Η πορεία της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ...

Η πορεία της Εθνικής μας ομάδας στο παρόν παγκόσμιο κύπελλο έλαβε τέλος χθες το βράδυ και αν η όλη πορεία της ήταν άδοξη ή ένδοξη, είναι ελεύθερος να το κρίνει ο καθένας ξεχωριστά...Εξαρτάται πάντως από τους στόχους που είχε θέσει ο καθένας για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και από το ποιες προσδοκίες υπήρχαν...Αν ευθύς εξαρχής στόχος ήταν να σκοράρουμε το πρώτο μας γκολ στη διοργάνωση, να πάρουμε τον πρώτο βαθμό και να μη γίνουμε διεθνώς ρεζίλι όπως το 1994, τότε η ομάδα ήταν απόλυτα αξιοπρεπής και επιτυχημένη...Αν στόχος ήταν η πρόκριση στους 16, τότε προφανώς η πορεία δεν ήταν διόλου επιτυχής...Αν εν τέλει στόχος ήταν η ομάδα να παρουσιάσει θέαμα, τότε όποιος το περίμενε αυτό θεωρώ πως δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα..Παρόλα αυτά οι τρεις αγώνες της Ελλάδας, ήταν γεμάτοι με στιγμές άξιες σχολιασμού κυρίως όσον αφορά τους ποδοσφαιριστές καθαυτούς, την απόδοση, τη συμπεριφορά και τις δηλώσεις τους...Για τον προπονητή, θα μιλήσω στο εγγύς μέλλον...

Οι ποδοσφαιριστές μας κατά την ταπεινή μου άποψη στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων σε γενικές γραμμές και ιδίως αναφέρομαι αγωνιστικά...Όλοι όσοι αγωνίστηκαν έδωσαν ότι καλύτερο μπορούσαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο...Αν εξαιρεθεί το πρώτο παιχνίδι με τη Νότιο Κορέα, όπου υπήρχε μια νωθρή ομάδα χωρίς τρεξίματα μες στο γήπεδο, στα επόμενα δύο ματς η εικόνα των παιχτών μεταβλήθηκε άρδην...Κυριότερο ρόλο στην μετάλλαξη αυτή, διαδραμάτισαν κατά την άποψη μου δύο παράγοντες...Ο πρώτος είναι σαφώς το εγκληματικό στήσιμο και η τακτική της Ελλάδας στο πρώτο παιχνίδι, στο οποίο εντέλει κρίθηκε η πρόκριση...Είναι φυσικό, όταν η διάταξη των παιχτών είναι αλλοπρόσαλλη, οι ίδιοι να δυσκολεύονται να αποδώσουν σύμφωνα με τις δυνατότητες του...Ο κυριότερος όμως παράγοντας όμως ήταν η κριτική που δέχθηκαν από φιλάθλους και από τον τύπο...Από εκείνη τη στιγμή, παρακολουθούσε κανείς μια εντελώς διαφορετική ομάδα, μια ομάδα με πάθος και αυταπάρνηση που όμοια της δεν έχουμε δει από την Εθνική ομάδα...Το ματς με την Νιγηρία ήταν φοβερό...Οι παίχτες έτρωγαν σίδερα και κατάπιναν τα χιλιόμετρα σαν μηχανές...Ο Σαλπιγγίδης ήταν πιο δυνατός και πιο γρήγορος από τους αντιπάλους του...Ο σχεδόν τελειωμένος Κατσουράνης θυμήθηκε τα νιάτα του και έτρεχε πάνω κάτω, μοίραζε ασίστ και εντυπωσίασε με το παιχνίδι του...ο Τοροσίδης όργωνε την πλευρά σαν αριστερό μπακ παγκόσμιας εμβέλειας...ο παίχτης που έχει λοιδωρηθεί όσο κανείς και μιλώ για τον Τζιόλη, να μοιάζει σαν αμυντικό χαφ βγαλμένο από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου...Το ίδιο και οι κεντρικοί αμυντικοί...ο Κυργιάκος άρχοντας στην άμυνα, ενώ ο Αβραάμ ήταν τόσο καλός σε αυτό το ματς με αποκορύφωμα την ενέργεια, όπου ξεκινώντας κάποια μέτρα πίσω από τον αντίπαλο επιθετικό, τον πρόλαβε στο σπριντ και τον έκοψε εύκολα...Γενικά όλοι οι παίχτες αγωνίστηκαν τόσο καλά, που αν τους έβλεπε πχ ένας ξένος για πρώτη φορά θα πίστευε πως όλοι τους αγωνίζονται σε κλαμπ τύπου Μπαρτσελόνα, Ρεάλ κλπ...

Η κριτική που έγινε από δημοσιογράφους και εφημερίδες ενδεχομένως να ήταν υπερβολική, όπως επίσης η κωλοτούμπα μετά το ματς με την Νιγηρία ήταν τόσο εντυπωσιακή που ακόμη και ο Ιωάννης θα ζήλευε...(και μη με ρωτάτε ποιος είναι ο Ιωάννης..)...Αλλά οι παίχτες είναι επαγγελματίες, οι οποίοι τρέφουν και τρέφονται από τις εφημερίδες και θα περίμενα από αυτούς ανάλογη ευαισθησία και σε άλλες περιπτώσεις...Όταν οι εφημερίδες γράφουν διθυράμβους για αυτούς και βρίζουν τους αντιπάλους τους, δεν είδα κανέναν να συγκινείται και να αντιδρά ποτέ και μιλώ φυσικά για περιστατικά που αφορούν τους συλλόγους...Για αυτό λοιπόν θα παρακαλούσα τους ποδοσφαιριστές να είναι περισσότερο σοβαροί και να μην λένε αντιφατικά πράγματα...Αν τους ενοχλούν τα ΜΜΕ και οι εφημερίδες, ας πάψουν να τα ταΐζουν με πληροφορίες και διαρροές και επίσης ας δείξουν την ίδια ευαισθησία σε περιπτώσεις αποθέωσης...Διότι το μονά ζυγά δικά μας, δε νομίζω πως τιμά κανέναν...

Ο κόσμος από την άλλη πλευρά είναι εντελώς άλλη ιστορία...Μιλώ για τους απλούς φιλάθλους φυσικά, οι οποίοι αισθάνονται πως εκπροσωπούνται στο παγκόσμιο γίγνεσθαι από τη συγκεκριμένη ομάδα...Συνήθως εγώ προσωπικά βρίσκω την παραπάνω άποψη από υπερβολική έως αστήρικτη...Όμως στην κάκιστη γενικότερη συγκυρία που βιώνουμε τώρα και μέσα στη μιζέρια που πλανάται στην ατμόσφαιρα και μας επηρεάζει άπαντες, όλος ο κόσμος έψαχνε από κάπου να πιαστεί για να αισθανθεί για λίγο εθνικά υπερήφανος και κυρίως για να βγει έστω και για λίγο από τα προβλήματα...Όλοι περίμεναν τη συμμετοχή της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ, για να ξεχαστούν και να πάρουν μια δόση χαράς...Ακόμη και εγώ, που μπορεί να παρακολουθώ ποδόσφαιρο μέχρι τελικής πτώσεως και δεν ψήνομαι από τα περί εθνικής παλιγγενεσίας μέσω ποδοσφαίρου, δεν ντρέπομαι να σας πω πως στο ματς με τη Νιγηρία συγκινήθηκα τόσο από την εμφάνιση και το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως από το πάθος και την ψυχή...Όμως αυτό δεν είναι ικανό να με κάνει να ξεχάσω τα πάντα...

Για αυτό λοιπόν οι παίχτες της Εθνικής ομάδας, όταν θα προβαίνουν σε δηλώσεις θα πρέπει να είναι πιο σωστοί και πιο προσγειωμένοι γιατί δεν απευθύνονται σε κάφρους, αλλά σε ανθρώπους που τελοσπάντων κάτι σκαμπάζουν...Για αυτό δηλώσεις τύπου 'δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα,δεν έχουμε να δώσουμε απαντήσεις' ή του τύπου 'τώρα τι λένε αυτοί που έκαναν κριτική' εμένα πάντα με εκνευρίζουν...Και αναφέρομαι σε αυτές των Τοροσίδη και Τζόρβα (τουλάχιστον αυτές εγώ άκουσα...)..Αντιθέτως οφείλω να πω, πως οι αντίστοιχες δηλώσεις των Καραγκούνη και Τζιόλη σε εμένα έδειξαν ανθρώπους επιπέδου...Και να φανταστείτε ότι οι άνθρωποι είπαν απλά το αυτονόητο...Πως είναι λογικό να τους γίνεται αυστηρή κριτική όταν σέρνεται η ομάδα, και να αποθεώνονται όταν αποδίδουν καλά...Όπως γίνεται παντού, σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου...Και όσοι από τους παίχτες γνωρίζουν ξένες γλώσσες, καλό θα ήταν να δουν τι κριτική άσκησαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δημοσιογράφοι στις ομάδες τους στο τωρινό Μουντιάλ...Μιλάμε για εκφράσεις που δε χωρούν ούτε στο πιο κατάπτυστο πρωτοσέλιδο του Πρωταθλητή ή της Πράσινης...Και όμως οι Γάλλοι για παράδειγμα που την τελευταία δωδεκαετία έχουν πάρει 1 Μουντιάλ, 1 Ευρωπαϊκό και έχουν πάει σε τελικούς, έσκυψαν το κεφάλι και ζήτησαν συγνώμη και δεν έβγαλαν άχνα, ενώ ούτε καν διανοήθηκαν να εισπράξουν τα μπόνους συμμετοχής στο παγκόσμιο κύπελλο...Και όποιος πει πως πχ στη Γαλλική αποστολή έγιναν πράγματα και θάματα, φοβάμαι πως δεν έχει ιδέα από περιστατικά που έχουν κατά συμβεί κατά καιρούς στην ελληνική αποστολή...Ευτυχώς σιγά σιγά κυκλοφορούν βιβλία και βγαίνουν στη φόρα κάποιες αλήθειες...

Εμείς λοιπόν ευχαριστούμε τους ποδοσφαιριστές για τις χαρές που μας έχουν δώσει, αλλά και για τα ρίγη συγκίνησης που μας έκαναν να νιώσουμε ειδικά στο ματς με τη Νιγηρία...Αλλά και εκείνοι θα πρέπει να είναι πιο σοβαροί...Και να μην ξεχνούν πως και αυτοί χρωστούν πάρα πολλά στην Εθνική ομάδα...Διότι ειδικά οι καριέρες στο εξωτερικό των Ελλήνων παιχτών και τα παχυλά συμβόλαια, πως νομίζετε πως χτίστηκαν και αποκτήθηκαν; Από το ανύπαρκτο και ανυπόληπτο ελληνικό πρωτάθλημα, ή από τις εμφανίσεις με το εθνόσημο και τα διαφόρων ειδών μανατζεριλίκια μες στην ομάδα; Μη μας περνούν και για κορόιδα...Όχι ότι πιθανώς δεν αισθάνονται κάποιοι από αυτούς υπερηφάνεια για το εθνόσημο, κάθε άλλο...Όμως δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος...Ο κύριος λόγος είναι οικονομικός και μεταφράζεται σε συμβόλαια, πριμ και μπόνους και από την ομοσπονδία πλην των συλλόγων...Μάλιστα για κάποιους παίχτες από αυτούς που αγωνίστηκαν στη Νότια Αφρική, η παρουσία τους στο Μουντιάλ ίσως είναι το εφαλτήριο για ευρωπαϊκή καριέρα, ή τελοσπάντων για καλύτερα συμβόλαια...Ιδίως οι Τοροσίδης, Τζιόλης, Αβραάμ και κυρίως οι δύο πρώτοι, έλαμψαν πραγματικά...Ενώ κάποιοι άλλοι όπως οι Παπασταθόπουλος, Σαμαράς, Κυργιάκος και Σαλπιγγίδης απέδειξαν πως ίσως να είναι και για παραπάνω...

