Δυο νότες(!!) έχει η ζωή...

Μέσα στο κόσμο αυτό του σήμερα, που έχουμε την ατυχία να ζούμε με τις δύσκολες συνθήκες και τα προβλήματα που ξεπετάγονται το ένα πίσω από το άλλο, όλοι ψάχνουμε να βρούμε απαντήσεις και ασχολίες που θα καλύψουν τα κενά μας και θα βελτιώσουν την ψυχολογία μας...Πίσω λοιπόν από τα προβλήματα και τις έννοιες του σήμερα, που πολλές φορές η σκιά και η απειλή τους είναι ικανή να σε τρομάξει (που να συμβούν δηλαδή και στην πραγματικότητα..), έχουμε όλοι την ανάγκη για ψυχική απελευθέρωση..Αλλά στη μοναχική σημερινή κοινωνία που κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά κανένα και που βιώνουμε όλοι τις παράλληλες μοναξιές μας, χωρίς να δίνουμε στην πραγματικότητα δεκάρα για το πως νιώθει και αισθάνεται ο άλλος, είναι ανάγκη να ανακαλύψουμε δρόμους ανοιχτούς και καινούργιους που να μπορούν να μας αλλάξουν το κλίμα...Ένας τέτοιος δρόμους, μου έλεγαν εδώ και χρόνια πως είναι η μουσική...Δεν το πίστευα και τόσο, για να είμαι ειλικρινής...Μέχρι που έπιασα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα χέρια μου ένα μουσικό όργανο και κατάφερα να ψευτοολοκληρώσω μια απλή μελωδία...

Η προσωπική μου σχέση με τη μουσική όλα αυτά τα χρόνια είναι μηδαμινή και ανύπαρκτη...Για να το θέσω σε πιο σύγχρονη βάση (δίνοντας και ένα tip για το επόμενο θέμα) είναι όση και η σχέση του ακριβοθώρητου Φερνάντο Τόρες με τα δίχτυα των αντιπάλων της Τσέλσι όλον αυτόν τον καιρό...Μιλάμε για τόση ανυπαρξία φίλοι μου...Η μόνη επαφή που είχα ποτέ ήταν η κακοποίηση και η παραμέληση μιας ταλαίπωρης κιθάρας που είχε τη σφοδρή ατυχία να βρεθεί στο δρόμο μου...Όσο για τη φωνή...εκεί αφήστε το καλύτερα...Αντικειμενικά η φωνή μου σε μια κλίμακα με άριστα το 10, βαθμολογείται με περίπου -8 (!!!), ενώ πολλές φορές το φάλτσο της ξεπερνάει και το φάλτσο των φάουλ που εκτελούσε ο Ρομπέρτο Κάρλος...Φανταστείτε κατάντια δηλαδή...Όμως για αυτό η μουσική είναι τέλεια...Επειδή μπορεί ανά πάσα στιγμή να δώσει τη δυνατότητα ακόμα και σε έναν αδαή ατάλαντο, που όμως το γουστάρει πραγματικά να καταφέρει και να σχηματίσει μια απλή μελωδία, δημιουργώντας στον εαυτό του την ψευδαίσθηση πως κάτι κατάφερε...Μια ψευδαίσθηση που για τους άλλους είναι προφανώς ανεπαίσθητη, για τον ίδιο όμως είναι προσωπικό επίτευγμα...

Από μικρό παιδί όμως, αισθανόμουν έναν ανεξήγητο θαυμασμό για αυτούς που ήξεραν και διακρίνονταν στη μουσική...Ο συγκεκριμένος θαυμασμός έχει αναζωπυρωθεί κατά πολύ τώρα, που ξεκινώ σιγά σιγά να κατανοώ μερικά πράγματα σε σχέση με το θέμα αυτό...Μπορεί να είσαι σχεδόν αγράμματος, να μην μιλάς καμία ξένη γλώσσα, να μη θεωρείσαι καθόλου μορφωμένος...όταν όμως ξέρεις και παίζεις ένα οργανάκι για μένα είσαι καλλιεργημένος..Και η πρόσφατη ενασχόληση μου άλλαξε και τα στάνταρ των απόψεων μου περί μουσικής...Για μένα είσαι καλλιτέχνης, είτε μπορείς και αποδίδεις τέλεια την κλασσική μουσική, είτε μπορείς να παίξεις ένα παλιό ρεμπέτικο...Είτε είσαι δεξιοτέχνης για παράδειγμα στο βιολί, είτε παίζεις ντραμς, είτε γρατζουνάς ένα μπαγλαμαδάκι είναι για μένα το ίδιο και το αυτό...Όλα είναι μουσική, όλα φαντάζομαι πως σε γεμίζουν με απέραντη ικανοποίηση και όλα (το καθένα με τον τρόπο του βέβαια) έχουν τη δυνατότητα να εγείρουν συναισθήματα στον απλό κόσμο, να ταξιδέψουν μνήμες, να αφαιρέσουν έννοιες και να ξεκινήσουν τεράστια ταξίδια του μυαλού έως εκεί που δεν μπορεί με τίποτα να φτάσει καμία λογική σκέψη και κανένα τετράγωνο μυαλό...Προσωπικά το ίδιο με συγκινεί ένα παλιό ρεμπέτικο γεμάτο αλήθεια, με μια άρτια εκτελεσμένη κλασσική συμφωνία ή με ένα κλασσικό ροκ κομμάτι...Όλα είναι μουσική και όλα είναι ταξίδι...

Η προσωπική μου ενασχόληση ξεκίνησε σχεδόν τυχαία πριν από καμιά σαρανταριά ημέρες περίπου...Η λέξη τυχαία αφορά το χρονικό διάστημα αφετηρίας της όλης προσπάθειας...Δεν αφορά τη σχετική επιθυμία μου, η οποία ήταν άλλωστε εκπεφρασμένη από μένα εδώ και πάρα πολύ καιρό, απλά έως τώρα δεν έβρισκα την ευκαιρία να οργανωθώ, και να πειθαρχήσω στην ιδέα των μουσικών μαθημάτων...Δεν είμαι άλλωστε και κανένα παιδάκι πλέον...Επίσης δεν είχα ποτέ προβληματισμό για το ποιο όργανο επρόκειτο να επιλέξω...Μπορεί να τα σέβομαι όλα απεριόριστα, όμως αυτό δεν σημαίνει πως έχω βαλθεί να συμμετάσχω σε καμία ορχήστρα της Βιέννης, για παράδειγμα....Πάντα ήθελα κάτι πιο άμεσο και λαϊκό, κάτι που από την πρώτη φορά που θα το πάρεις στα χέρια σου, θα σου προσφέρει μια συγκίνηση και μια ικανοποίηση...Για αυτό και η επιλογή ήταν προδιαγεγραμμένη εκ των προτέρων και δεν χρειαζόταν σχεδόν καθόλου σκέψη...Και οφείλω να ομολογήσω πως τουλάχιστον σε σχέση με το διαθέσιμο χρόνο μου, το προσπαθώ αρκετά...Μπορεί πολλές φορές με στο μυαλό μου να αναμειγνύεται το φα δίεση με το μι ύφεση, και η κλίμακα ντο ματζόρε με τις άλλες, μπορεί να πονούν και να βγάζουν κάλλους τα δάχτυλα μου, όμως είναι και αυτά δείγματα πως κάτι αρχίζει και κινείται...Κάτι πολύ όμορφο...

Ένα ακόμη στοιχείο που με διαφοροποιεί αρκετά προς το παρόν, είναι ο στόχος τον οποίο έχω θέσει για το μέλλον...Ξέρετε οι περισσότεροι ξεκινώντας μια τέτοια προσπάθεια, θέτουν μεγαλεπήβολους στόχους όπως να καταφέρουν μια ημέρα να παίξουν επαγγελματικά ή να γίνουν μετά από χρόνια δεξιοτέχνες...Οι στόχοι αυτοί προσωπικά εμένα δεν με αγγίζουν και τόσο...Διότι οι δικοί μου περιορίζονται στον να πιάνεις στα χέρια σου το όργανο για ένα τεταρτάκι της ώρας και να αγαλλιάζει η ψυχή σου...Δεν υπάρχει καλύτερο αγχολυτικό από αυτό, πιστέψτε με...Τι κι αν οι νότες και τα πιασίματα αρκετές φορές δεν είναι αυτά ακριβώς που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του δάσκαλου να σου υπενθυμίζει...Τι κι αν αφήνεις τις θεωρητικές ασκήσεις σε δεύτερη μοίρα για να μπορέσεις να παίξεις τραγουδάκια που γουστάρεις...Αυτό που μετρά στην πραγματικότητα είναι τη στιγμή εκείνη που κάθεσαι μόνος σου, παίρνεις το οργανάκι στα χέρια σου, σχηματίζεις κουτσά στραβά τη μελωδία, σιγοψιθυρίζεις μόνος σου τους στίχους και την ίδια στιγμή αισθάνεσαι αυτό το ρίγος συγκίνησης μαζί με ικανοποίηση να σε κατακλύζει ερχόμενο από τα βάθη της ψυχής σου...Φυσικά εκ των πραγμάτων κάθε τέτοιο όργανο έχει και μια παρεϊστικη χρησιμότητα, σαν μέσο διασκέδασης σε μια παρέα...Καλή, χρήσιμη, ευχάριστη και ωφέλιμη είναι και αυτή...Όμως δε συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με την ικανοποίηση που περιέγραψα ακριβώς προηγουμένως, τουλάχιστον όσο μπορώ να κρίνω εγώ σαν ένας απλός αρχάριος που δεν παίζει, αλλά προς το παρόν γρατζουνάει ένα όργανο...

Η αλήθεια είναι πάντως πως φαντάζομαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται με τη μουσική και να μην είναι λίγο ψώνιο έστω και με την καλή έννοια...Το παρατηρούσα παλαιότερα παρακολουθώντας ανθρώπους στην τηλεόραση και μου φαινόταν ως ένα σημείο ενοχλητικό...Τώρα βλέποντας τα σημάδια σε εμένα, ύστερα από μόλις σκάρτους δύο μήνες ενασχόληση μπορώ να τους αισθανθώ...Ακούω πολλά τραγούδια πλέον και τα αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία ή την τέχνη τους με άλλο μάτι...Ακούω τραγούδια και το μάτι μου αφοσιώνεται στον τρόπο παιξίματος, κάτι που ως τώρα δεν το έκανα ποτέ...Παίρνω θέση σε διάφορα θέματα που άπτονται του μουσικού ενδιαφέροντος, έχοντας την ψευδαίσθηση πως πλέον είμαι εντός...Γυρνάω στο δρόμο με το όργανο στην πλάτη και αισθάνομαι τόσο όμορφα, κάνοντας κάτι που χρόνια τώρα ζήλευα...Έβλεπα τόσο καιρό στο δρόμο άτομα με όργανα να περιδιαβαίνουν και οφείλω να ομολογήσω πως ζήλευα...Άκουγα μελωδίες και φανταζόμουν να μπορούσα να της αποδώσω και εγώ κάποια στιγμή έστω και ακροθιγώς...Και να που όλα αυτά, υπάρχει μια ελπίδα να γίνουν πραγματικότητα στο μέλλον...

Δεν ξέρω ως πότε πρόκειται να κρατήσει το μουσικό αυτό ταξίδι...Μπορεί για πάντα, μπορεί και να σταματήσει άμεσα...Άγνωσται οι βουλαί ενός ανθρώπου που η σκέψη του και οι αγαπημένες του συνήθειες αλλάζουν αδιάκοπα...Όσο όμως και να διαρκέσει, είναι σίγουρο πως πρόκειται για ταξίδι δύσκολο, πλην όμως ενδιαφέρον και μαγευτικό...

υγ1 Έγραψα τόσα πολλά, παρόλα αυτά δεν σας ανέφερα καν σε ποιο όργανο αναφέρομαι...Ηθελημένα έπραξα κάτι τέτοιο...Μικρή σημασία έχει άλλωστε, το γεγονός αυτό...Αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι...Ή στην πραγματικότητα ή στα όνειρα...Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το αριστούργημα που ακολουθεί...

Περί πτωχεύσεως...κολοκυθόπιτα...

Οι αμέσως προηγούμενες ημέρες ήταν αφιερωμένες στην τιτάνια προσπάθεια του υποτιθέμενου πρωθυπουργού στη σύνοδο κορυφής, προκειμένου να διασφαλίσει τη ζωή και τη συνέχεια της χώρας από εδώ και στο εξής...Στην προσπάθεια μπας και αποφύγουμε ως χώρα τη χρεωκοπία και την πτώχευση, όπως τουλάχιστον μας ανέφεραν όλο αυτόν τον καιρό τα κανάλια, οι εφημερίδες και όλος ο γενικότερος μηχανισμός παραπλάνησης και παραπληροφόρησης που υφίστανται σε αυτή τη χώρα εδώ και χρόνια...Και τελικά, μετά από τιτάνιες προσπάθειες, μετά από νυχθημερόν αγώνα, μετά από πραγματικές μάχες απέναντι στις διάφορες Μέρκελ και τους Σαρκοζί, κατάφερε να επιτύχει το σκοπό του, σύμφωνα πάντα με όσα πρόλαβαν αμέσως να μας ενημερώσουν τα μέσα ενημέρωσης..Και από κει και πέρα, όλα θα πάρουν το δρόμο που έχει προκαθορισθεί..Είναι συνηθισμένο άλλωστε το φαινόμενο...Βλέπουμε το πάντα το λαχταριστό τυράκι, αλλά ξεχνάμε να δούμε τη φάκα που μας περικλείει και είναι έτοιμη να μας εγκλωβίσει μια για πάντα...

