Το αποκορύφωμα της διαφημιστικής γελοιότητας...

Επανέρχομαι δριμύτερος σε κανονικούς ρυθμούς...Πέρασε ο Γενάρης που είναι ο μήνας στον οποίο δεν υπάρχουν διαφημίσεις και εισήλθαμε στο Φεβρουάριο...Παρακολουθώντας αραιά και που τηλεόραση, βλέπω κατά καιρούς διάφορες διαφημίσεις, οι οποίες αν μη τι άλλο είναι ευρηματικές και περιέχουν μεγάλες δόσεις χιούμορ...Είναι πολλές φορές τέτοια η δύναμη μιας τηλεοπτικής διαφήμισης, που πολλές φορές αρκούν απλά 10 δευτερόλεπτα και ένα έξυπνο σλόγκαν για να μείνει ένα προϊόν χαραγμένο στη μνήμη των καταναλωτών για πολύ καιρό...Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχουν και εντελώς γελοίες και φαιδρές διαφημίσεις, τις οποίες όταν την παρακολουθείς αισθάνεσαι απλά να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και να εξαγριώνεσαι..Φυσικά και αναφέρομαι στην τελευταία κατάπτυστη διαφήμιση της vodafone, η οποία υποτίθεται πως διαφημίζει τα προϊόντα σατιρίζοντας και διακωμωδώντας τους αγωνιστές της επανάστασης του 1821 και τελειώνει με την ατάκα πως 'η συγκεκριμένη εταιρεία έφερε την επανάσταση'... Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι την έχετε δει, επομένως δεν επεκτείνομαι στο να την περιγράψω...

Αυτό που με ενοχλεί πρωτίστως στη συγκεκριμένη είναι η προχειρότητα και η κακογουστιά η οποία τη διακρίνει...Δεν έχει ίχνος αληθοφάνειας πάνω της και οι υποτιθέμενοι ήρωες, δεν ταιριάζουν καθόλου με το ευρύτερο περιβάλλον...Αλλά και οι μεταμφιέσεις είναι απολύτως άθλιες σε σημείο που καταλαβαίνεις τα ψεύτικα γένια των ηρώων, αλλά και τις επεμβάσεις του ηλεκτρονικού υπολογιστή...Το όλο σκηνικό θυμίζει βουκολική σκηνή...Για να μην τα πολυλογώ, ανεξάρτητα με το περιεχόμενό της, μπροστά στη συγκεκριμένη μονόλεπτη διαφήμιση, οι ταινίες του Ταμτάκου μοιάζουν έτοιμες να προταθούν για Όσκαρ, οι μεταμφιέσεις του Σεφερλή φαντάζουν τεχνικά αρτιότατες και οι ελληνικές βιντεοταινίες των 80s φαντάζουν βγαλμένες μέσα από το παλμαρέ μεγάλων σκηνοθετών...Τόσο γελοία μου φαίνεται προσωπικά το συγκεκριμένο σποτάκι...

Έπειτα είναι και το περιεχόμενο της...Η διαφήμιση παρουσιάζει τον Κολοκοτρώνη και τους υπολοίπους του 21 σαν τεμπελάκους στρατιώτες, αδιάφορους για τα πάντα, με ολίγη δόση από gay και τους δείχνει να μιλούν με στιχάκια και να μιλούν και να επαινούν τα καλά της κινητής τηλεφωνίας και τα πλεονεκτήματα που έχει για τους ίδιους...Θεωρώ τη συγκεκριμένη κίνηση, σαν προσπάθεια εξευτελισμού κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι τουλάχιστον απέδειξαν την παλικαροσύνη τους πολεμώντας με αυταπάρνηση και αυτοθυσία μέχρις εσχάτων...Ας μην ξεχνάμε παρακαλώ, πως αν δεν υπήρχαν οι συγκεκριμένοι, εμείς σήμερα θα ήμασταν ευτυχισμένοι οπαδοί της Γαλατασαράι και θα βιώναμε το οθωμανικό όνειρο...Ήθελα να ήξερα, εμείς οι νεοέληνες που κριτικάρουμε τα πάντα και τα γελοιποιούμε, τι παρακαταθήκη άραγε θα αφήσουμε στους επόμενους...

Αν πραγματικά μπορεί να κάνει κάπου κακό, η συγκεκριμένη γελοιότητα είναι στα μικρά παιδιά...Τα τελευταία στηρίζουν τη μάθηση και τη μόρφωση τους στην τηλεόραση και στους κανόνες και τα πρότυπα που αυτή επιτάσσει...Δεν τα αδικώ φυσικά, από τη στιγμή που έχουν μπλέξει σε μια χρεοκοπημένη εκπαιδευτική διαδικασία, όπου αν δεν έχεις μεγάλο βαθμό θεωρείσαι ένα τίποτα και το να μπορείς να βάζεις το όποιο μυαλό σου σε λειτουργία θεωρείται μειονέκτημα...Όταν η ιστορία στα σχολεία για παράδειγμα διδάσκεται με στείρα αποστήθιση χρονολογιών, μαχών και ονομάτων τότε τέτοια φαινόμενα θα πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο...

Στη ζωή μου δεν υπήρξα ποτέ συντηρητικός, ίσα ίσα που μπορώ να ανεχτώ τα πάντα...Για παράδειγμα είμαι της άποψης πως τα πάντα μπορούν να γίνουν αντικείμενο κριτικής, σχολιασμού, σάτιρας ή χλευασμού...Θεωρώ πάντα θεμιτή την κριτική των πάντων, ακόμη και θεσμών που κάποιοι θεωρούν ιερούς, ακόμα και αν ξεπερνούνται τα όρια...Δεν σημαίνει ότι αν είσαι πολιτικός ηγέτης, κοινωνικός, θρησκευτικός ή αθλητικός ή οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να είσαι στο απυρόβλητο...Όλα αυτά όμως μιλώντας για ανθρώπους που όλοι ξέρουμε και έτσι μπορούμε να κριτικάρουμε και να τους γελοιοποιήσουμε με βάση τη ζωή τους, τις πράξεις τους, τις απόψεις τους και τις συμπεριφορές τους...Στη συγκεκριμένη διαφήμιση, μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι έζησαν πριν από 200 χρόνια και πρόσφεραν σε αυτόν τον τόπο όσο κανείς...Η διαφορά θεωρώ πως είναι διακριτή και ορατή...

Τα λέω όλα αυτά με αφορμή φυσικά τη συγκεκριμένη διαφήμιση...Μακάρι τα κακά και τα στραβά της τηλεόρασης και της κοινωνίας να περιορίζονταν σε αυτά...Αλλά μου κάνει εντύπωση πως σε κανέναν δε φαίνεται παράξενο κάτι τέτοιο...Και να σας πω την αλήθεια, αν κάτι με εκνευρίζει είναι η επιλεκτική αναφορά κάποιων σε θέματα ανάλογα με το τι τους συμφέρει...Τα προηγούμενα χρόνια έγινε ένας τουλάχιστον υπερβολικός σάλος με προφανή μικροπολιτικά κίνητρα για μια λέξη στο νέο βιβλίο της ιστορίας, αλλά και για την τοποθέτηση της τωρινής γενικού γραμματέως του υπουργείου παιδείας...Τους πείραξε η λέξη συνωστισμός, μια λέξη που αν δεν την έκαναν σημαία είναι βέβαιο πως δεν θα την έπαιρνε είδηση κανείς...Εκτός κι αν πιστεύει κανείς πως οι μαθητές δίνουν τόση λεπτομέρεια σε λέξεις στα βιβλία...Αφού το ξέρουμε καλά όσοι περάσαμε από το σχολείο...Οι γνώσεις που θα πάρεις στο σχολείο πρωτίστως στην Ιστορία και δευτερευόντως στα Θρησκευτικά εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από το αν ο καθηγητής που σε διδάσκει είναι κομμουνιστής ή ακροδεξιός...Καταστάσεις που αποτελούν κοινό μυστικό, αλλά δυστυχώς κανείς δεν τολμά ποτέ να αναφερθεί σε αυτές...

Αφού είναι κοινό μυστικό...Η τηλεόραση και τα πρότυπα που προβάλλει αποτελούν δυστυχώς στη σύγχρονη κοινωνία τον κύριο μοχλό εκπαίδευσης των νέων...Για αυτό με ενοχλεί η συγκεκριμένη διαφήμιση...Επειδή θεωρώ πως πιο πολύ ζημιά μπορεί να κάνει σε ένα παιδί και στην ιστορική του γνώση η συγκεκριμένη και όχι μια λέξη σε ένα βιβλίο όσο λάθος και ενδεχομένως να είναι...Αλλά βλέπετε φίλοι μου το θέμα του βιβλίου μπορεί άνετα να γίνει αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης, ενώ τώρα μπλέκεται μια εταιρεία με πολλές διασυνδέσεις και διακυβεύονται πολλά συμφέροντα...Αφιερωμένα όλα αυτά, σε όλους αυτούς που καπηλεύονται έννοιες και σύμβολα...

Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο μυαλό των αγωνιστών του 21 αν έβλεπαν τη σημερινή γενικότερη κατάσταση, θα εγείρονταν πάρα πολλές αμφιβολίες σε σχέση με τον αν άξιζε να αγωνιστούν τότε...Να βλέπουν τον εαυτό τους σαν καρικατούρες με ψεύτικα γένια και αλλήθωρα βλέμματα...Και καλά ο Κολοκοτρώνης βίωσε την ελληνική αχαριστία όσο ήταν εν ζωή, όταν έζησε την εμπειρία της φυλακής...Αλλά και ο Καραϊσκάκης θα βίωνε την εμπειρία το όνομα του να γίνεται υβριστικό σύνθημα στα χείλη οπαδών, μόνο και μόνο επειδή δόθηκε το όνομα του σε ένα στάδιο...Σημεία των καιρών...

Όσο για την εταιρεία; Τον πέτυχε τον σκοπό της απόλυτα, από τη στιγμή που ακόμα και η αρνητική διαφήμιση και η συντήρηση του ενδιαφέροντος ωφελεί τέτοιου είδους προσπάθειες...Βέβαια, από την στιγμή που μας έδειξε τη διάθεση της να πειραματίζεται με νέα concepts, γιατί άραγε δε δοκιμάζει να φτιάξει με διαφήμιση με υποκλοπές;;; Λέω εγώ τώρα...

Α...και για να μην το ξεχάσω...Μην πει κανείς πως μιμούμενος αυτά που κατακρίνω, επιθυμώ τη διακοπή της προβολής της διαφήμισης αυτής...Ίσα ίσα, θέλω να παίζει όσες περισσότερες φορές την ημέρα γίνεται...Ίσως τότε καταλάβουμε το μέγεθος της κατάντιας μας σαν λαός...

Το ποδόσφαιρο και η πραγματική του θέση στη ζωή...

Το ποδόσφαιρο είναι ένας τομέας με τον οποίο ασχολούμαι επισταμένως εδώ και χρόνια, σε επίπεδο παρακολούθησης και όχι μόνο, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο...Παρόλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να βρίσκει έως και χαζό το γεγονός πως 22 μαντράχαλοι κυνηγούν ένα δερμάτινο τόπι, με απώτερο στόχο να καταφέρουν να το βάλουν μέσα σε δίχτυα και στη συνέχεια να πανηγυρίζουν σαν τρελοί...Η παραπάνω είναι μια κριτική που φαντάζομαι πως πολλοί την έχετε ακούσει από ανθρώπους που σιχαίνονται να βλέπουν ποδόσφαιρο και ιδίως από γυναίκες...Και εδώ που τα λέμε, μήπως και εμείς το έχουμε παρακάνει, κάνοντας ινδάλματα ανθρώπους που το μόνο τους ταλέντο είναι να κλοτσούν μια μπάλα (ενίοτε και να την κακοποιούν...)...Ανθρώπους επαγγελματίες, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν μπορούν ούτε καν να σταυρώσουν μια σωστή και ολοκληρωμένη πρόταση...Όχι μόνο δεν έχουν πτυχία και απολυτήρια, αλλά δεν ξέρουν να μιλήσουν καν...