Αυτά είχα εν ολίγοις να σημειώσω για την πορεία της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ του 2010 και ιδίως σε σχέση με ότι αφορά τους ποδοσφαιριστές του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος..Άνθρωποι προνομιούχοι που εκπροσώπησαν την πατρίδα με το αζημίωτο, μας χάρισαν ίσως ανεπανάληπτες στιγμές και αναμνήσεις και τώρα αλλά και όλα αυτά τα χρόνια, και που θα πρέπει κάποτε να μάθουν να αποδέχονται τη σκληρή κριτική, με την ίδια ευκολία με την οποία αποδέχονται τους διθυράμβους και τα αποθεωτικά σχόλια τόσο των απλών φιλάθλων όσο και του τύπου...

υγ1 Επαναλαμβάνω..Για τον Ότο Ρεχάγκελ δεν ανέφερα απολύτως τίποτα, επειδή με αφορμή τον αποχαιρετισμό του από τον πάγκο θα αναφερθώ πολύ σύντομα για την όλη πορεία του, τα επιτεύγματα του, τις παραξενιές του, τα λάθη του, και την τακτική του...Σύντομα και πιο ολοκληρωμένα..

Καλοκαιρινό παραλήρημα σκέψεων...

Ολόκληρη η περασμένη εβδομάδα, ήταν ομολογουμένως αρκετά δύσκολη για όλους και φυσικά, ο φτωχός συγγενής δε θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση του κανόνα...Από τη μία η υπερβολική ζέστη, που έκανε την όλη διαβίωση στο κλεινόν άστυ πέρα για πέρα ανυπόφορη, από την άλλη ο ήχος της βουβουζέλας που σου τρυπάει το μυαλό, θέλετε και άλλα; Και επειδή μια τέτοια εβδομάδα υπό τέτοιες συνθήκες, ούτε καν να κοιμηθώ μπορούσα, περνούσα πολύ ώρα από τις νύχτες μου σκεπτόμενος...Το παθαίνω αυτό καμιά φορά και με πιάνει κάτι περίεργες ώρες συνήθως...Τις ώρες που βγαίνουν τα φαντάσματα...Τι σκεφτόμουν τώρα θα μου πείτε....

Καταρχάς για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχω αρχίσει σοβαρά να αμφιβάλλω για τη χρησιμότητα του να είναι κάποιος άνθρωπος σκεπτόμενος...Ή για να το τοποθετήσω σε ακριβέστερη βάση, δεν ξέρω αν αξίζει τελικά να σκέφτεσαι προτού ενεργήσεις για το οτιδήποτε, να μετράς τις πιθανές συνέπειες των πράξεων σου, να διστάζεις να εκφράζεις με σαφήνεια τις απόψεις και τις θέσεις σου και να φοβάσαι να πεις τι πραγματικά εσύ γουστάρεις σαν άνθρωπος επιτέλους...Ή αν αξίζει να είσαι δύσπιστος με όσα συμβαίνουν γύρω σου και να ψάχνεις να ανακαλύψεις τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την κουρτίνα όλων όσων λαμβάνουν χώρα στη ζωή σου...Παρατηρώ πάρα πολλούς ανθρώπους γύρω μου, οι οποίοι ζουν σαν να μην υπάρχει αύριο και φαίνεται να μην τους απασχολούν διόλου, όλα τα παραπάνω...Δεν τους κατηγορώ, ίσα ίσα που αυτός ο τρόπος αντίδρασης μοιάζει να είναι περισσότερο υγιής, από τη στιγμή τουλάχιστον που τους εξασφαλίζει έναν ήσυχο ύπνο και μια πολύ χαρούμενη καθημερινότητα..Αλλά, εν τέλει ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω, τι κρύβει ο καθένας μέσα του; Πάντως για να είμαι ειλικρινής, για τη χρησιμότητα όλων αυτών δεν έχω καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα και λογικά δεν προβλέπεται να καταλήξω στο εγγύς μέλλον...

Ένα άλλο πράγμα που με τρελαίνει όταν το βλέπω καθημερινά είναι η αδικία...Και όταν μιλάω για την αδικία ή την έλλειψη δικαιοσύνης δεν αναφέρομαι γενικά και αφηρημένα σε θεσμούς, σε κυβερνήσεις, σε κόμματα κτλ...Για αυτά έχω μιλήσει πάμπολλες φορές...Μιλώ για την απλή καθημερινότητα και τον κοινωνικό περίγυρο...Παρακολουθώ πολλούς ανθρώπους της ίδιας συνομοταξίας γύρω μου να απολαμβάνουν προνόμια, τα οποία για εμένα προσωπικά ήταν ξένος τόπος πάντα...Δεν ζηλεύω φυσικά, ποτέ δεν το έκανα...Απλά σκέφτομαι και απορώ με τη δική μου συμπεριφορά ώρες ώρες...Που σχεδόν ποτέ δε διεκδίκησα σθεναρά ότι πιθανώς μου ανήκει, ή ότι επιθυμούσα να αποκτήσω...Που δεν ακολούθησα την πεπατημένη άλλων, η οποία όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα, ή τελοσπάντων σημαντικότερα και περισσότερα, από όσα απέφερε ο δικός μου ο δρόμος...Που ακόμη και τα δικαιώματα μου ποτέ δεν τα κυνήγησα στα σοβαρά...Και φυσικά όπως πιθανώς να έχετε καταλάβει και εσείς, σε αυτή τη ζωή κανείς δεν πρόκειται να σου χαρίσει το παραμικρό αν εσύ δεν το ζητήσεις και δεν το διεκδικήσεις..Και όχι μόνο αυτό, αλλά συνέχεια έχω και την τάση να αισθάνομαι υποχρεωμένος σε ανθρώπους για ουσιαστικά ή ανούσια πράγματα και αυτό με οδηγεί στο να αρνούμαι διαφόρων ειδών προσφορές...Διότι με αυτόν τον τρόπο αισθάνομαι πως θα προσθέσω επιπρόσθετο βάρος στους ώμους μου, και δεν θέλω να παίζω με τέτοια θέματα...Και το χω καταλάβει και εγώ και δε γινόταν αλλιώς, από τη στιγμή που πολλές φορές παρατηρώ τον εαυτό μου να πηγαίνει με τα πόδια και δεξιά και αριστερά να τον προσπερνούν άνθρωποι με αυτοκίνητα και μεταφορικά μέσα...Και όλα αυτά επειδή κάποιοι τα διεκδίκησαν και τα κέρδισαν...Δίκαια ή όχι, δεν θα το κρίνω εγώ...Εδώ δε μπορώ να βγάλω άκρη με τα δικά μου...Όλο αυτό το μείγμα σκέψεων, περνά και φωλιάζει συχνά στο μυαλό μου τώρα τελευταία...

Είναι όμως και κάτι άλλο που με ενοχλεί και το οποίο επίσης σκεφτόμουν αυτές τις μέρες...Πραγματικά με εκνευρίζει όταν βλέπω ανθρώπους γύρω μου να με υποτιμούν συνεχώς και με διαφορετικούς τρόπους...Και το καταθέτω αυτό όχι με κάποια συγκεκριμένη πρόσφατη αφορμή, αλλά γενικότερα...Και αυτό ξέρετε πότε το καταλαβαίνει κανείς; Όταν κάνεις κάτι αντικειμενικά σημαντικό και τότε όλοι γυρνούν με ένα βλέμμα σχεδόν απορίας και σε κοιτούν, ενώ στα αυτιά σου αντηχεί συνεχώς η ερώτηση για το πως εν τέλει το κατάφερες και η διαπίστωση πως κανείς δεν το περίμενε...Και φυσικά δε μιλάμε για ανακαλύψεις πυρηνικής φυσικής ή για τη διατύπωση μαθηματικών θεωρημάτων...Μιλάω για απλά καθημερινά πράγματα...Και αυτό μου αποδεικνύει για μια ακόμη φορά, το πόσο εσφαλμένα έχουν κάποιοι μετρήσει τις όποιες ικανότητες μου και τα έτη φωτός που απέχουν οι εκτιμήσεις αυτές από την πραγματικότητα...Ας είναι...Η ζωή είναι εδώ για να δίνει σε όλους μας τις απαντήσεις που μας αρμόζουν και αυτό ισχύει για τους πάντες...

Το αφήνω κάπου εδώ...Με την ελπίδα να αρχίσω κάποτε να νοιάζομαι και για κάποιον που έχω αντικειμενικά παραμελήσει...Μιλώ για τον ίδιο μου τον εαυτό...Για αυτόν ακριβώς το λόγο, μερικές φορές ξεσπάω και τα σπάω....

υγ Σήμερα μετά από καιρό, υπάρχει ξανά μουσικό video, που συνοδεύει μια ανάρτηση, αν και δεν παίρνω και όρκο για το αν ταιριάζουν απόλυτα...Όπως και να χει, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα αγαπημένα μου τελευταία και το αφιερώνω σε όλους αυτούς που στη ζωή τους δε φοβήθηκαν ποτέ και βγήκαν νικητές στις μεγάλες προκλήσεις και στα μεγάλα γεγονότα, ενώ στα μικρά και καθημερινά δυσκολεύτηκαν και δυσκολεύονται...

Στιγμές μνήμης από τα Παγκόσμια Κύπελλα...

Λίγες μόνο ώρες προτού δοθεί το εναρκτήριο λάκτισμα και σε αυτό το Μουντιάλ και το μυαλό του φτωχού συγγενή έχει πλημμυρίσει με εκατοντάδες αναμνήσεις από τα προηγούμενα Μουντιάλ, που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, αλλά και από τα παλιότερα φάσεις από τα οποία έχω παρακολουθήσει πολλές σε βίντεο...Πάμπολλα γκολ, μαγικές ενέργειες, χαμένες ευκαιρίες, παράξενες συμπεριφορές, έντονα συναισθήματα, στιγμές χαράς λύπης και συγκίνησης, δυνατές μονομαχίες όλα αυτά μαζί ανάμικτα σε ένα τουρνουά του ενός μήνα, όπου τα συναισθήματα εναλλάσσονται συνεχώς και εκεί που το παραμικρό λάθος μπορεί να στείλει την ομάδα πρόωρα σπίτι της, χωρίς δεύτερη ευκαιρία...Στο κατώφλι λοιπόν της έναρξης της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έρχονται στο μυαλό μου θύμησες και γεγονότα τα οποία είναι ανεξίτηλα χαραγμένα στην ποδοσφαιρική μου μνήμη...

Μύρισε Μουντιάλ λοιπόν φίλοι μου...Και για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, σύμφωνα με τις προσωπικές μου αναμνήσεις και εντυπώσεις, Μουντιάλ είναι...

--Η γλυκιά αναμονή για το εναρκτήριο ματς της Εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και η παράξενη αισιοδοξία που είχαμε όλοι για νίκη απέναντι στην Αργεντινή, η οποία άνοιξε το σκορ μόλις στο 2΄ και ευτυχώς σταμάτησε στα 4...

--Η αισιοδοξία που υπήρχε και στο δεύτερο ματς τότε...Έλα μωρέ, ποια Βουλγαρία τώρα...Και πάλι 4 έγραψε το κοντέρ, αν και τα δύο πρώτα ήταν με πέναλτι...

--Η μεγάλη παράσταση του Ντιέγκο στο Μεξικό το 86 όπου κατανίκησε τους πάντες σχεδόν μόνος του...

--Το απίστευτο σλάλομ του Μαραντόνα, αλλά και το περίφημο γκολ με το χέρι του Θεού, που διαμόρφωσαν το τελικό Αργεντινή Αγγλία 2-0 και έστειλαν τους Άγγλους για χόρτα...Να φανταστείτε πως ο Τέρι Μπούτσερ ακόμη βλέπει στο όνειρο του να κυνηγάει τον Ντιέγκο, ενώ ο Πίτερ Σίλτον ψάχνει να βρει πως κατέβηκε η μπάλα από τον αέρα...

