Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας...

Το χθεσινό βράδυ, σε σχέση με τα αθλητικά δρώμενα, το ενδιαφέρον μονοπώλησε ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας, ο οποίος διεξήχθη στο Ολυμπιακό στάδιο και έβαψε πράσινο και τον τελευταίο τίτλο της χρονιάς...Ένας τελικός που μπορεί το θέαμα που μας προσέφερε να ήταν από κακό έως κάκιστο, αλλά το έχουμε πλέον συνηθίσει...Αυτό το ποδόσφαιρο έχουμε, με αυτό αναγκαστικά ασχολούμαστε..Σε σχέση λοιπόν με τον τελικό αυτό, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάποια θέματα τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά για τους δύο αντιπάλους...Άλλωστε ειδικά στον Παναθηναϊκό είναι η τελευταία φετινή ευκαιρία να αναφερθώ, μιας και οι αγωνιστικές υποχρεώσεις έλαβαν τέλος...Όσο για αυτούς, που θα διαφωνήσουν με την κριτική, έχω να τους πω πως στο συγκεκριμένο ιστολόγιο σε όλη την πορεία του και ειδικά στα αθλητικά θέματα, την πιο σκληρή κριτική την έχω ασκήσει στην ομάδα που υποστηρίζω...Για αυτό δικαιούμαι να μιλήσω και για τους άλλους, καταλήγοντας σε δύο παρατηρήσεις για αμφότερους τους μονομάχους...Τέλος τα προκαταρκτικά, η μπάλα στη σέντρα, ο μόνιμος διαιτητής των τελικών, ο bon viveur Τάσος Κάκος δίνει το σύνθημα και ξεκινάμε...
Η πορεία του Παναθηναϊκού

Ο Παναθηναϊκός κατά την ταπεινή μου άποψη είναι κάτοχος του πρωταθλήματος και του κυπέλλου πέρα για πέρα δίκαια...Ότι και να λένε οι υπόλοιποι, οι πράσινοι άξιζαν να βγουν πρώτοι...Όχι ότι ήταν εντυπωσιακοί και πολύ καλύτεροι από τους διώκτες τους...Απλά έκαναν κάποια βασικά πράγματα...Το πρώτο και κυριότερο είναι η φυσική κατάσταση...Όταν οι άλλοι σέρνονται και τραυματίζονται με το παραμικρό, οι παίχτες του Παναθηναϊκού συνεχίζουν να τρέχουν και να μην τραυματίζονται..Και αυτό δεν είναι τύχη, είναι δουλειά...Την ώρα που κάποιοι μαθητευόμενοι μάγοι πειραματίζονταν στην προετοιμασία του Ολυμπιακού, στον Παναθηναϊκό φαίνεται ότι έκαναν καλή δουλειά...Και αυτό πρέπει να πιστωθεί αυτούσιο στον παρεξηγημένο Τεν Κάτε, στον οποίο κάποιοι φρόντισαν τεχνηέντως να φορτώσουν όλα τα στραβά του τριφυλλιού...Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού κατ' εμέ είναι ότι αντί να προχωρήσει μπροστά και να αντικρίσει τα πραγματικά του προβλήματα, προτιμά να αναλώνεται να τη βγει απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο...Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει εξασφαλισμένα χρήματα, τη στιγμή που στον Ολυμπιακό είμαστε έτοιμοι για έρανο και κοιτά να μπει στο μάτι του Ολυμπιακού επικρατώντας σε μεταγραφικά σίριαλ, ξεχνώντας πως το τελευταίο μεταγραφικό σίριαλ που κέρδισε (Χριστοδουλόπουλος) αποδείχτηκε σχεδόν παρωδία...Αντί να ψάξει για παίχτες εκεί που πονάει (άμυνα, δεξί χαφ, δεκάρι, δεύτερο φορ κλπ) αναλώνεται σε σενάρια για Σκόκο, Τζαβέλλα και δε συμμαζεύεται..Την ίδια στιγμή ο Πατέρας φροντίζει να μιμηθεί το Σωκράτη σε απόλυτο βαθμό και αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό για την ομάδα του...Την ίδια στιγμή, όλοι βαυκαλίζονται πως έχουν καλή άμυνα (λόγω ότι βγήκαν η καλύτερη φετινή άμυνα με επιθέσεις καφενεία όμως απέναντι) και πλήρες κέντρο...Ας μείνουν έτσι όπως είναι...Με κέντρο φουλ καταπονημένο από το επερχόμενο Μουντιάλ (Ζιλμπέρτο, Καραγκούνης, Κατσουράνης), με άμυνα σαν τη φετινή και χωρίς ικανό back-up για τον εξαιρετικό Σισέ είναι για μένα βέβαιο, πως δε θα αργήσουν να δουν ξανά πλάτες άλλων...

Νίκος Νιόπλιας

Ο Νίκος Νιόπλιας είναι κατ' εμέ ένας εξαιρετικά συμπαθητικός άνθρωπος, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος πως είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου και παρακολουθεί διεθνές ποδόσφαιρο...Ελάχιστοι παλιοί ποδοσφαιριστές το πράττουν αυτό και αυτό δείχνει επίπεδο...Η παρουσία του ως τώρα στον πράσινο πάγκο μπορεί να κριθεί επιτυχής, έστω και αν δεν κέρδισε ούτε ένα μεγάλο παιχνίδι στο πρωτάθλημα...Το άγχος του είναι έκδηλο και μπορώ να πω ότι το κατανοώ...Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι προπονητές έχουν μια και μοναδική ευκαιρία για να καθίσουν στον πάγκο της ομάδας που αγαπούν και για αυτό κοιτούν να την πιάνουν από τα μαλλιά...Αλλά οι έξαλλοι πανηγυρισμοί θέλουν και τακτ θαρρώ...Όταν για παράδειγμα ο Μουρίνιο πανηγυρίζει έξαλλα και κάνει χειρονομίες, η εικόνα είναι άκρως ενδιαφέρουσα..Όταν το κάνουν Έλληνες προπονητές και ειδικά συνεχώς καταντά σε κάποια φάση γραφικό...Φυσικά τα ίδια υποστήριζα όταν την ίδια συμπεριφορά επεδείκνυε ο συμπαθής σε εμένα Τάκης Λεμονής...Αλλά φαίνεται δεν το βλέπουν έτσι οι δημοσιογράφοι..Τότε όλοι εν χορώ λοιδορούσαν το Λεμονή για τα φαινόμενα που διέσχιζε το γήπεδο για να φτάσει στο απέναντι πέταλο του ΟΑΚΑ ή όταν πανηγύριζε σαν τρελός...Όλοι έλεγαν πως δεν είναι εικόνα προπονητή αυτή...Σωστά...Τώρα όμως για τον Νιόπλια δε μιλά απολύτως κανείς...Ούτε όταν κάνει περίεργες δηλώσεις...Πέρα από αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Νιόπλιας ήταν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων και εν μια νυκτί την άφησε για να κυνηγήσει το όνειρο του και καλά έκανε...Μήπως όμως κάτι παραπλήσιο δεν έκανε πριν χρόνια ο Παναγιώτης Γιαννάκης; Τότε όλοι μιλούσαν για δούλο του χρήματος και για εθνικό σύμβολο που ασπάστηκε τον οπαδισμό...Τώρα γιατί όλοι σιωπούν άραγε; Δεν μοιάζουν ως ένα βαθμό οι δύο περιπτώσεις; Τέλοσπάντων, ο Νιόπλιας δεν με ενοχλεί και μου είναι συμπαθής...Με ενοχλεί η μονομέρεια και η υποκρισία...Και λυπάμαι που η τύχη του στον πράσινο πάγκο έχει γίνει έρμαιο των πράσινων πολυμετοχικών συμφερόντων...Για αυτό πιστεύω πως το κάρμα του είναι στον πάγκο του αγαπημένου του ΟΦΗ στο μέλλον...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Άρη..

Ο φετινός και όχι μόνο Άρης είναι μια ομάδα που έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση σχεδόν απάντων των ουδέτερων ποδοσφαιρικών παρατηρητών λόγω του όμορφου ποδοσφαίρου που αποδίδει...Δεν μπορώ να πω, πως συμφωνώ και πολύ...Και αυτό γιατί το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί ως ένα βαθμό κυνικότητα και αποτελεσματικότητα και ο Άρης με τις έννοιες αυτές έχει πάρει προ πολλού διαζύγιο...Για την ακρίβεια ο Άρης των τελευταίων ετών (είτε με Κούπερ, είτε με Μαζίνιο, είτε με Όγιος, είτε με Ερνάντεθ στον πάγκο) μου μοιάζει σαν μια τέλεια ποδοσφαιρική ομάδα, στην περίπτωση που ο στόχος δεν ήταν το γκολ...Αν το ποδόσφαιρο δεν απαιτούσε γκολ και βαθμολογίες παρά μόνο όμορφες μεταβιβάσεις, ντρίμπλες, overlap, πλαγιοκοπήσεις, σουτ με στόχο αποκλειστικά το γάμα τότε ο Άρης θα ήταν ο μόνιμος πρωταθλητής Ελλάδος μακράν από το δεύτερο...Στο ίδιο άθλημα φυσικά ο Κόκε θα ήταν ο τέλειος σέντερ φορ και οι Τόνι Κάλβο και Χαβίτο δεν θα έφευγαν ποτέ από την Μπαρτσελόνα, αλλά θα είχαν ήδη εξοβελίσει από τους Καταλανούς κάτι τυχάρπαστους Μέσι, Ινιέστα και λοιπά...Ξέρω είμαι υπερβολικός...Αλλά ελάτε πείτε την αλήθεια...Πιστεύετε πως ο Άρης είναι αποτελεσματική ομάδα; Δεν εξιδανικεύω φυσικά τις αντίθετες ομάδες, που παίζουν αποκλειστικά και μόνο για το αποτέλεσμα χωρίς να νοιάζονται για τα μέσα και το θέαμα...Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε ο τραλαλά Άρης με το ποδόσφαιρο γύρω γύρω όλοι,ούτε ο ΠΑΟΚ του Σάντος της μίας φάσης, του καταστροφικού ποδοσφαίρου και του 1-0...Ίσως κάτι το ενδιάμεσο να ήταν και πιο ελκυστικό και πιο αποτελεσματικό..

Η κάθοδος των μυρίων...

Για την κάθοδο των οπαδών του Άρη γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά...Προσωπικά είχα εκφράσει πολλές αμφιβολίες για την ασφάλεια του όλου εγχειρήματος εξαρχής...Και αυτό γιατί πολλές φορές αρκούν καμιά πενηνταριά ανεγκέφαλοι για να ανάψει το φιτίλι και να γίνει χαμός..Ιδίως όταν μιλάμε για τόσο πολύ κόσμο...Όμως αν εξαιρέσουμε κάποια περιστατικά πριν το ματς μέσα στο γήπεδο, η κατάσταση της μετάβασης των Αρειανών μπορεί να κριθεί επιτυχημένη...Κυρίως αν αναλογιστούμε το γεγονός πως ο Άρης ηττήθηκε και απέτυχε να κατακτήσει το τρόπαιο...Στη θέση τους οπαδοί άλλων ομάδων, πικραμένοι και απογοητευμένοι ενδεχομένως να άφηναν καμένη γη πίσω τους...Όμως οι Αρειανοί υπομονετικά και ήσυχα γύρισαν πίσω και αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον κόσμο του Άρη αποκλειστικά..Πέρα από όλα αυτά όμως, ειλικρινά βαρέθηκα να ακούω και να ξανακούω για τη μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στην Ελλάδα ever...Ναι μπορεί και να ήταν...Σημαίνει όμως κάτι αυτό; Δηλαδή αν περνούσε στον τελικό ο ΠΑΟΚ το ίδιο δε θα γινόταν; Ή αν η Θεσσαλονίκη είχε ένα στάδιο 150.000 θεατών, τότε η μεγαλύτερη εκδρομή δεν θα ήταν κόκκινη, πράσινη ή κίτρινη; Απλά έτυχε να παίζουν στον τελικό μια ομάδα από Αθήνα και μια από Σαλονίκη, να είναι η σειρά να διεξαχθεί ο τελικός στην Αθήνα, και τυχαίνει η Αθήνα να έχει το μεγαλύτερο στάδιο στη χώρα...Όχι ότι υποτιμώ τον κόσμο του Άρη, ίσα ίσα που του βγάζω το καπέλο τόσο για την ατμόσφαιρα αλά Μπομπονέρα στο Βικελίδης, όσο και για την μπασκετική ιδίως ιστορία του...Αλλά ειλικρινά βαριέμαι αφόρητα τα λιβανιστήρια και τους ύμνους χωρίς όριο...