Και όμως αυτό το άθλημα έχει τεράστια δυναμική, καθηλώνει τα πλήθη και μαγεύει...Το βλέπω και στον εαυτό μου, ιδίως κάθε φορά που παρακολουθώ αγωνιζόμενες τις αγαπημένες μου ομάδες. Στην περίπτωση αυτή, πάντα πριν τον αγώνα υπάρχει μια γλυκιά προσμονή, αναμεμιγμένη με μια μικρή νευρικότητα...Κατά τη διάρκεια του ματς, δεν μπορώ να κάτι άλλο παράλληλα...Πρέπει να είμαι αφοσιωμένος και να μην κουνιέμαι από τη θέση μου, λες και από τη στάση που κάθομαι και το αν τρώω ή διαβάζω συγχρόνως εξαρτάται η απόδοση των ποδοσφαιριστών και το αν η μπάλα θα καταλήξει στα δίχτυα ή στο δοκάρι...Σε περίπτωση δε που τύχει κάτι επείγον και δεν καταφέρω να παρακολουθήσω το ματς, τότε ο νους μου δεν φεύγει καθόλου από αυτό...Κουταμάρες...Τουλάχιστον προσωπικά έχω καταφέρει, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των φιλάθλων, τα συναισθήματα μου μετά τον αγώνα να διαρκούν το πολύ 10 λεπτά είτε πρόκειται για θρίαμβο είτε για πανωλεθρία της ομάδας μου...Ακόμα και η δική μου ζωή, που δεν τη λες και συναρπαστική εδώ που τα λέμε, είναι βέβαιο πως έχει σημαντικότερα γεγονότα από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι...

Ο κύριος λόγος που αναφέρω όλα τα παραπάνω, αλλά και όσα ακολουθήσουν δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσω να τοποθετήσω τη σημασία του ποδοσφαίρου στην πραγματική του βάση και να του προσδώσω την σημασία που του αρμόζει κατά τη δική μου ταπεινή άποψη και όχι αυτή που του έχουν πονηρά προσδώσει κάποιοι τελευταία...

Το μόνο βέβαιο είναι πως το ποδόσφαιρο έχει μεγάλη δύναμη...Κατ' αρχάς είναι ένα λαϊκό άθλημα, ενώ οι κανόνες του είναι τόσο απλοί που ο καθένας μπορεί να τους κατανοήσει...Θα μου πείτε βέβαια αφού οι κανόνες του είναι τόσο απλοί και ξεκάθαροι, τότε γιατί ο καθένας τους ερμηνεύει κατά το χρώμα των γυαλιών του;...Έπειτα είναι και το γεγονός πως άπαντες έχουν άποψη για αυτό...Βλέπεις για παράδειγμα ανθρώπους που τους ρωτάς πόσο κάνει 5χ6 και σηκώνουν τους ώμους μη γνωρίζοντας την απάντηση, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να σου αναπτύξουν λογύβρια και επιχειρηματολογίες για το ποιο πχ σύστημα ταιριάζει καλύτερα στον Ολυμπιακό και για το ποιος θα ήταν ο ιδανικός σέντερ μπακ για τον Παναθηναϊκό...Από την άλλη πλευρά, συναντώ ανθρώπους μεσήλικες με πανεπιστημιακά πτυχία και τεράστια εμπειρία που μπορούν να σου εξηγήσουν τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις και να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό και την ίδια στιγμή οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι μόλις η κουβέντα γυρίζει στο ποδόσφαιρο μετατρέπονται στους χειρότερους κάφρους, θαρρείς και σεληνιάζονται, ενώ δεν είναι σε θέση ούτε καν να παραδεχτούν τα (ποδοσφαιρικά) αυτονόητα...Και όχι μόνον αυτό...Καμιά φορά όταν πηγαίνω στο γήπεδο βλέπω καθωσπρέπει 40ρηδες να βγαίνουν εκτός εαυτού και να γίνονται ένα με τον όχλο εκστομίζοντας πράγματα και παρουσιάζοντας μια γενικότερη εικόνα, την οποία αν είχαν τη δυνατότητα μετά το ματς να την παρακολουθήσουν σε κάμερα είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα σιχαίνονταν τον ίδιο τους τον εαυτό...Και να ήταν μόνο αυτό; Το πιο παράξενο και συνάμα αξιοθρήνητο είναι το γεγονός ότι πολλές φορές απλοί άνθρωποι που αμείβονται στην εργασία τους με μισθούς πείνας, την ίδια στιγμή παθιάζονται και κριτικάρουν τους επιχειρηματίες προέδους, όταν λόγου χάρη οι τελευταίοι αρνούνται να πληρώσουν κάποια εκατομμύρια ευρώ για να κάνουν μεταγραφές...Ω της παράνοιας, δηλαδή..

Δεν ξέρω ποιος πρωτοείπε τη φράση ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού....Όποιος όμως και να την είπε, έχει δίκιο σε απόλυτο βαθμό αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο, αυτοί που βρίσκονται πάνω από εμάς τους απλούς φιλάθλους...Έχουν βλέπετε έγκαιρα κατανοήσει την επίδραση την οποία ασκεί το ποδόσφαιρο στον απλό λαό και το χρησιμοποιούν ως όχημα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους και τους σκοπούς τους, χωρίς να βρουν αντιδράσεις στο διάβα τους...Θέλετε παραδείγματα επ' αυτού; Ευχαρίστως, ξεκινώντας από το διεθνή χώρο...Ποιος παραξενεύεται άραγε από τον τρόπο που χρησιμοποιείται το ποδόσφαιρο π. χ. στην Λατινική Αμερική...Εκεί λαοί που δεν έχουν στην πραγματικότητα να φάνε και μαστίζονται από χούντες, παραπλανούνται από τις εθνικές ποδοσφαιρικές επιτυχίες που τους παρέχει το καθεστώς...Είναι λίγες οι φορές που συμβαίνει αυτό, ή μήπως από την άλλη πλευρά είναι λίγες οι φορές που μια χώρα κερδίζει μέρος από την εθνική της υπερηφάνεια μέσω του ποδοσφαίρου, για να ξεπεράσει ήττες σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο; Το ίδιο συμβαίνει και εδώ φυσικά...Και δεν χρειάζεται να γυρίσω πίσω στη χούντα των συνταγματαρχών και να θυμηθώ την ξαφνική άνθηση που είχε τότε ο ελληνικός αθλητισμός για να εντυπωσιαστεί και να παθιαστεί ο ελληνικός λαός και να ξεχάσει τα σπουδαία...Αρκεί να αναφερθώ στη σημερινή εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται ως η εποχή της οικονομικής ανέχειας, της αποχαύνωσης και της πληθώρας ποδοσφαιρικών συναντήσεων...Σήμερα το ποδόσφαιρο έχει διττό ρόλο...O πρώτος είναι να στρέψει το μάτι του λαού από τα πραγματικά προβλήματα και ο δεύτερος και βασικότερος είναι να μας διχάσει...Ο διχασμός πωλείται παντού και όλοι επενδύουν σε αυτόν...Κυβερνήσεις, κόμματα, εφημερίδες, μέσα ενημέρωσης...Είναι μια τακτική που συνήθως αποδίδει θαυμάσια σε χώρες υπανάπτυκτες, οι οποίες μαστίζονται από σοβαρά προβλήματα...Μας θέλουν χωρισμένους σε πολύχρωμα στρατόπεδα και να βλέπουμε τον απέναντι οπαδό σαν θανάσιμο εχθρό και να πνιγόμαστε σε δίχρωμα κασκόλ, τη στιγμή που είναι βέβαιο πως ο αγώνας είναι στημένος...Είναι γνωστή η τακτική του διαίρει και βασίλευε...Οι κύριοι αυτοί δεν επιθυμούν να είναι ο λαός ενωμένος, γιατί ξέρουν ότι αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, θα ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας που ακούει στο όνομα λαός και τότε είναι απολύτως βέβαιο πως θα τους πάρει και θα τους σηκώσει το ποτάμι της δυσαρέσκειας..Για αυτό και επενδύουν τόσο στην αποχαύνωση μας και στη μισαλλοδοξία..Και αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, έχουν πετύχει το σκοπό τους σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον από όσο μπορώ να κρίνω...

Κάτι παρόμοιο συνήθως κάνουν και οι άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους τη διοίκηση των ομάδων, οι οποίοι προσπαθούν ξαφνικά να μας πείσουν ότι αγόρασαν τους συλλόγους ορμώμενοι από αγνή και ανόθευτη αγάπη για αυτούς και τη φανέλα και όχι για να οικονομήσουν και να χρησιμοποιήσουν τις ομάδες και κυρίως τον κόσμο αυτών ως μαξιλαράκι για να εξυπηρετήσουν τα γενικότερα επιχειρηματικά τους συμφέροντα...

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές είναι οι απόψεις μου για τον τρόπο που κάποιοι χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο...Πιθανώς όλα τα παραπάνω να μοιάζουν σε κάποιους υπερβολικά και σε άλλους εντελώς ανυπόστατα...Ο καθένας έχει την άποψή του και είναι σεβαστή...Εγώ όμως στενοχωριέμαι όταν το ωραιότερο άθλημα το μεταχειρίζονται με τέτοιο ξεδιάντροπο τρόπο...Ένα άθλημα που μπορεί για δύο ώρες να σε συνεπάρει και να σε γεμίσει με το θέαμα, την ατμόσφαιρα και τις συγκλονιστικές ιστορίες που μπορεί να σου προσφέρει...

Αν βλέπω λύση για το εγγύς μέλλον; Να σας πω πως είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, θα είναι ψέματα και δεν το θέλω...Πάντως όπως και να χει, τη λύση δεν πρόκειται να μας την δώσει κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό...Όταν κάποτε ίσως καταφέρουμε να ιεραρχήσουμε με λογικό τρόπο τις προτεραιότητες της ζωής μας, τότε ίσως τελικά καταφέρουμε να ευχαριστηθούμε πραγματικά το πανέμορφο αυτό άθλημα...Όταν θα καταλάβουμε επιτέλους το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος μας και στις πλάτες μας, τότε ίσως όλα να γίνουν καλύτερα...Μέχρι να γίνουν όμως όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να φοράμε τα χρωματιστά γυαλιά μας, να λαμβάνουμε εντολές από τους καθοδηγητές, να θεωρούμε θανάσιμους εχθρούς μας αυτούς που απλά τυχαίνει να υποστηρίζουν άλλη ποδοσφαιρική ομάδα και να εξαρτάται η ζωή μας, τα συναισθήματα και η συμπεριφορά μας από το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, και φυσικά σαν συνέπεια τόσο περισσότερο θα ρίχνουμε νερό στο μύλο του διχασμού, της καφρίλας, του φανατισμού και γενικά στο μύλο αυτών που επινόησαν και έθεσαν σε εφαρμογή το εν λόγω σχέδιο του τεχνητού διχασμού...

Το δράμα της Αϊτής και τα χειρότερα που έρχονται...

Ο πρόσφατος σεισμός στην Αϊτή και η τεράστια καταστροφή που προκάλεσε στη συγκεκριμένη χώρα, δεν μπορεί κανέναν να αφήσει ασυγκίνητο...Και δεν χρειάζεται να δεις τις φρικιαστικές εικόνες που μεταδίδουν τα τηλεοπτικά δίκτυα για να συγκλονιστείς βλέποντας παιδιά καταπλακωμένα μέσα στα χαλάσματα...Δεν ξέρω στην πραγματικότητα αν υφίστανται η έννοια ολική καταστροφή, αλλά αν υπάρχει τότε θα είναι κάπως έτσι όπως τη βλέπουμε τώρα στην Αϊτή...Με εκατοντάδες χιλιάδες να έχουν παραδώσει την ψυχή τους και αυτούς που μένουν πίσω να είναι απολύτως ξεκρέμαστοι και αβοήθητοι...