--Το κατ' εμέ χάιλαιτ της καριέρας του Πελέ, που ήταν ένα σουτ που πήγε άουτ...Δεν θυμάμαι με ποιον αντίπαλο έπαιζε η Βραζιλία, μόνο θυμάμαι τον Πελέ να αφήνει τη μπάλα να περνάει από τη μια πλευρά του τερματοφύλακα και ο ίδιος από την άλλη και να σουτάρει δίπλα από το δοκάρι...Όποιος δεν το χει δει, απλά μαγικό...

--'Η απόκρουση του αιώνα' όπως ονομάστηκε αυτή του Γκόρντον Μπανκς στην κεφαλιά του Πελέ...

--Η μεγάλη παράσταση της τεράστιας Ουρουγουάης του Σκιαφίνο, η οποία πήρε το κύπελλο το 1950 μέσα σε ένα κατάμεστο Μαρακανά με 200 χιλιάδες Βραζιλιάνους, οι οποίοι μετά το ματς αυτοκτονούσαν κατά συρροή...

--Το περίφημο γκολ του Τζεφ Χαρστ στον τελικό του 1966, για το οποίο κανένας δε μπορεί να αποφανθεί αν η μπάλα είχε περάσει τη γραμμή ή όχι...Αλλά ας σοβαρευτούμε..Και εγώ αντιπαθώ την ομάδα της Γερμανίας, αλλά ας πούμε την αλήθεια...Η μπάλα δεν πέρασε ποτέ...

--Ο πανηγυρισμός του Μάρκο Ταρντέλι στον τελικό του 82, ο οποίος έγινε χάιλαιτ για πολλές αθλητικές εκπομπές ανά τον κόσμο, ο οποίος πανηγυρισμός επαναλήφθηκε το 2006 από το Φάμπιο Γκρόσο...

--Η ξανθιά χαίτη του Κλαούντιο Κανίγια...

--Το ανεξήγητο μπλακ άουτ του Ρονάλντο στον τελικό με τη Γαλλία το 98, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των Μουντιάλ...

--Η μεγάλη παράσταση του Αργεντινού τερματοφύλακα Γκοικοετσέα στο Μουντιάλ της Ιταλίας το 90, όπου έπιανε όλα τα πέναλτι με αποκορύφωμα τις αποκρούσεις του στον ημιτελικό απέναντι στην Ιταλία...
--Το one man show του Ρομπέρτο Μπάτζιο, που ενώ οδήγησε την Ιταλία μόνος του στον τελικό το 1994, έμελλε να γίνει ο μοιραίος παίχτης αστοχώντας στο πέναλτι...Τέσσερα χρόνια μετά, στο ματς με τη Χιλή, ο ίδιος παίχτης ξαναπήρε την ευθύνη και σωστά μαντέψατε...η μπάλα πήγε στα δίχτυα...

--Η ατέρμονη συζήτηση για τα δεκάρια της εθνικής Ιταλίας, για το ποιος είναι καλύτερος και για το αν χωρούσαν δύο μαζί στην ενδεκάδα...Ρομπέρτο Μπάτζιο, Ντελ Πιέρο, Τότι...Μην τσακώνεστε...για μένα από τους παραπάνω τρεις καλύτερος υπήρξε μακράν ο πρώτος, αλλά θαρρώ πως ακόμη καλύτερος ήταν ο Τζιανκάρλο Αντονιόνι...

--Η τάση της μετά Ντιέγκο Αργεντινής να γεννά παίχτες με το ίδιο σουλούπι και τα ίδια χαρακτηριστικά και η βιασύνη να τους χρίσει διαδόχους του...Ρικέλμε, Βερόν, Ορτέγκα, Γκαγιάρδο, Ντ' Αλεσάντρο, Αιμάρ, Μέσι, Αγκουέρο, Τέβεζ και πόσοι άλλοι ακόμη παιδεύονται να χωρέσουν στα παπούτσια του Ντιέγκο, αλλά ακόμη κανείς...

-- To videogame World Cup 90 της SEGA νομίζω, που έκανε θραύση το 90 και θεωρούνταν μεγάλη εξέλιξη του είδους παρότι παρουσίαζε τους παίχτες σαν ψαράκια, χωρίς φυσικά ονόματα...Σήμερα 20 χρόνια μετά, η εξέλιξη στα videoπαιχνίδια ποδοσφαίρου είναι τέτοια που οι πραγματικοί ποδοσφαιριστές είναι πανομοιότυποι με τα παιχνίδια, σε σημείο που μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν απίστευτο να γίνει...

--Η μεγάλη Κολομβία στα Μουντιάλ της δεκαετίας του 90 με Χιγκίτα, Κάρλος Βαλντεράμα, Φρέντι Ρινκόν, Φαουστίνο Ασπρίγια, Αντόλφο Βαλέντσια και τα λοιπά παιδιά...

--Η σφαγή της Αργεντινής στον τελικό του Μουντιάλ του 90 με τον καταλογισμό του ανύπαρκτου πέναλτι υπέρ της Γερμανίας, το οποίο μετέτρεψε σε γκολ ο Αντρέας Μπρέμε...Και ήμουν τόσο σίγουρος πως ο Γκοικοετσέα θα το έπιανε και αυτό...

--Ο μεγαλύτερος τερματοφύλακας που εγώ έχω δει ποτέ σε Μουντιάλ...Μεγάλος ηγέτης, ψυχάρα,αριστεροπόδαρος, γκολτζής και αρκούντως εκκεντρικός...Χοσέ Λουίς Σιλαβέρτ...Ποιος ξεχνά αυτόν τον αγέρωχο τύπο που παρηγορούσε τον Κάρλος Γκαμάρα και τον Τσέλσο Αγιάλα μετά το γκολ του Μπλαν στην παράταση του αγώνα Γαλλίας Παραγουάης το 98;

--Τα καραγκιοζιλίκια του Ριβάλντο το 2002 στο Μουντιάλ της Κορέας, όπου ο Τούρκος του έριξε τη μπάλα στα πόδια και αυτός έπιασε το κεφάλι του σφαδάζοντας στο έδαφος...

--Οι αμάνικες φανέλες που λάνσαραν τα αδάμαστα λιοντάρια του Καμερούν στο Μουντιάλ του 2002...Ποιος ξέρει...Ίσως για να διστάζουν οι αντίπαλοι να τους μαρκάρουν από κοντά για ευνόητους λόγους...

--Το πανέμορφο γκολ του Μάικλ Όουεν στον προημιτελικό του Ζοφρουά Γκισάρ στο Σεντ Ετιέν, ανάμεσα σε Αργεντινή- Αγγλία 2-2 που αφού εξέθεσε τον μεγάλο Αγιάλα εκτέλεσε τον Κάρλος Ρόα...

--Στο ίδιο ακριβώς ματς, ή αδικημένη γκολάρα του τίμιου εργάτη Χαβιέ Ζανέτι μετά από εξαιρετική κομπίνα των Αργεντίνων σε εκτέλεση φάουλ έξω από την περιοχή...

--Το γκολ του τιτανομεγιστοτεράστιου Ρασίντ Γεκινί στο εναρκτήριο ματς του 94 ανάμεσα σε Νιγηρία-Βουλγαρία, όπου αφού σκόραρε απο το 1 μέτρο σε κενή εστία, πανηγύρισε δαγκώνοντας τα δίχτυα...Τότε όλοι εμείς οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είπαμε πως βρήκαμε το μεγάλο σέντερ φορ που θα φορτώνει τους αντιπάλους με γκολ...Άσχετα που ο Γεκινί ήταν σχεδόν παλαίμαχος τότε, και στην εν Ελλάδι καριέρα του σκόραρε μόλις ένα γκολ στην Έδεσσα και ένα στο παλιό Καραΐσκάκη απέναντι στον Ιωνικό...Τουλάχιστον αυτά θυμάμαι εγώ...

--Η σφαγή της Αργεντινής το 1998 από το Μεξικανό διαιτητή Κάρτερ στον προημιτελικό με την Ολλανδία, ο οποίος αντί να καταλογίσει το καταφανέστατο πέναλτι που έγινε στον Αριέλ Ορτέγκα, τον απέβαλλε κιόλας...

--Η μεγάλη Βουλγαρία του τεράστιου Χρίστο Στόιτσκοφ, του έως τότε σχετικά αγνώστου Ιορντάν Λέτσκοφ και του ασχημομούρη Τρίφον Ιβάνοφ, που ανάγκασε Γερμανούς και λοιπούς στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 94 να υποκλιθούν χωρίς δεύτερη κουβέντα...

--Το κλάμα του Κριστιάνο Ρονάλντο που έχει ήδη γίνει παράδοση σε τέτοιες διοργανώσεις και ευχόμαστε η παράδοση να συνεχιστεί και φέτος...

--Το συμπαθέστατο Μέξικο με τα πηδηματάκια ντρίμλες του Κουατεμόκ Μπλάνκο, τα γκολ του ξανθού Χερναντεζ, την κυνικότητα του Χάρεντ Μποργκέτι, την πολύχρωμη στολή του Χόρχε Κάμπος...

--Το γκολ του Γκιόργκι Χάτζι σχεδόν από το κέντρο στο Ρουμανία- Κολομβία το 1994...

--Το τραγικό τέλος του Κολομβιανού Εσκομπάρ με το γνωστό αυτογκόλ το 1994...

--Η φοβερή και τρομερή Κροατία του 98 με Μπίλιτς, Προσινέτσκι, Ασάνοβιτς, Σούκερ, Βλάοβιτς, Μπόμπαν και το ματς ορόσημο απέναντι στη Γερμανία, που έληξε μόνο με 3-0 εις βάρος των πάντσερ...

--Το τρομερό και εξόφθαλμο σπρώξιμο στην Νότια Κορέα του Χίντινγκ το 2002 για να φτάσει στους 4 στο Μουντιάλ που συνδιοργάνωσε το 2002...

--Η εξαιρετικά συγκινητική ιστορία της Αργεντινής το 2002, όπου ήταν μια χώρα υπό την επήρεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με το λαό να πεινάει και να διαδηλώνει, η οποία όμως αποκλείστηκε νωρίς...Αυτή η ιστορία μου θυμίζει και μία άλλη χώρα, η οποία δε μπορώ να θυμηθώ ποια είναι...

--Η Αγγλία που πάντα ξεκινά με φόντα και ελπίδες και αποκλείεται πάντα στα νοκ άουτ, αλλά και η τάση της ομάδας αυτής να δημιουργεί τραγικούς ήρωες και πρωταγωνιστές...Το 98 ήταν ο Μπέκαμ που αποβλήθηκε, το 2002 ο Σίμαν που το έφαγε από το κέντρο από το Ροναλντίνιο, το 2006 ο Ρούνει που αποβλήθηκε...Τώρα ποιος έχει άραγε σειρά;...Ποντάρω σε Τζέραρντ, Λάμπαρντ ή Τέρι...

--Το ματς Ρωσία - Καμερούν το 1994 με τα δύο μεγάλα ρεκόρ...ο Ολέγκ Σαλένκο σκόραρε 6 γκολ και φυσικά ο Ροζέ Μιλά που σκόραρε ενώ ήταν 42 ετών (τουλάχιστον έτσι έλεγε η ταυτότητα, αν και πιστεύω πως είχε πατήσει τα 50..)

Όλες οι παραπάνω είναι στιγμές από προηγούμενα Μουντιάλ, που έχω δει και έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη μου...Η οποία ελπίζω να έχει περισσότερη χωρητικότητα για να συμπεριλάβει ακόμα περισσότερες τέτοιες στιγμές από το Μουντιάλ, η σέντρα του οποίου απέχει λίγες ώρες...Ας ελπίσουμε να αποζημιώσει την αναμονή και τις προσδοκίες όλων μας...

Επιτέλους...Μουντιάλ...