Αυτά τα ολίγα είχα να πω για τον τελικό...Παρατηρήσεις όχι τόσο για αυτόν καθ αυτόν τον τελικό αλλά ίσως για τη γενικότερη πορεία των δύο συλλόγων...Από εδώ και πέρα ο καθένας πορεύεται και θερίζει ότι έσπειρε όλη τη σεζόν...Κάποιοι κάνουν διακοπές από τώρα και όλοι οι άλλοι ετοιμάζονται για τη μάχη των play off....

Η λάμψη και η ...δυσωδία του Champions League...

Αναφορικά με το ποδόσφαιρο, οι δύο εβδομάδες που μας πέρασαν ήταν απόλυτα αφιερωμένες στο champions league...Θέλετε η αγωνιστική απραξία των εγχώριων ομάδων, θέλετε η απαξίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου, οδήγησαν όλα τα βλέμματα στα γήπεδα της Ευρώπης για τα προημιτελικά του champions league...Με αφορμή λοιπόν τις συγκεκριμένες αναμετρήσεις θεωρώ καλό να αναφέρω μερικές σκέψεις σε σχέση με το συγκεκριμένο θεσμό που τόσο συγκινεί και τραβά τα βλέμματα και κάνει ακόμα και ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν παρακολουθούν ποτέ ποδόσφαιρο να στήνονται μπροστά στην τηλεόραση...Σκέψεις γενικότερες για την όλη διοργάνωση, τη λάμψη που έχει αλλά και κάποιες δυσάρεστες οσμές που αναδύει...

Καταρχάς, είμαι πολύ περίεργος να μάθω τι σκέφτονται όλοι αυτοί, οι οποίοι πηγαίνουν στα ελληνικά γήπεδα και παρακολουθούν ποδόσφαιρο...Θεωρούν άραγε πως έχει έστω και στο ελάχιστο σχέση το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ευρώπη με το εγχώριο...Σύμφωνοι, το champions league δε μοιάζει με κανένα εγχώριο πρωτάθλημα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας...Αλλά τουλάχιστον σε σχέση με το δικό μας είναι η μέρα με τη νύχτα...Από που να πρωτοξεκινήσω...Από τα άρτια γήπεδα με τις παροχές, ή από το χλοοτάπητα που μοιάζει σαν χαλί...Παρακολουθούσα την περασμένη εβδομάδα το ματς του Παναθηναικού στα Γιάννινα και το ίδιο βράδυ το ματς Μάντσεστερ- Μπάγερν και αισθανόμουν πως δεν πρόκειται για το ίδιο άθλημα...Αλλά και ποδοσφαιρικά όχι μόνο δεν υπάρχει καμία σύγκριση, αλλά ούτε καν έστω ένα κοινό σημείο...Καλά για όλους αυτούς που δημιουργούν τα επεισόδια εδώ δεν έχω να πω κάτι...Αυτοί έτσι και αλλιώς άλλα πράγματα έχουν στο ανύπαρκτο μυαλό τους και δεν ενδιαφέρονται για πεζά πράγματα τύπου καλό ποδόσφαιρο, θέαμα, όμορφα γκολ κλπ...

Προχωρώντας λίγο στα ενδότερα ποδοσφαιρικά έχω να παρατηρήσω πως εδώ στην Ελλάδα κάπου έχουμε παρεξηγήσει κάποια πράγματα...Εδώ έχουμε την τάση να θεωρούμε πως πάντα η έννοια καλό ποδόσφαιρο έχει να κάνει με πολλά γκολ και παιχνίδι ροντέο δηλαδή η μπάλα πάνω κάτω ανεξέλεγκτα...Εδώ στην Ελλάδα δηλαδή, δημοσιογράφοι κυρίως αλλά και φίλαθλοι θεωρούν μεγάλα ματς μόνο όσα τελειώνουν με σκορ 3-3 και πάνω...Και εγώ συμφωνώ πως το γκολ είναι η πεμπτουσία του αθλήματος...Όμως ένα καλό ματς για μένα προσωπικά προϋποθέτει ρυθμό, τακτική, τεχνικές ενέργειες, δυνατές μονομαχίες και πολλές φάσεις...Πέρα από αυτά προϋποθέτει ορθολογισμό, ισορροπία γραμμών και καλή αμυντική λειτουργία...Και ας λήξει και 0-0...Όπως η ποδοσφαιρική παράσταση της Μπαρτσελόνα στο πρώτο ημίχρονο του πρώτου προημιτελικού, η οποία όμως απέφερε ένα στείρο 0-0 για κάποιους...Για παράδειγμα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, το ματς Μάντσεστερ - Μπάγερν ήταν ένα κακό ματς, άναρχο και χωρίς ουσιαστική τακτική...Ναι μεν είχε τρελό ρυθμό, κάποιες καλές ενέργειες και κάποια πολύ όμορφα γκολ, αλλά οι αμυντικές συμπεριφορές ήταν επιπέδου ερασιτεχνικού πρωταθλήματος..Καλό το πολύ τρέξιμο, ευπρόσδεκτα τα πολύ όμορφα γκολ, αλλά όταν απουσιάζει η τακτική και το καλό σχέδιο τότε το ματς δεν με ελκύει...Προσωπικά γούστα...

Πάμε παρακάτω στα πιο σπουδαία...Ο ερχομός του Πλατινί στην προεδρία της ΟΥΕΦΑ, χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από όλον σχεδόν τον κόσμο...Επιτέλους το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο πέρασε στα χέρια ενός ανθρώπου που έχει παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλότατο επίπεδο και έφυγε από τα χέρια καρεκλοκένταυρων παραγόντων...Υπό αυτό το πρίσμα και εγώ ήμουν αισιόδοξος για το μέλλον...Μάλιστα βρήκα την πρωτοβουλία του, να αλλάξει τη διαδικασία των προκριματικών θετική, αφού πέτυχε να διαπλατύνει τη βάση του θεσμού και σε χώρες που ως τώρα δεν είχαν καμία πιθανότητα αντιπροσώπευσης στο champions league...Πέρα από αυτό, η αναβάθμιση του πάλαι ποτέ κυπέλλου ΟΥΕΦΑ υπήρξε κατά την άποψη μου άκρως εντυπωσιακή και αυτό δίχως άλλο πρέπει να πιστωθεί στον Πλατινί...Από κει και πέρα όμως ξεκινούν τα σκοτεινά σημεία...Ναι μεν στο champions league συμμετείχαν νέες ομάδες και υπήρχε μεγαλύτερη και αντιπροσωπευτικότερη διασπορά χωρών, αλλά θεωρώ ότι από τη φάση των ομίλων και έπειτα έπρεπε να προχωρήσουν οι ομάδες που έπρεπε και ο νοών νοείτω...Οι πιο δυνατές ομάδες καθώς και αυτές που έκαναν τα χατίρια της Ουέφα στην φάση των ομίλων...Ποιος ξεχνά τα απαράμιλλα στραβοπατήματα των Μπαρτσελόνα και Ίντερ στον όμιλο, όπου ως δια μαγείας αμφότερες προκρίθηκαν την τελευταία αγωνιστική...Ποιος ξεχνά τη βοήθεια που είχαν οι Γαλλικές ομάδες ελέω Μισέλ; Ολόκληρη Ρεάλ αποκλείστηκε για χάρη της Λιόν...Ποιος ξεχνά την πορεία της Μπάγερν που αφού σκόρπισε βαθμούς παντού εκεί όπου ήταν φαβορί, πέρασε στην επόμενη φάση με ανατροπή μάλιστα μέσα στο Τορίνο...Πιστεύετε πως είναι τυχαία όλα αυτά; Εγώ δεν το πιστεύω...Ίσα ίσα που και οι τέσσερις φιναλίστ σπρώχτηκαν από λίγο ως απροκάλυπτα για να εισέλθουν στα ημιτελικά της διοργάνωσης...Θεωρείτε τυχαίο, πως μόλις το champions league μπήκε στους 16, τα κρίσιμα ματς τα διαιτήτευσαν τα πρωτοπαλίκαρα των ειδικών αποστολών της ΟΥΕΦΑ..Και μιλώ για τον κ. Όβρεμπο, τον κ. Ντε Μπλέκερε, τον κ. Μπουζάκα, τον κ. Χάουαρντ Γουέμπ κτλ κτλ..Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι πολλοί θα ισχυριστείτε πως πλάθω με το μυαλό μου σενάρια ανυπόστατα και αβάσιμα...Πιθανώς να είναι και έτσι...Εγώ όμως αυτό που ξέρω πως το αίμα από τη διπλή σφαγή της Φιορεντίνα για χάρη των Βαυαρών ακόμα είναι νωπό...Σπάω το κεφάλι μου και δε βρίσκω παρόμοια σφαγή στη συγκεκριμένη διοργάνωση τα τελευταία χρόνια...Φαίνεται τελικά ότι όσα γκολ και να βάλεις, όσο καθαρά και να μαρκάρεις, όσο καλά και να παίζεις φοβάμαι πως όλα αυτά δεν αρκούν για να διακριθείς στο θεσμό των ισχυρών και του χρήματος...

Με ρωτάνε πολλοί σε προσωπικές συζητήσεις να τους πω την άποψη μου για το ποιος πιστεύω πως θα πάρει το φετινό τρόπαιο του champions league...Μάντης φυσικά δεν είμαι, αλλά θεωρώ πως αν ισχύσουν τα ακόλουθα κριτήρια, τότε το τρόπαιο θα το κατακτήσει η....

-Λιόν....Αν ήταν στο χέρι του Μισέλ, οι Λιονέ θα το είχαν ήδη σηκώσει ήδη...Όχι ότι δεν έχουν καλή ομάδα και κυρίως καλό προπονητή, αλλά οι σφυρίχτρες και φέτος της έχουν δώσει άλλο αέρα..Όταν παίρνουν τα διαιτητικά σπόρια απέναντι στην πανίσχυρη Ρεάλ, τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει που πάει το πράγμα...Η ίδια ομάδα μην ξεχνάτε πως άφησε έξω τη Λίβερπουλ, τη σκιά και τη φανέλα της οποίας τη φοβούνται πολύ εκεί στην ΟΥΕΦΑ από ότι φαίνεται...Και η Μπορντό είχε φοβερά αβανταδόρικες διαιτησίες...Όμως η Λιόν θα πρέπει να κάνει κάτι καλό, για να γίνει ο Πλατινί και τυπικά ο εθνικός ήρωας της πατρίδας του...Και πάλι όσοι θεωρούν όλα αυτά σενάρια, τους καλώ να σκεφτούν ποια ήταν η μεγαλύτερη σφαγή στα προκριματικά του Μουντιάλ...Μήπως στο Γαλλία - Ιρλανδία; Ρε παιδί μου, πολλές συμπτώσεις μαζεμένες...