Τελικά σκέφτομαι πως ίσως και να μην έχει άδικο η λαϊκή ρήση που αναφέρει όπου φτωχός και η μοίρα του...Διότι πραγματικά η συγκεκριμένη νησιωτική χώρα είναι πραγματικά πολύ ταλαιπωρημένη εδώ και αιώνες...Προσωπικά δε στέκομαι στα ευφυολογήματα που ακούγονται δεξιά και αριστερά συνεχώς και αναφέρουν πως 'η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου'...Ίσως να είναι και έτσι αν κρίνουμε από τα παραπήγματα στα οποία ζούσε η πλειονότητα του λαού και τον τρόπο που κατέρρευσαν ακόμη και τα υποτιθέμενα διεθνή κτίρια σαν χάρτινοι πύργοι...Και για αυτό δεν είναι το μέγεθος του σεισμού το πρόβλημα...Πιθανότατα ο ίδιος σεισμός σε μια πιο ανεπτυγμένη χώρα με στέρεες κατασκευές και καλύτερη υποδομή, να προξενούσε ελάχιστη καταστροφή και όχι το τωρινό χάος της Αϊτής..

Το χειρότερο όμως θαρρώ δεν είναι αυτό...Ακόμη χειρότερο είναι πως η κατά γενική ομολογία πολύ όμορφη νησιωτική χώρα, το Παρίσι της Καραϊβικής εδώ και αιώνες γίνεται μπαλάκι στις διαθέσεις των ισχυρών αυτού του κόσμου, που μαλώνουν για το ποιος θα έχει υπό την κατοχή του, τέτοιου είδους χώρες...Η γεωγραφική θέση της συγκεκριμένης νησιωτικής χώρας ανέκαθεν αποτελούσε δέλεαρ για τις μεγάλες δυνάμεις και έκαναν τα πάντα για να την υποδουλώσουν..Τα λέω όλα αυτά, επειδή λίγο να διαβάσει κανείς πίσω από την κουρτίνα των τελευταίων γεγονότων, θα διαπιστώσει πως συμβαίνει ξανά το ίδιο...Η παροχή βοήθειας προς την δοκιμαζόμενη Αϊτή, γίνεται με γνώμονα την υποδούλωση της...Πως αλλιώς μπορώ να εξηγήσω το γεγονός πως οι ΗΠΑ αντί να στείλουν ουσιαστική ανθρωπιστική βοήθεια, προτίμησαν να αποστείλουν ένοπλους στρατιώτες και μάλιστα πεζοναύτες...Θεωρώ ευθέως πως στόχος τους είναι η κατάληψη της Αϊτής..Είναι ειδικοί σε κάτι τέτοια ο κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης (για να μην ξεχνιόμαστε...) και η χώρα του...Η συνταγή είναι γνωστή, πετυχημένη και αναίμακτη...Άλλωστε πολλές φορές ότι δεν επιτυγχάνεται με τα όπλα και τη βία, επιτυγχάνεται ευκολότερα υπό το μανδύα της πρόφασης της ανθρωπιστικής βοήθειας...Ήδη για την καταχρεωκοποημένη Αϊτή εγκρίθηκε ένα ακόμη τεράστιο δάνειο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (με πολύ επαχθείς όρους φυσικά...) για να είναι μια ζωή υπόχρεη η συγκεκριμένη χώρα, να χρωστά την ύπαρξη της στους σωτήρες της και το μέλλον της να είναι υποθηκευμένο για πάντα...Θα ακουστεί σκληρό, το ξέρω, αλλά θα το πω...Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι αυτή τη στιγμή χειρότερο για κάθε κάτοικο....Να αφήσει την τελευταία του πνοή στα χαλάσματα, ή να υποδουλωθεί μια για πάντα το μέλλον του στα χέρια διεθνών αποικιοκρατών (λέγε με ΗΠΑ, Γαλλία, Βραζιλία κλπ), οι οποίοι με το πρόσχημα της βοήθειας, κατακτούν μια χώρα;...Ειλικρινά δε γνωρίζω την απάντηση...

Η σχέση της Ελλάδας με την Αϊτή μοιάζει να είναι καρμική...Όλοι φαντάζομαι πως έχετε πληροφορηθεί πως η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα παγκοσμίως που αναγνώρισε επίσημα το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ύστερα από την επανάσταση του 1821 και πολύ πριν δημιουργηθεί το πρώτο υποτυπώδες Ελληνικό κράτος...Είναι απορίας άξιο, πως μια χώρα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, σε μια εποχή που τα νέα ταξίδευαν με ρυθμούς χελώνας, προέβη στη συγκεκριμένη ενέργεια...Βέβαια και η ίδια η Αϊτή τη συγκεκριμένη εποχή είχε μόλις κερδίσει την ανεξαρτησία της, ύστερα από πολυετείς αγώνες και ίσως για αυτό έδειξε συμπαράσταση και υποστήριξη σε μια χώρα η οποία πάλευε για τα ίδια ιδανικά της ελευθερίας...Και όχι μόνον αυτό, αλλά απέστειλε στον Αδαμάντιο Κοραή 25 τόνους καφέ (το κυριότερο εξαγώγιμο προϊόν της ακόμη και σήμερα...) για να τα πουλήσει και να αγοράσει όπλα για την ελληνική επανάσταση, ενώ απέστειλε και μικρή στρατιωτική δύναμη...Αυτοί είναι κύριοι οι πραγματικοί μας σύμμαχοι και όχι όλοι οι άλλοι που με περισσή ιδιοτέλεια μας βοηθούσαν παροδικά και στη συνέχεια μας έγδερναν και με το παραπάνω...Αλλά βλέπετε η ιστορία που διδασκόμαστε στα σχολεία, άλλα έχει αποφασίσει να μας μάθει...

Όσο για μας, ένα από τα πράγματα που κατά την άποψη μου είναι από τα λίγα ενθαρρυντικά για το μέλλον, είναι το ενδιαφέρον που δείχνει ο απλός λαός σε σχέση με τους πληγέντες...Μπορεί στην καθημερινή μας ζωή να σπαταλάμε φαιά ουσία για χαζομάρες και να ψάχνουμε να βρούμε την παραμικρή αφορμή για παρεξήγηση, αλλά σε κάτι τέτοιες στιγμές είμαστε πάντα παρόντες...Και δεν το λέω μόνο για τους μαραθώνιους αγάπης που γίνονται κάθε φορά που υπάρχουν τραγικά γεγονότα διεθνώς...Μιλώ για το γενικότερο ενδιαφέρον, αφήνοντας στην άκρη κάποιες υπερβολές και κάποιες ψιλοαπατεωνιές...Τι κι αν βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά; Τι κι αν ακόμη και εμείς οι ίδιοι πάντα αμφισβητούμαι το αν τα χρήματα που μαζεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις πηγαίνουν στον τελικό τους προορισμό και όχι στις τσέπες επιτήδειων; Τι κι αν η κρίση κοντεύει να μας γονατίσει; Τι κι αν το συγκεκριμένο ενδιαφέρον είναι παροδικό; Σημασία έχει η χειρονομία και η σκέψη....Είναι σημαντικό η μικρούλα και ταπεινή Ελλάδα να βοηθά έναν λαό, με ανθρωπιστική βοήθεια, χρήματα και φάρμακα και την ίδια στιγμή ολόκληρη η Ευρωπαϊκή ήπειρος να μην έχει συγκεντρώσει καν αντίστοιχες ποσότητες...Μη με ρωτήσετε αν αυτά αρκούν, διότι δεν είμαι αρμόδιος να το απαντήσω...Είναι ένα ερώτημα, που θα πρέπει ο καθένας ατομικά να θέσει στον εαυτό του...Προσωπικά θεωρώ πως δεν αρκεί, αλλά μέσα στον κόσμο της αποχαύνωσης και της χαζομάρας ακόμα και λίγα λεπτά να αφιερώσουμε για να σκεφτούμε τους ανήμπορους και ταλαίπωρους αδερφούς μας, είναι μια πρόοδος...Μικρή μεν, μα πρόοδος σίγουρα...

Δεν θέλω να πω περισσότερα πάνω στο θέμα..Είθε τα βάσανα του λαού της Αϊτής, αλλά και όλων των ταπεινών και καταφρονεμένων του κόσμου τούτου, να τελειώσουν κάπου εδώ...Ξέρω ότι είναι ανέφικτο να δημιουργήσεις κάτι ευθύς εξ' αρχής, όταν έχεις μείνει χωρίς στον ήλιο μοίρα και ακόμη χειρότερα όταν αυτοί που σου τείνουν χείρα βοηθείας θέλουν να σε εκμεταλλευτούν..Αλλά πάντα θα υπάρχει μια χαραμάδα ελπίδας και σωτηρίας, με όποιον τρόπο κι αν εμφανιστούν...Διότι, να ξέρετε φίλοι μου, πως η ελπίδα και η σωτηρία έχουν κάποιες φορές εντελώς διαφορετικό νόημα και σημασία από αυτή που έχει συνηθίσει να τους δίνει ο απλός κόσμος...Και ο νοών νοείτω...

Εκεί που παίζεται το πραγματικό μπάσκετ...

Αν για ένα άθλημα φημίζεται η Ελλάδα στο εξωτερικό, φυσικά αυτό δεν είναι άλλο από το μπάσκετ...Ένα άθλημα, στο οποίο μια χώρα μόλις 10 εκατομμυρίων κατοίκων έχει σημειώσει σοβαρές επιτυχίες...Από την εποχή του Γκάλη (και ίσως και παλιότερα) οι ελληνικές εθνικές ομάδες και οι σύλλογοι είχαν αξιοπρεπείς πορείες σε διεθνείς διοργανώσεις και σε τουρνουά...

Σε σχέση με το μπάσκετ υπάρχουν κάποιοι μύθοι, τους οποίους πολλοί θεωρούν ως δεδομένους και τους ενστερνίζονται σε απόλυτο βαθμό σαν να αποτελούν θέσφατα...Ο πρώτος μύθος είναι ότι το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου είναι το Ν.Β.Α., ενώ κατά την ταπεινή μου άποψη καλύτερο μπάσκετ παίζεται στην Ευρώπη και δη στην Ευρωλίγκα...Διότι το παιχνίδι ένας εναντίον ενός και τα καρφώματα πηδώντας στο Θεό μοιάζουν πιο πολύ με τσίρκο και όχι με μπάσκετ, αφού το άθλημα προϋποθέτει και άμυνα, τακτική, συστήματα και μυαλό...Ένας άλλος μύθος λέει ότι στο μπάσκετ πάντοτε κερδίζει ο καλύτερος και ο ισχυρότερος...Δεν αμφισβητώ ότι συμβαίνει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αλλά ευτυχώς όχι πάντα...Ένας ακόμα σύγχρονος μύθος αναφέρει πως στο μπάσκετ και γενικά σε όλα τα ομαδικά σπορ, θα πρέπει να ευνοούνται πάντα όσοι έχουν κόσμο και χρήματα, άσχετα αν υπάρχουν ομάδες με χαμηλό μπάτζετ, με ταπεινότητα και λίγο κόσμο οι οποίες όμως μέσα στο παρκέ παραδίδουν πραγματικά σεμινάρια για το πως θα έπρεπε να παιζόταν το άθλημα...