Είναι πραγματικό ευτύχημα για τις ημέρες που ζούμε, το γεγονός πως βρισκόμαστε μόλις 2 ημέρες μακριά από την έναρξη και του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου...Και λέω ευτύχημα, γιατί το βρίσκω σαν μια πολύ καλή αφορμή για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια των ημερών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε γενικότερο επίπεδο...Για αυτόν ακριβώς το λόγο, επέλεξα να αφιερώσω δύο αναρτήσεις με αφορμή την έναρξη του καλοκαιρινού ποδοσφαιρικού πανηγυριού...Η παρούσα αφορά κάποιες γενικές σκέψεις για το θεσμό μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών, καθώς και κάποιες προσωπικές εκτιμήσεις και η δεύτερη που θα ακολουθήσει θα περιλαμβάνει κάποιες ιδιαίτερες στιγμές από τα Μουντιάλ, που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου...

Το Μουντιάλ είναι φίλοι μου, από τα γεγονότα που σημαδεύουν ακόμη και τη ζωή ενός ποδοσφαιρόφιλου που σέβεται τον εαυτό του και παρακολουθεί τουλάχιστον το 90% των αγώνων της διοργάνωσης...Και ένας από αυτούς είμαι και εγώ αναμφισβήτητα...Διότι, ναι μεν ξέρω πως όλη η Ελλάδα θα στηθεί μπροστά στην οθόνη το Σάββατο για να παρακολουθήσει τον αγώνα της Εθνικής μας ομάδας με τη Ν. Κορέα, αλλά πόσοι άραγε από εσάς έχετε σκοπό να παρακολουθήσετε τις τιτανομαχίες για παράδειγμα Σλοβενίας-Αλγερίας, Σλοβακίας-Νέας Ζηλανδίας ή Ονδούρας-Ελβετίας, όπως θα κάνω εγώ; Και ειδικά φέτος, που το Παγκόσμιο Κύπελλο ναι μεν διεξάγεται πολύ μακριά, πλην όμως σε ώρες παρόμοιες με τις δικές μας και έτσι δεν είμαστε αναγκασμένοι να ξενυχτάμε, ούτε να παρακολουθούμε ματς πρωί πρωί...Αν και να σας πω την αλήθεια, είμαι της άποψης πως τα Μουντιάλ για τα οποία κάναμε τέτοιες θυσίες για να τα παρακολουθήσουμε, μας αποτυπώνονται καλύτερα στο μυαλό και τα θυμόμαστε με μεγαλύτερη νοσταλγία...Είναι βέβαια και το άλλο...Ο καιρός περνά τόσο γρήγορα, που περνάνε τόσο γρήγορα τα τέσσερα χρόνια που μεσολαβούν μεταξύ των Μουντιάλ και μόλις φτάνει η ώρα, τότε διαπιστώνουμε πως ακόμη μια τετραετία έχει φορτωθεί στην πλάτη μας...Μου φαίνεται πως τη ζωή μας, θα πρέπει να τη μετράμε με βάση τα Μουντιάλ...Σε ότι με αφορά, στο Μουντιάλ του 1990 ήμουν στο Δημοτικό, του 1994 στο Γυμνάσιο, το 1998 στο Λύκειο, το 2002 στο Πανεπιστήμιο, το 2006 με πολλά προβλήματα και τώρα εργαζόμενο νιάτο (ή όχι και τόσο νιάτο αν προτιμάτε...)... Πάντως μου φαίνεται πως με έχει ήδη χτυπήσει αυτή η φρενίτιδα που χτυπάει τόσο πολύ κόσμο διεθνώς κάθε που λαμβάνει χώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο και όλα πλέον τα μετρώ και τα υπολογίζω με βάση αυτό...

Υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι που διατείνονται πως όσο περνούν τα χρόνια, η ποιότητα των Μουντιάλ φθίνει και η προσμονή για αυτό ολοένα και μειώνεται και ίσως να μην έχουν και άδικο...Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει φυσικά η γενικότερη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου...Σήμερα στο ποδοσφαιρικό στερέωμα επιτυχημένος θεωρείται όχι αυτός που κατακτά πολλά τρόπαια, αλλά αυτός που κάνει τις περισσότερες διαφημίσεις και έχει τους περισσότερους και συνάμα τους μεγαλύτερους χορηγούς πίσω του...Σήμερα η τηλεόραση έχει κατακλυστεί από διαφημίσεις με πρωταγωνιστές μεγάλους ποδοσφαιρικούς αστέρες με ευρηματικά στόρι...Βέβαια τα concept έχουν αναβαθμιστεί και έτσι δε βλέπουμε τα γραφικά του παρελθόντος...Δεν ξέρω ποιος θυμάται τον Πελέ να διαφημίζει γνωστή πιστωτική κάρτα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και να σχολιάζει τα ματς σε ελληνικό κανάλι, ξεκινώντας πάντα με τη φράση κλισέ "It was a very tough game...!!!" Πάντως, η εμπορευματοποίηση είναι ένα υπαρκτό θέμα, που μετριάζει τη χαρά κάθε αγνού ποδοσφαιρόφιλου...

Εκτός όμως από την προφανή εμπορευματοποίηση του αθλήματος, υπάρχει και η ποδοσφαιρική υποβάθμιση του όλου προϊόντος...Παλιά το Μουντιάλ διεξαγόταν και όλοι οι ποδοσφαιριστές που ελάμβαναν μέρος, ήταν ζήτημα να είχαν συμμετάσχει σε 30 το πολύ αγώνες με την ομάδα τους, τη συγκεκριμένη σεζόν...Σήμερα οι ποδοσφαιριστές των μεγαλύτερων ιδίων ομάδων έχουν παίξει τουλάχιστον 60 ματς και αυτό είναι λογικό να υποβαθμίζει το θέαμα, αφού η κούραση είναι δεδομένη, έστω και αν όλοι προσπαθούν να τονώσουν τις αντοχές τους...!! Πέρα από αυτό σήμερα υπάρχει υπερπληθώρα ποδοσφαίρου και τηλεοπτικών μεταδόσεων όλη τη χρονιά...Σχεδόν καθημερινά ολόκληρη τη σεζόν υπάρχουν στην τηλεόραση αγώνες ποδοσφαίρου, η υπερπροσφορά των οποίων είναι λογικό να κουράζει τους θεατές (όχι εμάς...). Πλέον δηλαδή ελάχιστα νέα πράγματα μπορείς να περιμένεις...Όσοι συζητήσετε με παλιότερους ποδοσφαιρόφιλους (τουλάχιστον 50 ετών) θα σας πουν πως θυμούνται με νοσταλγία τα Μουντιάλ του 70, του 82 και του 86...Τα θυμούνται έντονα διότι τότε δεν υπήρχαν πολλές τηλεοράσεις και στις λίγες διαθέσιμες χτυπούσε η καρδιά του νεαρού που διψούσε να δει καλό ποδόσφαιρο...Τα θυμούνται διότι τότε όλοι ήθελαν να δουν τις ομάδες για τις οποίες άκουγαν στα ραδιόφωνα ή διάβαζαν στις εφημερίδες, αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να τις παρακολουθήσουν ιδίοις όμμασι..Να δουν την υπερηχητική Βραζιλία του Πελέ το 70, ή εκείνο τον κοντό δαίμονα που ονομαζόταν Μαραντόνα και έκανε την γνωριμία του με το ελληνικό κοινό με εκείνα τα ανεπανάληπτα σλάλομ το 1986, ή να δουν την καλύτερη Βραζιλία όλων των εποχών κατά πολλούς με Σόκρατες, Ζίκο, Φαλκάο κλπ να πιάνεται κορόιδο το 1982 στο Μουντιάλ της Ισπανίας, από τους μάστορες Ιταλούς του Μπέαρζοτ, του Τζοφ, του Σιρέα, του Καμπρίνι, του Ταρντέλι, και του Πάολο Ρόσι...Ή να δουν τις μεγάλες ομάδες της Λατινικής Αμερικής με ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν κατά κύριο λόγο στα εθνικά πρωταθλήματα και ήταν παντελώς άγνωστοι στον ευρωπαϊκό χώρο...Άλλες εποχές φίλοι μου...Σήμερα, τι καινούριο να έχει να μας προσφέρει το Παγκόσμιο Κύπελλο; Να μας εκπλήξουν οι Αργεντίνοι ή οι Βραζιλιάνοι, τους οποίους τους έχουμε δει πάνω από 20 φορές τον καθένα στο πρωτάθλημα που αγωνίζεται, μόνο φέτος; Εκτός και αν εμφανιστεί κανένας απίθανος τύπος από την Ονδούρα, τη Βόρεια Κορέα ή τη Νέα Ζηλανδία...Διότι με όλους τους άλλους έχουμε συστηθεί προ πολλού...

Παρόλα αυτά, το Μουντιάλ αποπνέει μια δική του διαφορετικότητα, η οποία ακόμα συναρπάζει τον απλό ποδοσφαιρόφιλο, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη ποδοσφαιρική διοργάνωση...Κάποιοι ισχυρίζονται πως πχ το Champions League είναι καλύτερο και θεαματικότερο σαν διοργάνωση, αλλά προσωπικά διαφωνώ κάθετα...Στο Champions League είναι μαζεμένες οι πιο πλούσιες ομάδες με παίχτες λεγεωνάριους μισθοφόρους και έτσι η οποιαδήποτε έννοια ομάδας ιδέας πηγαίνει εξαρχής περίπατο...Ενώ στο Μουντιάλ, τα ίδια αστέρια αγωνίζονται για τα χρώματα της πατρίδας τους, ενώ πέρα από αυτό στο μίνι αυτό πρωτάθλημα του ενός μήνα με τους νοκ άουτ αγώνες υπάρχουν ελπίδες ακόμα και για το Δαβίδ σε ένα ματς χωρίς επαναληπτικό να κερδίσει τον ποδοσφαιρικό Γολιάθ...Και αυτό το στοιχείο δεν απαντάται σε απολύτως καμία διασυλλογική διοργάνωση πλέον...