-Μπάγερν...Είναι κατά την ταπεινή μου άποψη η απόλυτη ομάδα των μπουκ ανά την Ευρώπη τόσο στην Μπουντεσλίγκα όσο και στην Ευρώπη...Κάνει και δέχεται ανατροπές στο πιτς φιτίλι, αποδεικνύοντας την ομορφιά του ποδοσφαίρου...Κανονικά αν η ΟΥΕΦΑ είχε φιλότιμο θα έπρεπε να απονείμει το τρόπαιο στους Βαυαρούς, σκεπτόμενη τα στοιχηματικά χατίρια που της έχει προσφέρει η γερμανική ομάδα...Προσωπική εκτίμηση πάντως είναι ότι η Μπάγερν δεν θα προχωρήσει περαιτέρω...Η τεσσάρα στο Τορίνο, η κατάφωρη αδικία επί της Φιορεντίνα και ο αποκλεισμός της Μάντσεστερ έχουν ξεπληρώσει τα χρωστούμενα...Στο κάτω κάτω και ποδοσφαιρικά να το πάρει κανείς, πόσο παραπάνω να πάει μια ομάδα με τερματοφύλακα χειρότερο του Νικοπολίδη αντικειμενικά και άμυνα χειρότερη από αυτή του πρωταθλητή Παναθηναϊκού;

-Μπαρτσελόνα....Αν το κατακτήσει η καλύτερη ομάδα, τότε η Μπάρτσα το αξίζει, μόνο και μόνο για τη μεγάλη παράσταση απέναντι έστω στην τακτικά αφελή Άρσεναλ...Επίσης επειδή αξίζει τον κόπο να τη δούμε να το σηκώνει μέσα στο άντρο της μισητής Ρεάλ Μαδρίτης...Αλλά προπαντός επειδή έχει στην ομάδα της, τον καλύτερο μακράν αυτή τη στιγμή ποδοσφαιριστή στον κόσμο και φυσικά μιλώ για το συμπαθητικότατο Μέσι...Έχει και παίχτες στο κέντρο που κάνουν τα απλά και τα αυτονόητα να μοιάζουν καλλιτεχνίες...Και μιλώ για τους αντιστάρ Ινιέστα, Μπούσκετς, Πέδρο αλλά κυρίως τον απαράμιλλο Τσάβι, έναν φανταστικό και απίστευτο ποδοσφαιριστή..Κυρίως όμως επειδή έχει στον πάγκο της τον Τάκη Λεμονή των πλουσίων (κατά τον Μέσι των φτωχών...) τον Πεπ Γκουαρντιόλα...Έναν πραγματικό καθηγητή στο κέντρο όταν αγωνιζόταν, έναν πολύ καλό προπονητή που στοιχηματίζω πως σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα και να εργαστεί θα αποτύχει οικτρά...Όχι ότι δεν είναι καλός προπονητής και γνώστης...Είναι όμως πλασμένος μόνο για μία ομάδα...Όπως σχεδόν και ο sir Τάκης...

-Ίντερ....Αν ο Θεός του ποδοσφαίρου θελήσει να απονείμει το κύπελλο στην μεγαλύτερη προσωπικότητα που υπάρχει και στις τέσσερις ομάδες, τότε κάντε όλοι στην μπάντα και δώστε το από τώρα στον Ζοσέ Μουρίνιο και κάντε του λεζάντα που έλεγε και ο Στράτος...Τον άνθρωπο που έχει την τακτική στο αίμα του...Τον άνθρωπο που όταν κάθεται στον πάγκο, όσα αστέρια και να βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο, τα φώτα και οι κάμερες είναι πάντα επάνω του...Τον άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει μια ομάδα looser σε ένα σφριγηλό και δυνατό σύνολο με παίχτες μαχητές...Τον άνθρωπο που με τα χρόνια μπορεί να συμβιβάστηκε τακτικά, αλλά παραμένει μακράν ο καλύτερος προπονητής της υφηλίου κατά την ταπεινή μου άποψη...Τον άνθρωπο που αν ποτέ έρθει στην Ελλάδα θα βρει την υγειά του με την τόση διαιτητολαγνεία και τις δεκαπέντε αθλητικές εφημερίδες...Τον άνθρωπο που μπορεί να κάνει τη συνέντευξη τύπου πιο ενδιαφέρουσα και από ένα ματς με πολλά γκολ και πολύ θέαμα...Εν τέλει τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να κοντράρει την Μπαρτσα...

Πάντως πέρα από όλα τα άλλα, εγώ βλέπω τελικο Μπαρτσελόνα - Λιόν...Αυτό που δεν ξέρω είναι τι βλέπει ο Μισέλ...

Η χρησιμότητα μιας ματιάς προς τα πίσω...

Εδώ και καιρό είχα συλλάβει τη σκέψη, να τυπώσω σε υλική μορφή κάποια από τα κείμενα του συγκεκριμένου ιστότοπου και να τα συγκεντρώσω σε μια απλή έκδοση...Κυρίως για προσωπική χρήση δηλαδή, ενώ ίσως να προμήθευα όποιον το ζητούσε με ένα αντίγραφο...Ένα ιδιότυπο top-40 ή top-50 δηλαδή, με τις αναρτήσεις που προσωπικά συμπαθώ περισσότερο και μου φαίνονται περισσότερο εύστοχες, προσθέτοντας ένα σχόλιο ή μερικές σύντομες φράσεις, που συνδέονται με αυτές...Βέβαια η αμέλεια μου είναι παροιμιώδης για μια ακόμη φορά...Συνέλαβα την ιδέα περί το Δεκέμβρη, ξεκίνησα την υλοποίηση της μετά την Πρωτοχρονιά, πέρασε το Πάσχα και ακόμα δεν έχω φτάσει ούτε καν στη μέση...Αλλά το θέμα μου στην παρούσα ανάρτηση δεν είναι αυτό...

Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, χρειάστηκε να κάνω μια τυπική αναδρομή στο παρελθόν...Διάβασα παλιές αναρτήσεις και καθόμουν και σκεφτόμουν, τι από όλα αυτά τα θέματα που σχολίαζα εκείνο τον καιρό έχει τώρα μεταβληθεί...Επίσης, στις διάφορων ειδών εκτιμήσεις που έκανα για την εξέλιξη διαφόρων θεμάτων, είχε αρκετό ενδιαφέρον να δω αν έπεσα μέσα, έξω ή εντελώς αλλού...Πάρτε το σαν ένα είδος αυτοκριτικής ή αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά τουλάχιστον ελέγχω τον εαυτό μου κατά καιρούς...Και όταν το κάνει αυτός ένας ταπεινός και αναξιόπιστος blogger, πως είναι δυνατόν να μην κάνουν το ίδιο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ειδικά η τηλεόραση και οι ειδήσεις; Τα οποία πετούν στην κυριολεξία μια είδηση στον αέρα, η οποία κάποιες φορές δεν είναι καν διασταυρωμένη, και δημιουργούν το κλίμα που θέλουν...Ο κόσμος παραμυθιάζεται και τρομοκρατείται έστω και πρόσκαιρα και τα κανάλια αφού κοπάσει ο κουρνιαχτός περνούν στο επόμενο ανάλογο θέμα...Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει τις υποτιθέμενες εκπομπές αποκαλύψεων να επανέρχονται στα θέματα που οι ίδιες αποκάλυψαν;...Εγώ προσωπικά σχεδόν ποτέ...Ίσα ίσα, πάμπολλες φορές έχω παρακολουθήσει διαφόρων ειδών αποκαλύψεις και διαπομπεύσεις ανθρώπων στη μικρή οθόνη, οι οποίες ποτέ δεν αποδείχθηκαν βάσιμες και αληθινές στις αίθουσες των δικαστηρίων...Φυσικά πάντα τα κανάλια δεν σπεύδουν να αποκαταστήσουν τότε την τιμή των θιγόμενων προσώπων...Αλλά και να το κάνουν, η είδηση θα χωθεί ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα την πάρει κανείς χαμπάρι...Στο κάτω κάτω, στη συνείδηση του απλού κόσμου, η τηλεόραση έχει το ρόλο του κριτή των πάντων, η οποία δικάζει, αποφασίζει, διαστρεβλώνει και καταστρέφει...

Πολλοί ενδεχομένως να βρίσκεται τις παραπάνω φωνές από υπερβολικές ως αβάσιμες...Δικαίωμα σας...Αλλά επιτρέψτε μου και εμένα το δικαίωμα να είμαι της άποψης πως, τη σημερινή εποχή η έννοια αξιοπιστία και καθαρή αντικειμενική ενημέρωση είναι είδος προς πλήρη εξαφάνιση, τη στιγμή που κυριαρχούν τα επιχειρηματικά και επαγγελματικά συμφέροντα, οι δημόσιες σχέσεις, οι κατασκευασμένες ειδήσεις, τα τρομοσενάρια και η ειδησεογραφία του πισινού και της αποχαύνωσης...Μου αρέσει που κάποιοι ισχυρίζονται πως η ενημέρωση μέσω των blogs είναι εντελώς αναξιόπιστη...Μπορεί και να έχουν δίκιο, εγώ όμως αυτό που ξέρω είναι πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να ανατρέξεις στο αρχείο ενός blog και να δεις τι έγραφε παλιότερα, από τη στιγμή που τα γραπτά μένουν...Στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία αντίθετα, όπου δεσπόζει η εικόνα, βλέπεις μια είδηση και καμιά δεκαριά δημοσιογράφους να την υποστηρίζουν και τυπώνεται στο μυαλό σου η ιδέα πως αποτελεί δεδομένο έστω και αν στηρίζεται σε φαντασιόπληκτα σενάρια και αστήρικτες φήμες...

Δεν το συνεχίζω περαιτέρω πάνω στο θέμα, καθώς φαντάζομαι πως έγιναν κατανοητά τα παραπάνω...Απλά επειδή έτσι το ξεκίνησα γράφοντας για το συγκεκριμένο ιστότοπο, λέω να το τελειώσω με τον ίδιο τρόπο και να αναφερθώ στην εξέλιξη κάποιων θεμάτων σήμερα, τα οποία έθιξε ο φτωχός συγγενής αρκετούς μήνες πριν...Άλλωστε τούτη είναι η πρώτη ανάρτηση ύστερα από το Πάσχα και δεν πειράζει αν την αναλώσουμε με τον τρόπο αυτό...Μερικά από τα συμπεράσματα είναι αυτά που παραθέτω αμέσως...

-Για παράδειγμα, το περασμένο καλοκαίρι διατύπωνα με σκωπτικό τρόπο τις μεγάλες αμφιβολίες μου για το φαινόμενο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους που επιβλήθηκε...Κοντά ένα χρόνο μετά και πλέον δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα...Έχω δει να καπνίζουν απροκάλυπτα σε όλους τους πιθανούς χώρους, από δημόσιες υπηρεσίες, καφετέριες, νοσοκομεία, νυχτερινά μαγαζιά και γενικώς όπου κι αν έχω πάει...Μου χει τύχει να βγω από δημόσια υπηρεσία και τα ρούχα μου να μυρίζουν τσιγαρίλα, λες και βρισκόμουν σε τεκέ...