Για όσους δεν έπιασαν ακόμη το υποννούμενο, όλα τα παραπάνω τα αναφέρω για τη μπασκετική ομάδα του Αμαρουσίου, μια ομάδα η οποία πέρασε στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας και διαγράφει μια πολύ καλή πορεία στο εγχώριο πρωτάθλημα...Μια ομάδα που μαζεύει λίγο κόσμο, που ξενιτεύτηκε στο αχανές ΟΑΚΑ για να δώσει τα παιχνίδια της Ευρωλίγκα, μια ομάδα με ελληνικό κορμό και μικρό μπάτζετ που έχει βαλθεί να μπει στο μάτι των μεγάλων καρχαριών του ελληνικού αθλητισμού, με μοναδικό της όπλο το καλό, απλό και όμορφο μπάσκετ που παίζει στον αγωνιστικό χώρο...Μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου σαν αξιόπιστη και γιατί όχι μεγάλη...Ποιος ξεχνά το κύπελλο Σαπόρτα του 2001, ή το παιχνίδι που έπαιξε η μπάλα στο σουτ του Μιλισάβλιεβιτς στον πέμπτο ημιτελικό με τον Ολυμπιακό πριν από δύο χρόνια στο Σ.Ε.Φ...

Υπάρχουν κατά την άποψη μου πάρα πολλοί λόγοι για να γοητευθεί κάποιος απλός παρατηρητής από το μπάσκετ που παίζει η ομάδα του Αμαρουσίου...Κατ' αρχάς είναι μια ομάδα με ελληνικό κορμό, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους αντίστοιχους Έλληνες παίχτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού..Βάζει άραγε κανείς το χέρι του στη φωτιά ότι οι Φώτσης, Τσαρτσαρής, Βασιλόπουλος, Περπέρογλου, Σχορτσανίτης κλπ είναι καλύτεροι από τον φετινό αναγεννημένο Μιχάλη Πελεκάνο, τους τίμιους Μπατή και Κουμπούρα, τον Γκάλη των φτωχών (λέγε με Γιώργο Διαμαντόπουλο...), ή από τον μεγάλο παίχτη που ακούει στο όνομα Κώστας Καϊμακόγλου; Ή έχει κανείς από τους μεγάλους παίχτη με το ταλέντο και τα προσόντα του Δημήτρη Μαυροειδή; Ο κορμός του Αμαρουσίου είναι ελληνικός και έχει απλά λίγους ξένους να προσθέτουν λίγη από την απαιτούμενη τρέλα (όπως ο Μπίλι Κις...)...Αλλά και προπονητικά να το πάρουμε, αξίζει να σημειώσουμε τα ακόλουθα...Το Μαρούσι είχε σχεδόν πάντα καλούς Έλληνες προπονητές (λ.χ. Μαρκόπουλος πέρυσι) και το ίδιο έχει και φέτος, δίνοντας τα ηνία στον Γιώργο Μπαρτζώκα (παλιός βοηθός του Γιαννάκη στην ίδια ομάδα). Ο συγκεκριμένος προπονητής είναι πολύ σοβαρός...Φέτος αναγέννησε τον Πελεκάνο και ανέβασε ένα τουλάχιστον σκαλί τους Καϊμακόγλου και Μαυροειδή, ενώ φαίνεται να σοβάρεψε τον Κις...Είναι ο ίδιος προπονητής που στην Ολύμπια Λάρισας ανάστησε την καριέρα του Γιώργου Πρίντεζη...Σε τεχνικά ζητήματα δεν είμαι ειδικός να τον κρίνω...Αλλά αυτό για το οποίο είμαι απόλυτα βέβαιος είναι ότι εάν ο Μπαρτζώκας είχε να διαχειριστεί τα χρήματα των αιωνίων, αποκλείεται να έκανε επιλογές τύπου Γουέιφερ, Πεν και Μπέβερλι ή να άφηνε γυμνή τη front line του και να έμενε με 5 playmakers και 1 τριάρι...Στο σημείο αυτό να πω και τον πόνο μου...Κρίνοντας τόσο από Μπαρτζώκα όσο και από Σφαιρόπουλο (επίσης παλιός βοηθός του Γιαννάκη) μπορώ να αναρωτιέμαι γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν πήρε τίποτα από την ικανότητα και τις γνώσεις των βοηθών του...

Εκεί που μου τα χαλάει λίγο το Μαρούσι είναι διοικητικά...Για την ακρίβεια καταρχάς με ενοχλεί το γεγονός ότι το αφεντικό του, έχει γεμίσει όλη την πρωτεύουσα με γυάλινα, άσχημα και διόλου λειτουργικά κτίρια και όχι μόνο αυτό, αλλά μοστράρει παντού και πάντα με πηχυαίο τρόπο το όνομα του, αφήνοντας μας συνεχώς βωβούς..!! Το ότι είναι οπαδός άλλης ομάδας δεν με ενοχλεί...Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι στο παρελθόν χρησιμοποίησε την ομάδα σαν ομπρέλα για άλλα επιχειρηματικά του συμφέροντα και φυσικά εννοώ την υπόνοια του πως θα αφήσει την ομάδα του Αμαρουσίου να καταρρεύσει, αν δεν περάσει το δικό του σε σχέση με την ανάπλαση του Βοτανικού...Καταλαβαίνω πως τα πάντα ακολουθούν οικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια, αλλά ομολογώ πως δεν μου άρεσε...Κατά τα άλλα πάντως, του αναγνωρίζω πως χωρίς ουσιαστικά έσοδα έχει φτιάξει μια ομάδα ισχυρή, σοβαρή και πολύ καλή που όπου κι αν αγωνίζεται κερδίζει σεβασμό και αναγνώριση...

Πολλούς τους ενοχλεί το γεγονός πως το Μαρούσι, δεν έχει κόσμο και δεν μπορεί να γεμίσει το γήπεδο...Προτιμούν βλέπετε τους κοκκινοπράσινους κάφρους που πλακώνονται στους δρόμους κάθε τρεις και λίγο και μαζεύονται στο γήπεδο μόνο όταν υπάρχουν μεγάλα ντέρμπι...Προτιμούν δηλαδή ομάδες με ποδοσφαιρικό κοινό, που στρέφει το βλέμμα του στο μπάσκετ μόνο όταν έχει ντέρμπι και με οπαδούς που ακόμα και σε αυτά μόλις βλέπουν τη μπάλα στο διχτάκι φωνάζουν γκολ!!! Ή οπαδούς που να κάνουν το γήπεδο ζούγκλα με βρισιές, καφριλίκια, ξύλο και λέιζερ όπως κάνουν πολύ συχνά οι οπαδοί των τεσσάρων μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων όταν θυμούνται το μπάσκετ...Δεν πειράζει...Προτιμώ τα ματς να διεξάγονται μεταξύ συγγενών και φίλων των παιχτών, παρά τα καφριλίκια στα κλειστά γήπεδα, που βλέπουμε κάθε εβδομάδα...

Την ομάδα του Αμαρουσίου τη συμπαθώ ιδιαίτερα κυρίως επειδή είναι ένας φτωχός συγγενής του μπάσκετ, που κατάφερε να μπει στα ρουθούνια των δυνατών και των ισχυρών, αλλά και όλων αυτών των παραγόντων που το θεωρούσαν αμελητέα ποσότητα...Έκανε τους ιθύνοντες της Ευρωλίγκας να καταπιούν τη γλώσσα τους με την πρόκριση του στο top16, αφού βλέπετε οι ίδιοι προτιμούν στη διοργάνωση, ομάδες καφενεία όπως η Ορλεάν, η Όλντενμπουργκ και το Μιλάνο, μόνο και μόνο επειδή έχουν χρήματα, χορηγούς και γήπεδα γεμάτα με κόσμο...Έδωσε επίσης η ομάδα του Αμαρουσίου ένα διπλό γερό μάθημα στα εγχώρια και διεθνή παραγοντικά κεφάλια του μπάσκετ στην Ελλάδα...Για όσους δεν ξέρουν το Μαρούσι βγήκε τρίτο πανάξια, σπάζοντας πέρυσι το πλεονέκτημα έδρας του Άρη, παρόλα αυτά υποχρεώθηκε να παίξει αγώνες μπαράζ κατά τύχη πάλι με τον Άρη, τον οποίο τον διέσυρε στο αχανές ΟΑΚΑ, ενώ οι οπαδοί του Άρη ήταν περισσότεροι..Τι να το κάνω που ο Άρης έχει όντως μπασκετικό κόσμο και μεγάλη ιστορία, από τη στιγμή που εμπιστεύτηκε στον πάγκο μαθητευόμενους μάγους και στο παρκέ ξοφλημένους δεινόσαυρους..Αλλά και οι δημοσιογράφοι του χώρου, υποχρεώθηκαν να καταπιούν τα στυλό τους και να κάνουν κωλοτούμπες ολκής τώρα, ενώ από την αρχή συμπεριφέρονταν σχεδόν όλοι λες και στην Ευρωλίγκα έπαιζαν δύο ελληνικές ομάδες...Το ίδιο και η τηλεόραση του ΣΚΑΙ που προτίμησε να μεταδώσει παιχνίδια των αιωνίων απέναντι σε καφενεία, αντί να μας δείξει ζωντανά έστω μια μάχη του Αμαρουσίου, αποδεικνύοντας πως τα πάντα κινούνται με εμπορικά κριτήρια...Όλοι οι παραπάνω, αλλιώς τα υπολόγιζαν και αλλιώς τους βγήκαν...Θα τους περάσει...

Από μικρό παιδί εκτός από την ομάδα που υποστηρίζω, σε όλα τα άλλα αθλητικά γεγονότα και αγώνες έπαιρνα πάντα το μέρος της ομάδας εκείνης, που είχε τις πιο λαϊκές ρίζες και τους οπαδούς της χαμηλότερης οικονομικά τάξης...Είτε επρόκειτο για διεθνείς συλλόγους και εθνικές ομάδες, είτε αφορούσε τους εγχώριους αγώνες...Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, γιατί συμβαίνει αυτό αν και η εξήγηση είναι προφανής και λογική και έχει να κάνει με την αλληλεγγύη των κοινωνικών τάξεων...Βλέπετε η μοίρα (ευτυχώς) μας κατέταξε στον απλό λαό και όχι στους προνομιούχους και τους προύχοντες του κόσμου τούτου...Μόνο στην περίπτωση του Αμαρουσίου δε συμβαίνει αυτό...Βλέπω π.χ. ματς Περιστερίου-Αμαρουσίου, ή Κολοσσού Ρόδου - Αμαρουσίου και θέλω πραγματικά να κερδίζει η ομάδα των βορείων προαστίων...Είναι η υγεία που μου αποπνέει αλλά και το ελκυστικό παιχνίδι της...Για να είμαι ειλικρινής κάποιο ρόλο ίσως ενδόμυχα έχει διαδραματίσει το γεγονός, πως εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα εργάζομαι στη γειτονιά της συγκεκριμένης ομάδας...Μόνο ενδόμυχα και υποσυνείδητα όμως, ίσως έχει κάποια σχέση αυτό...Και αυτό γιατί αφενός τη συγκεκριμένη ομάδα τη συμπαθώ (σαν δεύτερη μου ομάδα στο μπάσκετ) εδώ και κάποια χρόνια άσχετα από Ευρωλίγκα κλπ και αφετέρου κατά τα άλλα η συγκεκριμένη περιοχή μοιάζει πολύ απρόσωπη και δήθεν για έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει σε χωριό...Αλλά για το δεύτερο, ίσως να τα πούμε μια άλλη στιγμή...

Εύχομαι λοιπόν η ομάδα του Αμαρουσίου να συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό...Κι ας μην συνεχίσει με νίκες...και ας μην πάρει το πρωτάθλημα ποτέ...και ας μην βγει ξανά Ευρωλίγκα...Κι ας λυγίσει στις καυτές και γεμάτες έδρες των υπολοίπων...και ας αποδειχθεί μια παροδική φούσκα...Μόνο και μόνο η υγιής ατμόσφαιρα που αποπνέει αρκεί για να καθαρίσει την ατμόσφαιρα από τη μπόχα και την καφρίλα έστω και προσωρινά...Κατι είναι και αυτό...