Όσο για τα φαβορί και τις εκτιμήσεις μου; Πιστεύω πως το κύπελλο θα το σηκώσει κάποιο από τα γνωστά φαβορί...Εκπλήξεις είναι πιθανόν να γίνουν αλλά δε βλέπω πως ομάδες σαν την Πορτογαλία, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Παραγουάη, τη Χιλη ή τη Γκάνα και το Καμερούν να φτάνουν πάρα πολύ ψηλά...Λογικά πιστεύω το κύπελλο θα το πάρει μια από τις γνωστές Βραζιλία, Ιταλία, Αργεντινή, Ισπανία και λόγω απόδοσης παιχτών και εμπειρίας, αλλά κυρίως λόγω προγράμματος και διασταυρώσεων μετέπειτα...Η Αγγλία έχει πολύ καλή κλήρωση και διασταυρώσεις και θεωρητικά δύναται να φτάσει άνετα ως τους 4 αλλά ποιος μπορεί να εμπιστευτεί μια ομάδα με τόσο κόμπλεξ και τόσα συμπλέγματα; Γερμανία και Γαλλία δε βλέπω με τίποτα για ψηλά...Η Ολλανδία έχει καλή ομάδα, αλλά στους 8 σταυρώνει με Βραζιλία και εκεί θα φανεί από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη...Αν περάσει, τότε όλα γίνονται...Η Αργεντινή αν περάσει τον όμιλο πρώτη, τότε είναι ικανή για το κύπελλο κατ' έμέ...Πολύ κομβικό θεωρώ την πιθανή αναμέτρηση στους 8 μεταξύ Ιταλίας - Ισπανίας...Εκεί οι κουρασμένοι αλλά πλήρεις Ισπανοί δεν θα βρουν το φάντασμα του Ντοναντόνι όπως στο προηγούμενο Euro, αλλά τη νεανική σκουάντρα ατζούρα του καθηγητή Μαρτσέλο Λίπι στην τελευταία του εμφάνιση στον πάγκο της Ιταλίας...Μακάρι να το πάρει, αλλά το θεωρώ πολύ δύσκολο για δεύτερη συνεχόμενη φορά...Τελοσπάντων, όλα αυτά είναι θεωρητικά και είμαι της άποψης πως μετά την τέλεση της πρώτης αγωνιστικής σε όλους τους ομίλους θα μπορούμε να πούμε περισσότερα για την τύχη και την πορεία κάθε φαβορί...Εγώ από τα φαβορί στηρίζω πάντως κλασσικά Αργεντινή και Ιταλία...Όσο για τα πουλέν μου; Αυτά είναι δύο...Το πρώτο είναι η Σερβία, μια ομάδα που στην παρούσα φάση έχει πάρα μα πάρα πολύ ταλέντο (Κουζμάνοβιτς, Γιοβάνοβιτς, Πάντελιτς, Ζίγκιτς, Βίντιτς, Κράσιτς, Στάνκοβιτς, Ιβάνοβιτς κλπ) αλλά έχει και στον πάγκο της την αλεπού, που ακούει στο όνομα Ράντομιρ Άντιτς, η παρουσία του οποίου αποτελεί εχέγγυο για να μην παρουσιαστούν οι Σέρβοι απείθαρχοι ως συνήθως...Είναι σε πολύ δύσκολο και ανοιχτό όμιλο (με Γερμανία, Γκάνα και Αυστραλία), αλλά αν περάσουν τότε είναι ικανοί για το καλύτερο...Και το δεύτερο πουλέν μου και το μεγαλύτερο; Φυσικά η ανυπέρβλητη Ουρουγουάη, μια ομάδα με ιστορία, δυναμισμό και πολλές ικανότητες...Είναι και αυτή σε πολύ δύσκολο όμιλο με το υπολογίσιμο Μεξικό και τη διοργανώτρια Νότια Αφρική (με ότι αυτό συνεπάγεται...)Τους περιμένω όμως πολύ δυνατούς όπως πάντα, και την Παρασκευή το βράδυ ελπίζω να τους δω να κατατροπώνουν την ψηλομύτα Γαλλία...Αν η σελέστε καταφέρει να προκριθεί έστω και σαν δεύτερη, τότε ποιος δε θα φοβηθεί μια αναμέτρηση νοκ άουτ με τη φοβερή και σφριγηλή παρέα του Ντιέγκο Φορλάν, του Λουίς Σοάρες, του Έντισον Καβάνι και φυσικά του τεράστιου Σεμπάστιαν Λόκο Αμπρέου...

Αυτά είχα να αναφέρω για τη μεγάλη γιορτή, που ξεκινά μεθαύριο...Με την ελπίδα να μας ανταμείψει αν όχι με φοβερό θέαμα, τουλάχιστον με συναρπαστικά ματς, όμορφες ιστορίες και άγνωστους ήρωες της μία νύχτας...Βλέπετε φίλοι μου...Υπάρχουν και στην Ελλάδα φίλαθλοι που πέρα από τη δεδομένη και μεγάλη αγάπη για την ομάδα τους, μπορούν να χαίρονται με το ποδόσφαιρο γενικότερα, παρακολουθώντας το σε πιο σφαιρική άποψη...Και ένας από αυτούς είναι και αναμφισβήτητα και η αφεντιά μου...

υγ1 Φυσικά, είναι δεκτά όλα τα e-mail σας με διαφωνίες και προτάσεις σας για το Μουντιάλ...

υγ2 Για την Εθνική του Ρεχάγκελ δεν έχω να πω κάτι προς το παρόν, διότι θέλω να έχω το πρώτο δείγμα...Όχι ότι δεν ξέρω ποιοι θα αγωνιστούν βασικοί και κυρίως με ποιο τρόπο θα αγωνιστεί η ομάδα...Αισιόδοξος ιδιαίτερα δεν είμαι να σας πω την αλήθεια...Αλλά ποιος μπορεί να τα βάλει με αυτό το ανυπέρβλητο άστρο του Ότο, το οποίο ακόμη δεν έχει σταματήσει να φέγγει;

Η γηπεδική βία...και κάποιοι από τους αυτουργούς της..

Ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα γίναμε όλοι μάρτυρες πολλών ακόμη σκηνικών βίας και τρομοκρατίας στα ελληνικά γήπεδα...Μια βία που πλέον είναι εντελώς ανεξέλεγκτη σε όλους τους αθλητικούς χώρους και αφορά εν τέλει πολλούς περισσότερους, από όσους κάποιοι στην πραγματικότητα πιστεύουν...Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα γεγονότα του Ειρήνης και Φιλίας ή σε αυτά της Λαμίας...Μιλώ κυρίως για αυτά και για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία μου τη δίνει στα νεύρα, κυρίως από τη στιγμή που κάποιοι επιλέγουν την παγιωμένη τακτική της υποκρισίας και συνάμα της αυτουργίας...Επειδή λοιπόν βαρέθηκα και κυρίως σιχάθηκα με όλα αυτά, πήρα την απόφαση να παραθέσω τις προσωπικές μου απόψεις για τα νοσηρά αυτά φαινόμενα του καιρού μας και κυρίως να καταδείξω τις πταίει...

Πρώτα πρώτα, υπεύθυνοι είναι όλοι αυτοί οι παλικαράδες που πλακώνονται μεταξύ τους στα γήπεδα και στους δρόμους, οι γνωστοί και σαν οπαδικοί στρατοί...Ζώντας σε μια ζοφερή περίοδο, οι μάγκες αυτοί (όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Μπουρούσης...) μπορεί πιθανώς να μην έχουν δουλειά και να μαστίζονται και αυτοί από μυριάδες προβλήματα, αλλά θεωρούν καλό να λεηλατούν, να καίνε, να χτυπούν και να σκοτώνουν...Όλα αυτά είναι κατά την άποψη μου φαινόμενα και δείγματα μιας υπανάπτυκτης κοινωνίας...Άμυαλα παιδιά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω, από τη στιγμή που είμαι της άποψης πως και αυτοί έχουν κάτι μέσα στον εγκέφαλο τους, έστω και αν έχει χρώμα καφέ σκούρο και βρωμάει αφόρητα...Όλοι αυτοί που βλέπουν τους απέναντι σαν θανάσιμους εχθρούς και συνεχώς προβαίνουν σε κοινές εγκληματικές πράξεις, χωρίς να ενοχλούνται από κανέναν...Φυσικά όταν κάποιος πεθαίνει, τότε όλοι σπεύδουν να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για το μεγάλο αγωνιστή της ομάδας-ιδέας...Μάγκες, αν θέλετε να πλακωθείτε είστε ελεύθεροι και κανείς δεν θα σας εμποδίσει...Αλλά τουλάχιστον κάντε το σε μια αλάνα με μάχες σώμα με σώμα...Ίσως έτσι υπάρχει μια ελπίδα να ξεμπερδέψουμε, μπας και επιτέλους ξεβρομίσουν τα αθλήματα...Συγχωρήστε μου την κυνικότητα...Αλλά επειδή κάπου κάπου πηγαίνω στο γήπεδο, δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για κανένα άθλημα, παρά μόνον για να παίξουν ξύλο...Και επίσης έχω βαρεθεί το παραμύθι, πως είναι δέκα από κάθε ομάδα...Αλλά πέρα από αυτά τα καλόπαιδα, υπάρχουμε όλοι εμείς (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα...) που παρασυρόμαστε στο πνεύμα του φανατισμού που επικρατεί...Καλό και θεμιτό να αγαπάμε μια ομάδα και να την ακολουθούμε...Το να αποθεώνουμε όμως και να παρασυρόμαστε από αμόρφωτους λεγεωνάριους με συμβόλαια δισεκατομμυρίων, που παριστάνουν τους ιδεολόγους της ομάδας από διάφορα μετερίζια, αγωνιστικά και μη, είναι κακό δείγμα του πνευματικού μας επιπέδου έτσι δεν είναι;...

Αλλά κάποιος κάποτε πρέπει να πει κάτι και για τις διοικήσεις των ομάδων, που είναι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών των γεγονότων...Όταν γκρινιάζεις συνεχώς για διαιτησία, θα πρέπει να ξέρεις πως ο όχλος αποτελείται από άτομα χαμηλής νοητικής ικανότητας, που παρασύρονται...Όταν κάνεις τα ετήσια καθιερωμένα καραγκιοζιλίκια σαν μαϊμού και λέγεσαι Παύλος ή Θανάσης ή Δημήτρης, τότε έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη και εσύ για όλα αυτά...Όταν δηλώνεις 'αυτούς τους οπαδούς έχουμε, αυτούς γουστάρουμε', μετά από επεισόδια τότε παρακινείς τη βία...Όταν ειρωνεύεσαι, λοιδωρείς και δε σέβεσαι κανέναν αντίπαλο και το ίδιο το άθλημα τότε είσαι προαγωγός του φανατισμού...Όταν διενεργείς επεισόδια και μαγκιές, ακόμα και σε ματς νέων τότε δε βλέπω σε τι διαφέρεις από τον κοινό χούλιγκαν της εξέδρας...Όταν ευχαριστείς συνεχώς τον 12ο ή τον 6ο παίκτη για τη συμπαράσταση του, αλλά δεν κάνεις τίποτα για τα καπνογόνα ή τα λέιζερ, τότε είσαι αν μη τι άλλο συνυπεύθυνος..Όταν οι σεκιουριτάδες που εσύ πληρώνεις σαν διοίκηση, είναι επαγγελματίες οπαδοί, που αντί να κοιτούν και να επεμβαίνουν στην κερκίδα, έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον αγωνιστικό πρόβλημα, τότε σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα...Για μένα οι διοικήσεις όλων των ομάδων έχουν τεράστια ευθύνη για όλα τα έκτροπα και όχι μόνο αυτό, αλλά τα υποκινούν κιόλας με πράξεις ή παραλείψεις τους...Στο σημείο αυτό να πω δύο λέξεις για τους Αγγελόπουλους του μπάσκετ...Κανείς δεν τους υποχρεώνει να σκορπούν τα χρήματα τους στην ομάδα...Αλλά αν θέλουν να μην καταντήσουν τόσο γραφικά και φαιδρά σαν τα κοντά αδέρφια, τότε θα πρέπει να καθαρίσουν το μπάσκετ από αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, μπας και πάει κανένας σοβαρός άνθρωπος...Διότι το να τους βλέπω προχθές το βράδυ να εκλιπαρούν τον ουσιαστικό αρχηγό των οργανωμένων, για να πείσει τα πρωτοπαλίκαρα να σταματήσουν το θεωρώ τουλάχιστον κατάντια...Αυτοί δεν ξέρω τι θεωρούν...

Και περνάμε στους ίδιους τους αθλητές και λέω για παράδειγμα να επικεντρωθώ λίγο στη σειρά των τελικών του μπάσκετ...Διότι πρέπει κάποτε επιτέλους να σταματήσει το παραμύθι των παιχτών φίλων και συμπαικτών, που είναι μαζί στις εθνικές ομάδες και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα...Για τα ακριβοπληρωμένα αυτά παιδιά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αμόρφωτα, κανείς δημοσιογράφος δεν αναφέρει τίποτα, διότι όπως είναι γνωστό κανείς δεν δαγκώνει το χέρι, το οποίο τον ταΐζει..Αλλά όποιος έχει μνήμη θυμάται και όποιος έχει μάτια βλέπει...Τις περυσινές χειρονομίες του Μπουρούση τις θυμάται κανείς; Τις απόλυτα υβριστικές δηλώσεις του Μπατίστ μετά τον τρίτο τελικό της περασμένης εβδομάδας; Τα συνεχή καραγκιοζιλίκια του Τεόντοσιτς; Τις μπουνιές του Κλέιζα με τον Τσαρτσαρή; Για το φτύσιμο και τη γενικότερη συμπεριφορά του προκλητικού Διαμαντίδη, ο οποίος προβάλλεται σαν εθνικό σύμβολο, ενώ είναι ένας πολυεκατομμυριούχος με συμπεριφορά κάφρου, γιατί δε μιλά κανείς ή για το φοβερό πρόστιμο των 2.000 Ευρώ; Για την κλάψα του Γιαννάκη, όλοι σύσσωμοι μιλάνε και έχουν δίκιο...Για την απίστευτη υποκρισία του Ομπράντοβιτς, ο οποίος κάποτε έκανε μια δήλωση πως θα φύγει αν πετούνται αντικείμενα, αλλά και ο ίδιος υποδαυλίζει τη βία και κάνει πως δε θυμάται ούτε το αεροβόλο που χτύπησε πριν 2 χρόνια το Νίκο Χατζή μέσα στο ΟΑΚΑ, ή τη γενικότερη συμπεριφορά των πράσινων οπαδών...Μάγκες, αν θέλετε να το παίξετε φίλοι και υπερασπιστές του αθλήματος, πείτε 'δεν κατεβαίνουνε να παίξουμε όταν πετούνται αντικείμενα και φωτοβολίδες' ή αποχωρίστε όλοι μαζικά...Ειδάλλως, συνεχίστε το ίδιο προκλητικό βιολί και όταν κάποιος από εσάς θα την πατήσει τότε ίσως δείτε την πικρή αλήθεια κατάματα...Διότι να ξέρετε, πως όταν υποδαυλίζεις τα πάθη μπορεί στο τέλος να την πληρώσεις και εσύ ο ίδιος...

