μακριά από την αναξιότητα μου τέτοιες ευθύνες....Εγώ απλά σκοπό έχω να παραθέσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, με βάση την κατάντια που αντικρίζω καθημερινά...Κατανοώ πως το να τζογάρεις έχει κάποιο ενδιαφέρον...Και εγώ σποραδικά ξοδεύω μερικά Ευρώ την εβδομάδα, στοιχηματίζοντας σε ποδοσφαιρικούς αγώνες έτσι για την πλάκα μου...Εγώ όμως ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό μέχρι αηδίας, ενώ το δικό μου ισοζύγιο είναι κερδοφόρο...Δεν αποτελούν δικαιολογία αυτά, απλά τα καταθέτω...Το να ασχολείσαι όμως κάθε μέρα όλη μέρα με το τζόγο, το να ποντάρεις σε οτιδήποτε σου προσφέρουν, το να μη μπορείς να λειτουργήσεις χωρίς τζόγο, το να σπαταλάς ώρες και ημέρες μέσα σε ένα καζίνο, ή σε ένα πρακτορείο βλέποντας ιπποδρομίες και το να ξοδεύεις από το υστέρημα σου για να παίξεις είναι ένας μεγάλος εθισμός...Στην αρχή γλυκός και ίσως όμορφος...στο τέλος οπωσδήποτε καταστροφικός και χωρίς επιστροφή...Ακριβώς ότι συμβαίνει και με τα ναρκωτικά δηλαδή...

Λένε πως σε μια κατεστραμμένη χώρα ανθίζουν φαινόμενα όπως του τζόγου, τον οποίο ο λαός βλέπει βλακωδώς και αφελώς ως μια ευκαιρία να αντεπεξέλθει οικονομικά...Τον τελευταίο μήνα, πρέπει να έχω διαβάσει για πάνω από 10 συλλήψεις ανά την Ελλάδα, ανθρώπων που σε καφενεία ή σε άλλους τέτοιου είδους χώρους διοργάνωναν παράνομα στοιχήματα σε σχέση πχ με το μουντιάλ και όχι μόνο...Την ίδια στιγμή ο οπάπ είναι η μοναδική εταιρεία δημοσίου καθεστώτος που βγάζει τεράστια κέρδη κάθε χρόνο...Θέλετε και άλλες αποδείξεις για να πειστείτε και εσείς, πως η Ελλάδα είναι και με τη βούλα εδώ και καιρό μια τριτοκοσμική χώρα;

Η παραγωγική διαδικασία της ελληνικής μουσικής...

Χτες το βράδυ μεταξύ διαβάσματος και Μουντιάλ και ενώ περίμενα να ξεκινήσει το ματς της Σερβίας με την Αυστραλία, επιδόθηκα σε ζάπινγκ έτσι από περιέργεια...Και το μάτι μου έπεσε σε κάποια μουσικά βραβεία, που παρουσιάζονταν στην τηλεόραση του Alpha...Δεν ήξερα τι είδους βραβεία ήταν αυτά και για αυτό το λόγο κάθισα λίγο να χαζέψω, έτσι για να δω τι παίζει...Το ίδιο έκανα τόσο στο ημίχρονο του αγώνα, όσο και στο τέλος του ώσπου να με πάρει ο ύπνος...Για την ιστορία να αναφέρω πως εκ των υστέρων κατάλαβα, ότι επρόκειτο για τα βραβεία του μουσικού καναλιού Mad, όπως ανέφεραν και στην εκδήλωση...Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ξόδεψα αυτή τη μία ώρα για να δω βρε αδερφέ, τι είδους μουσική είναι αυτή που βραβεύεται σήμερα στην Ελλάδα και τι μουσική αρέσει στον κόσμο...Όχι ότι δεν το υποψιαζόμουν, αλλά πάντοτε μια ακόμη επιβεβαίωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...Μία ώρα maximum αντέχεται αυτό το πράγμα...Καλύτερα ένα αδιάφορο ματς Μουντιάλ χωρίς φάσεις, χωρίς θέαμα με περιγραφή Αλέκου Θεοφιλόπουλου και τις βουβουζέλες στο φουλ, παρά μια σειρά από άκυρα ντουέτα με καλλιτέχνες, ντυμένους-ες με παρδαλά ρούχα, περίεργα καπέλα και μικρά κομμάτια υφάσματος να διαλαλούν την πραμάτεια τους...