υγ1 Φυσικά υπάρχει και ένας ακόμη σημαντικός λόγος, εδώ και δύο χρόνια για τον οποίο συμπαθώ την ομάδα μπάσκετ του Αμαρουσίου και θα ήταν τραγική μου παράλειψη αν δεν τον ανέφερα...Ο λόγος αυτός έχει όνομα και επώνυμο και...λίγα μαλλιά και φυσικά ακούει στο όνομα Σταύρος Ελληνιάδης...Ο μάνατζερ της ομάδας και παλιός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος είναι κατ΄ εμέ μια εμβληματική φιγούρα του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ..Τον βλέπεις στο πάγκο, έτοιμο να χιμήξει μέσα και να την πέσει στους διαιτητές και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα γέλια σου, καθώς θυμάσαι παλιές εποχές....Για την ακρίβεια, βλέποντας το Σταύρο στον πάγκο, όπως έχω ξαναγράψει αισθάνεσαι πως από τον απέναντι πάγκο θα ξεπηδήσει ο Θανάσης με τη λαχουρέ γραβάτα και το πεσμένο παντελόνι, για να αναβιώσουν για μια ακόμη φορά οι γραφικές στιγμές από τα παλιά ντέρμπι αιωνίων, που μας έκαναν να αγαπήσουμε το άθλημα που λέγεται μπάσκετ...!!!

Οι 100 πρώτες ημέρες...και οι επόμενες...

Επανέρχομαι λοιπόν δριμύτερος μετά από ένα ομολογουμένως σημαντικό διάστημα αποχής... Ένα διάστημα αρκετό, προκειμένου να ανάψει ξανά μέσα μου η φλόγα των δημοσιεύσεων..Έτσι και αλλιώς βρισκόμαστε στα μέσα του Γενάρη, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο μήνας των επαναλήψεων...Τα πάντα σταματούν ελλείψει διαφημίσεων...Αυτό δε γίνεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης;..Λοιπόν σήμερα το πρόγραμμα έχει τη διατύπωση κάποιων προσωπικών σκέψεων σε σχέση με τις πρώτες 100 ημέρες της κυβέρνησης του τόπου...Στο θέμα αναφέρθηκαν άπαντες...Όλα τα μέσα έδωσαν έμφαση, ενώ ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε ειδική συνέντευξη τύπου σε σχέση με την επέτειο αυτή...Τα ήθελαν, θα τα ακούσουν...

Πριν τις εκλογές και αμέσως μετά από αυτές, η μόνιμη επωδός των δηλώσεων τους ήταν ότι 'εμείς δε χρωστάμε σε κανένα' και η αναφορά ήταν φυσικά για τους καναλάρχες και γενικότερα τα ΜΜΕ...Τρεις μήνες μόλις μετά και τα παχιά τα λόγια τα πήρε ο αέρας του φθινοπώρου και τα πήγε μακριά...Εφημερίδες και κανάλια που μέχρι πρότινος έκραζαν το Γιωργάκη, τώρα έχουν αλλάξει ρότα και αναρωτιέμαι τι είδους δοσοληψία υπάρχει στη μέση...Από την άλλη πλευρά, παραδοσιακά κανάλια του προοδευτικού υποτίθεται χώρου, κράζουν ασύστολα την κυβέρνηση και σε κάνουν να αναρωτιέσαι σε τι χάλασε η συμφωνία...Δεν λέω να μην επικροτούν τα καλά και να μην καυτηριάζουν τα κακώς κείμενα...Προς Θεού...Απλά, λίγο να παρακολουθείς τα πράγματα, σου προξενούνται πολλά ερωτήματα, τα οποία είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις με άλλον τρόπο...

Πέρα από όλα αυτά, η παρούσα κυβέρνηση θαρρείς και κάνει τα πάντα για την επικοινωνιακή προβολή, χωρίς σε καμία περίπτωση να δίνει σημασία στην ουσία των ενεργειών της...Θέλετε κάποια απλά παραδείγματα, όπως σκόρπια μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο νου; Πρώτο υπουργικό συμβούλιο και είναι παρών ο συνήγορος του πολίτη, θέλοντας να δώσουν το μήνυμα πως θα νοιάζονται για τον πολίτη..Τρίχες...είδατε κάτι να αλλάζει; Έπειτα θέλοντας να το παίξουν πως νοιάζονται για το περιβάλλον και την περιβόητη πράσινη ανάπτυξη, μας έκαναν πλύση εγκεφάλου για αυτά...Τα πάντα έμειναν στα συνθήματα και οι φωνές για το περιβάλλον και τη μείωση της μόλυνσης της ατμόσφαιρας έγιναν μεγάλα χαράτσια σε σχέση με τα τέλη κυκλοφορίας, περαιτέρω αυξήσεις στα διόδια και διάφορα άλλα δημοκρατικά...Ακόμα και στον τομέα της δημόσιας τάξης, δεν πιστεύω πως γενικά βελτιώθηκε η κατάσταση σημαντικά...Απλά, με την απαραίτητη συνδρομή των μέσων ενημέρωσης, μαθαίνουμε πολύ λιγότερα από ότι με την προηγούμενη ηγεσία και αυτό πιστεύω πως έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της βελτίωσης...Η πιο μεγάλη φούσκα κατά την άποψη μου πάντως ήταν και είναι η περιβόητη ηλεκτρονική διακυβέρνηση..Μας έλεγαν πως θα επιλέξουν τους άριστους με αδιάβλητες διαδικασίες στις οποίες θα μπορούσαν να συμμετέχουν άπαντες....Μετά από ένα τρίμηνο ανοργανωσιάς και ακυβερνησίας, κατέληξαν στο να πάρουν τα νευραλγικά πόστα, πράσινα κομματικά στελέχη, παλιοί βουλευτές που δεν κατάφεραν τώρα να εκλεγούν, με μια λέξη δηλαδή ημέτεροι...Τα πάντα γίνονται με βάση την επικοινωνιακή στρατηγική...Ανούσιες δηλώσεις του στυλ...'οι αντιεξουσιαστές ανέβηκαν στην εξουσία'...και λοιπά επικοινωνιακά τρικ..

Κατά τα άλλα μια από τα ίδια με τους προηγούμενους..Εσωτερικές έριδες και διαμάχες, με κάποιους που έμειναν εκτός κυβέρνησης να μας παριστάνουν τώρα τους προστάτες του λαού, ενώ θα στοιχημάτιζα πως και οι ίδιοι τα ίδια ακριβώς θα έπρατταν...Νομοσχέδια που περνούν μαύρα μεσάνυχτα στη βουλή για να γλιτώσουν την κατακραυγή του κόσμου...Η περίφημη αποφασιστικότητα και η γρηγοράδα στις κινήσεις που ευαγγελίζονταν στις προγραμματικές δηλώσεις, εξαντλήθηκαν στην αποφασιστικότητα με την οποία παίρνουν πίσω τα προτεινόμενα νομοσχέδια τους...Από την άλλη πλευρά, κανένα από τα σοβαρά θέματα δεν έχει ανοίξει ακόμα και ούτε θέλω να φαντάζομαι τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον...Κατά τα άλλα μας φταίνε οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι οποίοι μας μισούν και για αυτό μας εξευτελίζουν συνεχώς, μη βλέποντας την καλή οικονομική μας κατάσταση...Και εμένα με νευριάζουν τα ευρωπαϊκά κεφάλια που επιβουλεύονται τις ζωές και τις τύχες των λαών...Αλλά για ελάτε για λίγο στη θέση τους και αναλογιστείτε τι βλέπουν από εμάς τόσα χρόνια...Βλέπουν κυβερνήσεις να αλληλοκατηγορούν η μία την προηγούμενη και ούτω καθεξής και το χειρότερο από όλα είναι ότι όλες έχουν δίκιο στις κατηγορίες τους...Βλέπουν μαγειρεμένα και ψεύτικα οικονομικά στοιχεία, από μια χώρα η οποία εδώ και χρόνια έχει μια φτιασιδωμένη δήθεν ανάπτυξη χωρίς φυσικά την ευθύνη του απλού λαού...Φτάνω στο σημείο λοιπόν να δικαιολογώ τους Ευρωπαίους ως ένα βαθμό...Αφήστε δε την εικόνα που θα έχουν σχηματίσει για το έθνος μας, κρίνοντας από το επίπεδο και την εμφάνιση των εκάστοτε πρωθυπουργών της χώρας...

Εν κατακλείδι...Φυσικά και προσωπικά δεν περίμενα θαύματα μέσα σε μόλις 100 ημέρες...Εδώ δεν έγιναν για τόσες δεκαετίες...Περίμενα όμως κάτι...δεν ξέρω...μια βελτίωση, μια πρόοδο μια τάξη, ένα συμμάζεμα...Και βλέπω τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να βλέπω φως...Άπαντες φαίνεται να ακολουθούν την τακτική του ώριμου φρούτου...Όπως το ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια δεν πρότεινε τίποτα και περίμενε να φθαρεί ο προηγούμενος, έτσι πράττει και η σημερινή αντιπολίτευση..Και είναι αξιοσημείωτη αυτή η εξέλιξη, διότι η έλευση του Γιωργάκη δημιούργησε μια προσδοκία...Ξέρω πως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, αλλά μου έκανε τεράστια εντύπωση ότι ακόμα και άνθρωποι ταγμένοι για χρόνια σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα, φαίνονταν αισιόδοξοι...Αυτή η αισιοδοξία θαρρώ πως αποδείχτηκε ψεύτικη ή έστω προσωρινή...Πως γίνεται όταν μια ομάδα αλλάζει προπονητή; Προσωρινά αλλάζει η ψυχολογία της και αρχικά συνήθως ξεκινά να κερδίζει...Σύντομα όμως επέρχεται η κάμψη, αν η αλλαγή προπονητή δε συνοδευτεί από νέους παίχτες, αλλαγή συστήματος και τακτικής....Τόσο απλά...

Και φανταστείτε όλα αυτά σε 100 μόλις ημέρες...Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι πρόκειται να συμβεί από εδώ και πέρα και τι μας περιμένει....

Το κύκνειο άσμα του 2009...

Αυτό ήταν αγαπητοί μου φίλοι και για φέτος...Μια ακόμη χρονιά σε λίγες ώρες μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και το μόνο που αφήνει πίσω τις είναι οι αναμνήσεις και οι θύμησες...Δεν απομένει παρά να φαγωθεί η ουρά από το μεγάλο και αχώνευτο βόδι που ακούει στο όνομα 2009...Ένας ακόμη χρόνος σε λίγες ώρες θα φορτωθεί στις πλάτες μας, μεγαλώνοντας το φορτίο...

Δεν είμαι σε καμία περίπτωση από τους ανθρώπους, οι οποίοι μετρούν μέρα την ημέρα περιμένοντας να έρθουν οι σημαντικές αργίες ή γιορτές...Για την ακρίβεια, ούτε τα Σαββατοκύριακα δεν περιμένω με ανυπομονησία κατά το πέρασμα των εβδομάδων...Το βρίσκω πέρα για πέρα ανούσιο κάτι τέτοιο...Διότι ο χρόνος περνάει, οι καθημερινές ευκαιρίες μένουν ανεκμετάλλευτες και θα φτάσουμε στο σημείο, όπου θα είναι πραγματικά αργά για ότι θελήσουμε να πράξουμε στη ζωή μας...Το λέω αυτό διότι γνωρίζω ανθρώπους που τα τριήμερα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς τα είχαν σημαδεμένα από το καλοκαίρι και τα περίμεναν πως και πως...Τους δικαιολογώ απόλυτα...Αλλά επιτρέψτε μου να είμαι της άποψης πως αν περιμένουμε τις χρονιάρες ημέρες και τα Σαββατοκύριακα για να ξεδώσουμε, τότε θεωρώ πως αφήνουμε το χρόνο να περνά εντελώς ανεκμετάλλευτος, χωρίς ουσία και προορισμό...

Ήταν περίεργη χρονιά τελικά το 2009, θα πρέπει να το παραδεχτούμε..Περιείχε αρκετές καλές αλλά και κακές στιγμές...Οπωσδήποτε πάντως ήταν μια μεταβατική χρονιά, αναφερόμενος τουλάχιστον στην αφεντιά μου...Μια χρονιά με πολλές και ξαφνικές αλλαγές, σε σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής μου...Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας συνέβησαν πάρα πολλά πράγματα, τα οποία ποτέ δεν είχα φανταστεί και φυσικά δεν είχα ούτε καν υποψιαστεί...Μια χρονιά με πολλά σκαμπανεβάσματα και συνεχείς μεταβολές προς το κακό αλλά και το καλό...Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας τα δεδομένα ανατράπηκαν αρκετές φορές κόντρα στα όποια προγνωστικά...Μια χρονιά, στην οποία η γραμμή των συναισθημάτων μου δεν ήταν ευθεία, αλλά έμοιαζε με το ίχνος που αφήνει ο σεισμογράφος την ώρα του σεισμού...Παρόλα αυτά πάντως μου συμβαίνει το εξής οξύμωρο και παράξενο...Ενώ το 2009 μου φάνηκε πως πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, ωστόσο η αρχή του 2009 μου μοιάζει να βρίσκεται πάρα πολύ μακριά...Βλέπετε το χει η μοίρα του παράξενου να του τυχαίνουν τα παράξενα, δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω...

Λένε πως μετά από ένα μεταβατικό έτος, έχει σειρά ένα έτος των μεγάλων αποφάσεων και μεγάλων γεγονότων...Δεν ξέρω ποιος το λέει αυτό...Ίσως να το λένε οι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να τους συμβεί κάτι τέτοιο και ποιούν την επιθυμία τους ευχή...Ίσως και αυτοί, οι οποίοι βλέπουν το χρόνο να περνά χωρίς να τολμούν να λάβουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες..Αυτό που ξέρω πάντως, ότι όλοι έχουμε την ανάγκη να δούμε τον ερχομό του νέου έτους μέσα από μια χαραμάδα αισιοδοξίας, αν θέλουμε να έχουμε έστω και μία ελπίδα να τα βγάλουμε πέρα...Εγώ πάντως προτείνω να δώσουμε και στον καινούριο χρόνο μια ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει και τι μπορεί να μας προσφέρει...Εδώ μοιράζουμε αφειδώς ευκαιρίες σε ανίκανες κυβερνήσεις, που μας κάθονται στο σβέρκο για ολόκληρες τετραετίες και δε λένε να μας αφήσουν να πάρουμε ανάσα...Στο κάτω κάτω, αν δεν μας ικανοποιήσει η καινούρια χρονιά, θα πάρει και αυτή την άγουσα για τα αποδυτήρια ύστερα από 12 μήνες...Λέω λοιπόν πως δε χάνουμε τίποτα για να προσπαθήσουμε και η ιστορία ας γράψει ότι θέλει...

Πέρα από όλα τα σημαντικά που έφερε στη ζωή μου το 2009, οπωσδήποτε ξεχωριστή θέση κατέχει η δημιουργία του συγκεκριμένου ιστότοπου...Πέρασε ήδη ένας χρόνος σχεδόν, από την ημέρα εκείνη κατά την οποία ένα νεογέννητο και ταπεινό blog, o φτωχός συγγενής, ανέβηκε στον αέρα του internet και ήρθε να προστεθεί πλάι σε όλα τα υπόλοιπα...12 ολόκληροι μήνες, περίπου 180 βαρβάτες σε μέγεθος αναρτήσεις, χιλιάδες λέξεις και σκέψεις είδαν το φως της δημοσιότητας..Όπως πάμπολλες ήταν και οι ώρες που αφιερώθηκαν σε αυτό από την πλευρά μου...Σήμερα λοιπόν που ολοκληρώνεται ο πρώτος χρόνος, κάθομαι και σκέφτομαι αν τελικά άξιζε όλη αυτή η προσπάθεια μέσα σε όλο το πιεσμένο πρόγραμμα της καθημερινότητάς μου...Θεωρώ πως άξιζε 100%...Όχι για τις μαχητικές και επικριτικές δημοσιεύσεις..Ούτε για τις αιρετικές απόψεις...ούτε καν για τα πολιτικά, τα αθλητικά ή τα χιουμοριστικά..Ούτε καν για τις αναρτήσεις αυτές, που αναδημοσιεύτηκαν από πολλά αξιόλογα ιστολόγια στο διαδίκτυο...Άξιζε φυσικά και για όλα αυτά...Αλλά κυρίως άξιζε, επειδή είναι μια ασχολία που με γεμίζει εμένα εσωτερικά και για τα συναισθήματα που αισθάνομαι κάθε φορά που ανατρέχω στο αρχείο και ξαναδιαβάζω τις παλιές αναρτήσεις...Για το χαμόγελο, τον προβληματισμό, τις σκέψεις, τα δάκρυα ίσως και όλα αυτά που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που γυρίζω στο αρχείο και διαβάζω τις παλιές αναρτήσεις, ενθυμούμενος τα γεγονότα που στάθηκαν αφορμή για όλες αυτές...Πολλοί μπορεί να πείτε, πως ζω στο μικρόκοσμο μου και ικανοποιούμαι με πράγματα, με μικρή απήχηση και μικρή σημασία...Μπορεί τελικά να είναι και έτσι...Αλλά τον μικρόκοσμο μου τον προτιμώ αναφανδόν σε σχέση με τον κόσμο, που έχουν χτίσει οι άλλοι για μένα και για μας, φυσικά χωρίς εμάς...

Φυσικά, η ταπεινή τούτη σελίδα αντιμετώπισε ως νεόκοπη αρκετές παιδικές ασθένειες, αλλά όλες τις ξεπέρασε με επιτυχία...Υπήρχαν πολλές υπερβολικές σκέψεις, κάποιες γενικότητες αλλά πάρα πολλές καλές και εύστοχες στιγμές...Έχω την ευκαιρία να το διαπιστώσω αυτό τις ημέρες αυτές, που προσπαθώ να συγκεντρώσω τις καλύτερες αναρτήσεις του φτωχού συγγενή, να τις εκτυπώσω και πρόχειρα να τις βιβλιοδετήσω...Τα αντίτυπα θα είναι λίγα και όποιος θέλει ένα από αυτά θα πρέπει να μου το πει άμεσα, ιδίως όσοι βρίσκεται αφόρητο το διάβασμα μπροστά σε μια οθόνη και προτιμάται τον παραδοσιακό τρόπο...Ο στόχος μου είναι αυτή η έκδοση να περιλαμβάνει τις 50 καλύτερες αναρτήσεις του φτωχού συγγενή σύμφωνα με τα προσωπικά μου κριτήρια σε σχέση με όλα τα θέματα, περιποιημένες, ανανεωμένες μαζί με ένα μικρό σχόλιο τωρινό...Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση δυσκολία αντιμετώπισα στο να συγκροτήσω την 50άδα...Για την ακρίβεια, ακόμη διατηρώ πολλά διλήμματα...Θα μου πείτε, τα βρίσκω όλα ρόδινα επειδή τα έγραψα εγώ...Ξέρετε στη λογική που ακόμη και η κουκουβάγια βρίσκει πως τα παιδιά της είναι τα πιο όμορφα που υπάρχουν...Αλλά δε με νοιάζει αν κάποιοι από εσάς βλέπετε τις αναρτήσεις μου σαν κουκουβάγιες..Για μένα είναι το ομορφότερο και το πιο καλλίφωνο πουλί της γης, το οποίο θα συνεχίσει να κελαηδά για καιρό ακόμη, καλώς εχόντων των πραγμάτων...
Αυτά είχα να αναφέρω, ως τελευταίο σημείωμα της παρούσας χρονιάς...Προχωράμε μπροστά και αντιμετωπίζουμε το μέλλον με θάρρος και τόλμη...Το τι θα φέρει λίγο θα πρέπει τελικά να μας απασχολεί...Αυτό που μετρά είναι η διαδρομή και ο αγώνας...Το αποτέλεσμα μπορεί να το καθορίσουν πολλοί εξωγενείς παράγοντες, στήνοντας το παιχνίδι...Την προσπάθεια δεν μπορεί όμως κανείς να τη μηδενίσει όσο και να προσπαθήσει...
Καλή χρονιά να έχουμε...

υγ1 Έτσι για το καλό της ημέρας, σήμερα έχει και τραγουδάκι...Από ένα συγκρότημα που αν και έχει σχετικά καλό ήχο, έχει καταντήσει τόσο χιλιοπαιγμένο και mainstream, που τους κάνει πολλές φορές ανυπόφορους για μένα και σε λίγο πιθανώς να γίνουν χειρότεροι και από τον καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάζονται φέτος...Αλλά το συγκεκριμένο τραγουδάκι είναι όμορφο αντικειμενικά.Αφιερωμένο σε όλους όσους αισθάνονται την ανάγκη να φύγουν, δεν αφήνουν ποτέ τα όνειρα τους, συνεχίζουν τις προσπάθειες τους υπό αντίξοες συνθήκες και απέναντι σε παράξενες καταστάσεις αν και χωρίς πολλούς συμμάχους, για όλους αυτούς τελικά που θέλουν να γυρίσουν την κλεψύδρα από την αρχή και ότι βγει και να γυρίσουν το χρόνο πίσω με την ελπίδα να μην έκαναν τα ίδια λάθη...Η ομώνυμη "κλεψύδρα" λοιπόν, από τους Onirama...

Το μεγάλο φαγοπότι στην κρατική τηλεόραση...

Μια από τις πιο σημαντικές ειδήσεις της περασμένης εβδομάδας είναι η δημοσιοποίηση των μισθών που απολαμβάνουν κάποιοι διοικητικοί υπάλληλοι και μεγαλοδημοσιογράφοι της ΕΡΤ...Η συγκεκριμένη λίστα βγήκε φυσικά από τα blogs (αν δεν κάνω λάθος πρώτα από το fimotro και στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε στο troktikο και ίσως και αλλού...), οπότε είναι απολύτως βέβαιο πως όποιος έχει επιλέξει για την καθημερινή του ενημέρωση, τηλεόραση και εφημερίδες λογικά δεν άκουσε τίποτα σχετικό, αφού το θέμα πνίχτηκε χωρίς κανένα δισταγμό και όλα συνεχίζουν να λειτουργούν ακριβώς όπως πριν...Είναι και αυτή μια ακόμη νίκη της blogόσφαιρας, και ιδίως των δημοσιογραφικών blogs που έχουν την ευκαιρία να κάνουν μαχητικό ρεπορτάζ και αποκαλύψεις, χωρίς το φόβο και την πίεση του επίσημου εργοδότη (όταν θέλουν φυσικά)...

Οι συγκεκριμένες αμοιβές που είδαν το φως της δημοσιότητας είναι άκρως προκλητικές για το μέσο Έλληνα και γίνονται ακόμη προκλητικότερες αν αναλογιστούμε την γενικότερα πολύ κακή οικονομική συγκυρία, αλλά και το γεγονός πως, εμείς οι απλοί πολίτες είμαστε οι χορηγοί και οι συντηρητές των συγκεκριμένων κρατικών λειτουργών μέσω του μηνιαίου χαρατσιού στο οποίο μας υποβάλλουν μέσα από το λογαριασμό της Δ.Ε.Η. Όταν πληροφορήθηκα τη λίστα με τις αμοιβές, το πρώτο που έκανα ήταν να πάω να ρίξω μια ματιά στο λογαριασμό της Δ.Ε.Η. Το τι αντίκρισα δεν περιγράφεται..Ζω σε ένα μικρό διαμέρισμα και όμως συμμετέχω με περίπου 10 Ευρώ το μήνα σε αυτήν τη φαιδρή ιστορία που ονομάζεται δημόσια τηλεόραση...Φανταστείτε τι γίνεται λοιπόν με άλλους...Αλλά δεν είναι τα λεφτά...είναι η μέγιστη κοροϊδία...