Και ερχόμαστε στους φίλτατους δημοσιογράφους και στις κωλοφυλλάδες τους...Εκεί και αν περισσεύει ο φανατισμός και η καφρίλα...Δεν ξέρω πόσοι διαβάσατε τα κατάπτυστα κόκκινα και πράσινα χθεσινά πρωτοσέλιδα, ή τα κίτρινα και τα ασπρόμαυρα την περασμένη εβδομάδα...Αυτό που ξέρω είναι πως οι συγκεκριμένες εφημερίδες οξύνουν τα πνεύματα και είναι ηθικοί αυτουργοί, διότι παρουσιάζουν μια εντελώς στρεβλή και χρωματισμένη πραγματικότητα...Πολλοί θα πουν, γιατί να αλλάξουν βιολί αφού ο κόσμος τις διαβάζει; Κατ' αρχάς ελάχιστες είναι αφενός αυτές που λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια και με βάση κυκλοφορίες και έξοδα. Και αφετέρου ακόμα και εγώ που δεν τις διαβάζω, μόνο και μόνο που βλέπω τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα κρεμασμένα στα περίπτερα να στάζουν αίμα, σπέρμα και φανατισμό μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι...Φανταστείτε τι γίνεται με τα άμυαλα και ανώριμα παιδάκια...Δεν με ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν κλείσουν, θα μείνει κόσμος στο δρόμο...Δηλαδή το γεγονός αυτό θα καθαγιάσει όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα; Και μετά ακούω τους αθλητικούς δημοσιογράφους να παραπονιούνται όταν οι κάφροι των γηπέδων τους σαπίζουν στο ξύλο και όταν τους καίνε τα γραφεία των εφημερίδων...Τις ευθύνες του σιναφιού τους, τις έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς άραγε;

Σε γενικές γραμμές έχω να σημειώσω, πως το τέρας του φανατισμού που τόσα χρόνια τάιζαν όλοι οι παραπάνω ανεξαιρέτως, τώρα γιγαντώθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό που στο τέλος θα κατασπαράξει ακόμα και τους ίδιους τους εκτροφείς του, μεταξύ άλλων...

Καλά για το κράτος, δεν θεωρώ πως χρειάζεται να πω κάτι άλλο...Αυτό βολεύεται από την όλη κατάσταση...Βολεύεται να έχει το λαό να σπαράζεται από το φανατισμό και να προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του απέναντι...Έτσι μπορούν ευκολότερα να καρφώσουν και τα υπόλοιπα καρφιά στο φέρετρο που σκεπάζει τη δύσμοιρη αυτή χώρα...Το παλιό άρτον και θεάματα, έχει αντικατασταθεί από το ξύλο και θεάματα...Και η ζωή συνεχίζεται σε αυτή την πανέμορφη χώρα...

Ας ελπίσουμε πως τώρα που ολοκληρώθηκε η αγωνιστική περίοδος θα ξαποστάσουν οι κουρασμένοι μαχητές...Και σε δύο μήνες ξανά στη μάχη, με καινούρια όπλα και νέες τεχνικές...Ίτε γενναίοι μου...

"Έχει τους νόμους της...αυτή η Ιστορία..."

Σε όλη μου τη ζωή έως τώρα, προσπαθώ πάντα να είμαι κριτικός σε πληροφορίες και γνώση που μου παρέχονται, καθώς επίσης και σε ότι μου λεν οι άλλοι...Δεν ξέρω, ίσως υπεύθυνα για αυτό είναι πολλά γεγονότα που συνέβησαν ως τώρα στη ζωή μου και με έκαναν επιφυλακτικό άνθρωπο και ίσως και ως ένα βαθμό δύσπιστο...Για να το πω αλλιώς, ποτέ δεν ήμουν θιασώτης του "πίστευε και μη ερεύνα" και ως εκ τούτου προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να μην καταπίνω σαν αμάσητη τροφή όλα αυτά που μου παρέχουν...Φυσικά πολλές φορές δείχνω να συμφωνώ αρχικά, αλλά να είστε σίγουροι πως κρατώ τις επιφυλάξεις και προσπαθώ να τις διερευνήσω έστω και λίγο αργότερα...Από την εποχή του σχολείου ακόμη και το ίδιο και σήμερα, προσπαθώ πολλές φορές να σκέφτομαι τα πράγματα ανάποδα κάνοντας ανάποδες σκέψεις στην προσπάθεια μου να καταλάβω κάποια πράγματα στη ζωή μου γενικότερα...

Διάβαζα για παράδειγμα την Ιστορία στο σχολείο και ήμουν γεμάτος προβληματισμούς..Το ίδιο μου συμβαίνει και τώρα όποτε πέφτει στα χέρια μου κανένα βιβλίο ιστορίας ή κανένα αφιέρωμα...Η ιστορία λοιπόν έχει κατατάξει κάποιους ανθρώπους σαν ήρωες και κάποιους άλλους σαν εγκληματίες και αποδιοπομπαίους τράγους...Άλλους τους εξυμνεί και επαινεί τα θρυλικά τους κατορθώματα και άλλους τους λοιδορεί και τους κατακεραυνώνει, χωρίς πολλές φορές καν να εξηγεί το γιατί...Για την ακρίβεια έτσι προσπαθούσαν να μας μάθουν στα σχολεία όλα αυτά τα χρόνια. Την ίδια στιγμή, πολλές λεπτομέρειες επιμελώς αποκρύπτονταν..Να σας πω την αλήθεια, φαντάζομαι πως για παράδειγμα οι ιστορίες Ελλάδας και Τουρκίας εξιστορούν τα γεγονότα με παντελώς διαφορετικό και αντίθετο τρόπο...Και λέω φαντάζομαι επειδή φυσικά την ιστορία των απέναντι γειτόνων μας δεν την έχω διαβάσει και ούτε σκοπεύω...Ιστορία όμως σημαίνει για μένα και αντικειμενικότητα φίλοι μου και αυτή παρατηρώ να απουσιάζει...Ιστορία σημαίνει να αναγνωρίζω τα ιστορικά λάθη μου ως χώρα και να τα καυτηριάζω φανερά, διότι ίσως μόνο έτσι μπορώ να κάνω επιτέλους ένα βήμα προς τα εμπρός...Κατανοώ την προσπάθεια κάθε χώρας να υπερασπίσει τα συμφέροντα της και να περάσει στον πληθυσμό της το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας και της ανωτερότητας...Και αυτά θεμιτά είναι και ως έναν βαθμό λογικά...Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν είναι λογικό για τα ίδια ακριβώς γεγονότα να υπάρχουν εντελώς διαφορετικές εκδοχές...Τυχαίο παράδειγμα αποτελούσε το παραπάνω, που βρίσκει εφαρμογή συνεχώς στη ζωή μας...

Να σας πω την αλήθεια, θα ήθελα να ήμουν σε θέση να ξέρω πως γράφεται η ιστορία γενικότερα...Από ότι φαίνεται την ιστορία τη γράφουν οι νικητές...Αυτοί που κέρδιζαν κάποιες μάχες οποιουδήποτε τύπου (στρατιωτικές, πολιτικές κλπ) και στη συνέχεια για να διαφυλάξουν το κύρος και την υστεροφημία τους εις τους αιώνες των αιώνων και έδωσαν παραγγελία σε ιστορικούς να καταγράψουν μια ευνοϊκή και θριαμβευτική πραγματικότητα, αδιαφορώντας για έννοιες όπως η αντικειμενικότητα και η σφαιρική άποψη...

Αν σπαταλάω το χρόνο μου αυτό το καλοκαιρινό βράδυ, δεν είναι για να κρίνω την ελληνική ιστορία...Ίσα ίσα που και εγώ αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για μια ελληνική παιδεία, ποτισμένη με τα ιδανικά του έθνους και λοιπές τέτοιου είδους αξίες και για αυτό συγχωρώ τις όποιες υπερβολές και τολμώ να πω, πως ίσως και αυτές να είναι χρήσιμες... Αυτό που με εκνευρίζει είναι η καπήλευση της από διαφόρους εθνοπατέρες, που παριστάνουν τους ψευτοπατριώτες. Κυρίως όμως με ενδιαφέρει, ότι αφορά στα εσωτερικά της χώρας και ιδίως στα πιο σύγχρονα. Και επειδή η ιστορία έρχεται στο φως από ότι έχω καταλάβει όταν αποχαιρετά το μάταιο τούτο κόσμο και η τελευταία γενιά που τη βίωσε, είμαι εντελώς ανυπόμονος να δω τι θα αποτυπώσει σε σχέση με γεγονότα εσωτερικής κατανάλωσης, όπως ο ελληνικός εμφύλιος μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο, η επταετία της χούντας και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, η περίοδος της μεταπολίτευσης και όλα όσα ακολούθησαν στη συνέχεια, τα εθνικά θέματα, τα οικονομικά εγκλήματα και τα διαφόρων ειδών σκάνδαλα για, να φτάσουμε στα σχεδόν τωρινά γεγονότα...

Είμαι πραγματικά περίεργος να δω τι θα γράψει η ιστορία για όλα τα παραπάνω και για πολλά περισσότερα...Και αν κάτι θα ήθελα πραγματικά, θα ήταν να επέστρεφα έστω για λίγο μετά από 150 χρόνια για να δω πως έχουν αποτυπωθεί τα γεγονότα που τουλάχιστον εγώ έχω βιώσει και στην παρούσα φάση δεν χρειάζομαι καμία ιστορία για να μου πει πως έγιναν...Και αν τότε δω πως αν η πολιτική κατάσταση των τελευταίων 30 χρόνων και τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζονται σαν ιδανικοί σχεδιασμοί που προσέφεραν εν γένει στη χώρα και την ανάπτυξη της, και αν το πολίτευμα μας παρουσιάζεται σαν υποδειγματική δημοκρατία και αν η οικονομική κατάσταση, η διάρθρωση του κράτους, τα εθνικά θέματα, και οι αποφάσεις του λαού, παρουσιάζονται με καλύτερο τρόπο από τη βρώμα και τη μπόχα που αποτελούν στην πραγματικότητα, τότε είναι που πραγματικά θα απογοητευθώ εντελώς...Ως τότε έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας, για να κάνουμε τα πράγματα ακόμη χειρότερα...Είμαι βέβαιος πως μπορούμε...

Αυτά είχα να καταθέσω...Και όπως είπε και ένας Έλληνας ποιητής και μεγάλος τροβαδούρος των ημερών μας..."Τώρα μπορείτε εύκολα και άμεσα να διαφωνήσετε , ή να καθίσετε και να σκεφτείτε..."

Learn old man letters, now at old age...(!!!!)