-Επίσης με πολυάριθμες αναρτήσεις έκραζα άπαντα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, την διαφθορά που έχει υπεισέλθει σε αυτά, αλλά και το γεγονός την μετακύλισης των πολιτικών ευθυνών από υπεύθυνο σε υπεύθυνο...Λίγους μήνες μετά και όλοι σχεδόν παραδέχονται πως ο Κωστάκης ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός, ενώ η επικοινωνιακή φούσκα που ακούει στο όνομα τωρινή κυβέρνηση έχει σκάσει προ πολλού...Σχεδόν όλοι είπα; Γράψτε λάθος...Υπάρχουν αρκετοί που ακόμα τους ακολουθούν και τους πιστεύουν...Με τις υγείες τους...

-Με δύο ή τρεις αναρτήσεις αναφέρθηκα στην υποτιθέμενη πανδημία της γρίπης των χοίρων και στην τρομοκράτηση του απλού κόσμου προς όφελος πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών...Τότε όσοι διατύπωναν επιφυλάξεις και διαφωνίες θεωρούνταν γραφικοί...Και φυσικά δε μιλώ για έναν ασήμαντο σαν εμένα, μιλώ για επιστήμονες που έδιναν συνεντεύξεις και προσπαθούσαν να αποκαλύψουν το μεγάλο παραμύθι...Σήμερα και αφού η πανδημία δεν ήλθε ποτέ, οι φωνές αμφισβήτησης ολοένα και πληθαίνουν και όλο και περισσότεροι ανοίγουν το στόμα τους και λεν πικρές αλήθειες...Αλλά θαρρώ πως αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους απλούς πολίτες της χώρας τούτης, που δε μάσησαν από τα τρομοκρατικά σενάρια και αρνήθηκαν να εμβολιαστούν, αφήνοντας τους ανευθυνο-υπεύθυνους να αναρωτιούνται για το τι θα κάνουν με τα εμβόλια που αναίτια φορτώθηκαν και που θα τα βάλουν, αν και η απάντηση ως προς το τελευταίο θεωρώ πως είναι αυτονόητη...

-Για τα αθλητικά και ειδικά για τον Ολυμπιακό, στον οποίο επισταμένως αναφέρθηκα όλη τη χρονιά δεν θεωρώ πως αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά...Στο κάτω κάτω, θεωρώ πως είναι σαν να κλέβεις εκκλησία, όταν μιλάς για τις διοικητικές ευθύνες, χλευάζεις και αμφισβητείς την επιτυχία επιλογών γ κατηγορίας τύπου Τιμούρ, και μιλάς για το κακό που κάνουν στην ομάδα οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι με τον τρόπο τους...

-Ξεχωριστή θέση πάντως για μένα κατέχουν πλην των αναρτήσεων που αφορούσαν προσωπικά εμένα αλλά και των χιουμοριστικών, κάποιες άλλες στις οποίες αναφέρθηκα σε θέματα για τα οποία ποτέ δεν διαβάζω κάτι σχετικό στα mainstream έντυπα...Θέματα όπως τα εργατικά ατυχήματα, οι στημένες δημοσκοπήσεις, οι φοιτητικές εκλογές και η κατάντια τους, το δυστύχημα των Τεμπών,η αποχαύνωση που μας σερβίρουν με το lifestyle, ο φανατισμός αλλά και κάποιοι παντελώς ξεχασμένοι ήρωες, αλλά και πολλά πολλά άλλα...

Μέρες που είναι, είπα και εγώ μια φορά να ευλογήσω λίγο τα γένια μου...Στο κάτω κάτω το έχουμε ξαναπεί από αυτό εδώ το βήμα, με ένα παράδειγμα που αντικατοπτρίζει του λόγου το αληθές...Η κουκουβάγια θεωρεί πως τα παιδιά της είναι τα ομορφότερα που υπάρχουν...Και όποιος ενοχλείται, ας σκεφτεί πως το ίδιο κάνουν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνεχώς, διαλαλώντας την πραμάτεια τους, η οποία εδώ που τα λέμε στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ανούσια, σάπια και περιέχει ελάχιστα ψήγματα αλήθειας...

Πάσχα...των Ελλήνων...Πάσχα...

Όσο και να μοιάζει απίστευτο και παράξενο, δεν απομένουν παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα για τον ερχομό και της φετινής εορτής του Πάσχα...Μια γιορτής που είναι βέβαιο πως όλοι οι απανταχού Έλληνες την περιμένουν πως και πως...Μια εορτή η οποία αντικειμενικά ταιριάζει πολύ περισσότερη στην ψυχοσύνθεση του λαού μας, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη...Και αυτό γιατί συνδυάζει καλό καιρό και όχι χειμώνα, παραδοσιακό τρόπο γλεντιού μέχρι εκεί που δεν πάει και όχι ξενέρωτα ξενόφερτα έθιμα αλλά και για έναν ακόμα σημειολογικό λόγο...Οι περιπτώσεις της Σταύρωσης αλλά κυρίως της ανάστασης δίνουν μια ελπίδα στην πολύπαθη αυτή χώρα αλλά και σε εμάς τους ίδιους, πως μετά από τόσες διαδοχικές και επί πολλά έτη σταυρώσεις, υπάρχει έστω και μια αμυδρή ελπίδα για ανάσταση και ανάταση..

Φέτος, η περίοδος του Πάσχα πέφτει εξαιρετικά νωρίς σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια, πράγμα εξαιρετικά πρωτόγνωρο για εμάς...Για την ακρίβεια, είναι τόσο σύντομο το διάστημα που μεσολάβησε ενδιάμεσα, που τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά μοιάζουν σαν να ήταν μόλις πριν μια εβδομάδα...Ευτυχώς που βοηθά αρκετά ο καιρός και δεν έχουμε το συνήθη άστατο καιρό παλιότερων Μαρτίων, διότι ειδάλλως θα ψήναμε τον πατροπαράδοτο οβελία συντροφιά με τα κάλαντα και τα λαμπιόνια...

Ευτυχώς πάντως που ζούμε σε αυτή τη χώρα, στην οποία ακόμα μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι φτάσαμε σχεδόν στο Πάσχα, έστω και αν εποχιακά είμαστε νωρίς...Το καταλαβαίνεις όταν οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης ξαφνικά παρουσιάζουν δραστική μείωση της κίνησης. Ακόμα περισσότερο όταν τύχει να επισκεφτείς μια οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία και ανακαλύψεις πως τα μισά και πλέον γραφεία είναι άδεις λες και έχει πέσει περονόσπορος..Το καταλαβαίνεις όταν, παρατηρείς τα μεγάλα ξενόφερτα εστιατόρια να ανακαλύπτουν τη νηστεία με πλαστικές τροφές...όταν το champions league και η ευρωλίγκα φτάνουν στη φάση των 8...όταν τα όργανα της τάξης ξεχύνονται στους δρόμους προς άγρα κλήσεων...όταν στις τηλεοράσεις αρχίζουν να παίζουν σωρηδόν φτηνές παραγωγές επί του θέματος, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι για τα μπάζα...όταν η σειρά ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ παίζεται στην Ελλάδα για 150 συνεχή χρόνια...όταν βλέπεις στην τηλεόραση διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα...όταν πιάνουν στασίδι στην τηλεόραση ο πρόεδρος και οι υπόλοιποι της κρεαταγοράς αλλά και ο ξεχασμένος Πέτρος Γαιτάνος...όταν παρακολουθείς κονσέρβα ρεπορτάζ για κροτίδες και διάφορα άλλα έθιμα...όταν πολλοί ξαφνικά θυμούνται τη φιλανθρωπία...Όταν δεις κάποια από τα παραπάνω να συμβαίνουν αγαπητέ ανώνυμε φίλε, τότε δε χρειάζεται να κοιτάξεις καν το ημερολόγιο και το εορτολόγιο έστω και αν προέρχεσαι από πολυετές κώμμα...Είσαι ένα βήμα από το Πάσχα και αυτό δεν επιδέχεται καμία μα καμία αμφισβήτηση...

Δεν έχω σκοπό ημέρες που είναι ούτε να αρχίσω τη γκρίνια, ούτε να μιζεριάσω στο κατώφλι του Πάσχα...Έχουμε τόσες ημέρες μπροστά μας για να ασχοληθούμε όλα αυτά και κυρίως τόσες πολλές αφορμές, που λέω να γίνει μια μικρή διακοπή και το παιχνίδι να συνεχιστεί αμέσως μόλις τελειώσουν οι εορταστικές ημέρες...Ούτε φυσικά έχω καμία ιδιαίτερη διάθεση να αναλύσω το νόημα της εορτής και τον καταλληλότερο τρόπο εορτασμού...Ο καθένας είναι ελεύθερος να περάσει το Πάσχα του με όποιον τρόπο κρίνει αυτός καταλληλότερο, αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει σωστό και λάθος...Αρκεί να μην υπάρχει τάση υποκρισίας και επίδειξης, οι οποίες συνήθως δυστυχώς κάνουν την εμφάνιση τους κάτι τέτοιες ημέρες...Και να θυμόμαστε απλά, ότι ο πρώτος που σώθηκε ήταν ο ληστής...

Δεν έχω σκοπό να πλατιάσω άλλο...Ότι καλύτερο εύχομαι στον καθένα ξεχωριστά και από την αρχή της επόμενης εβδομάδας στις επάλξεις ξανά...

υγ1 Και επειδή ο φτωχός συγγενής έχει πολλάκις έμπρακτα αποδείξει πως είναι και του λιμανιού και του σαλονιού, και της συναυλίας και της πίστας και του ροκ και του ψαλτηρίου, σήμερα αποφάσισα να τα μπλέξω όλα αυτά λιγάκι και να ανεβάσω το ακόλουθο μουσικό video από τα παλιά με την Ελένη και το Βασίλη και την ομορφότερη από τις 3 στάσεις των εγκωμίων αντικειμενικά...

Τα συνθήματα της στρατιωτικής...υποβρύχιας παρέλασης...

Και ενώ όλοι οι Έλληνες ασχολούνταν με διάφορα θέματα ήσσονος σημασίας και της σειράς όλον αυτόν τον καιρό, ήρθε η ημέρα της εθνικής επετείου για να αναδειχθεί στον αφρό της δημοσιότητας ένα πραγματικά καυτό θέμα...Φυσικά δεν αναφέρομαι στις ευρωπαϊκές εξελίξεις γύρω από την οικονομική κατάσταση και το μέλλον της χώρας...Ποιος ασχολείται με αυτά, όταν προκύπτει θέμα όπως το περίφημο τραγούδι-εμβατήριο που τραγουδούσαν οι ουκ-άδες κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης; Ένα θέμα που απασχόλησε σχεδόν τους πάντες και προκάλεσε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και γνώμες...Ως συνήθως δηλαδή...

Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο πέφτουμε από τα σύννεφα και μένουμε σαστισμένοι κάθε φορά που ακούμε πράγματα, τα οποία συμβαίνουν εδώ και αιώνες...Δεν χρειάζεται να έχεις υπηρετήσει εκεί καν, για να ξέρεις πως η εκπαίδευση στις ειδικές δυνάμεις περιλαμβάνει έναν σωρό τέτοιου είδους δραστηριότητες και ανάλογα συνθήματα...Σε έναν τομέα που απαιτεί τη μέγιστη δυνατή εκπαίδευση, είναι ως ένα βαθμό κατανοητό να προσπαθούν κάποιοι να τους τονώσουν το ηθικό με διαφόρους θεμιτούς αλλά και αθέμιτους τρόπους...Προσπαθούν να τους ανυψώσουν το φρόνημα και να τους διατηρούν σε όσο το δυνατό καλύτερη ψυχική και σωματική κατάσταση...Αν θα χρειαστούν ποτέ στην πραγματικότητα, είναι τουλάχιστον αμφίβολο...Αλλά αν μια στο εκατομμύριο χρειαστούν, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως οι συγκεκριμένοι θεωρούνται απόλυτα αναλώσιμοι...Για αυτό το λόγο, προσπαθούν να τους κάνουν να νιώσουν ανώτεροι, όχι μόνο από τους υπόλοιπους στρατευμένους αλλά και από τους υπόλοιπους Έλληνες...

Μπορώ λοιπόν να καταλάβω αυτήν την προσπάθεια ανύψωσης ηθικού, μόνο όμως εάν γινόταν με πολιτισμένα μέσα...Ας τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, ας έλεγαν κάποιο μη υβριστικό συνθηματάκι, ας έλεγαν το 'Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα', ας έλεγαν 'τη γερακίνα', το 'η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο' ή το 'νάτανε το 21' ...Ότι και να επέλεγαν δεν θα μου καιγόταν καρφάκι...Όμως αυτά που τραγουδούσαν τα θεωρώ κατάπτυστα και απαράδεκτα...Επειδή πολλοί μπορεί να παρακολουθήσατε το σχετικό ρεπορτάζ στα κανάλια, χωρίς όμως να συγκρατήσετε τους στίχους, τους παραθέτω εγώ ενδεικτικά έτσι για να αντιληφθείτε και εσείς...Τραγουδούσαν λοιπόν τα συγκεκριμένα παλικάρια τα εξής...

-Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ... και

-Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω, με δέρματα από αυτούς...

Προσωπικά, μόνο και μόνο διαβάζοντας τα στο internet, με πιάνει αναγούλα έστω και αν ξέρω πως όλα αυτά αποτελούν μια θλιβερή πραγματικότητα εδώ και χρόνια...Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι το γεγονός πως όλα αυτά τα κατάπτυστα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης, μπροστά σε παιδιά και σε γονείς που δεν είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται το ακατάσχετο φασιστικό υβρεολόγιο του καθενός...Τουλάχιστον ας περιορίζονταν να τα φωνάξουν μέσα στα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους...'Η έστω κατά τη διάρκεια της μάχης όταν θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τον αντίπαλο...Εκεί ας φωνάξουν ότι τραβάει η ψυχή τους και κανείς δεν πρόκειται να τους κατηγορήσει...Όμως, να εξαπολύεται αυτός ο λεκτικός οχετός μπροστά σε ανυποψίαστους πολίτες το θεωρώ απαράδεκτο...Το ότι οι συγκεκριμένοι είναι άρτια εκπαιδευμένοι και μάχιμοι ουδείς το αμφισβητεί...Ποιος είπε όμως ότι η γενναιότητα μετριέται μόνο με τον τρόπο αυτό;

Φυσικά υπάρχουν πολλοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν την εν λόγω κίνηση, φουσκώνοντας από υπερηφάνεια ακούγοντας τα συγκεκριμένα εμετικά συνθήματα...Μια πλειάδα από μάχιμους που διαθέτει αυτή η χώρα, που είναι αγωνιστές της πορδής και σπεύσουν να δηλώσουν τη συμφωνία τους μέσω του facebook...Δεν θέλω να κρίνω τις απόψεις τους, άλλωστε σε ελεύθερο κράτος υποτίθεται ζούμε και ο καθένας έχει το δικαίωμα να πρεσβεύει ότι νομίζει...Αλλά θέλω να τους απευθύνω μια απλή και σύντομη ερώτηση; Αν γινόταν κάτι αντίστοιχο σε Αλβανία ή Σκόπια πως θα αισθάνονταν; Όταν οι ελληνικές σημαίες καίγονται εντός εκτός και επί τα αυτά, πως αισθάνονται;...Προσωπικά με ενοχλεί αφάνταστα όταν λαμβάνουν χώρα τα παραπάνω...Αλλά δεν πιστεύω πως τα αντίποινα είναι η λύση, ενώ ούτε τα γελοία συνθήματα προσφέρουν κάτι πέρα από φτηνό μίσος και ξενοφοβία...Και τελοσπάντων σε αυτή τη χώρα από πότε η αγάπη για την πατρίδα έχει γίνει προνόμιο μόνο ορισμένων και μετριέται με φασιστικά και εμετικά συνθήματα και όχι με αγνές πράξεις και συμπεριφορές; Και όχι μόνο αυτό, αλλά μετά το ντόρο που έγινε με το θέμα, βγήκε αυτός ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός των Σκοπίων και ζητούσε και τα ρέστα αποπάνω...Καλά μας κάνουν, αφού στο μυαλό μας δεν έχουμε ίχνος λογικής...

Αν με ρωτήσετε για την άποψη μου, θεωρώ τα παραπάνω φαινόμενα ως απολύτως επικίνδυνα ειδικά τη σημερινή εποχή...Και αυτό γιατί τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τα εθνικά θέματα, ούτε με την αγάπη για την πατρίδα...Ίσα ίσα που σε συνδυασμό με την γενικότερα δύσκολη συγκυρία, μπορούν να γεννήσουν παράξενες ιδέες σε κάποιους, οι οποίοι παίζουν το παιχνίδι τους με ιδανικό τρόπο, έχοντας ποντάρει στο φόβο, την ανέχεια και την αγανάκτηση την οποία όντως αισθάνεται στο πετσί του ο απλός πολίτης...Απλή επισήμανση κάνω και κρούω τον κώδωνα του κινδύνου...

Δεν θέλω να το συνεχίσω άλλο, επειδή οι ημέρες που ακολουθούν είναι γιορτινές και δεν είναι ανάγκη να ψυχοπλακωθούμε έτι περισσότερο...Ίσα ίσα που αισθάνομαι την ανάγκη να το κανιβαλίσω κιόλας και να διηγηθώ μερικές προσωπικές εμπειρίες...Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, υπηρέτησα σε μία από τις πιο μάχιμες αντικειμενικά μονάδες του Έβρου και πέρασα και δύο μήνες σαν εκπαιδευόμενος έφεδρος βαθμοφόρος...Όλα αυτά όπως πιθανώς να καταλαβαίνετε, σήμαιναν αρκετή εκπαίδευση, τουλάχιστον σε σχέση με το μέσο φαντάρο εκείνης της εποχής...Μη φανταστείτε τίποτα τρομερό...Παρέλαση, πορεία, συντονισμός, τροχάδην,τυπικότητα μέχρι αηδίας, παραγγέλματα, ένα στο αριστερό ένα και ένα δυο και λοιπές γραφικότητες..Ήμασταν όμως μάχιμοι τρομάρα μας και αυτό απαιτεί όταν τρέχεις ή όταν κάνεις βήμα να φωνάζεις τα σχετικά συνθήματα, όχι για να τρομάξεις τον εχθρό αλλά για να σε ακούσει μέσα στο γραφείο ο διοικητής...Για αυτό και ξελαρυγγιαζόμασταν να φωνάξουμε 'πρώτη μοίρα δυνατή, πρώτη μοίρα αετοί...!!!' (κάθε ομοιότητα με τους αετούς της Λισαβόνας ή τον αετό του Νότη είναι τυχαία και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα) Αλλά και όταν μαζευόμασταν σε επίπεδο πυροβολαρχίας, το σύνθημα δεν έβγαινε λόγω ομοιοκαταληξίας και για αυτό με μια γερή δόση ποιητικής αδείας φωνάζαμε : 'α πυρχία σημαίνει πειθαρχία, είμαστε η καλύτερη πυροβολαρχία'...Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι ύστερα από μερικά χρόνια πάλι καλά που δεν μας έβαζαν να φωνάζουμε: 'είσαι στο μυαλό, κάτι μαγικό, όπου πας εσύ μέσα στο στρατό θα σε ακολουθώ'...Ή μάλλον λόγω και της μεγάλης πλειοψηφίας των παοκτσήδων στρατιωτών καλά που δε φωνάζαμε....'ΩΩΩ διοικητάρα, έχω πάθος με το στρατό, όπου και να βγαίνω εδώ πάντα θα γυρνώ, για σένα θα προσεύχομαι να γίνεις αρχηγός'...στα πρότυπα του κλασσικού 'ωωω παοκάρα έχω τρέλα' με προφανή σκοπό βέβαια να τσιμπήσουμε καμία τιμητική...

Αλλά το καλύτερο ήταν στην εκπαίδευση των λυβ...Εκεί οπωσδήποτε τα στιχάκια και τα συνθήματα ήταν απείρως πιο ποιητικά, μεγαλώνοντας συνάμα και το δείκτη της γελοιότητας...Το πρώτο μας επέβαλλαν να το φωνάζουμε για να σπάσει εντελώς η ψυχολογία κάποιων οπλιτών που είχαν αφήσει την κοπέλα τους πίσω και η σκέψη τους τριγύριζε πάντα σε αυτή...Για αυτό ο εκπαιδευτής ούρλιαζε και εμείς επαναλαμβάναμε..

Θα κόψω τριαντάφυλλα, απ' του στρατού τον κήπο...

για να μετράς αγάπη μου, τις μέρες που θα λείπω...

εσύ στο κρεβατάκι σου και εγώ υπηρεσία...

εσύ κοιμάσαι με άλλονε και εγώ με το λοχία...

Αλλά αυτό που πάντα όταν το φωνάζαμε τρέχοντας με έπιανε νευρικό γέλιο και δε μπορούσα να κρατηθώ με τίποτα ήταν το ακόλουθο τετράστιχο...

Μου πανε λέει πως στο ναυτικό,

έχουν λέει ωραίες στολές...

μα εγώ δε θέλω ναυτάκι να γενώ...

θέλω να πηδώ με αλεξίπτωτο...(Τώρα ποιο αλεξίπτωτο θα μπορούσε να κρατήσει έναν ανθυπολοχαγό πάνω από 120 κιλά, δεν μπορώ να το ξέρω καθώς η τεχνολογία μπορεί να κάνει θαύματα..)

Εν κατακλείδι για να τελειώνουμε, είναι κοινό μυστικό ότι στο στράτευμα και ειδικά στα πιο εκπαιδευμένα σώματα υπάρχουν πάμπολλα παρόμοια φαινόμενα και όποιος δεν το παραδέχεται απλά εθελοτυφλεί...Το να υπάρχουν και να λαμβάνουν χώρα μέσα στα στρατόπεδα τέτοια κατάπτυστα και φασιστικά φαινόμενα, δεν με βρίσκει σύμφωνο αλλά τουλάχιστον δεν μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση γνωρίζοντας το πως έχουν καταντήσει κάποιοι τον ελληνικό στρατό...Το να βγαίνουν όμως σε κοινή θέα μπροστά σε απλό κόσμο και παιδιά το βρίσκω κατάπτυστο, ενοχλητικό και εμετικό...

Δημόσιο forever...και με παραδείγματα...

Σήμερα λοιπόν είναι Κυριακή των Βαΐων και ενώ αρκετός κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει τις πασχαλινές διακοπές του, εμείς συνεχίζουμε κατά τα γνωστά, παρόντες στις επάλξεις...Σήμερα θα αναφερθώ σε έναν τομέα, τον οποίο όλοι οι Έλληνες κατηγορούμε, αλλά την ίδια στιγμή όλοι θέλουν να κερδίσουν μια θέση αυτόν...Για την ακρίβεια έναν τομέα τον οποίο όλοι ανεξαιρέτως λατρεύουμε να μισούμε...Μιλώ φυσικά για το δημόσιο τομέα στην Ελλάδα, έναν τομέα που αναλογικά σίγουρα είναι από τους μεγαλύτερους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης...Και μπορεί να είναι παγκοσμίως γνωστό σε όλους το περίφημο αμερικανικό όνειρο, αλλά θεωρώ πως ήρθε πλέον η στιγμή να μάθουν όλοι το ελληνικό όνειρο...Το οποίο φυσικά δεν είναι άλλο από την κατάληψη μιας θέσης στο ελληνικό δημόσιο, με έναν καλό μισθό και μια δουλειά η οποία θα απαιτεί να κάνεις όσο το δυνατόν λιγότερα...Απλά καθημερινά πράγματα δηλαδή...

Ο Έλληνας εδώ και πολλά χρόνια έχει μάθει να αγαπά να μισεί το δημόσιο τομέα...Σε οποιαδήποτε κουβέντα σχετική και να βρεθώ αυτήκοος μάρτυρας, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μη συμφωνούν όλοι στο γεγονός πως το δημόσιο είναι άντρο διαφθοράς, με υπαλλήλους που δεν κάνουν τίποτα...Αφήστε που όλοι διαμαρτύρονται, επειδή όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι ίδιοι πληρώνουν μέσω των φόρων τους δημοσίους υπαλλήλους...Δεν έχει σχέση σε ποιον τομέα αναφέρονται...Εφορίες, δημόσιες τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ερτ και γενικά οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου...Την ίδια στιγμή βέβαια, όλοι κάνουμε αμάν για μια (ή και περισσότερες βρε αδερφέ..) θέση στο δημόσιο, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο...Μας αρκεί που βρίζουμε αυτό που πραγματικά επιζητούμε και έτσι ησυχάζουμε τη συνείδηση μας...

Όλα αυτά θαρρώ πως ήλθαν στο προσκήνιο ξανά ύστερα από την απόφαση της πεφωτισμένης κυβέρνησης να περικόψει προς το παρόν στην ουσία τον 14ο μισθό στο δημόσιο τομέα...Λέω προς το παρόν γιατί το μέλλον πιθανώς να επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις...Φυσικά απέναντι στη συγκεκριμένη απόφαση θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι, διότι το μέλλον δεν ξέρουμε τι πρόκειται να επιφυλάξει για όλους μας...Και το χειρότερο που έχουμε να κάνουμε σαν απλοί εργαζόμενοι είναι να χωριζόμαστε σε κατηγορίες, η μία εκ των οποίων να φθονεί τις άλλες και να επιθυμεί να περικοπούν τα προνόμια των άλλων...Διότι στην περίπτωση αυτή, άπαντα τα εργασιακά δικαιώματα μας θα πάνε περίπατο και εμείς θα μείνουμε να φιλονικούμε...Τελοσπάντων ξέφυγα...

Πέρα λοιπόν από τις ανεκδιήγητες κυβερνήσεις όλων των χρόνων, ο γιγαντιαίος δημόσιος τομέας σε αυτή τη χώρα είναι ένα θέμα, το οποίο κάποτε θα πρέπει να επιλυθεί...Φυσικά η επίλυση δεν μπορεί να έρθει με μαζικές απολύσεις και περικοπές, αλλά με διαφόρων ειδών κίνητρα για να απορροφηθούν οι εργαζόμενοι σε άλλους τομείς...Στο κάτω κάτω τα ίδια τα κόμματα είναι αυτά που δημιούργησαν το πρόβλημα, δημιουργώντας στρατιές δημοσίων υπαλλήλων για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους...Για αυτό λοιπόν οι περικοπές αλλά και οι τυχόν προσλήψεις θα πρέπει να γίνονται όχι με γνώμονα κομματικά κριτήρια, αλλά με κριτήρια παραγωγικότητας..Έτσι όπως κάθε απλός ιδιωτικός υπάλληλος κρίνεται ανα πάσα στιγμή και μπορεί να βρεθεί στο δρόμο χωρίς να το καταλάβει, έτσι θα πρέπει κάποτε να μπουν και σε αυτό το ρημάδι το δημόσιο τα κριτήρια παραγωγικότητας, μπας και δουλέψει ποτέ αυτή η χαλασμένη μηχανή που ονομάζεται ελληνικό κράτος...Δεν τρέφω πάντως πραγματικές ελπίδες, πως θα γίνει ποτέ κάτι τέτοιο...Εδώ η νέα κυβέρνηση αφού μας έπρηξε τα αρ..συκώτια με την ανοιχτή διακυβέρνηση και τη διαδικασία αποστολής βιογραφικών, στο τέλος διόρισε στις θέσεις γραμματέων και προϊσταμένων δημοσίου, πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας, κομματικά όργανα, συνδικαλιστές και κομματικά όργανα...

Δεν έχω σκοπό να τσουβαλιάσω όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε έχω σαφή και ξεκάθαρη άποψη για το τι πρέπει να γίνει...Αυτό που ξέρω είναι πως τα κριτήρια παραγωγικότητας είναι η μόνη λύση...Όλοι μας, στις συναλλαγές με τις δημόσιες υπηρεσίες έχουμε συναντήσει ανθρώπους που απροκάλυπτα κάθονται και γράφουν τον πολίτη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και άλλους που αγωνίζονται πραγματικά για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη, καλύπτοντας δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν και άλλοι...Δεν μπορώ φυσικά να αποφανθώ ποιο είναι το ποσοστό της πρώτης κατηγορίας και ποιο της δεύτερης...Το μόνο βέβαιο είναι ότι υπάρχουν και οι δύο και κάποτε θα πρέπει και στο δημόσιο μια τάξη...

Χαρακτηριστικά, θα αναφέρω δύο περιστατικά που μου συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, για να δείτε πως αντιλαμβάνονται το ρόλο τους ως δημόσιοι υπάλληλοι και υπηρέτες του απλού πολίτη, κάποιοι άνθρωποι...Παρόμοια παραδείγματα φυσικά όλοι φαντάζομαι πως έχουμε πάμπολλα...

Έγινα που λέτε και εγώ μάρτυρας της τεράστιας εγκληματικότητας που ταλανίζει αυτή τη χώρα όταν κάποιοι έξυπνοι μου αφαίρεσαν διάφορα προσωπικά έγγραφα...Αν το δει πρακτικά κανείς και κρίνοντας από όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, θα δει πως μου πήραν απλά κάποια προσωπικά έγγραφα άνευ ουσιαστικής σημασίας...Όμως όταν γίνεσαι αντικείμενο κλοπής, δεν παύει η ψυχολογία σου να πέφτει πολύ χαμηλά...Έπρεπε λοιπόν να πάω να αναγγείλω το γεγονός στην αρμόδια υπηρεσία, που είναι επιφορτισμένη με την προστασία του πολίτη...Από κει και πέρα ξεκινά η θεατρική παράσταση και τα κωμικοτραγικά περιστατικά διαδέχονταν το ένα το άλλο...Για λίγες στιγμές, ένιωσα πως ήμουν πρωταγωνιστής σε σκετσάκι του ΑΜΑΝ, αφού να φανταστείτε για να καλμάρω τα νεύρα μου, σκεφτόμουν πως δε μπορεί από κάπου θα ξεπεταχτεί και ο Σερβετάς για να λάβει επιτέλους τέλος το αστείο...Πηγαίνω που λέτε στην κεντρική είσοδο της υπηρεσίας και αναφέρω το λόγο για τον οποίο τους επισκέφτηκα...Εκεί ήταν ένα παιδάκι, που μου ανέφερε πως θα έπρεπε να ξαναπεράσω σε μία με δύο ώρες γιατί οι υπεύθυνοι, βρίσκονταν έξω καθώς είχε τύχει κάτι επείγον...Δε βαριέσαι λέω..επείγον, επείγον και αποφάσισα να περπατήσω λίγο μπας και συνέλθω...Στο δρόμο περιδιαβαίνοντας τα μαγαζιά, είδα δύο τύπους της υπηρεσίας του πολίτη να τρώνε σουβλάκια σε ένα σουβλατζίδικο..Σκέφτομαι από μέσα μου τότε...'έχει γούστο να είναι αυτό το επείγον περιστατικό...Τουλάχιστον να μου το λέγανε και θα έδειχνα κατανόηση και ίσως να τους κερνούσα και καμιά μπίρα...Η πείνα είναι όντως επείγουσα ανάγκη'...Τελοσπάντων μετά από μια ώρα, επέστρεψα και ώ του θαύματος, όντως οι υπεύθυνοι ήταν αυτοί που έτρωγαν τα σουβλάκια...Μόλις τους ανέφερα το συμβάν, η αντίδραση τους ήταν άμεση...Έχουμε πολύ δουλειά, να έρθεις αύριο το πρωί, αλλά καλύτερα είναι να πας στην υπηρεσία που είναι κοντά στον τόπο του συμβάντος, διότι εμείς εδώ πνιγόμαστε στη δουλειά...Λέω δεν μπορεί, αυτοί οι τύποι με δουλεύουν, αλλά και τι να έκανα;...Η επόμενη ημέρα ήταν Σάββατο, ξύπνησα πρωί πρωί, οπλίστηκα με υπομονή και ξεκίνησα για νέες περιπέτειες...Πράγματι έφτασα στον τόπο και με οδήγησαν στον υπεύθυνο...Πήγα να μπω μέσα στο γραφείο και αυτός με βλοσυρό ύφος, μου είπε...'θα σου πω εγώ πότε θα μπεις'...Βλέπετε παρακολουθούσε τηλεόραση και δεν μπορούσε ένας τυχάρπαστος να του διακόψει την παρακολούθηση, έτσι δεν είναι; Μην φανταστείτε κανέναν ψαρωτικό τύπο...Ένας αξύριστος νεαρός ήταν, ίσως και πιο μικρός από εμένα, αλλά βλέπετε δυστυχώς η δημόσια εξουσία είναι όπλο για όποιον την κατέχει...Με τα πολλά, με δέχτηκε στο γραφείο, του εξήγησα τι είχε συμβεί (αφού μας διέκοψε δυο τρεις φορές το κινητό του...) και τότε μου είπε το αμίμητο..."Θα σου μιλήσω σαν φίλος...Μην μπλέξεις με την υπηρεσία μας, οι διαδικασίες είναι γραφειοκρατικές και δεν πρόκειται να πετύχεις κάτι (σώπα λες και δεν το είχα καταλάβει...) δήλωσε απλά μια απώλεια και σταμάτησε εκεί, γιατί άδικα θα ταλαιπωρηθείς...Πήγαινε βγάλε καινούρια έγγραφα και μην ασχολείσαι...Δεν στα λέω αυτά επειδή βαριέμαι (μπα, προς Θεού, ούτε μου πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο...), εγώ για το καλό σου το λέω..."Έμεινα άφωνος...Τον χαιρέτησα τυπικά και βγήκα έξω, φεύγοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, βρίζοντας από μέσα μου τόσο για την προθυμία με την οποία με υποδέχτηκαν όλοι οι τύποι αυτές τις δύο ημέρες, όσο και για την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών...Σιχάθηκα...Να φανταστείτε πως τόσο καιρό μετά και ακόμα δεν έχω κινήσει τις διαδικασίες αντικατάστασης..Αθάνατη Ελλάδα με τις δημόσιες υπηρεσίες...(Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να είστε δύσπιστοι στα παραπάνω...Αλλά σας ορκίζομαι πως διηγήθηκα μόνο το 30% από τα όσα συνέβησαν ενδεικτικά για να καταλάβετε χωρίς κανενός είδους υπερβολής...Δεν προχωρώ περαιτέρω τη διήγηση για ευνόητους λόγους, αλλά να είστε σίγουροι πως αν το κάνω θα φρίξετε, όπως έφριξα και εγώ...Το αφήνω λοιπόν εδώ...)

Αλλά το νόμισμα όπως λένε έχει πάντοτε δύο όψεις...Για το ίδιο θέμα και συγκεκριμένα για τα απαιτούμενα έγγραφα για την έκδοση νέων χαρτιών, αναγκάστηκα να επισκεφθώ ένα κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών...Φυσικά μπήκα μέσα προκατειλημμένος και έτοιμος να ακούσω τα πάντα και το κυριότερο: προετοιμασμένος για το χειρότερο...Πλέον τίποτα δεν επρόκειτο να με ταράξει και να με εκπλήξει...Μπήκα μέσα λοιπόν και αντίκρισα έναν υπάλληλο πίσω από το γκισέ με γένια, κοτσίδα καθήμενο σε αναπηρικό καροτσάκι...Σαν κλασσικός ανεγκέφαλος Έλληνας, δεν θα αρνηθώ πως στιγμιαία σκέφτηκα πως τον έχουν τοποθετήσει εκεί χαριστικά λόγω της πάθησης...Μόλις όμως ήρθε η σειρά μου να εξυπηρετηθώ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος με έκανε να αισθανθώ ηλίθιος και γελοίος για τη σκέψη που είχα προηγουμένως πραγματοποιήσει και να θέλω να καταπιώ τη γλώσσα μου...Η εξυπηρέτηση που έτυχα ήταν με λίγα λόγια υπέροχη...Ο άνθρωπος με καθοδήγησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μου πρότεινε τις καλύτερες λύσεις και μου πρότεινε επίσης την καλύτερη κατά την προσωπική του άποψη διαδικασία για να ταλαιπωρηθώ όσο το δυνατόν λιγότερο και να πληρώσω όσο το δυνατόν λιγότερα...Αξίζει να σημειωθεί η πώρωση και το πάθος με τα οποία μου εξηγούσε όλα αυτά. Μου υπέδειξε επίσης, την σειρά την οποία θα πρέπει να ακολουθήσω καθώς και το που θα πρέπει να απευθυνθώ για το κάθε χαρτί χωριστά...Εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως δεν περίμενε κανείς πίσω από μένα, μου αφιέρωσε τουλάχιστον 10 λεπτά εξηγώντας μου το καθετί...Στην ουσία απλά ενημερώθηκα που θα πρέπει να απευθυνθώ, δεν τελείωσα εκεί τη διαδικασία...Απλά, ειλικρινά αυτός ο άνθρωπος με τη συμπεριφορά του και τις οδηγίες του με σκλάβωσε...Και άλλοι έχουν χρόνο, αλλά προτιμούν να κάνουν τσιγάρο, να διαβάσουν εφημερίδα και σε ξεπετούν στο λεπτό...Φεύγοντας έκανα κάτι που δε συνηθίζω να κάνω συχνά στη ζωή μου...Σχετικά μεγαλόφωνα, για να το ακούσουν τόσο οι υπόλοιποι υπάλληλοι όσο και οι απλοί πολίτες που βρίσκονταν εκεί, του είπα..."Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις πληροφορίες, την καθοδήγηση και το ενδιαφέρον...Είσαστε πολύ εξυπηρετικός"..Και έφυγα...Απλά σαν αναγνώριση για έναν άνθρωπο ο οποίος επιτελούσε το καθήκον του με απόλυτο επαγγελματισμό και πρωτοφανή εξυπηρέτηση για τα ελληνικά δεδομένα...Μάλιστα λογικά, ο συγκεκριμένος άνθρωπος πιθανώς να ήταν ένας απλός συμβασιούχος και αυτό τον έκανε στα μάτια μου ακόμη περισσότερο συμπαθητικό και αξιοθαύμαστο...

Δεν επιθυμώ να αναφερθώ περαιτέρω επί του θέματος...Αν οι ιθύνοντες επιθυμούν να βάλουν τάξη δεν έχουν παρά να παραδειγματιστούν από συμπεριφορές σαν τις παραπάνω ένθεν κακείθεν...Είναι σίγουρο πως υπάρχουν πλήθος από τέτοιες συμπεριφορές σε κάθε δημόσια υπηρεσία...Το μόνο που απομένει είναι να εκτιμηθούν όλες αυτές αναλόγως...Προσωπικά, δεν ντρέπομαι να πω πως τύπους σαν της πρώτης κατηγορίας δε γουστάρω να τους πληρώνω...Όπως επίσης για τη δεύτερη περίπτωση, θα στενοχωρηθώ αν γίνουν οποιεσδήποτε περικοπές στον ούτως ή άλλως (λογικά) μικρό μισθό του δεύτερου ανθρώπου...Και μη μου πει κανείς, πως οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι δεν έχουν τα απαιτούμενα μέσα για να εργαστούν...Διότι προσωπικά για μένα, αυτό που κυρίως μετρά είναι η διάθεση για προσφορά, η επαγγελματική ευσηνειδησία και η διάθεση να τιμάς κάθε ευρώ που λαμβάνεις από τον κρατικό κορβανά...Αυτά και το αφήνω εδώ...

υγ1 Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει και τραγούδι, για να συνοδεύσει την ανάγνωση...Ένα τραγούδι απόλυτα σχετικό με όλα τα παραπάνω...Ο περίφημος "δημόσιος φορέας", που αν και γραμμένος σχεδόν είκοσι χρόνια πριν παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ...Και πέρα από αυτό μας θυμίζει άλλες εποχές...Τότε που τα πράγματα ήταν καλύτερα, τότε που το μέλλον προδιαγραφόταν ευοίωνο, τότε που ο Τσακνής ήταν περισσότερο μαχητικός και αγριεμένος και τότε που ο Λάκης έκανε πραγματική σάτιρα και όχι στοχευμένη κριτική...Δικό σας...

Η φετινή πορεία του Π.Α.Ο.Κ και τα ανυπέρβλητα εμπόδια...

Η πορεία που διέγραψε φέτος η ομάδα του ΠΑΟΚ στο ελληνικό πρωτάθλημα ήταν πολύ καλή σε γενικές γραμμές, σε σημείο που έφτασε να διεκδικεί στα ίσα(;) το πρωτάθλημα... Παρόλα αυτά αρκούσε ένα μπλόκο (ή μια πολύ κακή εμφάνιση, όπως το πάρει κανείς) στο ματς με τον Άρη στο Χαριλάου, έτσι ώστε όχι μόνον να χαθούν οι τρεις βαθμοί τότε, αλλά να βγει και η ομάδα εντελώς εκτός ρυθμού, όπως αποδείχτηκε στο επόμενο ματς και όπως πιθανόν να αποδειχθεί και στο εγγύς μέλλον...Επειδή λοιπόν για την πορεία του ΠΑΟΚ έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, και για το συγκεκριμένο ματς πολλά περισσότερα αβάσιμα πράγματα από ανθρώπους χρωματισμένους καιρός είναι να μιλήσει κάποιος αχρωμάτιστος..Ή μάλλον κάποιος που διαβάζει μέσω internet αρκετά αποσπάσματα εφημερίδων (και της συμπρωτεύουσας), είναι γενικά καλόπιστος, δεν φορά χρωματιστά γυαλιά και παρακολουθεί τα γεγονότα από πολύ κοντά...Θα καταθέσω λοιπόν τις προσωπικές μου απόψεις, εξηγήσεις και απαντήσεις για κάποιες κοινές απόψεις που ακούστηκαν τον τελευταίο καιρό γύρω από το θέμα, προσπαθώντας να διερευνήσω ποιες είναι σωστές και ποιες αποτελούν μεγάλους μύθους...Για την ακρίβεια θα προσπαθήσω να αναπτύξω πέντε τέτοιες απόψεις, που κυριαρχούν στην ποδοσφαιρική κοινή γνώμη της χώρας...Η μπάλα στη σέντρα της Τούμπας λοιπόν, η θύρα 4 ανάβει τα πρώτα καπνογόνα και ο Τάσος ο Κάκος σφυρίζει την έναρξη του αγώνα...(Αλήθεια, γιατί έχω την εντύπωση πως όλα τα ντέρμπι του ΠΑΟΚ τα σφυρίζει ο εν λόγω διαιτητής;)..Τελοσπάντων ξεκινώ και μπαίνω κατευθείαν στα σκληρά...

Κάποιοι έστησαν τον ΠΑΟΚ στο ματς με τον Άρη...
Κατ' αρχάς πάνω στο θέμα αυτό θέλω να πω, πως για να πεις πως κάποιος έστησε κάποιον ή θα πρέπει να έχεις αποδείξεις, ή θα αναγκαστείς να γίνεις καραγκιόζης ανασκευάζοντας στη συνέχεια (αυτό πάει στον τίμιο Πάμπλο Γκαρσία, έναν παίχτη τον οποίο προσωπικά τιμώ...). Πολλοί λοιπόν είπαν, πως σε εκείνο το ματς, ο ΠΑΟΚ ήταν χάλια και όντως έτσι ήταν...Οι ίδιοι επίσης αναφέρουν την άποψη, πως όταν πας να παίξεις ένα ντέρμπι για να πάρεις το πρωτάθλημα θα πρέπει να μασάς σίδερα και να κερδίζεις και τη διαιτησία...Κατ' εμέ η διαιτησία του ματς ήταν απόλυτα επαγγελματική και αυτή την άποψη αποκόμισα βλέποντας το παιχνίδι...Θεωρώ πως ο διαιτητής είχε στο νου του, πως σε αυτό το παιχνίδι ο ΠΑΟΚ δεν έπρεπε με τίποτα να φύγει νικητής...Απλά και ο ίδιος βολεύτηκε από την περίσταση και από το γεγονός πως ο Δικέφαλος ήταν χάλια και δεν χρειάστηκε να κάνει παρά τα απολύτως απαραίτητα...Το να δείξεις κάρτα από το 1ο λεπτό στον Πάμπλο το Γκαρσία είναι σαν να ευνουχίζεις εξ' αρχής τον ΠΑΟΚ και το κέντρο του, ακόμη περισσότερο από τη στιγμή που το κατς των παιχτών του Άρη δεν το αντιμετωπίζεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο...Το να κόβεις με ένα ανύπαρκτο οφσάιντ τον ευρισκόμενο σε θέση τετ α τετ Βιειρίνια στο 10, είναι ένα παρόμοιο μήνυμα...Το γεγονός ότι η ομάδα του Άρη είχε πάνω από έναν χρόνο να πάρει πέναλτι και σε αυτό το παιχνίδι το πήρε αμέσως, θεωρώ πως κάτι λέει...Όλα αυτά είναι πραγματικά γεγονότα, που δίνουν το δικαίωμα στον ΠΑΟΚ να διαμαρτύρεται..Και όσο για αυτούς που λένε ότι ο ΠΑΟΚ δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται από τη στιγμή που δεν έκανε ούτε φάση, έχω να τους ανταπαντήσω πως φέτος ο ΠΑΟΚ πήρε αρκετά ματς χωρίς να κάνει ούτε φάση, εκμεταλλευόμενος ένα κόρνερ ή μια σύγχυση...

Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ακόμη έτοιμος για πρωτάθλημα...
Την άποψη αυτή την άκουσα να λέγεται πάρα πολύ και το κυριότερο είναι ότι την άκουσα από χείλη φιλάθλων του ΠΑΟΚ, που συζητούσαμε σχετικά στην Αθήνα...Με αυτή την άποψη διαφωνώ κάθετα, και θα εξηγηθώ πάραυτα...Θέλω να πω, πως πριν ξεστομίσουμε όλοι μας τέτοιες απόψεις, καλό θα είναι πρώτα να σκεφτόμαστε πως αναφερόμαστε στο γνωστό και μη εξαιρετέο ελληνικό πρωτάθλημα. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, το οποίο κατά 99% το κατακτά ένας από τους δύο αιωνίους, οι ευκαιρίες για να το πάρει η ΑΕΚ ή ο ΠΑΟΚ για παράδειγμα ειναι ελάχιστες και αυτές θα πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψιν μας. Το ίδιο συνέβη και τη χρονιά που η ΑΕΚ του Σάντος του Μπούρμπου, του Μάλμπασα και του Κρασσά έχυσε την καρδάρα με το γάλα στο περίφημο εκείνο ματς με τον Ιωνικό με το γκολ του Νατσούρα. Τότε όλοι είπαν πως η ομάδα θα βελτιωνόταν τον επόμενο χρόνο...Εγώ ξέρω πως πέρασαν 6-7 χρόνια από τότε και η ΑΕΚ κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη. Για να επιστρέψω στην περίπτωση του Δικεφάλου του Βορρά (που λέει και ο Μίνος), είναι πασιφανές πως χρήζει βελτίωσης αυτή η ομάδα...Κατά την ταπεινή μου άποψη οι Χαλκιάς, Αραμπατζής, Λίνο, Σορλέν, Σνάουτσνερ, Κριστιάνο,Τσιρίλο αλλά και ο πάγκος του ΠΑΟΚ δεν είναι για το επίπεδο αυτής της ομάδας...Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να χτυπήσει φέτος πρωτάθλημα...Φυσικά του χρόνου η ομάδα ενδεχομένως να δυναμώσει, αλλά η ευκαιρία ήταν φέτος...Φανταστείτε τον ΠΑΟΚ του μετρημένου Ζαγοράκη να έπαιρνε τα εκατομμύρια του champions league και σκεφτείτε πως θα άλλαζε αμέσως επίπεδο...Παράλληλα του χρόνου, η άμυνα του Παναθηναϊκού θα είναι σίγουρα καλύτερη από τη φετινή, ενώ και ο Ολυμπιακός αποκλείω να παρουσιάζει ξανά το φετινό οικτρό θέαμα μιας ομάδας αγύμναστης και παρατημένης. Για αυτό η φετινή χρονιά ήταν μια πραγματική ευκαιρία...

Ο ΑΡΗΣ χτύπησε λυσσασμένα το παιχνίδι λόγω ειδικών σχέσεων με τον Π.Α.Ο.
Αυτό ακούστηκε και ακούγεται κατά κόρον την τελευταία εβδομάδα..Κατά την ταπεινή μου άποψη, όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο δεν έχει ιδέα από το πως λειτουργεί παγκοσμίως το ποδόσφαιρο. Η μεγάλη έχθρα που υπάρχει μεταξύ ΆΡΗ και ΠΑΟΚ είναι γεγονός και είναι απόλυτα κατανοητή, αν εξαιρέσουμε τους τραμπουκισμούς εκτός αλλά και εντός γηπέδων. Παντού γίνεται το ίδιο, ενώ είναι κοινά αποδεκτό πως τα τοπικά ντέρμπι μεταξύ ομάδων της ιδίας πόλης παρουσιάζουν μεγάλη και ίσως ανεξήγητη έχθρα, ανεξάρτητα από βαθμολογικό κίνητρο και στόχους...Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και μία φορά στη ζωή του ματς π.χ. Σίτυ-Γιουνάιτεντ, Μπέτις-Σεβίλλη, Τορίνο-Γιουβέντους, Λίβερπουλ-Έβερτον μπορεί να καταλάβει αυτό που αναφέρω...Σε τέτοια ματς ο ένας αντίπαλος κοιτάει πως θα κερδίσει τον αιώνιο αντίπαλο, για να γεμίσει χαρά τους οπαδούς του...Αυτά είναι ματς στα οποία πιθανώς μια ομάδα εξιλεώνεται στα μάτια των οπαδών της, ακόμη και αν διάγει μια τραγική χρονιά...Επομένως, είναι άκαιρο και εντελώς ανεδαφικό να αναρωτιόμαστε για το κίνητρο του Άρη...Τέτοιοι αγώνες είναι πάντοτε κυκλωμένοι στο ημερολόγιο με κόκκινο μαρκαδόρο από την αρχή του πρωταθλήματος...Και για αυτό το λόγο θεωρώ πως ο ΠΑΟΚ είναι πιο δύσκολο να πάρει τη δεύτερη θέση στα Playoffs, από τη στιγμή που τα ματς με τον Άρη θα είναι για αυτόν πολύ δυσκολότερα από ότι για Ολυμπιακό και ΆΕΚ...

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο...
Η συγκεκριμένη άποψη στο ποδόσφαιρο έχει απόλυτη εφαρμογή και θα εξακολουθεί να υφίσταται για όσα χρόνια υπάρχει το ίδιο το άθλημα. Όλα αυτά έχουν να κάνουν πάντως με την νοοτροπία της κάθε ομάδας...Προσωπικά είμαι της άποψης, πως μια ομάδα θα πρέπει πάντοτε να δίνει τον καλύτερο της εαυτό σε όλα τα ματς και επίσης να μη δείχνει οίκτο στον αντίπαλο όταν προηγείται με αρκετά γκολ διαφορά...Στην περίπτωση μας, είναι νωπή ακόμα η συμπεριφορά κατά του Άρη που επέδειξαν πρόσφατα οι ΠΑΟΚ και Ηρακλής και που οδήγησε στον πρόσφατο δεύτερο υποβιβασμό των κίτρινων στη β Εθνική...Και αν για τον Ηρακλή υπάρχει η σοβαρή δικαιολογία πως πήγε τότε στο Χαριλάου για να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια του και για αυτό προηγούνταν στο σκορ μέχρι να μπουκάρουν οι κάφροι, για τον ΠΑΟΚ τι να πει κανείς; Ποιος ξεχνά εκείνο το περιβόητο ματς με την Καλαμαριά, που το 0-1 του ημιχρόνου έγινε στο δεύτερο ημίχρονο αμέσως 2-1 για τους πόντιους, υπό τη θέληση των οπαδών του δικεφάλου που είχαν κατακλύσει το στάδιο και επιθυμούσαν ήττα της ομάδας τους για να πέσει κατηγορία ο Άρης...Φαντάζομαι πως κανείς δεν το ξεχνά αυτό, ούτε καν ο συμπαθής Θοδωρής Ζαγοράκης που τότε ήταν παίχτης του δικεφάλου του Βορρά...Επειδή λοιπόν οι ομάδες σπανίως ξεχνούν τέτοια περιστατικά, ήταν απολύτως αναμενόμενο ο Άρης να σκυλιάσει και να κάνει τα πάντα για να πάρει τη νίκη και να στερήσει από τον αιώνιο αντίπαλο κάθε ελπίδα για κούπα...Βέβαια στην Ελλάδα εκτός από τα παραπάνω, την έννοια της ποδοσφαιρικής εκδίκησης την έχουμε κατανοήσει εντελώς στρεβλά και πιστεύει κάθε ομάδα πως για να εκδικηθεί τον αντίπαλό της πρέπει να δημιουργήσει τα ίδια τουλάχιστον έκτροπα και την ίδια τρομοκρατική ατμόσφαιρα...Αλλά για την καφρίλα και το φανατισμό έχω μιλήσει από αυτό το βήμα πάμπολλες φορές και έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με μηδενικά...

Το σημαντικότερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι η εν γένει νοοτροπία του...
Ο ΠΑΟΚ έχει το μανδύα του συνεχώς αδικημένου στο ελληνικό ποδόσφαιρο...Είτε όντως σφάζεται από τους μεγάλους της Αθήνας είτε όχι, υπάρχει η νοοτροπία της κλάψας και της συνεχούς αδικίας που δεν αφήνει έναν πολύ μεγάλο σύλλογο όπως αυτός να ορθοποδήσει και να κάνει μεγάλα βήματα προς τα εμπρός. Έχοντας ζήσει κάποιο καιρό στη Βόρεια Ελλάδα, έστω και σαν στρατιώτης, μπορώ να κατανοήσω πως ο ΠΑΟΚ έχει πολύ και καθαρό λαό που του είναι πιστός και τον ακολουθεί. Για την ακρίβεια, θεωρώ πως ο λαός του ΠΑΟΚ είναι ένας από τους δυο λαούς υποστηρικτές ομάδων στην Ελλάδα, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως λαϊκό κίνημα, με τα καλά και τα κακά που συνεπάγεται η έννοια αυτή (φυσικά ο άλλος λαός είναι της ομάδας που υποστηρίζω, αν και η συγκεκριμένη άποψη είναι φυσικά εντελώς υποκειμενική..) Απλά ο κόσμος του ΠΑΟΚ (και συγκεκριμένα της Βόρειας Ελλάδας ) επηρεάζεται πάρα πολύ από τα τοπικά μέσα που αναμασούν και αναμασούν την καραμέλα της αδικημένης πόλης και της αδικημένης ομάδας...Μπορεί κάτι τέτοιο να ισχύει, δεν αμφιβάλλω...Αλλά οι θεωρώ πως οι δημοσιογράφοι εκεί πέρα καλλιεργούν αυτό το κλίμα και δεν αφήνουν μια μεγάλη ομάδα να αναπτυχθεί...Δεν είναι τυχαίο πως οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ που εγώ συναντώ στη Νότια Ελλάδα, είναι συνειδητοποιημένοι, σκεπτόμενοι και ανοιχτόμυαλοι..Για να μην παρεξηγηθώ, δεν διαχωρίζω κανέναν, ούτε φυσικά υποτιμώ και υποβιβάζω ανθρώπινες προσωπικότητες, ιδέες και συμπεριφορές..Απλά θέλω να καυτηριάσω τη συμπεριφορά δημοσιογράφων που σπέρνουν στις καρδιές των φιλάθλων το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία προβάλλοντας την υπερβολή και την παραποίηση της αλήθειας...Για αυτό, δεν πρέπει να μένουν περιχαρακωμένοι οι φίλαθλοι στα τοπικά μέσα και να προσπαθούν να συγκεντρώνουν και διαφορετικές απόψεις...Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στην πρωτεύουσα και ίσως και σε χειρότερο βαθμό, και όλα αυτά είναι που με κάνουν να πιστεύω πως το σχέδιο της αποχαύνωσης και της προαγωγής της καφρίλας και του φανατισμού είναι οργανωμένο και αφορά όλους μας...Για αυτό ας έχουμε ανοιχτές τις κεραίες μας...Φιλική συμβουλή προς όλους...

Δεν θέλω να αναφέρω περισσότερα για την περίπτωση του ΠΑΟΚ...Μιας ομάδας με μεγάλο λαό, τεράστια ιστορία, θρυλικές μορφές μα εσφαλμένη νοοτροπία...Ταπεινές απόψεις για μια ομάδα που φέτος δεν την άφησαν αλλά και η ίδια δεν κινείται με τον ιδεατό τρόπο για την κατάκτηση της κορυφής...Μιας ομάδας που τα δύο μόλις πρωταθλήματα στην ιστορία της, είναι πάρα πολύ λίγα...Μιας ομάδας, που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν ο εκπρόσωπος του πόλου μιας ισχυρής Θεσσαλονίκης..Μια ομάδα στην οποία το μεγαλύτερο κακό κατά την άποψη μου δεν το έχει κάνει η Αθήνα και οι ομάδες του κέντρου, αλλά οι διοκήσεις της και οι σφουγγοκωλάριοι γραφιάδες που υποτίθεται πως την υπηρετούν... Μια ομάδα στην οποία ειλικρινά εύχομαι να βρει τον πραγματικό της δρόμο στο εγγύς μέλλον...