Πάντως η αλήθεια είναι πως όλος ο κόσμος είναι επηρεασμένος και εξαιρετικά φοβισμένος μπροστά στο ενδεχόμενο της πτώχευσης...Ο φόβος αυτός έχει περάσει παντού και δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην ψάχνει μια αχτίδα αισιοδοξίας, από όπου και αν προέρχεται αυτή...Ακούει και τους βαρύγδουπους τίτλους, ακούει οικονομολόγους και πολιτικούς και καθηγητές να αραδιάζουν επιχειρήματα εκατέρωθεν, ακούει και τις φήμες από γνωστούς και φίλους (είναι άλλωστε γνωστό πως όλοι οι Έλληνες έχουμε γνωστούς με εσωτερική πληροφόρηση, που υποτίθεται πως γνωρίζουν ότι μας κρύβουν) με συνέπεια να πανικοβάλλεται να κρύβει τα όποια χρήματα του στα στρώματα, να προετοιμάζεται για την επιστροφή στη δραχμή και να ξεχνά να βάλει το όποιο μυαλό του σε λειτουργία...Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε μένα...Όσο ξεκάθαρη άποψη και αν έχεις ή αν δεν έχεις για τα πράγματα, είναι λογικό να επηρεάζεσαι και εσύ από το γενικότερο κλίμα απογοήτευσης και να πιάνεις τον εαυτό σου, να αναρωτιέται...λες;;;

Μια και μας έχουν πρήξει με τα περί πτωχεύσεως και χρεωκοπίας, και με τον κίνδυνο μέσα στο κλίμα αυτό μα ξεχάσει κανείς και αυτά που ξέρει, έκρινα σκόπιμο να ανατρέξω σε ένα διαδικτυακό λεξικό για να ξαναδώ τι στο καλό σημαίνει η λέξη χρεωκοπία..Χρεωκοπία συνεπώς ενός κράτους σημαίνει η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, η οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία του κράτους να πληρώσει τα χρέη της χώρας, καθώς την στάση πληρωμών στην οποία το κράτος υποχρεούται να προβεί εξαιτίας των άδειων του ταμείων...Μέσες άκρες, αυτό σημαίνει χρεωκοπία και πτώχευση για ένα οργανωμένο κράτος...Δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω σε λεπτομέρειες που αφορούν τα οικονομικά αίτια, αλλά και τις επιπτώσεις και τα επακόλουθα που έχει το φαινόμενο αυτό στη λειτουργία ενός κράτους..

Και μετά από αυτήν την επιμορφωτική παρένθεση, νομίζω πως ήρθε η ώρα να θέσουμε το ερώτημα κάνοντας την εξής υπόθεση...Ας υποθέσουμε ότι οι προσπάθειες δεν τελεσφορήσουν και τελικά η Ελλάδα αναγκαστεί να δηλώσει πτώχευση...Τι θεωρείτε πως θα αλλάξει; Θα σταματήσει το κράτος να κινεί την αγορά; Μα αυτό το έχει κάνει ήδη προ πολλού, οδηγώντας μια σειρά από επιχειρήσεις στο κλείσιμο...Θα σταματήσει το κράτος να εκπληρώνει το χρέος του προς το εξωτερικό; Επίσης το έχει κάνει εδώ και καιρό, από τη στιγμή που το χρέος συνεχώς μεγαλώνει; Θα προχωρήσει το κράτος σε στάση πληρωμών, κόβοντας μισθούς και συντάξεις; Επίσης το κράτος έχει προλάβει και εδώ τις εξελίξεις, και έχει κόψει μισθούς και συντάξεις ως εκεί που δεν πάει άλλο...Ή μήπως νομίζετε, πως αν δεν υπήρχαν τα δανεικά χρήματα από έξω θα συνέχιζε να πλήρωνε έστω και αυτούς τους μισθούς και αυτές τις συντάξεις...Τα αναφέρω όλα αυτά, για να κάνω σαφές πως για μένα το κράτος έχει ήδη χρεοκοπήσει και απλά κάποιοι το κρατούν στη ζωή με μηχανική υποστήριξη στο θάλαμο της εντατικής, για τους δικούς τους λόγους...Αυτό που ίσως αλλάξει αν ποτέ ανακοινωθεί επίσημα πτώχευση που δεν το βλέπω, είναι πως ίσως τότε καταλάβει κάποια πράγματα ο απλός λαός και ξεσηκωθεί και τότε δεν θα υπάρχουν ούτε δικαιολογίες, ούτε γυρισμός...Διότι όσο και να μην το βλέπουν μερικοί, το κράτος χρειάζεται εκ βάθρων κατασκευή, αν θέλει να έχει την ελπίδα να ορθοποδήσει ποτέ...

Όλες αυτές οι παρατάσεις φυσικά δεν επιλύουν το πρόβλημα, απλά το μετατοπίζουν στο μέλλον...Αυτό κάνει και η περιβόητη επιμήκυνση, για την οποία συζητά όλος ο κόσμος...Έτσι όπως λειτουργεί το κράτος, είναι μαθηματικά βέβαιο πως δεν θα μπορέσει να ξεχρεώσει ποτέ στο μέλλον και θα ζει πάντα με το βραχνά στο κεφάλι του...Για να το δούμε λιγάκι ψύχραιμα, για να ξεχρεώσει μια χώρα θα πρέπει να εργάζεται, να παράγει και να αναπτύσσεται..Έννοιες που στη σύγχρονη Ελλάδα της διαφθοράς και της αδικίας, είναι άγνωστες...Εδώ όχι μόνο ίχνος ανάπτυξης δεν υπάρχει, αλλά όσες επιχειρήσεις έχουν γλιτώσει το λουκέτο σχεδιάζουν την μετακόμιση στους στο εξωτερικό, ίχνος επενδύσεων δε φαίνεται στον ορίζοντα, κανένα κίνητρο δε δίνεται πουθενά προκειμένου να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και δεν υπάρχει σκεπτόμενος άνθρωπος που να μην περνά από το μυαλό του η ιδέα να μεταναστεύσει..Παρόλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να βαυκαλίζονται πιστεύοντας πως με τη χρήση ξεπερασμένων πολιτικών και τη συνέχιση του πελατειακού κράτους, υπάρχει περίπτωση να ορθοποδήσει η χώρα αυτή...Και επειδή όλα έχουν σχέση μεταξύ τους, δεν μπορεί κανείς να αφήσει ασχολίαστη την πτώχευση αξιών, η οποία είναι μια θλιβερή πραγματικότητα για τη χώρα αυτή...Σε αυτή τη χώρα που όλοι έχουμε μέσα στο αίμα μας την παρανομία, σε αυτή τη χώρα που ανακαλύπτουμε εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν, σε αυτή τη χώρα που το μέσο ζει και βασιλεύει και θα ζει για πάντα, σε αυτή τη χώρα που κανείς δε βλέπει πέρα από το συμφέρον του, σε αυτή τη χώρα που θέλουμε όλοι το καλό αρκεί να μην αντιτείνεται στη βόλεψη μας, σε αυτή τη χώρα που μας νοιάζει απλά να γλιτώσουμε το τομάρι μας και τη θεσούλα μας, σε αυτή τη χώρα που γκρινιάζουμε για την κατάσταση όταν όμως κονομάμε σωπαίνουμε, σε αυτή τη χώρα που τα πρότυπα που προβάλλονται από τα μέσα είναι μερικά γελοία υποκείμενα, ενώ οι άξιοι λοιδορούνται και θάβονται, σε αυτή τη χώρα που μετρά μόνο η επίδειξη και το περιτύλιγμα, σε αυτή τη χώρα που η ανεργία κοντεύει να φτάσει στο 30% και το αντιμετωπίζουμε όλοι σαν ένα απλό ποσοστό χωρίς να μιλά κανείς επί της ουσίας για λύσεις,σε αυτή τη χώρα που μας θέλουν να ασχολούμαστε μόνο με τα μικρά θέματα και κανείς δεν αγγίζει ποτέ τα μεγάλα, σε αυτή τη χώρα που κάθε κουβέντα για ιδανικά είναι αποκλειστικό προνόμιο αρκετών γραφικών από διάφορες πλευρές, σε αυτή τη χώρα που πούλησε την ψυχή της στο διάβολο και στον άκρατο καταναλωτισμό...ε λοιπόν σε αυτή τη χώρα ειλικρινά δεν ξέρω αν της αξίζει πτώχευση ή σωτηρία...Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την απάντηση...

Αλλά γιατί άραγε κάθομαι και αναλώνω το χρόνο μου με αυτά τα θέματα; Αφού πήραμε την περιβόητη επιμήκυνση, που διακαώς επιθυμούσαμε...Τι κι αν κάθε δόση δανείου συνεπάγεται άδικα οικονομικά μέτρα και απάνθρωπες ρυθμίσεις...Τι κι αν ο φόβος και η απειλή της πτώχευσης θα πλανάται κάθε φορά πάνω από τα κεφάλια μας, κάθε φορά που θα αντιδρούμε και θα ψάχνουμε να ανακαλύψουμε την αληθινή πραγματικότητα, που βρίσκεται πέρα από αυτή που μας παρουσιάζεται καθημερινά...Εκτός και αν βρεθεί κανείς που να πιστεύει πως μετά από μία τριετία όπως μας λένε, θα επανέλθουν τα δώρα και οι αυξήσεις και οι λοιπές περικοπές...Διότι αν υπάρχει, θαρρώ πως αξίζει να του δώσουμε το χρυσό μετάλλιο καλοπιστίας και αφέλειας μαζί...Το μέλλον πάντως θα δείξει τι πρόκειται να συμβεί και είναι σίγουρο πως θα ξεβράζει όλους αυτούς που παίζουν με τη νοημοσύνη μας, αλλά και όλους εμάς που τους ανεχόμαστε...

Κακόμοιρη Ελλάδα...Δεν είμαι σίγουρος, αλλά είμαι της άποψης πως σου άξιζε ένα καλύτερο τέλος, ή τουλάχιστον ένα πιο αξιοπρεπές...Και δεν είμαι και σίγουρος αν θα είμαστε εδώ, για να το παρακολουθήσουμε ως την τελευταία στιγμή, ή θα το πληροφορηθούμε από άλλες πολιτείες...Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς...

Τα αίτια και η αφορμή της αποχής...

Μοιάζει σαν ψέμα, είναι όμως μια πραγματικότητα την οποία ακόμα και εγώ ο ίδιος δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα...Ήταν 10 Φεβρουαρίου όταν ανέβασα στον αέρα την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση...Πέρασαν σαράντα ολόκληρες ημέρες, αποχής από την παράθεση σκέψεων και γεγονότων...Ένα μεγάλο κενό σαράντα ημερών, που δε φανταζόμουν πως θα συνέβαινε ποτέ...

Το γεγονός αυτό μου μοιάζει ακόμη πιο παράξενο, αναλογιζόμενος ότι όταν είχα ξεκινήσει τούτη εδώ την ταπεινή ιντερνετική προσπάθεια, είχα θέσει ως στόχο να γράφω μια ανάρτηση ανά ημέρα...Μάλιστα τον πρώτο καιρό είχα καταφέρει να εκπληρώνω το στόχο αυτό...Λες και ήμουν κανένας επαγγελματίας σχολιογράφος, ο οποίος πιέζεται από τον αρχισυντάκτη ναπαραδώσει το καθημερινό του κείμενο, ως απόρροια των συμβατικών του υποχρεώσεων ... Απλά εκείνο τον καιρό οι αναρτήσεις είχαν μια νορμάλ έκταση δύο έως τριών παραγράφων...Δεν είναι εκείνα τα κείμενα μαμούθ, τα οποία για να τα διαβάσει κάποιος χρειάζεται να αφιερώσει ένα μισάωρο τουλάχιστον, τα οποία όμως κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι απείρως καλύτερα, πιο μεστά και πιο γεμάτα από τα παλιά....Πως λοιπόν φτάσαμε από το ένα κείμενο την ημέρα, στην αποχή σαράντα ημερών, είναι κάτι για το οποίο εντέλει απορώ και εγώ...

Κύριος λόγος είναι η τρομακτική μείωση του διαθέσιμου ελεύθερου χρόνου...Οι ελεύθερες ώρες είναι πλέον ελάχιστες και αυτές συνήθως γεμίζουν με ασχολίες που αποτελούν πιο βασική προτεραιότητα για το μέλλον...Η όψιμη μου απόφαση να μετατραπώ ξαφνικά σε έναν γλωσσομαθή μουσικό, από εκεί που δεν είχα και ίσως δεν έχω καμία έφεση σε κανένα από τα δύο είναι κομβική...Ασχολίες στις οποίες για να σταθεί κάποιος αξιοπρεπώς, έστω και αν δεν έχει κανένα ταλέντο, χρειάζεται να αφιερώσει αρκετό χρόνο... To να αδιαφορείς και να μην αφιερώνεις καθόλου προσπάθεια για ασχολίες και δραστηριότητες, οι οποίες σου παρέχονται είτε δωρεάν είτε επιχορηγούνται με κάποιο τρόπο από τσέπη που δεν είναι η δική σου, το βρίσκω έως και συμπαθητικό...Το να πράττεις όμως το ίδιο, για πράγματα για τα οποία πληρώνεις, το βρίσκω από χαζό έως ανούσιο...Και μπορεί για έξυπνος να μην περνιέμαι με τίποτα, πλην όμως ούτε και για χαζός...Έστω και αν η αμφισβήτηση είναι διάχυτη στον ορίζοντα, έτσι τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνονται ανά πάσα στιγμή οι κεραίες μου...Με αυτά και με αυτά λοιπόν, έχω φτάσει στο σημείο να κοιμάμαι maximum έξι ώρες το εικοσιτετράωρο και να νυστάζω συνεχώς και παντού...Και αυτό είναι μια αλήθεια...Επομένως οι υποχρεώσεις του ιστολογίου είχα σχεδόν μπει στο περιθώριο...