Ύστερα από ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα περίπου δυόμισι εβδομάδων είμαι πίσω ξανά ενεργός και αποφασισμένος και έτοιμος...Εξάλλου, η επικαιρότητα είναι τέτοια, που και να θες να απέχεις, δεν μπορείς...Για όσους αναρωτιούνται που χάθηκε αυτή η ψυχή με την γκρινιάρικη πλην όμως μαχητική πένα όλο αυτό το διάστημα, έχω να τους πληροφορήσω πως ούτε διακοπές ήμουν, ούτε βαριόμουν να καταθέσω τις σκέψεις μου, ούτε με φίμωσε το google, ούτε φυσικά με έκοψε το περίφημο Δ.Ν.Τ. στα πλαίσια των περικοπών...Απλά στα πλαίσια του παλιμπαιδισμού των δύο τελευταίων χρόνων που με οδήγησε στην όψιμη απόφαση να τελειοποιήσω τις γνώσεις μου στα Αγγλικά, ήμουν απασχολημένος στις εξετάσεις του περίφημου proficiency...You know...Εκείνου του πτυχίου, η κατοχή του οποίου θεωρείται αναγκαίο εφόδιο για κάθε μαθητή και για κάθε φοιτητή κλπ κλπ...Μάλιστα, επειδή είναι κοινώς αποδεκτό πως είμαι άνθρωπος με άφθονο χιούμορ, δεν αρκέστηκα στο να δώσω εξετάσεις για ένα μόνο πτυχίο, αλλά έδωσα τόσο το τεστ του Αμερικανικού πανεπιστημίου όσο και αυτό του Αγγλικού...Έτσι για ποικιλία βρε αδερφέ...Με αφορμή λοιπόν τις υπέροχες αυτές δύο Κυριακές που πέρασα, αισθάνομαι την ανάγκη να παραθέσω κάποιες σκέψεις για την όλη διαδικασία...Πάρτε το απλά σαν ζέσταμα για τα επόμενα που θα ακολουθήσουν με στυλ χαλαρό, αλλά και σοβαρό...

Τα μαθήματα...

Ήταν πολύ περίεργη η απόφαση να ξεκινήσω ξανά τα Αγγλικά μετά από τόσα χρόνια...Φανταστείτε πως κατάφερα να πάρω το Lower με το μεγαλειώδη βαθμό του C το σωτήριο έτος 1995...Γεμάτα 15 χρόνια πίσω...Σχεδόν μια ολόκληρη ζωή έχει περάσει από τότε και πολλά έχουν αλλάξει τελείως, για να μην πω τα πάντα...Τότε ήμουν ένας απλός μαθητής Γυμνασίου και τώρα κοντεύω να πατήσω τα 30....Μάλιστα είχα προσπαθήσει τότε αμέσως μετά να πάρω και το proficiency αμέσως μετά, εκμεταλλευόμενος την καλή φόρμα μου (ούτε ομάδα της Β' Αγγλίας να ήμουν), αλλά με αδίκησαν τα κυκλώματα και έτσι κόπηκα στο προκαταρκτικό τεστ...Μετά από τόσα χρόνια λοιπόν, είπα να συνεχίσω...Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη, ξαφνική και κυρίως μια κουραστική απόφαση...Ξέρετε τι είναι να γυρνάς από τη δουλειά και αμέσως μετά να πηγαίνεις για ένα σπέσιαλ τρίωρο μάθημα;...Ή τι είναι να νυστάζεις τρελά, αλλά να πρέπει να τελειώσεις τις ασκήσεις γραμματικής για την επόμενη ημέρα... Και που να ξέρατε πόσους καφέδες κατανάλωσα μέσα στα μαθήματα...Ή πόσες φορές έπιανα τον εαυτό μου να αφαιρείται από το μάθημα και να ακούει τους θορύβους από έξω...Αφού να φανταστείτε κάποιες φορές μου ερχόταν να πω εκείνη την ατάκα που θυμάμαι από κάποιο αναγνωστικό του Δημοτικού...: "Σώπα δάσκαλε...σώπα να ακούσουμε τα πουλιά..." Τι κι αν δεν υπάρχουν πουλιά στην Αθήνα...Τι κι αν οι μόνοι θόρυβοι που ακούγονταν ήταν φωνές, κορναρίσματα και βουητά από το δρόμο...Πάντως ήμουν ο καλύτερος μαθητής της τάξης και αυτό το παραδέχονται όλοι οι συμμαθητές μου....Τώρα αν αυτό ήταν καλός ή κακός δείκτης για το γενικότερο επίπεδο του τμήματος, επιτρέψτε μου να έχω μεγάλες αμφιβολίες...

Η χρησιμότητα των αθλητικών γνώσεων...

Από μικρό παιδί, ένα πράγμα που με χαρακτήριζε ήταν η μεγάλη και εκτενής ενασχόληση με τα αθλητικά δρώμενα...Ήταν κάτι που μου άρεσε από μικρό και φυσικά συνεχίζει να μου αρέσει και τώρα...Όλα αυτά τα χρόνια άκουγα ανθρώπους γύρω μου, να αμφισβητούν ανοιχτά τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης ενασχόλησης με τον αθλητισμό...Έπρεπε όμως να δώσω τις συγκεκριμένες εξετάσεις για να ανακαλύψω την απτή χρησιμότητα...Ξέρετε φίλοι μου, πόσες λέξεις στα αγγλικά έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια ασχολούμενος με το fooball manager;...Πάρα πολλές...Ή πόσες ατάκες από περιγραφές ξένων ποδοσφαιρικών αγώνων ήμουν σε θέση να γνωρίζω, τη στιγμή που οι συμμαθητές μου τις αγνοούσαν παντελώς; Αλλά και το μπάσκετ μου έχει προσφέρει πολλά...Όταν κάποιοι συμμαθητές μου έψαχναν λεξικά για να θυμηθούν τι σημαίνει η λέξη isolation, εγώ έχοντας παρακολουθήσει περιγραφές Βασίλη Σκουντή ξέρω τι είναι και τι σημαίνει...Για να μη μιλήσω π. χ. για τη λέξη transition...Όταν οι συμμαθητές μου έψαχναν λεξικά τύπου Oxford, εγώ ήξερα τι σημαίνει η εν λόγω λέξη από την κινητή εγκυκλοπαίδεια που ονομάζεται Δημήτρης Χατζηγεωργίου...Για αυτό μη μου ξαναπείτε τίποτα για το θέμα αυτό...

Το άγχος και η πίεση των μαθητών...

Για να το σοβαρέψω λίγο πάντως, έχω να αναφέρω πως κατά τη διάρκεια και των δύο εξετάσεων, παρακολουθούσα τα μικρά παιδιά και το μεγάλο άγχος που είχαν...Παιδάκια που πίστευαν πως άυτές οι εξετάσεις ήταν το παν στη ζωή τους...Παιδιά που ίσως να ένιωθαν την πίεση των γονιών τους και αυτό τα βάρυνε ακόμη περισσότερο...Ξέρετε, πολύ θα ήθελα να πάρω το λόγο και να τους πω πως τέτοια χαζοτεστ είναι σταγόνες μπροστά στον ωκεανό των δυσκολιών που θα έλθει μπροστά τους μετά από το σχολείο...Φοβόμουν όμως πως τέτοιες κουβέντες θα επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία τους και για αυτό παρέμενα σιωπηλός...Όσο για μένα...Από πολύ μικρός τα έχω απομυθοποιήσει όλα μέσα μου...Ένα πράγμα θα σας πω για να καταλάβετε...Πλέον προετοιμαζόμαστε για την προφορική εξέταση που έπεται μετά από 10 μέρες και στα πλαίσια αυτής της προετοιμασίας, ο καθηγητής μας έβαλε να κάνουμε εικονικά προφορικά τεστ μέσα στο μάθημα, κάνοντας μας στο τέλος παρατηρήσεις και διορθώσεις...Και ενώ σε όλους μα όλους τους συμμαθητές μου, έκανε παρατηρήσεις γραμματικού περιεχομένου ή λεξιλογίου και τους συνιστούσε να μην είναι τόσο σφιχτοί, εμένα ξέρετε τι μου είπε;..Να προσπαθήσω στις εξετάσεις να είμαι πιο σοβαρός, πιο μετρημένος και να μην χαλαρώνω τόσο πολύ το κλίμα κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τους εξεταστές...Φανταστείτε τι έχει να γίνει...

Η απροκάλυπτη πλύση εγκεφάλου...

Πέρα όμως από όλα αυτά, μην πιστέψει κανείς πως όσοι παίρνουν το ρημάδι το proficiency, ξέρουν τη γλώσσα...Μην κάνει κανείς τέτοιο λάθος, αν και είμαι απολύτως βέβαιος πως όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγες ώρες ξένη γλώσσα στη ζωή του, το γνωρίζει αυτό καλά...Απλά προσπαθεί ο μαθητής να εντρυφήσει στην τεχνική των εξετάσεων και μαθαίνει απλά τα sos, σύμφωνα με την εμπειρία του φροντιστηρίου με μόνο και αποκλειστικό στόχο να καταφέρει να πάρει το πτυχίο και να ξεμπερδέψει με δαύτο...Αυτό προσωπικά δε μου μοιάζει παράξενο...Στο κάτω κάτω όλες οι εξετάσεις σε όλα τα γνωστικά πεδία σε αυτή τη χώρα, την παπαγαλία δεν ευνοούν ή μήπως κάνω λάθος;...Αυτό όμως που μου με παραξενεύει και με εκνευρίζει σε σχέση με το Proficiency, είναι ο κυνικός και απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίο ιδίως οι Αμερικάνοι σου κάνουν πλύση εγκεφάλου μέσα από αυτό...Με το πρόσχημα του φρικτά περιορισμένου χρόνου, δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο σκέψης...Άλλωστε όλοι οι καθηγητές στο λεν ξεκάθαρα εκ των προτέρων, πως την ώρα των εξετάσεων είσαι υποχρεωμένος να ξεχάσεις τις προσωπικές σου απόψεις, αφού πρέπει να συμφωνείς απαραίτητα με τα κείμενα...Τι κι αν το θέμα της έκθεσης π.χ. σου λέει για το καλό που προσφέρουν οι Αμερικανοί στην ανθρωπότητα με τις αγαθοεργίες που κάνουν...Εσύ δεν μπορείς να πεις τίποτα αντίθετο, απλά να αναλύσεις αυτές τις καλές πράξεις...Μιλάμε για πλύση εγκεφάλου πρώτης ποιότητας...Και αφήστε εμένα, που στο κάτω κάτω δεν είμαι κανένα παιδάκι πλέον...Τα κακόμοιρα τα δεκαεξάχρονα σκέφτομαι...

Η σκέψη για ένα εγχώριο πτυχίο...

Με αφορμή λοιπόν τόσο την πλύση εγκεφάλου στα μαθήματα Αγγλικών, όσο και το σοβαρό κόστος που έχουν οι εξετάσεις για κάθε μαθητή και κατ' επέκταση γονιό, έκανα πολλές φορές τη σκέψη μέσα σε αυτή τη διετία, πως θα έπρεπε το κράτος να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο κρατικό πτυχίο γλωσσομάθειας στο οποίο να εξετάζονται οι Έλληνες. Να οριοθετήσει μια αρκετά χαμηλότερη τιμή, από τη στιγμή που τα έσοδα θα μπαίνουν στα κρατικά ταμεία και με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσει ένα προσιτό και εγχώριο πτυχίο...Από τη στιγμή μάλιστα, που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μαθητών, θέλει το proficiency, απλά σαν εφόδιο για την εργασία του...Και να έμεναν τα άλλα πτυχία, για τα παιδιά αυτά που σκοπεύουν να μετακινηθούν στο εξωτερικό για σπουδές ή για εργασία...Την ίδια στιγμή μαζί με αυτή τη σκέψη πάντως μου καρφώνεται και μια ακόμα...Για την ακρίβεια τρομάζω στην ιδέα στη διενέργεια εξετάσεων από εγχώριο φορέα...Ήδη ηχούν στα αυτιά μου, οι καταγγελίες για νοθεία, φακελάκια στους εξεταστές και προνομιακή μεταχείριση υποψηφίων...Για αυτό ας το αφήσουμε καλύτερα και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βρούμε λόγους για να υποστηρίξουμε τις αγαθοεργίες των Αμερικανών..