Σε πολλούς με τους οποίους συζητάω, τους φάνηκε ιδιαίτερα παράξενο το γεγονός πως η συγκεκριμένη είδηση θάφτηκε σε όλα τα μέσα και δεν ακούστηκε ούτε κιχ...Θεωρούν, πως τα κεφάλια των ιδιωτικών καναλιών θα δράττονταν της ευκαιρίας για να ξεμπροστιάσουν τους λειτουργούς της κρατικής τηλεόρασης...Αγαπητοί μου φίλοι, φοβάμαι πως διαπράττετε ένα σημαντικό λάθος στο συλλογισμό σας...Δεν υπάρχει ούτε ένας μεγαλοδημοσιογράφος στην επικράτεια που να μην εποφθαλμιά μια μεγάλη θέση στην κρατική τηλεόραση...Για να το πετύχουν αυτό, είναι διατεθειμένοι να υπογράψουν χαμηλότερα συμβόλαια...Ξέρετε τι είναι φίλοι μου να εργάζεσαι σε ένα ασφαλές περιβάλλον, όπου θα χρειάζεται να εργάζεσαι ελάχιστα και θα είσαι απαλλαγμένος από κάθε είδους άγχος και πίεση για αποτελέσματα (νούμερα τηλεθέασης). Από την άλλη πλευρά, πολλοί κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι μόλις αλλάζουν τα πολιτικά κόζα και παύουν να ανήκουν στην κατηγορία των ημετέρων, βρίσκουν πάντα μια ζεστή θέση σε ένα ιδιωτικό κανάλι για ευνόητους λόγους...Ένας φαύλος κύκλος...Για αυτό σας λέω...blogs και πάλι blogs...με τα στραβά και τα άσχημα τους...

Επειδή είναι χρονιάρες μέρες και δε θέλω να μιζεριάσω θέλω να δω τη θετική πλευρά της ζωής και να μην συνεχίσω με παράπονα...Και σε τελική ανάλυση, τι είναι 10 ψωροΕυρώ το μήνα για όλο αυτό το υπερθέαμα που έχω την τύχη να παρακολουθώ στο μικρό μου δέκτη...Λοιπόν με μόνο 10 Ευρώ το μήνα έχω την τύχη να απολαμβάνω τα ακόλουθα...

- Έχω την τύχη να παρακολουθήσω την μεγάλη ξεφτίλα της ιστορικότερης ελληνικής αθλητικής εκπομπής, η οποία έχει μετατραπεί σε ένα πανηγύρι με ολίγη από πραγματικό ποδόσφαιρο και άλλα αθλήματα και μεγάλες δόσεις άσχετων ακριβοπληρωμένων δημοσιογράφων, παλαίμαχων ποδοσφαιριστών που παίζουν το ρόλο των λιβανιστηριών των ομάδων τους, διαιτητολαγνείας μέχρι εμετού, ακατάσχετης παπαρολογίας και συνομιλιών που ούτε σε καφενείο δεν τις συναντάς πλέον...

- Έχω την τύχη να παρακολουθώ κάθε πρωί, μια τετράωρη ενημερωτική εκπομπή, όπου οι δύο παρουσιαστές λένε ξεκάθαρα την άποψη τους και δήθεν κατακεραυνώνουν την εκάστοτε εξουσία με εξυπνακίστικα σχόλια και υφάκι χιλίων καρδιναλίων...Λεπτομέρεια..και οι δύο αμείβονται με παχυλότατους μισθούς με πολλά μηδενικά...

- Έχω επίσης την τύχη να παρακολουθώ, πως πραγματοποιείται το ελληνικό όνειρο...Πως δηλαδή μπορεί κάποιος με μία ώρα εκπομπή την εβδομάδα, να αμείβεται με τεράστια ποσά από τις τσέπες ημών των πληβείων...Για όποιον ενδιαφέρεται, πληροφορίες κυρία Άννα, κύριο Μανόλη κλπ κλπ

- Μπορώ ακόμη να παρακολουθώ όλα τα ματς της λαοφιλούς ομάδας που υποστηρίζω από μικρό παιδί (μέχρι πρότινος γινόταν το ίδιο με πολλές ομάδες), στην οποία η κρατική τηλεόραση έδωσε ένα τηλεοπτικό συμβόλαιο το οποίο αμφιβάλλω αν θα έβρισκε αλλού...

- Μεγάλη τύχη αποτελεί και το γεγονός, πως μπορώ ελεύθερα να παρακολουθώ κάθε χρόνο το μεγάλο μουσικό γεγονός της Eurovision, στο οποίο παρελαύνει κάθε χρόνο ολόκληρο το αδελφάτο της ηπείρου μας χαρίζοντας μας μουσικά κομμάτια ανεκτίμητης αξίας...!!!!

- Είμαι σε θέση επίσης να παρακολουθήσω τη μεγάλη μετάλλαξη των ειδήσεων και των ενημερωτικών εκπομπών της κρατικής τηλεόρασης...Πριν τις εκλογές, παρακολουθούσες ασύστολη γαλάζια προπαγάνδα για το υποτιθέμενο έργο της προηγούμενης κυβέρνησης και τώρα παρατηρείται μια πλήρης μετάλλαξη προς το πράσινο από τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους χωρίς καμία αιδώ...Μιλάμε πως οι τύποι δεν είναι δημοσιογράφοι, είναι πραγματικοί χαμαιλέοντες της ενημέρωσης...

- Τέλος, μπορώ κάθε Σαββατόβραδο να παρακολουθώ γλέντια, άφθονο κρασί και σπασμένα πιάτα σε μια εκπομπή με τεράστιο κόστος και με τον παρουσιαστή να ειρωνεύεται συνεχώς σε σχέση με αυτό...Είναι ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος, που πριν από χρόνια όταν του τέθηκε η ερώτηση από δημοσιογράφο: "πως γίνεται να ζητάτε τόσα πολλά χρήματα ενώ είστε δηλωμένος αριστερός" απάντησε με στόμφο πως: "είμαι αριστερός..και όχι μαλάκας..."Δεν παίρνω όρκο πως η ερώτηση ήταν ακριβώς έτσι διατυπωμένη ή παραπλήσια, αλλά η απάντηση ήταν ακριβώς έτσι και ηχεί ακόμη στα αυτιά μου...

Όλα τα παραπάνω και άλλα περισσότερα μπορώ να τα απολαμβάνω σχεδόν καθημερινά, μόνο με 10 Ευρώ...Μήπως τελικά θα πρέπει να τους πούμε και ευχαριστώ;

Δεν θέλω να τα ισοπεδώσω όλα, ούτε σε καμία περίπτωση να μηδενίσω το επίπεδο της κρατικής τηλεόρασης...Αυτό όμως που θεωρώ επιτακτική ανάγκη να πραγματοποιηθεί πάραυτα είναι να αποφασίσουμε επιτέλους τι σόι κρατική τηλεόραση επιθυμούμε να έχουμε...Αν θέλουμε μια κρατική τηλεόραση με ανταγωνιστικά νούμερα τηλεθέασης, μερίδιο στη διαφημιστική πίτα και μεγάλα και φαντασμαγορικά σόου, τότε ας σταματήσει το μηνιαίο χαράτσι του ελληνικού λαού και ας βασιστούν σε χορηγούς και διαφημίσεις και εμείς δε θα μιλάμε καθόλου και δεν θα γκρινιάζουμε..Όπως ακριβώς πράττουμε με την ιδιωτική τηλεόραση...Την κλείνουμε και ησυχάζουμε...Αν όμως θέλουμε μια ξεχωριστή και ποιοτική κρατική τηλεόραση που να προωθεί την ποιότητα, τον πολιτισμό και τα μεγάλα και σοβαρά αθλητικά γεγονότα πέρα από το φανατισμό, τότε ας πάψουν οι αδικαιολόγητα τεράστιοι μισθοί των ημετέρων και οι σκανδαλώδεις προωθήσεις τους...Αν γίνει αυτό, τότε κανείς δε θα παραπονιέται για το μηνιαίο χαράτσι, αξιότιμε κύριε υπουργέ Πολιτισμού που το μόνο που βρήκες να πεις, ήταν για την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των μελών της λίστας...Επειδή δηλαδή μάθαμε τους παχυλότατους μισθούς τους; Όλων εμάς τους μισθούς δεν τους ξέρετε; Εσείς άλλωστε (οι πολιτικοί) δε δημιουργήσατε τη γενιά των 700 (ή και ελάχιστα παραπάνω...) Ευρώ;

Εν κατακλείδι, μήπως τελικά δε φταίνε και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και τα κομματικά στελέχη που απολαμβάνουν τους παχυλότατους και προκλητικούς για το δημόσιο αίσθημα μισθούς; Σε τελική ανάλυση, κάποιος βρέθηκε και τους τα έδωσε, δεν τα πήραν με το ζόρι...Θα μου πείτε τα πήραν μέσα από γλείψιμο, κομματικούς αγώνες και δημοσιογραφικές εκδουλεύσεις..Αλλά μήπως δεν είναι όνειρο όλων των Ελλήνων να πιαστεί στο δημόσιο και να πάρει το μεγαλύτερο δυνατό μισθό, χωρίς να κάνει τίποτα αν αυτό είναι δυνατό...Μήπως το όνειρο του να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι, δε βρίσκεται μέσα στο μυαλό όλων μας; Όλοι κατά βάθος δεν επιθυμούμε να γίνουμε κρατικοδίαιτοι;..Να χαρώ εγώ νοοτροπία...

υγ1 Όλα τα παραπάνω αφορούν αποκλειστικά και μόνο αυτούς που βρίσκονταν στη λίστα και που οι μισθοί τους ήταν εξωφρενικά υψηλοί και προκλητικοί για το κοινωνικό σύνολο...Δεν αφορούν επ' ουδενί τους χαμηλόμισθους, τους συμβασιούχους και τους υπόλοιπους υπαλλήλους της κρατικής τηλεόρασης, ούτε τους δημοσιογράφους που κάνουν πραγματικό ρεπορτάζ...Διότι ναι υπάρχουν και κάποιοι τέτοιοι...

Οι ενστάσεις μου για την περίπτωση Μπεν Αρφά...

Το θέμα που μονοπωλεί την τελευταία εβδομάδα τις αθλητικές εφημερίδες και τα sites είναι η πιθανή μεταγραφή του Χατέμ Μπεν Αρφά από τη Μαρσέιγ στον Ολυμπιακό...Ήδη έχει περάσει πάνω από μια εβδομάδα, που όλοι ασχολούνται με το θέμα και το σίριαλ προβλέπεται να κρατήσει για καιρό ακόμη, όσο τουλάχιστον δεν υπάρχει αγωνιστική δράση...Ξαφνικά όλοι ασχολούνται με ένα σενάριο που έχει ελάχιστες πιθανότητες κατ΄εμέ να γίνει πραγματικότητα και δε μιλάει κανείς π. χ. για το πρωτοφανές ρεπό των 9!! ημερών...Επειδή λοιπόν η πληροφόρηση των δημοσιογράφων πλην ελαχίστων εξαιρέσεων αντλείται μέσω από εσωτερική πληροφόρηση και κανάλια διαρροών και επειδή πέρα από την ομάδα το ρεπορτάζ της οποίας καλύπτουν, δεν παρακολουθούν καθόλου ποδόσφαιρο και ιδίως ξένο, ο φτωχός συγγενής θα τους πει δύο λογάκια και μερικές σκέψεις για την περίπτωση του Γαλλοτυνήσιου και θα εξηγήσω για ποιο λόγο δεν θεωρώ και (με βαριά καρδιά) δε θέλω να πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη μεταγραφή...

Ο Χατέμ Μπεν Αρφά φίλοι μου είναι ένας πραγματικός αρτίστας του ποδοσφαίρου...είναι ένας παίχτης top επιπέδου, που άνετα μπορεί να παίξει βασικός και αναντικατάστατος σε ομάδες τύπου Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Μάντσεστερ και τα λοιπά και αυτό φαίνεται από το ενδιαφέρον που υπάρχει προς το πρόσωπο του...Πριν 4-5 χρόνια στους μικρούς της Λιόν και στις μικρές εθνικές της Γαλλίας έκαναν την εμφάνιση τους δύο μεγάλα ταλέντα...Ο ένας ήταν μεγάλος τεχνίτης, αληταράς, ντριμπλέρ και ήθελε πάντα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του και τα κέρδιζε επάξια, ενώ ο άλλος παρότι δεν είχε τόσο μεγάλο ταλέντο ήταν προσγειωμένος και πιο εργατικός...Ο δεύτερος ήταν ο Μπενζεμά...ο πρώτος φυσικά ήταν η αρτίστα που ακούει στο όνομα Μπεν Αρφά...Αγωνιστικά είναι ένας παίχτης που μπορεί να περάσει στην κυριολεξία όλη την αντίπαλη ομάδα, κάνοντας τους αντιπάλους αμυντικούς χαζούς...Πολλές φορές σου δίνει την εντύπωση πως η μπάλα είναι δεμένη στο παπούτσι του και δεν την χάνει ποτέ και την κάνει ότι θέλει αυτός...Μάλιστα στο Καραΐσκάκη που λάτρεψε και λατρεύει τους τεχνίτες και αγωνιστικά απείθαρχους παίχτες, ο Μπεν Αρφά είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα λατρευτεί άμεσα και θα μπει στο πάνθεον των πιο ταλαντούχων παιχτών που φόρεσαν την ερυθρόλευκη φανέλα...Θα μου πείτε βέβαια αφού είναι τόσο μεγάλος παιχταράς, γιατί δεν είναι παρά ένας αναπληρωματικός στη Μαρσέιγ; Είναι ο εκρηκτικός χαρακτήρας του και ο άκρατος βεντετισμός του, που πάντα φέρνει τους προπονητές του στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και τους κάνει να αναρωτιούνται γιατί τόσο ταλέντο το αφήνει ανεκμετάλλευτο..Ο ίδιος ο Μπεν Αρφά έχει δηλώσει πως "αφού μπορώ να ντριμπλάρω, γιατί να μην το κάνω" και πως "δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να ξεφτιλίζεις τον αντίπαλο σου, ντριμπλάροντας τον..."

Επανερχόμενος όμως στην ομάδα, δεν πιστεύω πως η λύση Μπεν Αρφά είναι η ιδανική...Για πολλούς και διάφορους λόγους, κάποιους από τους οποίους αναφέρω πάραυτα...

- Εγώ πιστεύω πως ο πρόεδρος πάει να πάρει τον Μπεν Αρφά δανεικό για έξι μήνες με μια ρήτρα για το καλοκαίρι αρκετά υψηλή...Από κει και πέρα υπάρχουν δύο περιπτώσεις...Ή ο Μπεν Αρφά βγάζει μάτια και μπαίνει στο παιχνίδι κάποια μεγάλη ομάδα και τον αγοράζει, ή σέρνεται και γυρίζει πίσω άκλαυτος...Με τη λογική όμως του βλέποντας και κάνοντας, ποτέ κανείς δεν έφτιαξε μεγάλη ομάδα...

-Ο Μπεν Αρφά έχει αγωνιστεί ήδη με τη Μαρσέιγ στο Champions League, όπερ σημαίνει ότι δε θα έχει δικαίωμα συμμετοχής στα ματς με τη Μπορντό...Επομένως, τι πρακτική χρησιμότητα μπορεί να έχει μια τέτοια μεταγραφή; Για να πάρει ο Ολυμπιακός ξανά το πρωτάθλημα; Στην Ευρώπη πρέπει να δοθεί δέουσα σημασία και όχι να αγνοηθεί...Διότι, πολύ καλή ομάδα η Μπορντό, αλλά φόβητρο δεν είναι...Εκτός και αν όλος ο ντόρος για το Champions League γίνεται για να οικονομήσει το αφεντικό και η πορεία της ομάδας μπαίνει σε δεύτερη αν όχι τρίτη μοίρα...

-Αλλά και στην τελείως υποθετική περίπτωση που ο Ολυμπιακός θέλει να αγοράσει τώρα τον Μπεν Αρφά και να σκάσει 10 εκατομμύρια, θεωρείται πως είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή; Καταρχάς οι μεταγραφές τέτοιων ποσών στην Ελλάδα, είτε αποδεικνύονται λαχεία και βγάζουν τα χρήματα τους σε μεγάλο βαθμό (Τζιοβάνι, Σισέ π.χ.) είτε αποδεικνύονται παλτά πολυτελείας και κλαις τα χρήματα που έδωσες (αν έδωσες) και αναφέρομαι φυσικά στο παλτό που φοράει την ερυθρόλευκη φανέλα με το 10 στην πλάτη (ούτε το όνομα του δε θέλω να πω...)...Με τα ίδια χρήματα, μπορείς αυτή τη στιγμή να αγοράσεις πακέτο τους Τσέζαρεκ, Τζαβέλλα, Παπαστεριανό και να επενδύσεις και σε 2 ταλέντα από τη Βραζιλία αν υποτίθεται εμπιστεύεσαι το μάτι του Ζίκο...

-Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία με την οποία δείχνουν να ξεπερνούν εκεί στη διοίκηση την περίπτωση του Μίλαν Γιοβάνοβιτς της Σταντάρ Λιέγης...Και αυτός όπως και ο Μπεν Αρφά δεν έχει δικαίωμα στη συνέχεια του Champions League...Aλλά τουλάχιστον ο Σέρβος θέλει με 1000 να έρθει, ξέρει τι παίζει εδώ,είναι αρκετά έμπειρος, προέρχεται από μια χώρα οι ποδοσφαιριστές της οποίας προσαρμόζονται άμεσα στην Ελλάδα και είναι κατά πολύ καλύτερος του Τζόρτζεβιτς...Είναι και σε καλή ηλικία, έχει εμπειρία από ανάλογου βεληνεκούς με το ελληνικό πρωταθλήματα, δε θα έχει στο μυαλό του συνεχώς τη μεταγραφή όπως θα έχει ο Μπεν Αρφά, και το σπουδαιότερο..το καλοκαίρι μένει ελεύθερος, οπότε τώρα μπορείς να τον κλείσεις με ελάχιστα χρήματα...Απλές λογικές σκέψεις, τις οποίες κανείς στη διοίκηση δε δείχνει να συμμερίζεται..

-Πέρα από όλα αυτά, ο Μπεν Αρφά είναι φανερό πως θεωρεί μια πιθανή μετακίνηση του στην Ελλάδα ως οπισθοδρόμηση και δε γουστάρει να έρθει...Πολλοί το κάνουν αυτό όταν ακούν για ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά πολλές φορές όταν έρχονται εδώ τα πάντα αλλάζουν...Δείτε πως έχει αλλάξει η διάθεση του Σισέ...Ο Μπεν Αρφά εδώ είναι απόλυτα βέβαιο πως θα λατρευτεί και αλίμονο στον προπονητή που θα τολμήσει να τον κάνει αλλαγή ή στον συμπαίκτη που θα του ζητήσει το λόγο επειδή δεν έκανε πάσα και προτίμησε μια περίτεχνη ντρίμπλα...Επειδή όμως υπάρχει το κακό προηγούμενο με τον Ζάχοβιτς και αν λάβουμε υπόψιν τα τερτίπια και τον παράξενο χαρακτήρα του Γαλλο-Τυνήσιου μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο την ελληνική παροιμία που μιλάει για το παρακαλετό..... και το ξινό....Λέω μήπως;

-Πάλι σε σχέση με τις αναμετρήσεις με τη Μπορντό, για μένα ο Ολυμπιακός χρειάζεται πρωτίστως να πάρει ένα καλό αμυντικό χαφ, ιδίως από τη στιγμή που ο Λεντέσμα δεν υπολογίζεται..Βρίσκω το δίδυμο Ντουντού-Μαρέσκα ναι μεν καλό, αλλά με τεράστια αδυναμία στο μαρκάρισμα (λογικό αφού κανείς του δεν είναι καθαρόαιμο αμυντικό χαφ) με αποτέλεσμα να μένει μια τεράστια τρύπα μπροστά από τα δύο σέντερ μπακ, τα οποία τρέχουν και δε φτάνουν...Αυτό έχει φανεί σε πολλές περιπτώσεις, αν και σε λίγες περιπτώσεις έχει πληρωθεί...Επειδή όμως η δύναμη των Γιρονδίνων βρίσκεται κυρίως εκεί με τον εξαιρετικό Γκουρκιουφ, κάτι θα πρέπει να γίνει...Διότι αν ξαναδούμε καμία γελοία αλχημεία τύπου Ντομί αμυντικό χαφ, τότε θα καταριόμαστε την ώρα και τη στιγμή που κληρωθήκαμε με μια γρήγορη ομάδα που δεν καταλαβαίνει από έδρες και όχι με ένα μεγαθήριο που τουλάχιστον μπορεί να σε υποτιμήσει και εκτός έδρας θα παίξει για την ισοπαλία συντηρητικά (όπως έκανε η Τσέλσι πριν 2 χρόνια..). Πέρα από αυτό, δεν έχουν περάσει παρά 9 μήνες, από τότε που η 17η ομάδα της Γαλλίας έκανε πλάκα στον Πειραιά και φυσικά αναφέρομαι στη Σεντ Ετιέν...Φανταστείτε τι μπορεί να γίνει με την πρωταθλήτρια...

-Αλλά και γιατί τελικά να έρθει αυτός ο παιχταράς στην Ελλάδα;...Για να γραφτούν θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα κατά την άφιξη του και στη συνέχεια να αρχίσουν οι γκρίνιες, από τους δήθεν αντικειμενικούς...Το τι θα λένε το ξέρουμε εκ των προτέρων...Ο Μπεν Αρφά δε μαρκάρει, δε δίνει πάσες στους Έλληνες, είναι εγωιστής και δεν ακούει τον προπονητή του...Στην Ελλάδα ζούμε και τα ξέρουμε...Τι κι αν σοβαρές γαλλικές εφημερίδες έγραψαν πως πρόκειται για τον Γάλλο Μέσι (με λιγότερη ουσία φυσικά, αλλά με μακράν καλύτερα πόδια συμπληρώνω εγώ...), τι κι αν ο Φέργκιουσον και ο Βενγκέρ πετούν τη σκούφια τους για αυτόν και αν ο ίδιος απέρριψε πρόταση της Μπαρτσελόνα πριν λίγα χρόνια..Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε και δεν περνούν τέτοια...

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές οι ενστάσεις που διατηρώ για τα σενάρια περί ενδεχόμενης μεταγραφής του Μπεν Αρφά στον Ολυμπιακό...Μια μεταγραφή, η οποία θεωρώ πως δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ ή τουλάχιστον οι πιθανότητες για αυτήν είναι ελάχιστες...Φυσικά πάντα γίνονται και ευχάριστες εκπλήξεις και τα ακατόρθωτα πράγματα στη ζωή γίνονται πραγματικότητα..Αλλά οι εκπλήξεις, γίνονται όταν προσπαθείς για αυτές πραγματικά...Όχι όταν επιθυμείς να γεμίσεις τις σελίδες των εφημερίδων με ευφάνταστα σενάρια και να πουλήσεις ψεύτικες ελπίδες στους οπαδούς, που διψούν για καλό ποδόσφαιρο και κυρίως θέαμα...Ίδωμεν...Πολύ σύντομα θα δούμε τι θα συμβεί στην πραγματικότητα και εδώ θα είμαστε για να σχολιάσουμε...