Λοιπόν, θέλω να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος...Όλη αυτή η μουσική ηχεί σαν τρελή παραφωνία στα δικά μου αυτιά και δεν μπορώ να την ακούσω με τίποτα και για κανένα λόγο...Ή για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, θα πρέπει να έχω πιει τόσο, ούτως ώστε σχεδόν να μην καταλαβαίνω και πολλά και τότε ναι μπορεί να την ακούσω...Μιλάω για τη λαϊκο-γυφτο-τσιφτετελο-ποπ ελληνική μουσική και όλο εκείνο το σινάφι που προωθούν οι δισκογραφικές και τα κανάλια, το οποίο στα μάτια τα δικά μου δε φαντάζει σαν μουσική αλλά σαν βιομηχανία εύπεπτων τραγουδιών, για να τα ακούμε και μετά να πέφτουμε ήσυχοι για ύπνο...Αν αυτό είναι η περίφημη ελληνική μουσική, για την οποία άπαντες περηφανευόμαστε, τότε εκπέμπω απλά σε διαφορετικό μήκος κύματος...

Αυτό που με ενοχλεί ιδιαίτερα σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι τα πρότυπα των τραγουδιστών που μας πλασάρουν σαν ταλέντα...Το χειρότερο είναι ότι η νεολαία και ιδίως οι έφηβοι φαίνεται να ψήνονται με τέτοιου είδους είδωλα...Είδωλα που τα μανιπουλάρουν οι υποτιθέμενοι ειδήμονες μέσα από ένα κάρο ριάλιτι σόου, στα οποία τα νήματα είναι εμφανές πως τα κινούν οι δισκογραφικές..Το πρότυπο επιτάσσει πως πλέον οι νέοι "καλλιτέχνες" θα πρέπει να είναι ευθυτενείς, άτριχοι με ωραίο σώμα και γραμμωμένους κοιλιακούς και εκκεντρικό χτένισμα για να αρέσουν στα κοριτσάκια του γκρουπ 12 με το πολύ 18...Αντίστοιχα οι κοπέλες πρέπει να είναι σέξι, καλλίγραμμες και συνάμα πληθωρικές, ενώ δεν θα πρέπει να διστάζουν να το κουνήσουν λίγο περισσότερο για να προσελκύσουν τα βλέμματα και να καθηλώσουν τα ανδρικά πλήθη...Τα παραπάνω είναι σε σχεδόν απόλυτο βαθμό τα βασικά προσόντα για ένα αγόρι και μια κοπέλα αντίστοιχα, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων είναι πρόθυμη να τα ακολουθήσει μέχρι κεραίας...Από κει και μετά έρχεται και η όποια φωνή, χωρίς όμως να είναι προαπαιτούμενο...Διότι το να φτιάξεις ένα ποθητό και καλλίγραμμο σώμα απαιτεί δουλειά ίσως ετών...Το να βελτιώσεις και να μετατρέψεις σε απλά ανεκτή μια φωνή, απαιτεί ένα καλό κομπιούτερ...Τα λέω καλά; Στο κάτω κάτω πόσα από τα τραγούδια που γράφονται σήμερα στο είδος αυτό, πιστεύετε πώς απαιτούν σοβαρές φωνητικές ικανότητες από τον τραγουδιστή; Ένα...Δύο...άντε δέκα το πολύ...Λοιπόν αυτά δε θα ακουστούν ποτέ live και τη βρήκαμε τη λύση...Και στη συνέχεια είναι απόλυτα φυσιολογικό όλοι αυτοί να είναι μικρής διάρκειας...Σαν το γιαούρτι...Τους ακούς για ένα μήνα, άντε για τρεις και στη συνέχεια δίνουν στη σκυτάλη στα νέα προϊόντα της βιομηχανίας, που έρχονται να αντικαταστήσουν τους άλλους...Κανονική παραγωγική διαδικασία δηλαδή...Συνεπικουρούμενη φυσικά από τα μουσικά ραδιόφωνα, τα οποία παίζουν τραγούδια στοχευμένα, κάνοντας μας στην ουσία πλύση εγκεφάλου με ατέλειωτες επαναλήψεις...

Πέρα όμως από τους τραγουδιστές, υπάρχει σοβαρή ένδεια σε μελωδίες...Όλο και περισσότερο σπανίζουν οι νέοι καλλιτέχνες που με μια κιθάρα στο χέρι, είναι ικανοί να σε ταξιδέψουν με τις μελωδίες που οι ίδιοι δημιούργησαν..Είναι αυτή η εξαιρετική λέξη της ελληνικής γλώσσας, που αποτυπώνει τη μαγεία των δημιουργών-τραγουδιστών αυτών...Τροβαδούρος...Υπάρχει κανείς σήμερα και δεν τον ξέρω;...Και αν ξεπεταχτεί κανείς έστω από σπόντα, τότε τον αναλαμβάνουν οι εταιρείες τον πατρονάρουν, τον πλάθουν κατά τα πρότυπα τους και τον μετατρέπουν σαν ένα από όλους τους άλλους...Αφήστε, που και αυτό να μη συμβεί, υπάρχει η υπερέκθεση μερικών που όντων πουλάνε, σε ραδιόφωνα και ΜΜΕ, που γρήγορα τους βαριέσαι...Τρανό παράδειγμα ο Ρους και οι 'Εξαιρέσεις' του...Ένα κομμάτι που αναπτύχθηκε εκτός συστήματος, όμως το ίδιο το σύστημα βλέποντας την απήχηση του το υιοθέτησε και σχεδόν το έκαψε...Ή ο αρχικά συμπαθής Μύρωνας Στρατής, ο οποίος ξεπήδησε από το Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ενώ είχε συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς και εντέλει το σύστημα τον εκμεταλλεύτηκε τόσο πολύ, που σε λίγο είναι βέβαιο πως θα γίνει ακόμη περισσότερο αντιπαθής ακόμα και από τον Χατζηγιάννη... Σε γενικές γραμμές όμως το μουσικό μοτίβο δεν επιτάσσει πολύπλοκες μελωδίες και παράξενα μουσικά όργανα...Αντίθετα θέλει τυποποιημένες μελωδίες με αρμόνιο και ντραμς το πολύ ή άντε λίγο τσιφτετέλι ή λίγο μπιτ, με αποτέλεσμα τα περισσότερα τραγούδια να μοιάζουν σαν αδελφάκια και στην ουσία να είναι φασόν...Έτσι και αλλιώς, αυτό που μετράει είναι η εξωτερική εμφάνιση και ουχί η μουσική...Άλλωστε ο Τζιμάκος το χει καυτηριάσει πολύ εύστοχα το φαινόμενο της επικράτησης της εικόνας, εδώ και καιρό...Θυμίζω: "Πόσο θα αντέξουν ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης, δεν έχουν κάνει ούτε ένα videoclip..."

Εκεί που πραγματικά γίνεται χαμός όμως είναι στους στίχους των τραγουδιών...Εκεί να δείτε ένδεια που υπάρχει...Σε σημείο που είναι βέβαιο, πως αν κάποιος ξένος επιθυμήσει να μάθει ελληνικά διαβάζοντας μόνο στίχους από τη σύγχρονη ελληνική μουσική, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τελικά κατορθώσει να μάθει πάνω από συνολικά 100 λέξεις...Τα παλιότερα ελληνικά τραγούδια είχαν πλοκή, πλούτο λέξεων και εξιστορούσαν κάτι...Δεν εξαντλούνταν σε εκφράσεις του στυλ αγάπη μου, ούτε σε ψευτο χιπ χοπ, ούτε φυσικά σε αντιγραφές από άλλα τραγούδια...Δεν είναι τυχαίο πως κάθε παπαριά ατάκα που γίνεται σλόγκαν μέσω διαφημίσεων ή tv, μετατρέπεται πάραυτα σε στίχο τραγουδιού...Τα πάντα όλα, τυχαίο δε νομίζω και διάφορα άλλα, συν τα κατά παραγγελία τραγούδια που γράφονται για διαφημιστικούς σκοπούς μεγάλων εταιρειών...Για να ενισχύσω όλα τα παραπάνω, για του λόγου το αληθές, παραθέτω τους πέντε υποψήφιους στίχους ατάκα της χρονιάς από τα χθεσινά βραβεία και σας καλώ να γελάσουμε μαζί..."Ότι δεν έχεις είναι αυτό που δε χρειάζεσαι" μας λένε οι και καλά ροκ και wannabe σταρ Ονιράμα..."Κάνεις ότι θέλεις και κάποιους τους πονάει" μας λένε οι Vegas (ποιοι είναι αυτοί;) και έχω να σημειώσω πως αν οι ίδιοι συνεχίσουν να κάνουν ότι θέλουν, αυτό που πονάει είναι τα αυτιά μας και τίποτε άλλο...Η για πάντα νέα Άννα Βίσση με το ελληνικότατο 'I am fabulous', ήταν ακόμη μια υποψηφιότητα για το στίχο της χρονιάς...Η Θεοδωρίδου με το "τραβάω λοιπόν σε όλα κόκκινη γραμμή" ήταν επίσης υποψήφια, τη στιγμή που όλοι θέλουμε να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή και να διαγράψουμε ότι μας ενοχλεί τα αυτιά...Και τέλος last but no least, ο ύμνος πού πήρε το βαρύτιμο τρόπαιο, ο στίχος ύμνος των απανταχού διαιτητών σε όλο τον κόσμο, το τραγούδι που οπωσδήποτε θα μπει στο πάνθεον της ελληνικής μουσικής πλάι σε μεγάλα αριστουργήματα του παρελθόντος, το απαράμιλλο τραγούδι με τον τίτλο ποίημα, "σφύριξα και έληξες"...Ω της γραφικότητας δηλαδή όπως καταλαβαίνετε...

Θέλω στο σημείο αυτό να πω δυο λέξεις για ένα είδος μουσικής, το οποίο στην Ελλάδα έχει ξεσκιστεί από όλους και αναφέρομαι φυσικά στο ροκ...Οι δισκογραφικές εταιρείες και κυρίως οι νέοι τραγουδιστές έχουν εσφαλμένη αντίληψη για το τι εστί ελληνικό ροκ, ή ροκ γενικότερα αν το θέλετε ...Οι καημένοι πιστεύουν πως ροκ είναι ένα περίεργο χτένισμα, ένα παράξενο και ασυνήθιστο ντύσιμο με τη συνδρομή στυλίστα, εκκεντρικός χαρακτήρας και παραξενιές, πολλές σχέσεις, λίγο τράβηγμα και αγρίεμα στη φωνή και αυτό είναι ροκ...Τους πληροφορώ λοιπόν πως ροκ είναι ο ξυραφένιος στίχος, η αμφισβήτηση των πάντων, η φαντασία,το πάθος, η δύναμη, η υπερβολή και οι ακραίες καταστάσεις...Απλά για να το γνωρίζουν και αυτοί και να μην υποδύονται κάτι που ούτε είναι, ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν...Το ίδιο αφορά και κάποια νεόκοπα συγκροτηματάκια, που την έχουν δει stones...

Το πρόβλημα λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη έγκειται στο γεγονός, πως οι νέοι τραγουδιστές δε μοιάζουν να νοιάζονται για τη μουσική καθαυτή. Δεν τους νοιάζει τι επιπέδου τραγούδια θα πουν, αλλά μόνο να βρίσκονται στη δημοσιότητα και να κυκλοφορούν με όμορφους-ες συντρόφους και να αποτελούν μέρος του εγχώριας κατανάλωσης star system...Συμβιβάζονται με ένα σύστημα, (που κάποιοι ενδεχομένως να μη το γουστάρουν κιόλας) και τσαλαπατούν την αξιοπρέπεια της μουσικής του...Έχουν αποδεχθεί πως όποιος δεν ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο των μουσικών ριάλιτι, εκθέτοντας την προσωπική τους ζωή φόρα παρτίδα στον ευρύ κοινό, δεν πρόκειται να θεωρηθεί ποτέ αρκούντως επιτυχημένος...Και η ζωή συνεχίζεται...Και δε μιλώ για υποτιθέμενους καλλιτέχνες σχετικά φτασμένους του στυλ Ρουβά, Βανδή, Χατζηγιάννη, Παπαρίζου και λοιπό συναπάντημα... Μιλάω για παιδιά νεόκοπα, τα οποία μόλις πρόσφατα έκαναν την εμφάνιση τους, αλλά μοιάζουν να ακολουθούν την εύκολη οδό της σίγουρης δόξας και όχι το δύσκολο δρόμο της καλής μουσικής...

Για αυτό σας προτείνω αγαπητοί φίλοι, αντί να συρρέετε σε πανηγυράκια τύπου βραβείων και λοιπών ανούσιων εκδηλώσεων με τα κόκκινα χαλιά και τα ονόματα τρίτης κατηγορίας, μια καλή εναλλακτική είναι οι πολλές συναυλίες που διοργανώνονται στη χώρα κάθε καλοκαίρι...Εκεί είναι βέβαιο, πως η παρουσία μας είναι πιο ωφέλιμη...Εκεί που θα συναντήσουμε τροβαδούρους και καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορεί να μη βγουν ποτέ στην τηλεόραση και να μη μας απασχολήσουν με την προσωπική τους ζωή, αλλά με τις νότες και τις φωνές τους μπορούν να μας ταξιδέψουν και να μας μαγέψουν...Ο καθένας λοιπόν είναι ελεύθερος να σκεφτεί και να κάνει τις επιλογές του...