Για να είμαι πάντως απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μου, η έλλειψη διαθέσιμου χρόνου είναι απλά η αφορμή...Διότι τα αίτια βρίσκονται αλλού...Καθ όλη τη διάρκεια ζωής του ιστότοπου τούτου, αφιέρωσα πάμπολλες δημοσιεύσεις στο να στηλιτεύω κακώς κείμενα, να καυτηριάζω και να γκρινιάζω πράγματα που με ενοχλούν, να αποθεώνω πράγματα που με ελκύουν (σπανιότερα) και να παραθέτω γεγονότα και σκέψεις που αφορούν τη μονότονη μουκαθημερινότητα..Όλα τα παραπάνω τα έκανα, προκειμένου να μοιραστώ τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου με΄άλλους. Δεν είχα ποτέ την ψευδαίσθηση ότι ανακαλύπτω την Αμερική, ούτε φυσικά ότι είμαι σε θέση να αφυπνίσω συνειδήσεις...Απλά και εγώ σαν άνθρωπος ψάχνω να βρω στης ζωής μου και στης χώρας το παράθυρο μια χαραμάδα αισιοδοξίας που θα μας δώσει τη δύναμη και το κουράγιο να παλέψουμε για το μέλλον...Όταν όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο, όταν η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει, όταν τα προσωπικά δεν παρουσιάζουν καμία μα καμία βελτίωση, τότε είναι λογικό και ανθρώπινο να ψάχνεις μα να μη μπορείς να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις...Aισθάνθηκα για λίγο καιρό άδειος από ιδέες και συναισθήματα, για να μεταφέρω εδώ... Παράτησα στην άκρη το περιβόητο μπλοκάκι μου, το οποίο μέχρι πριν λίγο καιρό είχα πάντοτε μαζί μου για να σημειώνω κάθε τι τι που μου προξενούσε εντύπωση και το θεωρούσα άξιο δημοσίευσης και ικανό να προσφέρει σε όλους μας κάποιο δίδαγμα για την πορεία στο μέλλον...Με έχει πιάσει μια περίεργη ψυχολογία...Ξέρετε εκείνη στην οποία αισθάνεσαι, ότι οι ημέρες και ο καιρός περνά, εσύ δίνεις για τα πάντα τον καλύτερο σου εαυτό (χωρίς όμως να είσαι σίγουρος ότι αυτό αρκεί..), και παρόλα αυτά δεν υπάρχουν απτά αποτελέσματα ή τουλάχιστον αποτελέσματα που να σου παρέχουν το κουράγιο να συνεχίσεις την προσπάθεια...

Είχα συνεπώς αρχίσει να έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να παραθέτω τις σκέψεις μου εδώ πέρα...είχα χάσει τη δίψα της δημοσίευσης...είχε σβήσει μέσα μου το συναίσθημα της προσμονής να επιστρέψω σπίτι και να ξεκινήσω να κακοποιώ το πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου, αισθανόμενος την ψευδαίσθηση πως πράττω κάτι το σημαντικό και το αξιοπρόσεκτο..Μάλιστα δεν σας κρύβω, πως όλο αυτό το διάστημα, ζόρισα τον εαυτό μου, μπας και καταφέρω να πάρω επιτέλους εμπρός...Αλλά τζίφος...Δεν έβρισκα κανένα θέμα που να με ελκύει για να γράψω για αυτό...Μου φάνταζαν όλα πεζά και ανούσια και δεν θεωρούσα πως υπάρχει κάτι που να χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς και ανάλυσης εδώ...

Όμως το ξεπέρασα τελικά...Και ήταν να μην μου ξανάρθει η δίψα...Πλέον αποφάσισα να οργανώσω το χρόνο μου πιο αποτελεσματικά, θέτοντας κάποιες απαραίτητες προτεραιότητες και έτσι η προσπάθεια του φτωχού συγγενή συνεχίζεται απέναντι στα θηρία...Η πολύ όμορφη και σημαντική αυτή προσπάθεια, τουλάχιστον για εμένα...

Το πιο αξιοπερίεργο όλων, είναι όμως ότι με το που ξεκαθάρισα τα πράγματα μέσα μου και κατά κάποιο τρόπο συνήλθα, άρχισαν να ρέουν στο κεφάλι μου ξανά τα θέματα με ρυθμό καταιγιστικό..Ξαφνικά σαν να άρχισε ξανά να τρέχει η βρύση των θεμάτων...ξαφνικά το περιβόητο μπλοκάκι μου (ούτε το μπλοκάκι του Σόλιντ, τόση ζήτηση πια..) γέμισε...Και είμαι ξανά πίσω ενεργός...

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο προς το παρόν...Χρειαζόμουν όμως αυτή την εκ νέου εισαγωγική ανάρτηση προκειμένου να ξαναμπώ στο κλίμα και να ξανασπάσω το πάγο...Και από εδώ και στο εξής θα τα λέμε σχετικά συχνά...Και να είστε σίγουροι πως για μένα αυτό θα (ξανά)είναι λυτρωτικό, αγχολυτικό και ωφέλιμο...Για όλους όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές και αυτές τις αναρτήσεις, ειλικρινά δεν ξέρω, το ελπίζω και το εύχομαι πάντως...

Το κίνημα του "δεν πληρώνω...δεν πληρώνω..."

Στη μόδα των δελτίων ειδήσεων ολόκληρο τον τελευταίο μήνα βρίσκεται το περίφημο κίνημα του "δεν πληρώνω δεν πληρώνω"..Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε το συγκεκριμένο κίνημα, καθώς αναφέρεται πλέον παντού και η παρουσίαση του διανθίζεται πάντα με μια σειρά από ψέματα και υπερβολές...Ξεκίνησε από την άρνηση των πολιτών να πληρώνουν τα διόδια στις εθνικές οδούς και πλέον έχει επεκταθεί και στις αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας, όπου καθημερινά μπορεί κανείς να δει τέτοιες περιπτώσεις με τα ίδια του τα μάτια..Για αυτό το φαινόμενο λοιπόν του τελευταίου καιρού αισθάνομαι την ανάγκη να αραδιάσω μερικές σκέψεις, επανερχόμενος στα σκληρά...

Όταν πρωτοέκανε την εμφάνιση του το φαινόμενο αυτό, κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά...Όλοι το θεώρησαν μια γραφικότητα στην οποία προβαίνουν μια χούφτα άνθρωποι, η οποία θα σταματήσούσε υποτίθεται άμεσα. Βλέπετε οι κρατούντες τα ηνία της χώρας τούτης, έχουν μάθει οι κάθε λογής αντιδράσεις των πολιτών να ξεφουσκώνουν σχεδόν άμεσα...Έτσι όταν βγήκε πχ το βίντεο με το συμπαθή Σάββα Κωφίδη να σηκώνει τις μπάρες και να περνάει τα διόδια, όλοι γέλασαν...Όταν συνέβη προς ενός μήνα, το περιστατικό με τον Απόστολο Γκλέτσο, τα παπαγαλάκια των μέσων ενημέρωσης και των εργολάβων, φρόντισαν να κατηγορήσουν τον πρώην ηθοποιό για άκρατο λαϊκισμό και ότι προσπαθεί να αποσπάσει δημοφιλία μέσα από υπερβολικές ενέργειες..Τώρα όμως που το φαινόμενο έχει γενικευτεί και το βλέπουμε μπροστά μας όλοι καθημερινά, τώρα τρέχουν να προλάβουν, όμως το ποτάμι όταν βρει διέξοδο και πρόσφορο έδαφος πρέπει κάποιος να τους πει, πως σπανίως γυρίζει πίσω...

Έσπευσαν λοιπόν τις τελευταίες ημέρες οι υποτιθέμενοι δημοκρατικά εκλεγμένοι κυβερνώντες, υπό την πίεση των εργολάβων να στηλιτεύσουν το φαινόμενο του δεν πληρώνω δεν πληρώνω, και να μιλήσουν για τζαμπατζήδες και να προαναγγείλουν μέτρα...Έχουν το θράσος να μιλάνε για τζαμπατζήδες ποιοι; Οι άνθρωποι οι οποίοι έναν καφέ πίνουν σε μια καφετέρια και δεν τον πληρώνουν από την τσέπη τους, αλλά τον χρεώνουν στα βουλευτικά έξοδα...Οι άνθρωποι που απασχολούν οδηγούς, έχουν πληρωμένα τηλέφωνα, δεν περιμένουν ποτέ σε μποτιλιάρισμα και δεν πληρώνουν ποτέ τους διόδια...Όμως όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς σε μια χώρα, με ένα τέτοιο απολυταρχικό πολίτευμα...Σε μια χώρα, που η κάθε κυβέρνηση αμφιβόλου πλειοψηφίας νομοθετεί άμεσα και ορίζει πως η μη πληρωμή διοδίων προς τους ιδιώτες είναι πλημμέλημα, σε μια χώρα που μια ωραία πρωία καπνίζει σε κάποιον εκπρόσωπο του κράτους, να απαγορεύει τη συνάθροιση και τη συγκέντρωση ανθρώπων όπως συνέβη χτες στις Σέρρες...Και μετά έχουν το θράσος να μιλάνε για δημοκρατία, για ελευθερία και για ισότητα...Έννοιες τόσο μπασταρδεμένες κατά το δοκούν στη σύγχρονη Ελλάδα, δυστυχώς...

Αφού τους αρέσει να μιλάνε για νόμο και για ανθρώπινη κοινωνία, θα πρέπει κάποτε οι έννοιες αυτές να ερμηνεύονται ορθά και αντικειμενικά..Ο νόμος πχ ορίζει πως σε κάθε διαδρομή που περιλαμβάνει διόδια, θα πρέπει να υπάρχει εναλλακτικός δρόμος χωρίς διόδια...Άρα ο Γκλέτσος είχε απόλυτο δίκιο...Επίσης ο νόμος μιλά για την ποιότητα των δρόμων σε σχέση με τα διόδια...Για παράδειγμα, το να υπάρχουν διόδια στην Αττική οδό μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν σκεφτεί πως ο δρόμος είναι ως επί το πλείστο σε καλή κατάσταση και εξυπηρετεί αρκετά...Το να πληρώνεις όμως χαράτσι διοδίων σε αυτό το δρόμο νεκροφόρα εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών είναι απαράδεκτο...Το ίδιο ισχύει και για το πέταλο του Μαλιακού και για δυστυχώς πολλούς άλλους δρόμους στη χώρα...Για αυτό όποιος μιλά για τζαμπατζήδες, δεν σέβεται το αίμα οικογενειών και οικογενειών που έχουν ξεκληριστεί σε δρόμους σαν και αυτούς. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα και αναφέρομαι σε λεωφορεία αποκλειστικά που έχω προσωπική άποψη...Το να πληρώνεις χαράτσι 1,40 για να περιμένεις 20 λεπτά μέσα στο κρύο και στη συνέχεια να γίνεσαι παστός μέσα στο λεωφορείο είναι αν μη τι άλλο υποτίμηση της νοημοσύνης μας, για να μην πω τίποτα βαρύτερο...

Φυσικά αντιδράσεις σαν και αυτές δεν χαίρουν την εκτίμηση του συνόλου των συμπολιτών μας...Πολλοί πιστεύουν πως με τέτοιες αντιδράσεις ζημιώνεται το κράτος, καθώς δεν εισπράττει το ανάλογο κόμιστρο από τα διόδια και τα εισιτήρια αντίστοιχα...Άλλοι, βλέπουν πίσω από ενέργειες σαν και αυτές τον κίνδυνο μιας γενικευμένης αναρχίας και άρνησης από την πλευρά των πολιτών να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις τους υποχρεώσεις ως προς το κράτος που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία ολόκληρης της κοινωνίας. Άλλοι πίσω από ενέργειες σαν και αυτές, βλέπουν κρυμμένες μικροπολιτικές σκοπιμότητες από συγκεκριμένα κόμματα και για αυτό δεν ψήνονται από τέτοιες κινήσεις πολιτών...Οι περισσότεροι όμως πιστεύω πως διακατέχονται από του σύνδρομο του να αισθάνονται χαζοί...Ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι μας στη ζωή μας έχουμε πει την κουβέντα...εγώ είμαι χαζός που πληρώνω διόδια/εισιτήριο και ο άλλος έξυπνος; Επειδή όλοι έχουμε σκεφτεί κάτι τέτοιο πολλές φορές, αυτό είναι και το επιχείρημα με το οποίο προσπαθούν να μας γεμίσουν ενοχές κάθε φορά που αρνούμαστε να συμμορφωθούμε..

Μετά από όλα τα παραπάνω, θα νομίζει κανείς πως είμαι και εγώ ένα από τα μέλη του συγκεκριμένου κινήματος...Τα διόδια όμως τα πληρώνω κανονικά ως τώρα...Ίσως αν ανακαλυφθεί κάποιος τρόπος να σηκώνεται η μπάρα, χωρίς να κατεβαίνω από το αυτοκίνητο, τότε θα το ακολουθήσω και εγώ...Και εισιτήρια ακυρώνω στα λεωφορεία της Αθήνας, αν και πλέον δεν χρησιμοποιώ και πολύ συχνά τα μέσα μεταφοράς...Όντας όμως άνθρωπος του δε βαριέσαι, βρίσκω αφόρητη την όλη διαδικασία που συνεπάγεται μαζί με αυτά τα περιστατικά...Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που για παράδειγμα δεν ακυρώνουν εισιτήριο στο λεωφορείο και στη συνέχεια επί μισή ώρα τσακώνονται με τον ελεγκτή, αρνούμενοι να δώσουν τα στοιχεία τους κλπ...Θαυμάζω επίσης αυτούς που στα διόδια δεν πτοούνται από τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων που έπονται και εξηγούν στον υπάλληλο των διοδίων ότι δεν πληρώνουν...Τα θαυμάζω, θεωρώ και εγώ πως αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης σε ένα κράτος που κοιτάζει απλά να εισπράξει από τον πολίτη, χωρίς να του προσφέρει το παραμικρό, όμως ακόμα δεν έχω εφαρμόσει κάτι τέτοιο...Και δεν αισθάνομαι καθόλου χαζός, που πληρώνω...Ίσα ίσα που θαυμάζω τους αρνητές...

Αυτό όμως δε σημαίνει πως ανέχομαι να με κοροϊδεύουν..Και για αυτό το λόγο θα σας αναφέρω δύο περιστατικά, που έλαβαν χώρα στη ζωή μου τον τελευταίο μήνα, για να κατανοήσετε τι εννοώ...Δεν έχει περάσει παρά ένας σκάρτος μήνας, όταν ένα βροχερό μεσημέρι κατά τις 12 ήμουν μέσα στο μπλε λεωφορείο πηγαίνοντας για τη δουλειά, αφού το πρωί είχα να τακτοποιήσω ένα έκτακτο υπηρεσιακό θέμα στο κέντρο της Αθήνας...Μπαίνω λοιπόν στο βρώμικο λεωφορείο , όπου οι άνθρωποι ήταν στοιβαγμένοι σαν παστές σαρδέλες, ακυρώνω εισιτήριο κανονικά και πιάνομαι από μια χειρολαβή...Μετά από λίγο μπαίνει μέσα ελεγκτής...Ελέγχει τα εισιτήρια και βρίσκει έναν διπλανό μου, να έχει εισιτήριο στο χέρι του,πλην όμως χωρίς να το έχει ακυρώσει, διότι ξεχάστηκε όπως ισχυρίστηκε...Ο ελεγκτής όμως ανένδοτος, το ίδιο και ο επιβάτης...Αφού ο ελεγκτής δεν μπορούσε να βγάλει άκρη, έβαλε σε εφαρμογή τα μεγάλα ψυχολογικά μέτρα..."Δε μου λέτε κύριε...εσείς τι είστε ο έξυπνος εδώ μέσα και οι άλλοι που πληρώνουν είναι οι χαζοί; Να ο κύριος εδώ δίπλα σας είναι χαζός που πλήρωσε" (και αναφερόταν σε μένα που ήμουν ακριβώς δίπλα); Δεν έχασα καθόλου χρόνο και ανταπάντησα τα εξής: "Ναι κύριε ελεγκτή αισθάνομαι χαζός...Όχι επειδή ο κύριος δίπλα δεν ακύρωσε το εισιτήριο..Τα χω με τον εαυτό μου που ακύρωσα εισιτήριο, ενώ περίμενα το λεωφορείο για κάνα μισάωρο στη στάση υπό βροχή, επειδή για μια απόσταση βαριά βαριά 5 χλμ έκανα 45 λεπτά, επειδή δεν μπορώ να ανασάνω εδώ μέσα από την πολυκοσμία, και επειδή ξεκινώ από το σπίτι μου πλυμένος και με καθαρά ρούχα και φτάνω στον προορισμό μου βρώμικος λόγω του λεωφορείου και του συνωστισμού"...Αυτά είπα και ο ελεγκτής έμεινε άφωνος...Το γεγονός όμως ότι και 3-4 συνεπιβάτες επικρότησαν τα λεγόμενα μου, έκανε τον ελεγκτή να τα μαζέψει και στην επόμενη στάση να κατέβει, χωρίς φυσικά να γράψει πρόστιμο στον επιβάτη χωρίς εισιτήριο..Και αυτό ναι, το θεωρώ νίκη...

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη πριν από περίπου 10 ημέρες, όταν και πήγα στη δουλειά μου με το αυτοκίνητο...Το παρκάρισα λοιπόν σε ένα μέρος, που δεν είχε κανένα απαγορευτικό παρκαρίσματος, ούτε εμπόδιζε την κυκλοφορία, σε ένα μέρος που παρκάρουν εκατοντάδες αυτοκίνητα καθημερινά τελοσπάντων...Άλλωστε δεν θα παρκάριζα ποτέ παράνομα...Είχα υπολογίσει όμως χωρίς τον ξενοδόχο, που στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτή η υπέροχη, φανταστική και χρησιμότατη υπηρεσία που σκοπό έχει να βοηθάει τον απλό πολίτη και που δημιουργήθηκε με γνώμονα αυτό, και όχι για να βολευτούν ημέτεροι...Αναφέρομαι φυσικά στη δημοτική αστυνομία, μια υπηρεσία η οποία καταλαβαίνω πως δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να μοιράζει κλήσεις σε κακόμοιρους ανθρώπους...Μια υπηρεσία που μπορεί όταν αντιληφθεί κανέναν καυγά ή καμιά ληστεία στο δρόμο να το βάλει στα πόδια για να μη μπλέξει, πλην όμως δεν της ξεφεύγει καμία εργάσιμη ημέρα χωρίς να γεμίσει το μπλοκάκι της με κλήσεις για στάθμευση...Έτσι λοιπόν το μεσημέρι, βρήκα στο παράθυρο μια κλήση των 80Ευρώ, την οποία αν θα την πλήρωνα μέσα σε ένα δεκαήμερο θα μου έκαναν έκπτωση 50%, οι μεγαλόκαρδοι...Δεν κατάλαβαν όμως που έμπλεξαν...Ορκίστηκα στον εαυτό μου, πως δεν θα πληρώσω ούτε ένα ευρώ σε αυτούς...Στο κάτω κάτω δεν έπραξα τίποτα παράνομο...Ούτε είμαι εγώ διατεθειμένος να πληρώνω εγώ τα σπασμένα ενός δήμου που βγήκε στη γύρα για να μαζέψει έσοδα και να κλείσει τρύπες...Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω επομένως και ας πάνε να κόψουν το λαιμό τους...Και η ειρωνεία επ' αυτού ξέρετε ποια είναι; Ότι πριν από περίπου έναν χρόνο, είχα παρκάρει στο ίδιο περίπου σημείο, όταν άγνωστοι μου διέρρηξαν το αυτοκίνητο και του προξένησαν ζημιές...Τότε καμία δημοτική αστυνομία δεν ήταν παρούσα, ενώ για τη συμπεριφορά της αστυνομίας επ' αυτού του περιστατικού, έχω ξαναγράψει σε ανάρτηση περί δημοσίου τον περασμένο Μάρτιο...Για αυτό δεν πληρώνω, δεν πληρώνω και ας ψάξουν να με βρουν όσο θέλουν....

Δεν είναι ο σκοπός μου, να οριοθετήσω με την παρούσα ανάρτηση αν είναι σωστή ή λάθος η απόφαση για άρνηση πληρωμών...Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θεωρεί καλύτερο...Αν πάντως συνεχιστεί το ίδιο τροπάριο με τα εισπρακτικά μέτρα, με τα ακριβά διόδια και τα ακριβά εισιτήρια και κυρίως με τις παράνομες νομοθετήσεις κατά το δοκούν, τότε έχω να πω πως η μέρα που δεν θα πληρώνει πλέον κανένας δεν είναι καθόλου μα καθόλου μακριά...

Ο συγχωρεμένος ο Κένεντι είπε κάποτε ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε τι κάνει η πατρίδα για εμάς, αλλά τι κάνουμε εμείς για την πατρίδα και ίσως να είχε δίκιο...Αν όμως ζούσε και αυτός στην Ελλάδα του σήμερα, είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα μούτζωνε και αυτός όπως και εμείς και με τα δύο χέρια μάλιστα...

Ελλάδα...η χώρα του παρα-...

Για την κατάσταση αυτού του υποτιθέμενου οργανωμένου κράτους που ακούει στο όνομα Ελλάδα, έχουν μιλήσει στο παρελθόν και έχουν τοποθετηθεί άπαντες οι επαΐοντες και οι γνωρίζοντες με διάφορα επιχειρήματα, βάσιμα και αβάσιμα...Όμως, από όποια αφετηρία κι αν εκκινεί κανείς και από όποια δόλια ή άδολα κίνητρα ωθείται, το βέβαιο είναι ένα και σε αυτό μοιάζουν να συμφωνούν άπαντες...Ότι ετούτη η χώρα απέχει παρασάγγας από το να δικαιούται να χαρακτηριστεί σαν ένα οργανωμένο και ευνομούμενο κράτος...Και αυτό μπορεί να το καταλάβει και ο καθένας από μόνος του, αφού πρώτα σκεφτεί διάφορα καθημερινά φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στην καθημερινή δημόσια ζωή μας και τα οποία έχουν δημιουργήσει ένα παρακλάδι δίπλα στο κράτος, πιο δυνατό και πιο ενισχυμένο...Για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ πως αν μια πρόθεση ταιριάζει γάντι σε αυτό το χρόνιο χάλι, αυτή δεν είναι άλλη από το παρά...Διότι στην Ελλάδα, μόνο τα παρα λειτουργούν άψογα, ενώ τα κανονικά είναι υπό καθεστώς πλήρους διάλυσης χρόνια τώρα...Και αμέσως γίνομαι πιο συγκεκριμένος, χρησιμοποιώντας κάποια παραδείγματα...

Παρεμπόριο...
Το εμπόριο αυτόν τον καιρό στη χώρα μας, είναι σε πλήρη κάμψη...Και αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει ο καθένας από εμάς, κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους της πόλης, όπου τα λουκέτα και τα ξενοίκιαστα καταστήματα είναι εκατοντάδες...Και αυτά που είναι ανοικτά, συνήθως δεν έχουν καθόλου πελατεία και απειλούνται με αφανισμό...Το παρεμπόριο όμως ζει και βασιλεύει...Και δεν αναφέρομαι μόνο στο παρεμπόριο που γίνεται πχ από τους ξένους μετανάστες στο δρόμο, οι οποίοι στήνοντας πάγκο με μαϊμούδες μπροστά στη φάτσα των καταστημάτων είναι φυσικό να μειώνουν τον ήδη εξαιρετικά περιορισμένο τζίρο των καταστημάτων..Και αυτό είναι ένα πρόβλημα...Παρεμπόριο όμως επίσης αποτελούσε και αποτελεί η τακτική επιχειρηματιών, οι οποίοι απέκρυπταν τα πραγματικά τους έσοδα από το ελληνικό δημόσιο...Όλο αυτό το φαινόμενο των μαύρων πωλήσεων είναι εξαπλωμένο παντού και πλέον δε μαζεύεται ποτέ...Εμένα φυσικά πάντα ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Το να πουλήσεις για παράδειγμα ένα κιλό πορτοκάλια χωρίς απόδειξη, ή μια τυρόπιτα είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποιος ελεγκτικός μηχανισμός από τη στιγμή που η έννοια της αποθήκης είναι πολύ γενική για επιχειρήσεις τέτοιου είδους...Το να πουλάς όμως ένα κοστούμι, ή ένα στερεοφωνικό χωρίς απόδειξη ακούγεται τρελό και όμως συμβαίνει καθημερινά...Στην Ελλάδα δυστυχώς το παρεμπόριο το εξέθρεψαν εξίσου και οι ίδιοι οι έμποροι...Έμποροι που δεν καταλαβαίνουν ότι η απόδοση του ΦΠΑ αφορά ένα έσοδο που οι ίδιοι έχουν ήδη εισπράξει εκ των προτέρων, έμποροι που θεωρούν καλό λογιστή όποιον είναι ικανός να τους μαγειρέψει με τρόπο μαεστρικό τα νούμερα τους, έμποροι που μπερδεύουν συχνά την τσέπη της επιχείρησης τους με την προσωπική τους τσέπη, έμποροι που αδιαφορούν για τη μελλοντική επένδυση, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να κλέψουν το κράτος...Κατανοώ τη λογική, του ότι ένας σε κλέβει (εν προκειμένω το κράτος...) να επιθυμείς να ανταποδώσεις με το ίδιο νόμισμα...Όμως συγχωρέστε με, μα αυτό απέχει πάρα πολύ από το να θεωρηθεί κανονικό εμπόριο και επιχειρηματικότητα... αυτό είναι στυγνό παρεμπόριο...Δεν πάει παρά ένας περίπου χρόνος, από ένα ανοιξιάτικο απόγευμα όταν και επισκεύτηκα ένα κατάστημα οπτικών ειδών, προκειμένου να αγοράσω γυαλιά ηλίου...Αφού επέλεξα ένα ομολογουμένως απαράδεκτο ζευγάρι (!!!), μου είπε η καταστηματάρχης πως αν θέλω μπορεί να μη μου κόψει απόδειξη για να γλιτώσω το ΦΠΑ, αλλά δε θα μου έδινε τσάντα, θήκη και περιτύλιγμα για να μην αποτελέσω στόχο...Το παρεμπόριο μπροστά στα μάτια μου...Σημειωτέον, μιλώ για ένα κατάστημα στο οποίο τότε πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου και δεν ήμουν τακτικός πελάτης...Θέλω να πω, πως θα μπορούσα να είμαι και κανένας υπάλληλος του ΣΔΟΕ, που να είχα επισκεφτεί το κατάστημα για έλεγχο και να παρίστανα τον πελάτη...Ούτε τα προσχήματα δηλαδή...Φυσικά εγώ σαν κοινός Ελληναράς καταναλωτής, αποδέχτηκα το συμβιβασμό, γλίτωσα καμιά τριανταριά Ευρώ ΦΠΑ, έβαλα τα γυαλιά στο κεφάλι μου, χαιρέτησα και έφυγα αμέριμνος, σίγουρος για μια ακόμη φορά πως έκανα ότι καλύτερο μπορούσα για να βοηθήσω το κράτος, μέσα στο οποίο φυτοζωώ...

Παραπαιδεία...
Ένα άλλο πολύ δημοφιλές παρά στη χώρα τούτη, είναι φυσικά η παραπαιδεία που και αυτή είναι σε πλήρη άνθηση...Όταν ήμουν εγώ μαθητής, παραπαιδεία θεωρούνταν το να πηγαίνει κανείς στο φροντιστήριο..Μάλιστα στο Λύκειο τότε, δεν αναφέραμε μπροστά στους καθηγητές, το γεγονός πως πηγαίναμε φροντιστήριο διότι αυτό θεωρούνταν τότε σχεδόν σαν ατόπημα...Τι κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μαθητής που να μην πηγαίνει φροντιστήριο; Οι τύποι έπρεπε να κρατηθούν πάση θυσία...Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία και κάτι ύστερα από εκείνη την εποχή, το φροντιστήριο θεωρείται τόσο ισχυρός θεσμός, όσο περίπου και το ίδιο το σχολείο, για να μην πω και ακόμη περισσότερο...Σήμερα, επίσης δεν υπάρχει ούτε ένας εκπαιδευτικός που τουλάχιστον να γνωρίζω εγώ έστω και κατ' όνομα που να μην παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε σπίτια...Και αν υπάρχει κάποιος που δεν το κάνει αυτό, είναι επειδή απλά και μόνο δε βρίσκει...Συγχωρήστε μου τον κυνισμό, αλλά είπαμε να πούμε αλήθειες...Η παιδεία γενικά είναι ένας από τους βασικότερους πυλώνες ενός σοβαρού κράτους, αν θέλετε τουλάχιστον να θεωρείται τέτοιο...Στη χώρα τούτη όμως, κάθε κυβέρνηση που έρχεται αλλάζει το εκπαιδευτικό σύστημα προς το χειρότερο...Με αποτέλεσμα σήμερα το δημόσιο σχολείο να είναι απαξιωμένο πέρα ως πέρα και η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών να θεωρεί τη φοίτηση εκεί σαν αγγαρεία, αφού τις γνώσεις που θα του χρειαστούν θα τις αποκτήσει στο φροντιστήριο και στο ιδιαίτερο...

Παρακράτος...

Ένα ακόμη πολύ δημοφιλές παρά που ανθίζει στη χώρα τούτη είναι φυσικά το παρακράτος...Στον όρο αυτό, τουλάχιστον με τη δική μου προσωπική κρίση περιλαμβάνονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που δρουν στο παρασκήνιο, πλην όμως έχουν τη δυνατότητα όταν τα πράγματα μοιάζουν να ξεφεύγουν από τα σχεδιασμένα, να παρεμβαίνουν και να δίνουν τη λύση...Το παρακράτος κατά την άποψη μου έχει πάμπολλες εκφάνσεις στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία...Όταν τα πλήθη μοιάζουν να ξυπνάνε και να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, τότε κάτι τυχαίο συμβαίνει που εκφοβίζει τα πλήθη...Όταν τα πράγματα ζορίζουν, βγαίνουν τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και πωλούν το προσυμφωνημένο παραμύθι για να κατευνάσουν τα πάθη...Όταν η κυβερνήσεις θέλουν να πάρουν αντιλαϊκά μέτρα, τότε όλως τυχαίως η αστυνομία προχωρά σε συλλήψεις τρομοκρατών, ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής, τότε η αστυνομία χρησιμοποιεί τις χρυσές της εφεδρείες και ξανασυναντιέται με παλιούς γνωστούς έτσι για το θεαθήναι...Όταν βρεθεί κανένας δημοσιογράφος που δεν ακολουθεί την πεπατημένη, τότε το σύστημα τον συνθλίβει και κάποιοι υποτιθέμενοι αγωνιστές τον βγάζουν από τη μέση...Όταν επίσης ένας κλάδος απεργεί και απαιτεί να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα του, τότε όλως τυχαίως πάντα τα δικαστήρια κρίνουν τις απεργίες αυτές παράνομες και καταχρηστικές, πετώντας στα σκουπίδια τα εργατικά δικαιώματα...Τον ίδιο σκοπό επίσης εξυπηρετούν κατευθυνόμενες διαρροές, προκειμένου να δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη το κατάλληλο κλίμα....Όποιος θέλει αποδείξεις και ονόματα για όλα αυτά, δεν έχει παρά να παρακολουθήσει την ειδησεογραφία μιας ημέρας όπως αυτή φτιασιδώνεται και σερβίρεται κατά το δοκούν...Το παρακράτος λοιπόν ζει και βασιλεύει και όποιος δεν το βλέπει, απλά εθελοτυφλεί..

Η Ελλάδα λοιπόν μετά από όλα αυτά μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως η χώρα του παρά-... Μια χώρα στην οποία όλα αποφασίζονται και τίθενται σε εφαρμογή στο παρασκήνιο...Μια χώρα που τόσα χρόνια έχει εκπαιδεύσει τους κατοίκους της να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και να ψάχνουν να βρουν κάθε μικρό παραθυράκι για να παρανομήσουν εις βάρος της πατρίδας τους, ανταποδίδοντας ακριβώς με το ίδιο νόμισμα...Ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι όπου ο καθένας παρανομεί εις βάρος του άλλου και πάει λέγοντας...

Και η ζωή συνεχίζεται σε αυτή την αφόρητη χώρα, που έχει το θράσος να θέλει να ονομάζεται και οργανωμένο και ευνομούμενο κράτος...

Το ερυθρόλευκο μεταγραφικό παιδομάζωμα...

Ο Ιανουάριος είναι ο κατ' εξοχήν μήνας των μεταγραφών, αν και τώρα που το σκέφτομαι, η μεταγραφολογία είναι ένα σπορ που στην Ελλάδα διεξάγεται όλο τον καιρό...Τελοσπάντων όμως, τώρα το Γενάρη είναι η επίσημη μεταγραφική περίοδος όπως έχει θεσμοθετηθεί παγκοσμίως εδώ και χρόνια. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, τον τελευταίο καιρό είναι απολύτως εμφανείς και στο ποδόσφαιρο διεθνώς...Οι εποχές των παχιών αγελάδων μοιάζουν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και για αυτό η κίνηση στο μεταγραφικό παζάρι είναι ισχνή...Πάνε οι εποχές των βαρύγδουπων μεταγραφών, των ηγεμονικών και πολυετών συμβολαίων και των ονομάτων από το πάνω ράφι, όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Τώρα παρατηρείται είναι σε έξαρση το φαινόμενο των δανεικών για ένα εξάμηνο και μετά βλέπουμε, των ελεύθερων και ξεπεσμένων τριαντατεσσάρηδων, και της προσπάθειας των μικρών να επωφεληθούν από τα ψίχουλα που περισσεύουν από τα τραπέζια των μεγάλων...

Αυτός που φυσικά κλέβει την παράσταση και διαφοροποιείται φέτος είναι όπως όλοι καταλαβαίνουμε ο Ολυμπιακός...Οι Πειραιώτες έχοντας μια διοίκηση, που μπήκε το καλοκαίρι με πολύ φόρα και μοιάζει να σαρώνει στο μεταγραφικό παζάρι, αγοράζοντας περίπου ότι ακριβώς επιθυμεί...Εκμεταλλευόμενος ο Μαρινάκης το γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία των υπόλοιπων ομάδων έχει πραγματικά στεγνώσει από ρευστό, προχωράει σε συνεχείς κινήσεις, σχεδόν σε τιμή ευκαιρίας, αν φυσικά αναλογιστούμε τα δεδομένα που επικρατούσαν, πριν από περίπου δύο χρόνια για παράδειγμα...Την ίδια στιγμή, από την άλλη πλευρά οι ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων ομάδων, μοιάζουν να αισθάνονται πως πουλώντας έναν ποδοσφαιριστή στον Ολυμπιακό αφενός θα πάρουν τα χρήματα που έχουν συμφωνηθεί έγκαιρα και σίγουρα και αφετέρου περιμένουν πως θα έχουν την εύνοια του Ολυμπιακού σε πολλά θέματα στο εγγύς μέλλον, μιας και από ότι δείχνουν τα πράγματα, τα ηνία του ποδοσφαίρου μετά από ένα διάλειμμα ξαναπήγαν σε ερυθρόλευκα χέρια...

Πολλοί λένε πως ο Μαρινάκης προχωρεί σε αυτό το εγχώριο παιδομάζωμα, μιμούμενος το παράδειγμα του Κόκκαλη την περίοδο του 1996 όταν σάρωσε την ελληνική επαρχία αποκτώντας Μαυρογενίδη, Γιαννακόπουλο, Γεωργάτο, Τζόρτζεβιτς κλπ, δημιουργώντας μια μαγιά παιχτών που πήραν την ομάδα στις πλάτες τους για χρόνια και ταυτόχρονα τους στέρησε από τους μεγάλους του αντιπάλους. Σήμερα αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα, ο Ολυμπιακός έκλεισε ή πρόκειται να κλείσει Μανιάτη, Κουμορτζί, Βέλλιο, Φορτούνη, Χαβίτο, Βασιλακάκη, Γεωργιάδη και άλλους που πιθανώς τώρα να μου διαφεύγουν...Δεν διαφωνώ πως όλα τα παραπάνω είναι παιδιά με κάποιο ταλέντο, που μπορούν να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο στο μέλλον...Αλλά πρώτα από όλα θα πρέπει να σημειώσουμε την εμφανή διαφορά ποιότητας που υπήρχε στους παίχτες του τότε με αυτούς του σήμερα, δείγμα αν θέλετε της γενικότερης πτώσης του ελληνικού ποδοσφαίρου στην πάροδο των ετών..Είναι επίσης όμως αμφίβολο, αν όλοι αυτοί θα μπορέσουν να κάνουν καριέρα στο λιμάνι παίρνοντας σημαντικές ευκαιρίες ή αν θα χαντακωθούν παραμένοντας αιώνια ταλέντα σαν τους Σοιλέδηδες και τους Κατσικογιάννηδες..Οι κινήσεις αυτές εξηγούνται επίσης από το γεγονός ότι κάθε επιχειρηματίας στη δύσκολη αυτή οικονομική συγκυρία, νοιάζεται να εξασφαλίσει μια οικονομική διαχείριση συνετή και σοβαρή...Άλλωστε το γεγονός ότι σε λίγα χρόνια, για να μπορεί μια ομάδα να αγωνιστεί στην Ευρώπη θα πρέπει να παρουσιάζει οικονομικές καταστάσεις χωρίς ελλείμματα και μαύρες τρύπες είναι ένας βραχνάς για όλες τις ομάδες...Και η απόκτηση ελεύθερων και νεαρών με τη μορφή επένδυσης αλλά και η πώληση κάποιων hot ονομάτων, βοηθά και σε αυτήν την κατεύθυνση...Επιπρόσθετα, σε λίγα επίσης χρόνια, για να αγωνιστεί κανείς στην Ευρώπη θα πρέπει να έχει έναν ικανό αριθμό γηγενών ποδοσφαιριστών και επίσης ποδοσφαιριστών που να έχουν βγει από τα σπλάχνα της κάθε ομάδας...Και ειδικά ο Ολυμπιακός ήταν ανάγκη να κινηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση, καθώς τα τελευταία χρόνια το ελληνικό στοιχείο έχει συρρικνωθεί απελπιστικά στου Ρέντη...

Γεννιέται πάντως το ερώτημα αν πραγματικά ο Ολυμπιακός χρειάζεται αυτούς τους συγκεκριμένους παίχτες...Παίρνοντας τον εξαιρετικά αξιόλογο κατ' εμέ Μανιάτη για παράδειγμα έχει πλέον τέσσερα δεξιά μπακ, συμπεριλαμβανομένων των Τοροσίδη, Μοντέστο και Γκαλίτσιου...Στην καλύτερη περίπτωση λοιπόν ο Μανιάτης θα καλύπτει τα λίγα ρεπό του Τοροσίδη...Η περίπτωση Κουμορτζί είναι επίσης ανάλογη...Μπορεί φέτος όντως να μπει αλλαγή σε μερικά ματς και κάτι να προσφέρει, αν τελικά αποκτηθεί, ενδεχόμενο βέβαια που μοιάζει να απομακρύνεται προς το παρόν...Αλήθεια όμως πιστεύει κανείς πως ο Ολυμπιακός του Champions League, μπορεί να στηριχθεί πραγματικά σε παίχτες του τύπου του συμπαθούς Γκανέζου; Αλλά και οι υπόλοιποι παίχτες πιστεύει κανείς πως θα παίξουν ποτέ πρωταγωνιστικό ρόλο στον Ολυμπιακό; Εδώ ολόκληρος Φετφατζίδης, που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ότι πιο αρτιότερο τεχνικά και ποδοσφαιρικά στην Ελλάδα κάτω των 22 ετών, και δεν μπορεί να πάρει τη φανέλα του βασικού σπίτι του και τον ξεπερνούν αμφιβόλου ποιότητας και κυρίως μέλλοντος λεγεωνάριοι...Φυσικά δε λέω, πως ο Ολυμπιακός δε χρειάζεται ενίσχυση, αυτό φωνάζει από μακριά και δεν έχει να κάνει αυτό με την κατάληξη του φετινού πρωταθλήματος...Όχι όμως σε θέσεις που υπάρχει πληθώρα παιχτών και κυρίως όχι παίχτες στοιχήματα και εντέλει αμφιβόλου ποιότητας...

Ένα άλλο ερώτημα είναι αν όλοι αυτοί οι ποδοσφαιριστές αποτελούν υποδείξεις του προπονητή ή αν έστω έχει ο ίδιος δώσει την τυπική του έγκριση πως μπορεί να στηριχθεί σε παίχτες σαν και αυτούς...Και εδώ επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω...Ο Βαλβέρδε και στα δύο περάσματα του από τον κόκκινο πάγκο, μπορεί να έχει παράξει έργο, πλην όμως έχει καταλάβει πως στο ελληνικό πρωτάθλημα αυτό που μετρά δεν είναι το θέαμα, αλλά αποκλειστικά το αποτέλεσμα...Όταν ξέρει πως αν χάσει το πρωτάθλημα θα είναι φευγάτος, αποκλείεται όχι μόνο αυτός αλλά οποιοσδήποτε στη θέση του, θα βρει μια ενδεκάδα, η οποία θα του κάνει τη δουλειά και δεν θα δώσει έμφαση στο να αναπτύξει το φυτώριο του Ολυμπιακού...Εκτός και αν κάποιος από αυτούς αποδειχθεί πραγματικά εξαιρετική περίπτωση και μπορεί άμεσα να βοηθήσει όπως για παράδειγμα ο Φετφατζίδης...Για τους υπόλοιπους, το πολύ πολύ να κάνουν καμιά συμμετοχή ξόφαλτση, όταν η ομάδα θα έχει καμιά δεκαριά απουσίες, ή ο άλλος δρόμος είναι να δοθούν δανεικοί...Εκτός φυσικά και αν του δοθεί ασυλία και γραμμή να βγάλει νέους παίχτες...Στην περίπτωση όμως αυτή, το πολυπόθητο για τη συντριπτική πλειοψηφία θα γίνει όνειρο απατηλό και ο εκάστοτε προπονητής θα αποτελέσει σύντομα παρελθόν...

Υπάρχει όμως και μια ακόμη παράμετρος της όλης στρατηγικής, που κατά την άποψη μου δεν έχει τονισθεί όσο θα έπρεπε...Ο Βαγγέλης Μαρινάκης μπορεί να βρίσκεται μόλις έξι μήνες στο τιμόνι του κόκκινου καραβιού, όμως δείχνει να έχει καταλάβει πως παίζεται το παιχνίδι, κυρίως στο επικοινωνιακό πεδίο...Για να γίνω σαφέστερος ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή έχει στο ρόστερ του μια σειρά από παίχτες που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν υπολογίζονται τουλάχιστον για τη φετινή περίοδο...Μήτρογλου, Γκαλίτσιος, Γ. Παπαδόπουλος, Νέμεθ,Επστάιν οι αιωνίως δανεικοί Κατσικογιάννης, Νικλητσιώτης και Σοιλέδης, αλλά και οι μελλοντικοί πιθανώς όπως ο Βέλλιος, ο Γεωργιάδης, ο Παπάζογλου, ο Σουμπίνιο, ο Μονιάκης, ο Ανάκογλου και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος...Αυτοί λοιπόν οι ποδοσφαιριστές, ή τουλάχιστον όσοι αποκτηθούν, θα δοθούν δανεικοί σε ομάδες με τις οποίες ο Ολυμπιακός είναι βέβαιο πως στο μέλλον θα κάνει περαιτέρω παιχνίδι με τις μικρές ομάδες του πρωταθλήματος, από τη στιγμή μάλιστα που είναι η μοναδική ομάδα που έχει ρευστό αυτή τη στιγμή...Δεν αναφέρομαι σε στημένα πράγματα, ούτε σε φαινόμενα που είναι πρωτόγνωρα...Είναι όμως λογικό πχ παίχτες δανεικοί σε μικρές ομάδες, να τα δίνουν όλα στα ματς με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό..Επίσης, μπορεί να συμβεί και το άλλο...Οι συνθήκες αυτές που έχουν δημιουργηθεί δίνουν στον Ολυμπιακό τη δυνατότητα να παίρνει όποιον παίχτη θέλει, έχοντας τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για όλες τις υποθέσεις...Πέρα όμως από αυτά, ο Ολυμπιακός εντέλει είναι αυτός που θα καθορίσει με τη γενικότερη πολιτική του, και το ποιες ομάδες θα έχουν πλεονέκτημα στη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού...Αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο ούτε φυσικά είναι φρούτο που ευδοκιμεί μόνο εδώ στην Ελλάδα...Γίνεται παντού, θεωρείται θεμιτό, και αποτελεί πλεονέκτημα για την ομάδα που έχει ποδοσφαιριστές διαθέσιμους για δανεισμό...Στην Αγγλία για παράδειγμα επίσης γίνεται το έλα να δεις και όποιος δεν το πιστεύει αυτό, ας ρωτήσει τον μάνατζερ της Μάρκετινγκ Γιουνάιτεντ...

Αυτά και το αφήνω εδώ...Γενική επωδό πάντως αποτελεί το γεγονός πως η κάθε ομάδα είναι λογικό να προσέχει ιδιαίτερα το ποιους ποδοσφαιριστές της θα δώσει δανεικούς, αλλά κυρίως το που θα τους δώσει...Είναι και αυτό μια παράμετρος που σε πρωταθλήματα σαν το εγχώριο που ο παραγοντισμός, τα προεδριλίκια και η λεζάντα είναι must, μπορεί εν πολλοίς να καθορίσει τον βαθμολογικό πίνακα...Όσο για τον Ολυμπιακό; Δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς φίλαθλος του που να μην επιθυμεί το μπόλιασμα της ομάδας με φρέσκο ελληνικό αίμα και παίχτες που θα καταλαβαίνουν κάποια πράγματα και δεν θα είναι απλοί μισθοφόροι...Από αυτό όμως το σημείο, ως την κατάσταση του να αποκτάται ότι κινείται με αποκλειστικό στόχο να μην πάνε οι παίχτες αυτοί στους άλλους διεκδικητές του πρωταθλήματος υπάρχει θαρρώ μεγάλη απόσταση...Ιδίως από τη στιγμή, που είναι εξαιρετικά αμφίβολο, αν η συντριπτική πλειοψηφία αυτών φορέσει έστω και για μια φορά την ερυθρόλευκη φανέλα στο μέλλον...

Μακάρι να φτάσουμε σύντομα στο σημείο, να πατά κάθε Κυριακή το χορτάρι του γηπέδου Καραϊσκάκη μια ενδεκάδα γεμάτη από Έλληνες παίχτες με πολύ ταλέντο...Να με συμπαθάτε όμως,αλλά για μένα κάτι τέτοιο δεν μοιάζει και πολύ πιθανό, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι βάσεις...

Προσωπικές απόψεις όμως είναι αυτές...Και σεβαστή κάθε αντίρρηση, καλόπιστη και κακόπιστη...

Ένα παράξενο και προφητικό όνειρο...

Βρισκόμαστε πλέον λίγες μόνο ώρες μακριά από τα αποχαιρετήσουμε και αυτή τη χρονιά και να υποδεχθούμε αυτή που ακολουθεί...Για πολλούς συνανθρώπους μας, οι μέρες αυτές που διανύουμε είναι ημέρες ανάπαυσης και και διακοπών...Για άλλους πάλι, η συγκεκριμένη περίοδος επιφυλάσσει ένα καθημερινό πρόγραμμα ακόμη περισσότερου φόρτου εργασίας...Φυσικά, νομίζω πως είναι εντελώς περιττό να αναφέρω σε ποια από τις δύο παραπάνω κατηγορίες ανήκει η αφεντομουτσουνάρα του φτωχού συγγενή...Στη δεύτερη φυσικά, σε ποια άλλη; Τις ημέρες αυτές η κούραση είναι τόσο μεγάλη και συσσωρευμένη , που δε χρειάζεται καν να αναφέρω πως τα βλέμματα μου βαραίνουν σε κάθε ευκαιρία...Το γεγονός όμως πως αυτήν την περίοδο οι όψιμες γλωσσικές μου δραστηριότητες βρίσκονται σε διακοπές, με αναγκάζει να προσπαθώ να αυξήσω όσο περισσότερο δύναμαι να αυξήσω τις ώρες του ύπνου μπας και την παλέψω...Ένα κρύο λοιπόν βράδυ από τα προηγούμενα, είδα στον ύπνο μου ένα πολύ παράξενο όνειρο και θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να το καταθέσω εδώ πέρα, σε αυτή την τελευταία ανάρτηση για το 2010 και ενώ η νέα χρονιά φαίνεται να ανατέλλει μπροστά...

Καθώς λοιπόν κοιμόμουν τον ύπνο το βαθύ, ξαφνικά ένιωσα ένα πολύ λαμπερό φως να τυφλώνει τα μάτια μου...Να σας πω την αλήθεια, δεν παίρνω και όρκο πως το φως που είδα ήταν τόσο μα τόσο λαμπερό και εκθαμβωτικό, ή αν το αισθάνθηκα έτσι απλά επειδή άνοιξα απότομα τα μάτια μου, μετά από το διάστημα που είχαν παραμείνει κλειστά...Αυτή όμως που σίγουρα ήταν εκθαμβωτική και αρκούντως εντυπωσιακή ήταν η παρουσία δίπλα μου μιας πανέμορφης και πανύψηλης νεράιδας, η οποία είχε καστανά μαλλιά επιμελώς ατημέλητα, είχε επίσης δύο πανέμορφα πράσινα μάτια και φορούσε έναν ολόλευκο χιτώνα...Στη ζωή μου ως τώρα δεν έχω συναντήσει ποτέ έναν πραγματικό άγγελο...Αν όντως όμως υπάρχουν άγγελοι, τότε είναι απολύτως βέβαιο πως η μορφή του θα είναι κάπως έτσι...Ήταν όντως η ομορφότερη και εντυπωσιακότερη θηλυκή παρουσία που έχω ως τώρα αντικρίσει ιδίοις όμμασι στη ζωή μου ως τώρα και για αυτό παρέμεινα έκπληκτος για κάμποση ώρα κοιτάζοντας την σαν χάνος...Ακόμη περισσότερο έκπληκτος όμως παρέμεινα όταν η οπτασία αυτή άπλωσε το χέρι προς τη μεριά μου και μου είπε με τη μαγευτική και μελωδική φωνούλα της..."πάμε μου είπε;"..με ένα χαμόγελο στο οποίο κανείς δε μπορεί να αντισταθεί...

Αμέσως προσγειώθηκα λιγάκι στην πραγματικότητα και το μυαλό μου άρχισε σιγά σιγά να ξυπνάει και να παίρνει στροφές, πράγμα που δεν συμβαίνει και πάρα πολύ συχνά στην πραγματικότητα όπως άλλωστε μπορούν να διαπιστώσουν όσοι με γνωρίζουν, αλλά τελοσπάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα...Κοντοστάθηκα λοιπόν και θέλησα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες προτού απλώσω και εγώ το χέρι μου...Της είπα να μου πει το όνομα της, λίγα πράγματα για αυτήν και το κυριότερο...που θα πάμε; Μου λέει "μην είσαι περίεργος τώρα"...Όλες οι απορίες σου θα λυθούν σιγά σιγά και όλα τα ερωτήματα σου θα απαντηθούν στο μέλλον...Όσο για το που πάμε, έχω να σου πω πως θα πάμε μια βόλτα για να σου δείξω μερικά πράγματα και να σου παραθέσω μερικές διαθέσιμες επιλογές...Τι λες, συνεχίζεις να έχεις ακόμα τους ενδοιασμούς σου ή θα μου δώσεις το χέρι σου να ξεκινήσουμε; Νιώθοντας μια ασυνήθιστη περιέργεια για το τι θα επακολουθούσε, δεν έχασα περισσότερο καιρό σταμάτησα τις απορίες και άπλωσα το χέρι μου προς αυτή...Άλλωστε δεν είχα και πολλές ευκαιρίες στην ως τώρα ζωή μου να με προσκαλεί μια πανέμορφη νεράιδα σε βόλτα...Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία και έτεινα το χέρι μου προς αυτή...Έτσι πιασμένοι χέρι χέρι ξεκινήσαμε να περπατάμε και η ανυπομονησία μου είχε πλέον φτάσει στο ανώτερο σημείο...

Ακριβώς μπροστά μας ήταν μια πόρτα με πλάτος περίπου στα δύο μέτρα, και την οποία αμέσως διαβήκαμε μαζί...Περνώντας την πόρτα, βρεθήκαμε σε ένα μέρος, στο οποίο προσωπικά δεν είχα ξαναβρεθεί ποτέ και τριγυρνούσαμε ανάμεσα σε ανθρώπους και τόπους χωρίς όμως να γινόμαστε ορατοί και αντιληπτοί από κανέναν...Και η κατάσταση αυτή συνέβαλλε ακόμη περισσότερο στην έκσταση την οποία αισθανόμουν πως βίωνα εκείνες τις στιγμές...Προφανώς πάντως ήταν μια ξένη χώρα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να εξακριβώσω ποια...Όποια και να ήταν πάντως, έμοιαζε με επίγειο παράδεισο...Κατ' αρχάς που η ατμόσφαιρα που την περιέβαλλε ήταν απόλυτα καθαρή και διαυγής ενώ ο ήλιος έλαμπε πάνω από τα κεφάλια μας...Περιπλανηθήκαμε λιγάκι στο μέρος αυτό, το οποίο σίγουρα δεν ήταν η Ελλάδα, ήταν όμως ένας τόπος που εντέλει θαρρώ πως ένα επίθετο μπορούσε να τον χαρακτηρίσει...Ιδανικός...Οι άνθρωποι έμοιαζαν ευτυχισμένοι μέσα στην καθημερινότητα τους, ήταν χαρούμενοι και χαμογελούσαν καλόκαρδα...Δεν υπήρχε καθόλου δυστυχία, καθόλου μελαγχολία και καθόλου ανεργία...Επίσης επικρατούσε η απόλυτη ελευθερία, όλοι σέβονταν τον πλησίον τους και τις επιθυμίες του, η δημοκρατία ήταν μια πραγματικότητα και ο καθένας βοηθούσε το διπλανό του μέσα σε ένα πνεύμα συμφιλίωσης και αλληλεγγύης...Η ζωή κυλούσε μέσα σε ένα ήρεμο μοτίβο, το οποίο θαρρώ πως στον κλασσικό Έλληνα που η αλήθεια είναι πως αλλιώς έχει συνηθίσει να ζει, φαντάζουν ίσως και βαρετά κρίνοντας εξ΄ιδίων τα αλλότρια...Λίγο αργότερα συνεχίστηκε η βόλτα μας και στην ύπαιθρο της χώρας αυτής...Και εδώ επικρατούσε το ίδιο πράγμα...Οι άνθρωποι καλλιεργούσαν τη φύση και ήταν απόλυτα αυτάρκεις σε όλες τους τις ανάγκες, σέβονταν το όμορφο τοπίο και πάντα είχαν στο μυαλό τους πως θα το προστατεύσουν από κάθε είδους μόλυνση και εναντιώνονταν σε μερικούς που δε σέβονταν τη μητέρα φύση και την κακοποιούσαν..Οι ηλιοκαμένοι αγρότες ιδροκοπούσαν καλλιεργώντας τη γη, τα πρόσωπα τους όμως και τα βλέμματα τους πρόδιδαν ξανά ανθρώπους ευτυχισμένους..Και τα βράδια συναθροίζονταν όλοι μαζί και διοργάνωναν απίστευτα γλέντια, στα οποία όλοι περνούσαν θαυμάσια και και διασκέδαζαν μαζί ενωμένοι συζητώντας και τραγουδώντας..Μάλιστα ακούγοντας τους να τραγουδούν και να μιλούν, κατάλαβα ότι μάλλον πρόκειται για έναν λαό λατινογενή, χωρίς όμως να μπορώ με τίποτα να ξεχωρίσω για ποια χώρα επρόκειτο...Αντικρίζοντας όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση πάντως, λογικά θα έπρεπε να είχα μείνει για αρκετή ώρα με το στόμα ανοιχτό και αυτό το κατάλαβα όταν ο καστανόξανθος άγγελος που είχα δίπλα μου διαβάζοντας προφανώς τις σκέψεις μου, μου είπε τα ακόλουθα πάντα κρατώντας σφιχτά το χέρι μου...."Το ξέρω πως φαντάζεσαι πως η συγκεκριμένη κοινωνία είναι η ιδανική κοινωνία, στην οποία κάθε σώφρων άνθρωπος επιθυμεί να περάσει τη ζωή του...Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα φαντάζεσαι...Απλά το γεγονός ότι στην πραγματική σου ζωή έως τώρα ζεις σε κοινωνίες απρόσωπες και δυσλειτουργικές σε κάνει μόλις αντικρίζεις κάτι καλύτερο να το βλέπεις σαν το ιδανικό, μου είπε με φιλικό ύφος...Να ξέρεις πως και εδώ υπάρχουν προβλήματα και να είσαι σίγουρος πως αν μείνεις για λίγο καιρό εδώ θα τα βρεις μπροστά σου"..Να πω πάντως την αλήθεια, ελάχιστα έδωσα σημασία στα συγκεκριμένα λόγια της, μα παρέμεινα να κοιτάζω τα τοπία και τους ανθρώπους, να τα θαυμάζω και να τα επιθυμώ...Και μπορεί όντως να είχε δίκιο και να υπήρχαν προβλήματα, τα οποία δεν αντιλαμβανόμουν εγώ...Σίγουρα όμως, υπό τις συνθήκες αυτές, θα είχα κάποιον να πω τον πόνο μου, κάποιον να του εξηγήσω τα προβλήματα μου και να περιμένω μια χείρα βοηθείας...

Μπροστά μας ακριβώς εκείνη τη στιγμή εκτεινόταν μια τεράστια πύλη, η οποία χώριζε το μέρος στο οποίο περπατούσαμε ως τώρα, με κάποιο άλλο το οποίο δεν μπορούσα να διακρίνω καλά ποιο ακριβώς ήταν...Καθώς όμως περπατούσαμε και φτάνοντας κάτω ακριβώς από την πύλη άρχισα πλέον να βλέπω καθαρά ένα μέρος που πρέπει να παραδεχτώ πως μου θύμιζε πολλά...Όσο δηλαδή μπορούσα να δω καθαρά μέσα στη μολυσμένη ατμόσφαιρα που ήταν γεμάτη από καυσαέρια και καπνό...Μα ναι τα γνωρίζω πολύ καλά τα μέρη αυτά σκέφτηκα από μέσα μου, ενώ είχαμε πλέον μείνει ακριβώς στο κατώφλι της πύλης και σταματήσαμε το περπάτημα αρκούμενοι απλά να κοιτάζουμε...Μπορούσα εύκολα να διακρίνω μέρη οικεία στα οποία είχα ξοδέψει πολύ από την πραγματική μου ζωή έως τώρα...Μπορούσα να διακρίνω τη γκρίζα πόλη, που ήταν κλασσικά γεμάτη από τσιμεντένιους πύργους, κάτω από τους οποίους οι άνθρωποι έμοιαζαν με στρατιωτάκια που πήγαιναν στις δουλειές τους με σκυμμένα τα κεφάλια και τα μυαλά τους φορτωμένα από ένα εκατομμύριο έννοιες...Μπορούσα από εκεί επίσης να διακρίνω και τμήμα της ελληνικής υπαίθρου, στο οποίο επίσης είχα σπαταλήσει αρκετό χρόνο ζωής...Μπορεί να είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που είχα επισκεφτεί την περιοχή αυτή, όμως η ανάπτυξη φαίνεται πως δεν πέρασε καθόλου από εδώ...Αντίθετα τα σημάδια της σήψης και της παρακμής ήταν εμφανή και μπορούσε να τα ξεχωρίσει πανεύκολα όποιος μπορούσε να δει με ανοιχτό μάτι...Τα ίδια τερατουργήματα, οι ίδιες κακοποιήσεις της φύσης, οι ίδιες στρεβλές νοοτροπίες, τα ίδια και τα ίδια εν γένει, χωρίς στον ορίζοντα να φαίνεται κανένα σημάδι ελπίδας, τουλάχιστον όσο μπορούσα να διακρίνω εγώ...Σκεπτόμενος όλα αυτά είχα ασυναίσθητα σκύψει το κεφάλι και τότε ακριβώς η παράξενη συντροφιά μου γύρισε με κοίταξε με τα εκφραστικά της μάτια και μου είπε τα παρακάτω λόγια..."Ξέρω πως τώρα μέσα σου απαξιώνεις όλα αυτά τα μέρη..Σου φαίνεται αδύνατο να ζει κανείς νοήμων άνθρωπος εκεί...Και εν πολλοίς συμφωνώ και εγώ μαζί σου...Όμως εσύ που καυχάσαι πως νοιάζεσαι για το μέλλον, ποιες ήταν οι ενέργειες σου για τη βελτίωση της κατάστασης στα μέρη που ζούσες;...Πρόσφερες εσύ τίποτα, ή απλά έσκυβες το κεφάλι σου αρκούμενος στη μετριότητα της δικής σου και της γενικότερης ζωής σου...Το γνωρίζω πως ήθελες βοήθεια και επιζητούσες επίσης και να δώσεις...Όμως για σκέψου...άπλωσες εσύ ποτέ το χέρι σου να ζητήσεις βοήθεια, ή απλά είχες αρκεστεί στο να περιμένεις ως μάνα εξ ουρανού εκείνη την πολυπόθητη βοήθεια που ήθελες για να ορθοποδήσεις για τα καλά και να εξελιχθείς γενικότερα;...πρόσφερες έστω και μια φορά εσύ πρώτος βοήθεια σε αυτούς που την είχαν ανάγκη, ή έβαζες πάντα τα δικά σου προβλήματα και τις δικές σου έννοιες σε πρώτη προτεραιότητα;" Σε αυτόν τον συνεχή της μονόλογο και στα αμείλικτα της ερωτήματα δεν τόλμησα να απαντήσω τίποτε...Άλλωστε είχε τόσο δίκιο και το ήξερε τόσο αυτή, όσο και εγώ όσο και αν δίσταζα να το παραδεχθώ ευθύς εξαρχής...

Θα συνεχίσουμε τον περίπατο;...τη ρώτησα μετά από λίγα λεπτά σιωπής..Τότε γύρισε και με μάτια σχεδόν βουρκωμένα μου απάντησε..."Η κοινή μας βόλτα αγαπημένε μου, σταματά προσωρινά κάπου εδώ...Ελπίζω όλο αυτό το ταξίδι να σου προσέφερε πολλά διδάγματα και να σε βοήθησε να αποκομίσεις χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή σου από δω και πέρα...Ξέρω πως μπορεί να σου δημιούργησα ανυπόφορα διλήμματα, όμως κάποτε θα πρέπει έντιμα να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να πάρεις αποφάσεις...Εγώ τώρα επιστρέφω στην πεζή καθημερινότητα μου...Θέλω πάντως να σε ξαναδώ και να είμαι συνεχώς μαζί σου...Αν θέλεις και εσύ, τότε δεν έχεις παρά να κάνεις το βήμα προς τα εμπρός και να συνεχίσεις να παλεύεις για ένα καλύτερο αύριο στο πλάι των πραγματικών σου συμμάχων, πάντα με σκυμμένο κεφάλι και με εμένα αρωγό...Αν επιζητήσεις την αλλαγή, τότε σου εύχομαι καλή τύχη, έστω και αν εγώ θα είμαι πολύ μακριά σου πλέον...Η επιλογή πάντως είναι δική σου αυτή τη φορά και μόνο δική σου...Ελπίζω να σε ξαναδώ πολύ σύντομα", μου είπε με τα μάτια της να είναι υγρά και κόκκινα από τη συγκίνηση, και αφού μου έσφιξε εγκάρδια το χέρι με αποχαιρέτησε με ένα φιλί στο μάγουλο και χάθηκε σαν σίφουνας μέσα σε ένα κρύο σύννεφο λευκού καπνού...

Ακριβώς τη στιγμή εκείνη, αισθάνθηκα ένα κύμα κρύου να διαπερνά το κορμί μου...Ξύπνησα απότομα...Έξω φυσούσε και το αποβραδίς μισάνοιχτο παράθυρο, είχε πλέον ανοίξει διάπλατα και το δωμάτιο μου ήταν αρκετά κρύο...,Τι όνειρο ήταν και τούτο, σκέφτηκα...Πολύ παράξενο, με πολλά όμως διαδάγματα...Τι μου επιφυλάσσει άραγε το μέλλον; Και σε ποιο βαθμό θα επηρεάσω εγώ τις εξελίξεις σε σχέση με τη ζωή μου χωρίς να χρειαστεί να υπακούσω σε πράγματα που δε με γεμίζουν και δεν με εκφράζουν; Τι θα γίνει άραγε στην χρονιά που όπου να ναι ανεβαίνει στο παλκοσένικο της ζωής μας...Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα βασάνισαν τη σκέψη μου εκείνη τη νύχτα, ύστερα από αυτό το παράξενο όνειρο...Έφτασε το πρωί και παρόλη την κούραση που είχα, οι σκέψεις δεν με άφησαν να κλείσω μάτι...Για να δούμε, τι θα δούμε λοιπόν...Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα, αγαπητοί μου φίλοι, σε σχέση με το περίεργο αυτό όνειρο που είδα προ ημερών...
Και όποιος κατάλαβε...κατάλαβε...

υγ1 Ευχες για το νέο χρόνο σε όλους...Όσο για μένα προσωπικά, οι προσδοκίες μου και τα θέλω μου από τη νέα χρονιά περικλείονται σχεδόν ακριβώς στο κομμάτι που ακολουθεί....

Μην ψάχνεις πια αλλού...Εδώ είναι το ταξίδι...

Κάθε φορά που πλησιάζουν οι ημέρες των γιορτών, τη σκέψη μου αρχίζουν να την πλημμυρίζουν διαφόρων ειδών σκέψεις, που πολλές φορές μπορεί να στερούνται λογικής συνέχειας είναι όμως πάντοτε ιδιαίτερα χρήσιμες για να διαλευκανθούν μια σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα...Είναι επίσης μια καλή ευκαιρία για σκέψεις απολογισμού για μια ακόμη χρονιά που φορτώνεται στις πολύ κουρασμένες πλάτες μας, οι οποίες σκέψεις ίσως μπορέσουν υπό κάποιες προϋποθέσεις να αποτελέσουν εφόδια για το ακόμη δυσκολότερο μέλλον που απλώνεται στους ορίζοντες μας...Είναι τέλος μια καλή ευκαιρία, μέσα από πολλούς ελιγμούς, να δοθούν μερικές απαντήσεις σε πράγματα που φαίνονται να απασχολούν αρκετούς τελικά...Όποιου του φαίνονται όλα αυτά ακαταλαβίστικα και ανόητα, μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση σε αυτό το σημείο...Όποιος όμως έχει διάθεση να ταξιδέψει, δεν έχει παρά να δέσει τη ζώνη του, διότι τελικά μου φαίνεται πως το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που αρκετοί δεν τους αντέχουν...

Η λεγόμενη κρίση και τα κατάπτυστα μέτρα ίσως να μας έκαναν και κάποιο καλό και αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι βοήθησαν να σκάσει αυτή η φούσκα της μεγάλης και άνετης ζωής μέσα στην οποία αρκετοί ζούσαν...Ή νόμιζαν πως ζούσαν για να το θέσω επί σωστότερης βάσης...Όλη αυτή η υποτιθέμενη ευμάρεια του νεοέλληνα, που ζούσε την εποχή του άκρατου καταναλωτισμού με δανεικά, έφτασε σιγά στο τέλος της και πήρε θαρρώ μαζί της και την αντίληψη περί ελληνικού ονείρου...Το οποίο ενσάρκωνε ο κάθε άνθρωπος που είχε κάνει σαν μότο της ζωής του το 'καταναλώνω άρα υπάρχω'...Η πτώση ήταν τραγικά απότομη για όλους μας, και να σας πω την αλήθεια κάθομαι και σκέφτομαι πως ίσως το τράνταγμα αυτό να μας ξυπνούσε τουλάχιστον και να μας ωθούσε να δούμε την αλήθεια κατάματα, πίσω από τα εμπόδια που έχουν κάποιοι τοποθετήσει, όπως ανέλυα και στο αμέσως προηγούμενο σημείωμα μου...Μέσα σε αυτό το κλίμα ο καθένας οφείλει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα που έχει εξαπλωθεί μπας και καταφέρει να αναπνεύσει καθαρό αέρα μέσα στη μπόχα της σύγχρονης ζωής...Δύσκολο πάντως αντικειμενικά...

Πιστεύω λοιπόν, πως τα νέα δεδομένα μας έκαναν όλους μαζεμένους και συντηρητικούς.. Βλέπω πολλούς ανθρώπους καθημερινά γύρω μου να μετρούν τα πάντα και να κάνουν αυστηρή οικονομική διαχείριση στα εισοδήματα τους...Είναι λογικό να γίνεται πάντως αυτό, από τη στιγμή που τα ποσοστά της ανεργίας αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και τη σήμερον ημέρα το να έχεις κάποιος απλά μια αξιοπρεπή εργασία είναι σημαντικό πλεονέκτημα...Πριν από μια δεκαετία ένα καλό πτυχίο ως επί το πλείστο αποτελούσε εχέγγυο επαγγελματικής αποκατάστασης και αν δε σου άρεσε η μια δουλειά μπορούσες εύκολα να στείλεις παντού βιογραφικά και να ελπίζεις βάσιμα σε μια καλύτερη εργασιακή τύχη...Σήμερα αντιθέτως με τα λουκέτα να διαδέχονται το ένα το άλλο, άπαντες διστάζουν να κάνουν το βήμα παραπέρα, αρκούμενοι στα λίγα και στα σταθερά μέχρι τουλάχιστον αποδείξεως του εναντίου...

Προσωπικά πάντως στη λογιστική δεν ήμουν ποτέ καλός...Παρατηρώ πολλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται λες και στο μυαλό τους υπάρχει ένα εικονικό βιβλίο εσόδων εξόδων και στο οποίο καταγράφονται όλες ανεξαιρέτως οι οικονομικές συναλλαγές στις οποίες προβαίνουν κατά τη διάρκεια του μήνα...Σε αυτό φυσικά έχει βοηθήσει η οδηγία των επισήμων κλεφτών, περί του μαζέματος αποδείξεων...Βλέπω λοιπόν ανθρώπους να μαζεύουν αποδείξεις ακόμη και ποσών του 1 Ευρώ και απο μέσα μου κρυφογελώ...Βλέπω άλλους ανθρώπους να κινούνται μέσα σε ένα αυστηρά καθορισμένο μηναίο μπάτζετ με τόση θρησκευτική ευλάβεια, τόση που μπροστά της οι προϋπολογισμοί των πολυεθνικών κολοσσών μοιάζουν με μπακαλόχαρτα...Και όλα αυτά να φανταστείτε πως τα λέει ένας άνθρωπος που απλά τα κουτσοβολεύει κάθε μήνα και δεν του περισσεύουν γενικά καθόλου χρήματα...Ή για να είμαι απόλυτα ακριβής μου περισσεύει αρκετός μήνας στο τέλος του μισθού...Πάντως οφείλω να ομολογήσω πως εν γνώσει μου τα τελευταία χρόνια προβαίνω σε κάποια έξοδα, τα οποία είναι δεδομένα πως για πολλούς γύρω μου είναι περιττά και ανούσια και τα οποία δίνουν αρνητικό πρόσημο αρκετές φορές στο προσωπικό μου ισοζύγιο του μήνα...Όλα όμως αυτά, είναι μέσα τα οποία τοποθετούν ένα λιθαράκι στο δρόμο για το μεγάλο στόχο που είναι μπροστά και υποψιάζομαι πως δεν θα αργήσει και πολύ να κάνει την εμφάνιση του...Και τότε θα λυθούν οι απορίες...

Μιλώντας όμως για το μηνιαίο εισόδημα και τη λογιστική, μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είχα με έναν γνωστό και όχι φίλο μου, πριν από περίπου δύο μήνες...Μιλώντας γενικά για τη ζωή στην πόλη, μου είπε πως αν ο ίδιος ήταν στη θέση μου θα επαναπατριζόταν στην επαρχία αναζητώντας μια παρόμοια δουλειά, προκειμένου να γλίτωνε και το μηνιαίο βραχνά του ενοικίου...Ήταν και αυτός φυσικά ένας από αυτούς με το εμφυτευμένο βιβλίο εσόδων εξόδων στον εγκέφαλο του, όπως περιέγραφα προηγουμένως..Η απάντηση μου φυσικά ήταν αποστομωτική..Κατ' αρχάς αναγνώρισα τη διαφορά στην ποιότητα ζωής ανάμεσα στην Αθήνα και σε οποιοδήποτε επαρχιακό μέρος της χώρας...Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός, ότι πλέον όλο και συχνότερα στα χείλη όλων των νέων ανοιχτόμυαλων ανθρώπων βρίσκονται δύο λέξεις αναφορικά με το μέλλον τους και το που θα το ζήσουν...Η πρώτη είναι η λέξη επαρχία και αυτό κάτι σημαίνει...Η δεύτερη φυσικά είναι η λέξη εξωτερικό, όμως για αυτό θα πούμε σε άλλο επεισόδιο...Παρόλα αυτά όμως σε ότι αφορά εμένα προσωπικά, υπάρχει μία έννοια η οποία είναι αδιαπραγμάτευτη για να μπορώ να λειτουργώ σχετικά άνετα σαν άνθρωπος...Και αυτή η έννοια δεν είναι άλλη από την ανεξαρτησία...Μπορεί η ζωή στην Αθήνα να συνεπάγεται το χαράτσι του ενοικίου μηνιαίως...Μπορεί να για μια απόσταση 10 χιλιομέτρων να χρειάζεται να ξοδέψεις πάνω από μια ώρα στους αθηναϊκούς δρόμους...Μπορεί τα βουνά από τα σκουπίδια να αποτελούν καθημερινό μας και αχώριστο σύντροφο...Μπορεί εντέλει οι ώρες ξεκούρασης να είναι φριχτά λίγες, από τη στιγμή που γυρνώντας σπίτι πρέπει να μετατραπείς σε μια τυπική Μαίρη Παναγιωταρά για να αντιμετωπίσεις μαγείρεμα, σκούπισμα, πλύσιμο και σιδέρωμα...Αλλά αξίζει τον κόπο...Παρόλα αυτά την ανεξαρτησία που αποπνέει μια τέτοια ζωή, δεν την αλλάζω με τίποτα....προς το παρόν...Και επειδή είναι μια κατάσταση που συνήθως διαρκεί λίγο, συνιστώ σε όλους να την επιδιώκουν...

Φυσικά την προσωπική μου ανεξαρτησία, πολλοί την εκλαμβάνονται σαν απομόνωση και άλλοι σαν μοναξιά...Σίγουρα τέτοιες σκέψεις περνούν και εμένα συχνά από το μυαλό μου και δε θέλω να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου...Και σε εμένα πολλές φορές η πολύ μοναξιά μου φέρνει στο μυαλό περίεργες σκέψεις...Για παράδειγμα υπάρχουν κάποια ιδίως χειμωνιάτικα βράδια που γυρίζω σπίτι από τη δουλεία αργά το απόγευμα και ξανακατεβαίνω από το σπίτι το επόμενο πρωί...Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την το γεγονός πως η ομιλία στο τηλέφωνο είναι κάτι που εν πολλοίς απεχθάνομαι, με κάνει για παράδειγμα από τις 6 το απόγευμα έως το επόμενο πρωί να μην αρθρώνω λέξη και ο μόνος ήχος που να με συνοδεύει να είναι λίγη μουσική ή οι ανούσιες βλακείες μιας ανοιχτής τηλεόρασης που παίζει χωρίς πραγματικά να της δίνει κανείς σημασία...Επίσης το να ζεις μόνος έχει και άλλες παραμέτρους...Για παράδειγμα πολλές φορές, τυχαίνει να ξυπνώ στη μέση της νύχτας και στη συνέχεια να μη με παίρνει ο ύπνος....Κάτι τέτοιες ώρες μέσα στην απόλυτη ησυχία και το παχύ σκοτάδι, σκέφτομαι πως κάθε άνθρωπος που ζει μόνος του, στην περίπτωση που θα του τύχει ένα απόλυτα ξαφνικό πρόβλημα υγείας μέσα στη νύχτα, το πιο πιθανό είναι να το ανακαλύψουν την επόμενη ημέρα, στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν θα έχει βρομίσει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο....Ή μήπως λίγα παρόμοια τέτοια περιστατικά συμβαίνουν κάθε τρεις και λίγο; Κάθε ένας λοιπόν που αντιμετωπίζει παρόμοιες μοναχικές καταστάσεις έχει διαφορετικούς τρόπους για να αντιδρά και να πολεμά τα αρνητικά αυτά συναισθήματα..Οι αντιδράσεις ποικίλλουν...Μπορεί να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούριες δραστηριότητες που σε κάνουν να αφαιρείσαι και να περνάς το χρόνο σου όσο το δυνατόν δημιουργικότερα...Μπορεί να επιστρέψεις σε συνήθειες που παλιά αγαπούσες...Μπορεί να κάνεις στην άκρη τα ανούσια και να επιστρέψεις στα ουσιαστικά, με τον τρόπο όμως που εσύ τα αντιλαμβάνεσαι..Μπορεί να συνηθίσεις όταν πέφτεις για ύπνο το βράδυ να έχεις ανοιχτό το ραδιόφωνο έστω και χαμηλωμένα, έτσι για να αισθάνεσαι την παρουσία κάποιου στο σπίτι...Μπορεί να επιστρέψεις μετά από χρόνια ξανά σε πράγματα που καίγονται και γίνονται στάχτη για σένα στην κυριολεξία, αρκεί να τους προσφέρεις μια μικρή και ανεπαίσθητη στροφή...Μπορεί εντέλει να δημιουργήσεις ένα ιστολόγιο, μέσα στο οποίο να αραδιάζεις τις σκέψεις που στροβιλίζονται στον κυκεώνα του εγκεφάλου σου...Πολλές επιλογές και όλες τους αποδεκτές και χρήσιμες...

Για να είμαι πάντως απόλυτα ειλικρινής, είμαι ένας άνθρωπος που αποζητά τη μοναξιά σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του, νιώθοντας την ανάγκη να συσκεφθεί με τον εαυτό του και να ηρεμεί το μυαλό του...Μπορεί πολλοί να αδυνατούν να το κατανοήσουν αυτό, όμως είναι μια αλήθεια...Και αν κάτι με ενοχλεί στη ζωή μου δεν είναι το να ζω μόνος μου...Αυτό το έχω συνηθίσει, το έχω αποδεχθεί και το αποζητώ ως ένα σημείο...Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και με στενοχωρεί είναι όταν είμαι με μεγάλη παρέα και αισθάνομαι πολύ μόνος...Όταν εν μέσω μιας συζήτησης ο νους μου ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, χωρίς να μπορεί κανείς να το καταλάβει...Όταν αισθάνομαι πως αυτά που λέω και κυρίως αυτά που αισθάνομαι είναι δυστυχώς πολύ μα πολύ διαφορετικά από αυτά που αισθάνεται και αντιλαμβάνεται η υπόλοιπη ομήγυρη...Όταν αισθάνομαι ένας πραγματικός φτωχός συγγενής, ο οποίος μοιάζει να προέρχεται από εντελώς άλλο ανέκδοτο...Καλύτερο ή χειρότερο ανέκδοτο δεν ξέρω...Σίγουρα όμως διαφορετικό και καθαρό...

Μου άρεσε πάρα πολύ το σημερινό ταξίδι στη σκέψη και τα συναισθήματα..Από αλλού ξεκίνησα, αλλού συνέχισα και φυσικά αλλού κατέληξα...Θέλω να πιστεύω πως και αυτή τη φορά δεν ήμουν μόνος...

υγ1...Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν είναι επ' ουδενί εορταστικά και ίσως να μη θυμίζουν καθόλου Χριστούγεννα..Τα Χριστούγεννα δηλαδή που καταλαβαίνει ο πολύς κόσμος και είναι απολύτως συνυφασμένα με τα κινέζικα λαμπιόνια, τις τυπικές και ψεύτικες ευχές και τις κρύες καρδιές...Για αυτό και το τραγούδι που παραθέτω αμέσως, δεν είναι στο πνεύμα των ημερών...Είναι όμως κόλλημα για μένα, των τελευταίων μηνών, είναι φοβερό και θέτει υπό νέα βάση πολλά καθημερινά πράγματα, για αυτά που υποτίθεται μας λένε την αλήθεια, για αυτά που μας ανεβάζουν και αυτά που μας ρίχνουν...Με το καλό...