Τα αποτελέσματα...

Όσο για τα αποτελέσματα και τις προσδοκίες μου; Μα ποιος νοιάζεται για τον προορισμό, από τη στιγμή που το ταξίδι είναι το πιο σημαντικό;...Τι σημασία έχει η Ιθάκη, αν ο πηγαιμός προς αυτή δεν είναι ενδιαφέρων και περιπετειώδης; Τελοσπάντων, για να σοβαρευτώ επιτέλους, μια ζωή ήμουν άνθρωπος των οριακών καταστάσεων...Πάντα ζούσα με το minimum δυνατό...Για αυτό και στα 2 τεστ του Proficiency, όλα θα κριθούν στο όριο και στο νήμα...Στο κάτω κάτω, τι αξία έχει να περάσεις τον πήχη στο άλμα επί κοντώ, αν δεν τον ακουμπήσεις και λίγο, προκειμένου να κουνηθεί και να δημιουργήσει αγωνία στο κοινό για το αν τελικά θα πέσει ή θα κρατηθεί στη θέση του...!!!

υγ1 Και για όσους δεν είναι αγγλομαθείς και δεν έχουν εντρυφήσει στη γλώσσα αυτή και σε όλο το βάθος της, θέλω να τους παρέχω τα φώτα μου και να τους εξηγήσω πως η μετάφραση του τίτλου της παρούσας ανάρτησης, είναι φυσικά η ακόλουθη...: "Μάθε γέρο γράμματα, τώρα στα γεράματα...!!!!

Πρώτη Μαϊου...και απ'τη Βαστίλλη...

Δεν απομένουν παρά ελάχιστες πλέον ώρες για να ξημερώσει η ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς και για φέτος και το έλεγα πέρυσι, το λέω φέτος, και θα το λέω και στο μέλλον πως έχω πλέον βαρεθεί να ακούω πως 'η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία'. Είναι ένα από τα κλισέ που μου φαίνονται αφόρητα κάθε χρόνο και με κάνουν να φρικάρω, από τη στιγμή μάλιστα που όλοι εφαρμόζουν στην πραγματικότητα το αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουν.
Προσωπικά θεωρώ πως έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να διαβάσει κάποιος το ιστορικό της συγκεκριμένης ημέρας και το πως καθιερώθηκε αυτή...Το διάβαζα πολύ πρόσφατα σε μια εφημερίδα και ομολογώ πως οι συγκρίσεις με το πεζό σήμερα έρχονται στο μυαλό σου χωρίς καν να το καταλάβεις...Πολλά από τα προνόμια που σήμερα βίαια ξεριζώνονται από τον απλό εργαζόμενο, ήρθαν παγκοσμίως σαν αποτελέσματα πολύχρονων αγώνων κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι πίστεψαν στην ιδέα ενός καλύτερου αύριο, αγωνίστηκαν για αυτό μέχρις εσχάτων και εν τέλει κάτι πέτυχαν...Έστω αν μετά, εκμεταλλεύτηκαν τους συγκεκριμένους αγώνες ποικιλοτρόπως και τους εξαργύρωσαν πολλάκις...Θυμάμαι, πως την αντίστοιχη περυσινή ημέρα, σημείωνα σε τούτο το βήμα πως κάποια εργατικά δικαιώματα όπως η ασφάλιση, το πενθήμερο και το ωράριο βρίσκονταν υπό αμφισβήτηση...Κύλησε ένας χρόνος ήδη και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση στην οποία, θα πρέπει να ευγνωμονείς αν έχεις δουλειά ανεξάρτητα αν σου έχουν κόψει μισθούς, επιδόματα και όλα τα συναφή...Και με την προοπτική σε ένα χρόνο από τώρα να μην ξέρεις σε τι κατάσταση θα είσαι...
Επειδή η Πρωτομαγιά είναι απολύτως συνυφασμένη με το εργατικό κίνημα, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω κάποιες σκέψεις σε σχέση με το μοναδικό επάγγελμα που δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει στη χώρα αυτή, ακόμα και να διαλυθούν τα πάντα...Και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό του συνδικαλιστή..Έναν συνδικαλισμό, που τον πήραμε εδώ και τον μετατρέψαμε σε θέση με κομματικό υπόβαθρο...Σε οποιαδήποτε υπηρεσία και να ρίξεις το βλέμμα σου, θα ανακαλύψεις κομματικούς συνδικαλιστές, που υπό το μανδύα αγώνων απολαμβάνουν μισθούς χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν εργαστεί πραγματικά ποτέ...Πολύχρωμα κομματικά στελέχη, που διψούν για μια μεγάλη κρατική θέση και πέρα από αυτό δε βλέπουν τίποτα...Το ωραίο είναι πως οι απλοί εργαζόμενοι βασίζονται μάταια σε αυτούς, για να τους υπερασπιστούν απέναντι στις ανάλγητες διοικήσεις, αφεντικά, κυβερνήσεις κ.ο.κ..Είναι θαρρώ το άκρων άωτο της ματαιότητας να περιμένεις καλό από αυτούς, που ξεχνούν τους αγώνες όταν ανελίσσονται...Από ανθρώπους που έχουν μάθει να αντιδρούν υποκριτικά στα πάντα και να αποτελούν πολύχρωμα παπαγαλάκια κομματικής προέλευσης...
Φέτος θεωρώ πως υπήρχε μια ιστορική ευκαιρία να γίνει μια νέα αρχή τουλάχιστον...Ζώντας και με τη βούλα πλέον στον αστερισμό του Δ.Ν.Τ. και των τεραστίων παρενεργειών του στο κοινωνικό σύνολο, θα περίμενα τουλάχιστον τη φετινή Πρωτομαγιά να οργανωθεί μια μεγάλη ειρηνική διαδήλωση, χωρίς την ύψωση κομματικών σημαιών και χωρίς κομματικούς εναγκαλισμούς...Να δείξει βρε αδερφέ σύσσωμος ο λαός, πως είναι ενωμένος, καταλαβαίνει την δύσκολη συγκυρία, δεν μπορεί την αδικία και κυρίως δεν αντέχει να μη βλέπει κανέναν υπεύθυνο να τιμωρείται...Αλλά, μάταια...Αντ' αυτού χωριστές κομματικές συγκεντρώσεις, ξεχωριστές εκδηλώσεις με τραγούδια και μουσική, το κάθε κόμμα δηλαδή μόνο του για μια ακόμη φορά, ίσα ίσα για να βγάλει την υποχρέωση...Υπό αυτές τις συνθήκες να μην περιμένουν κανέναν μη κομματικοποιημένο και σκεπτόμενο να τους στηρίξει...Μάλιστα για να γίνουν απόλυτα κατανοητά τα παραπάνω σε όλους δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα των τρεχουσών ημερών...Το προεδρείο της ΓΣΕΕ συνεδριάζει με την κυβέρνηση, για το πως θα κάνουν πιο εύπεπτα τα μέτρα στον απλό κόσμο...Το ΠΑΜΕ κλείνει λιμάνια, σταθμούς άκριτα και χωρίς στην ουσία να ξέρει το γιατί κλπ κλπ...Κάθε μια παράταξη παίρνει προφανώς γραμμή από το αντίστοιχο κόμμα για το τι επακριβώς θα πράξει και δεν αποκλίνει καθόλου από αυτή...Όσο για τα δίκαια του απλού εργαζομένου; Μα ελάτε τώρα, μην είστε αφελείς...Ποιος από τους εργατοπατέρες νοιάζεται για αυτά; Σοβαροί να είμαστε...
Δεν θέλω να φορτώσω όλα τα κακά της χώρας στο συνδικαλισμό και τους εργατοπατέρες...Και σαν αντίλογο σε όλα τα παραπάνω, κάποιος μπορεί να αντιτείνει το ερώτημα: αν ο απλός εργαζόμενος αισθάνεται πως δεν εκφράζεται από τα συλλογικά του όργανα, γιατί δεν κατεβαίνει και δε συμμετέχει στις επερχόμενες απεργίες και κινητοποιήσεις στέλνοντας το μήνυμα του;...Ο αντίλογος σε αυτό, φυσικά και υφίστανται και είναι σοβαρός...Ακόμα και κατά το σημερινό εργασιακό μεσαίωνα, αν εξαιρέσουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, θεωρείται εύκολο να απεργήσει ένας ιδιωτικός υπάλληλος από τη στιγμή που αισθάνεται πως αυτόματα θα εισέλθει στη μαύρη λίστα;...Πέρα όμως από αυτό, η ανασφάλεια είναι τόσο μεγάλη, που υπάρχει πολύς κόσμος που αρκείται στο γεγονός να έχει εργασία σήμερα, ενώ αγωνιά για το αύριο...Αυτός ο κόσμος είναι βέβαιο πως θα πονέσει οικονομικά αν του κοπεί π. χ. ο 13ος μισθός...Αλλά στη λογική του μη χείρον βέλτιστον, σιωπά και αισθάνεται τυχερός αν έχει τη δυνατότητα να εργάζεται...Είναι μεγάλος εφιάλτης, αυτός της ανεργίας και όποιος δεν τον έχει ζήσει δεν μπορεί εύκολα να τον κατανοήσει...Ξέρετε τι είναι να αισθάνεσαι βάρος για την κοινωνία και για τους υπολοίπους; Σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα και τα αυτονόητα εργασιακά δικαιώματα σου μοιάζουν κατακτήσεις...Για να μη σας πω, ότι φτάνεις στο σημείο να αποδέχεσαι να εργάζεσαι ανασφάλιστος και να πληρώνεσαι αραιά και που, με κίνδυνο να τα πληρώσεις ακριβά όλα αυτά...Έχουν γνώση βλέπετε οι φύλακες...
Αυτά τα ολίγα σε σχέση με τη σημερινή ημέρα και όλα αυτά που τη συνοδεύουν...Και ο καθένας ας κάνει αυτό που κρίνει καλύτερο...
υγ1 Η σημερινή ανάρτηση αφορά την εργατική Πρωτομαγιά και το εργατικό κίνημα...Δεν αφορά ούτε τα οικονομικά μέτρα, ούτε το Δ.Ν.Τ., ούτε τίποτε σχετικό...Για αυτά θα αναφερθούμε ενδελεχώς στο εγγύς μέλλον...
υγ2 Φυσικά και δε θα μπορούσε η παρούσα ανάρτηση να κλείσει χωρίς ένα επετειακό τραγουδάκι...Έτσι απλά για να θυμηθούμε κάποια πράγματα, ή για να αισθανθούμε και εμείς έστω και νοητά αγωνιστές...Είναι το ίδιο ακριβώς τραγούδι, που ένα χρόνο ακριβώς πριν δεν κατάφερα να ανεβάσω...Μια μεγάλη δημιουργία του Μάνου Λοίζου, από τις πολλές του...1η Μαΐου..Έτσι τιμής ένεκεν...Τι κι αν τα χρόνια έχουν περάσει και σχεδόν τίποτα δε μοιάζει όπως παλιά...Τι κι αν ο Μάνος έφυγε νωρίς...Τι κι αν ο Βασίλης έγινε σχεδόν mainstream...Τι κι αν πολλοί σύντροφοι συμβιβάστηκαν και έγιναν ένα με τα αφεντικά και ίσως και χειρότεροι...Αυτό που μετρά είναι πως ο Φεντερίκο, η Κατρίν, η Σιμόν αλλά κυρίως η Μαρία είναι ακόμη εκεί μέσα στο πλήθος, ανώνυμοι, ταπεινοί και ονειροπόλοι με μοναδικό όπλο τα ανόθευτα τους όνειρα για έναν καλύτερο και κυρίως πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο...