Εξηγώντας...την ανεξήγητη απάθεια...

Μέσα στο χρόνο που σιγά σιγά μας αδειάζει τη γωνιά, οι αλλαγές που έλαβαν χώρα στη ζωή όλων μας ήταν κοσμογονικές..Κεκτημένα πολλών δεκαετιών, προγραμματισμοί πολλών χρόνων, συνθήκες ζωής και σχέδια απλών καθημερινών ανθρώπων, μέσα σε μια νύχτα αποτέλεσαν παρελθόν...Καλώς ή κακώς, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είχε χτίσει μια ζωή και κάποια μελλοντικά όνειρα, πάνω στη βάση μιας αξιοπρεπούς εργασίας, τα εισοδήματα από την οποία ήταν ως ένα βαθμό ικανά για να ανταποκριθούν στα όνειρα αυτά...Πλέον όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει...Οι περικοπές αγγίζουν σχεδόν τους πάντες, ρίχνουν την ψυχολογία όλων μας και μας φέρνουν μπροστά σε διάφορα αδιέξοδα, τα οποία ίσως πιστεύαμε πως δεν θα αντιμετωπίσουμε ποτέ...

Εκείνο όμως που μου προξενεί τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι το πόσο εύκολα όλοι μας κατάπιαμε τα μέτρα και τις αυξήσεις, χωρίς να αντιδράσουμε στο παραμικρό...Εδώ έχει γκρεμιστεί το σύμπαν, έχουν έρθει τα πάνω κάτω, τίποτε δεν πάει καλά, όλοι ασφυκτιούμε και παρόλα αυτά οι αντιδράσεις είναι από μηδαμινές έως ανύπαρκτες, όσο και αν είναι βέβαιο πως όλοι βαυκαλιζόμαστε για το αντίθετο...Είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι και πεσμένοι σε μια ιδιότυπη νιρβάνα και όταν θα ξυπνήσουμε θα είναι πλέον πάρα μα πάρα πολύ αργά...Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της υποτιθέμενης κυβέρνησης...Το γεγονός δηλαδή πως παίζοντας το επικοινωνιακό παιχνίδι άριστα με την αμέριστη συμβολή των μέσων ενημέρωσης έχει καταφέρει να κάνει το μαύρο άσπρο και να μας παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς μοιάζει να αρκεί σε πολλούς από εμάς...

Κατ' αρχάς ακούω καθημερινά πολλούς να τα έχουν με το ΔΝΤ το Στρος Καν, τον Όλι Ρεν και τα υπόλοιπα μέλη της παγκόσμιας κουστωδίας, λες και οι πραγματικοί υπαίτιοι είναι αυτοί...Και σε μένα ξέρετε, το ΔΝΤ σαν οργανισμός μου είναι απεχθέστατος και κατάπτυστος, όμως αν δεν κάνω λάθος δεν εισήλθε με τη βία στη χώρα...Αντιθέτως, την πόρτα την άνοιξαν και τους προσκάλεσαν οι γνωστοί προδότες της χώρας, οι οποίοι συλλήβδην τώρα σκούζουνε πως νοιάζονται για το καλό της χώρας και αντιμάχονται κάθε μέρα με τη σκληρή τρόικα για να επιτύχουν ότι καλύτερο...Το παιχνίδι που παίζεται είναι φανερό και όποιος δεν το κατανοεί απλά εθελοτυφλεί...Μάλιστα για να γίνει η όλη φάση ακόμη περισσότερο πειστική, αφήνουν στην αρχή να διαρρεύσουν σενάρια δυσχερέστερα από αυτά που εντέλει θα εφαρμοστούν, απλά και μόνο για να υπάρξει στο τέλος μια μικρή βελτίωση και να μας παραμυθιάσουν πως μετά από λυσσαλέα μάχη με την σκληρή τρόικα επέτυχαν κάποιες βελτιώσεις...Βελτιώσεις που μοιάζουν με ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο, ενώ ο ασθενής είναι βαριά άρρωστος και η κατάσταση του μοιάζει να μην είναι αναστρέψιμη...Το ίδιο σκηνικό διαδραματίζεται και σε διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις...Το σενάριο έχει ως εξής...Στο πάνελ υπάρχει πάντα κάποιος που υποστηρίζει πως η κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι περισσότερο τολμηρή και να προχωρά τις αλλαγές με γρηγορότερο ρυθμό...Χωρίς σάλιο δηλαδή, σε απλά ελληνικά...Εκείνη τη στιγμή, πετάγεται ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και αντιδρά λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν όταν ο λαός δεινοπαθεί να ληφθούν ακόμη περισσότερα μέτρα...Περνάνε έτσι την εικόνα ότι και καλά παίρνουν τα μέτρα με πόνο ψυχής...Έβλεπα μια τέτοια εκπομπή την περασμένη εβδομάδα...Στο ρόλο του πρώτου ήταν ο Μάνος και στου δεύτερου ο Χρυσοχοίδης...Δεν άντεξα να δω πάνω από πέντε λεπτά...Είχα φάει προηγουμένως και βλέποντας τα πρόσωπα όλων τους, μου ερχόταν τάση για εμετό...Υπάρχουν όμως πραγματικά κάποιοι βουλευτές που φαίνονται να αντιδρούν και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν και στην παραίτηση...Μοιάζουν σιγά σιγά να καταλαβαίνουν οι τριακόσιοι χαραμοφάηδες πως η οργή του λαού όσο περνά ο καιρός γιγαντώνεται..Για αυτό και τελευταία έχω ακούσει πάμπολλα περιστατικά βουλευτών που πηγαίνουν να φάνε σε εστιατόρια και μόλις γίνονται αντιληπτοί από τον απλό κόσμο, τρώνε το κράξιμο και το βρίσιμο της αρκούδας, ενώ πολλές φορές το μενού από δω και στο εξής ενδέχεται να περιλαμβάνει και ολίγη από καρπαζιές...Σαν αυτές που ρίχνουν όλοι τους, τόσα χρόνια στο σβέρκο του δύσμοιρου λαού...

Τα μέσα ενημέρωσης είναι πολύτιμοι αρωγοί σε κάθε περίπτωση του αρρωστημένου συστήματος...Ανακαλύπτουν κάποιες όντως υπαρκτές περιπτώσεις υπερβολικών μισθών κάποιων βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων με παχυλά επιδόματα και τις κάνουν σημαία, γενικεύοντας τα συμπεράσματα τους, προτρέποντας τον τηλεθεατή να πει το κλασσικό "καλά τους κάνουν και τους κόβουν μισθούς και συντάξεις"...Για κάθε ένα κραυγαλέο παράδειγμα δημοσίου υπαλλήλου, υπάρχουν χιλιάδες ακόμη υπάλληλοι, που περιμένουν φέτος μάταια το δώρο των Χριστουγέννων μπας και μπαλώσουν κάποια οικονομική τρύπα...Σε γενικές γραμμές προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα διχόνοιας μεταξύ του λαού, ούτως ώστε η μια κοινωνική τάξη και το κάθε επάγγελμα να εναντιώνεται με το άλλο...Για παράδειγμα, οι μεν ιδιωτικοί υπάλληλοι ωθούνται να τα βάλουν με τους δημοσίους υπαλλήλους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες με τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι με τους εμποροϋπάληλλους και πάει λέγοντας...Όταν κάποτε όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, πως πραγματικοί εχθροί δεν είναι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, αλλά αυτοί που μας κυβερνάνε τόσο ίσως όλοι αυτοί πάρουν τις αντιδράσεις μας στα σοβαρά...

Επειδή όμως στην Ελλάδα όλοι εμείς είμαστε παραδοσιακοί τύποι και τηρούμε τα έθιμα μας, σπεύδουμε να συμμετέχουμε στις απεργίες και στις διάφορες κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα μια φορά το μήνα...Έτσι έχει καταντήσει στην Ελλάδα το δικαίωμα της απεργίας...Πατροπαράδοτο έθιμο...Σε αυτό φυσικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι συνδικαλιστές εργατοπατέρες που αρκούνται σε κάποιες δηλώσεις υποτιθέμενης διαφωνίας, απλά και μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του απλού κόσμου...Με τη συμπεριφορά τους αυτή, έχουν καταφέρει να γίνεται γενική απεργία για παράδειγμα στην Αθήνα, να μαζεύονται στο κέντρο καμιά πενηνταριά χιλιάδες διαδηλωτές και αυτό να διαφημίζεται σαν τεράστια επιτυχία...Και δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που σιχαίνεται τη συμπεριφορά τους και τον υποχθόνιο ρόλο τους...Την ίδια στιγμή, οι Άγγλοι που όλοι εμείς αρεσκόμαστε να τους αποκαλούμε φλώρους, προέβησαν σε τεράστιες διαδηλώσεις για τις αυξήσεις των διδάκτρων στα πανεπιστήμια..Οι ξενέρωτοι οι Γάλλοι πάλι, βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για να διαδηλώσουν και δεν γυρίζουν πίσω αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα τους....Μόνο εδώ μια εθιμοτυπική απεργία θεωρείται μαζικός αγώνας...Ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουμε για παράδειγμα αδιαμαρτύρητα να υφιστάμεθα συνεχείς αυξήσεις ΦΠΑ, να πληρώνουμε τα καύσιμα για χρυσάφι και ο δείκτης της ανεργίας να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και ταυτόχρονα εμείς να μη μιλάμε καθόλου...Αυτή και αν είναι κατάντια, με όλη τη σημασία της λέξεως...

Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον πολύ σημαντικό παράγοντα που ακούει στο όνομα φόβος...Όταν βλέπουμε το μέλλον μπροστά μας να διαγράφεται μαύρο και δυσοίωνο, τότε είναι ως ένα σημείο λογικό να τρέμουμε σαν το ψάρι μπας και χάσουμε έστω και τα μικρά κεκτημένα που έχουμε στην κατοχή μας και τα οποία μπορεί απλά να περιορίζονται σε μια αξιοπρεπή εργασία που να μας εξασφαλίζει σχεδόν τα προς το ζειν...Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε απλά κάποιοι φοβισμένοι υπαλληλάκοι, που φοβούνται να υψώσουν το ανάστημα τους και να διεκδικήσουν κάτι που ίσως και να τους αξίζει...Φυσικά ο φόβος εκπορεύεται και αυτός από ψηλά και καλλιεργείται με τέχνη...Ακόμη και τα προβοκατόρικα επεισόδια που συμβαίνουν εκτός λογικής πολλές φορές, θαρρώ πως αυτό το σκοπό έχουν...Να φοβίσουν τον απλό άνθρωπο που ναι μεν αισθάνεται τον κόμπο να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από το λαιμό του, πλην όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει το κλίμα εκφοβισμού...Αλλά και τα μέσα συνέχεια μας φοβίζουν και μας απειλούν πως αν δε συμμορφωθούμε η χώρα θα χρεοκοπήσει και έτσι εμείς σκύβουμε το κεφάλι, το βουλώνουμε και απλά περιμένουμε τα χειρότερα...Όσο χειρότερα από τον πάτο δηλαδή μπορεί να υπάρξει...

Και η ζωή συνεχίζεται και τα επόμενα μέτρα δεν θα αργήσουν να φανούν, ίσως φτιασιδωμένα με ένα ωραίο και εύπεπτο περιτύλιγμα για να τα χωνέψουμε πιο εύκολα...Δυστυχώς όμως για κάποιους το λάδι στο καντήλι τόσο της υπομονής όσο και των αντοχών μοιάζει σιγά σιγά να εξαντλείται...Για αυτό το λόγο το επόμενο έτος προμηνύεται καυτό...Διότι όταν ο λαός θα χάσει και τα τελευταία κεκτημένα, θα αποβάλλει κάθε φόβο από μέσα του, και τότε το ποτάμι της λαϊκής οργής θα είναι τόσο ορμητικό και άγριο που κανείς δε θα μπορεί να το τιθασεύσει και θα παρασύρει δικαίους και αδίκους...Και τότε οι σφαλιάρες θα είναι απλά πταίσματα...

Η "κροατική ενέδρα" και η περιβόητη αδελφοποίηση...

Η παρούσα εβδομάδα από ποδοσφαιρικής άποψης, περιλαμβάνει τους τελευταίους αγώνες των ελληνικών ομάδων για το Europa league...Όμως όλες αυτές οι αναμετρήσεις με στόχο την πρόκριση στην επόμενη φάση, των ΑΕΚ, Άρη και ΠΑΟΚ, θαρρώ πως επισκιάζονται πλήρως από την επίθεση που δέχτηκε σήμερα στο Ζάγκρεμπ ένα πούλμαν που μετέφερε φιλάθλους του ΠΑΟΚ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες και να προκληθεί πανικός όπως είναι φυσικό. Ένα γεγονός πολύ σημαντικό κατά την άποψη μου και οπωσδήποτε χρήσιμο για να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα, έστω και αν ειδικά στο θέμα της βίας και των επεισοδίων ο φτωχός συγγενής έχει αναφερθεί επί μακρόν και στο παρελθόν...

Το όλο θέμα δεσπόζει στο σύνολο των αθλητικών sites, από νωρίς το απόγευμα και αποδεικνύει αν μη τι άλλο, πως η βία δεν είναι μοναχά ελληνικό φαινόμενο. Φαίνεται πως το χαρακτηριστικό να έχουν το κεφάλι τους γεμάτο από οτιδήποτε άλλο πλην μυαλού, είναι μια πραγματικότητα και για πολλούς άλλους βαλκάνιους ιδίως λαούς...Ξέρουν και αυτοί να στήνουν άνανδρες ενέδρες και να αδιαφορούν για το αν αυτές οι τυφλές επιθέσεις έχουν θύματα με σοβαρούς τραυματισμούς ή και πράγματα ακόμη χειρότερα...Το βίντεο μάλιστα που ήδη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από ερασιτεχνική κάμερα και φαντάζομαι πως σύντομα θα παίζει και στην τηλεόραση, είναι συγκλονιστικό και δείχνει την προσπάθεια των επιβατών του λεωφορείου να βγουν έξω προκειμένου να μην καούν ζωντανοί...Και όλα αυτά με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα...για σκεφθείτε...Πάντως τα επεισόδια είχαν σχεδόν προαναγγελθεί..Άκουγα όλες τις προηγούμενες μέρες φιλάθλους στο ραδιόφωνο, που μιλώντας για το συγκεκριμένο παιχνίδι, εξέφραζαν ανοιχτά τους φόβους τους, για την ενδεχόμενη ύπαρξη τυχόν αντιποίνων από την πλευρά των Κροατών με αφορμή κάποια γεγονότα που είχαν λάβει χώρα και στην Τούμπα στο πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων...Επομένως το κακό είχε επισημανθεί και έμενε απλά να επιβεβαιωθούν οι φόβοι όλων μας, ενώ ακόμη είμαστε στην παραμονή του αγώνα...Και να σκεφθεί κανείς επίσης πως το συγκεκριμένο λεωφορείο μετέφερε ανθρώπους σχεδόν επίσημους της ομάδας του ΠΑΟΚ και όχι χουλιγκαναριό...Δυστυχώς πλέον η βία σε όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνο είναι τόσο ωμή, που δεν χρειάζεται ούτε καν η λεγόμενη ασήμαντη αφορμή...

Φυσικά τα εγχώρια ΜΜΕ έχουν την τάση να υπερπροβάλλουν και να δίνουν τεράστια έμφαση σε τέτοια γεγονότα, όταν τα θύματα είναι συμπατριώτες μας και οι θύτες ξένοι...Βλέπετε με τα εγχώρια έκτροπα έχει βαρεθεί να ασχολείται ο κόσμος από τη στιγμή μάλιστα που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά...Όσο όμως και να εθελοτυφλούμε, θαρρώ πως θα πρέπει κάποια φορά να πούμε μερικές κουβέντες τόσο για τον κόσμο που συμμετέχει στις εκδρομές στο εξωτερικό όσο και για τη συμπεριφορά των δικών μας 'λουλουδιών' απέναντι στους ξένους εκδρομείς εδώ...Συνήθως και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση, τις ελληνικές ομάδες τις ακολουθούν στο εξωτερικό οι γνωστοί και ως μουτζαχεντίν...Πέρα από τους επίσημους λεφτάδες που πηγαίνουν στο εξωτερικό για το ονόρε, υπάρχουν και οι άλλοι που είναι πάντα έτοιμοι για όλα...Αυτοί πολλές φορές όταν κάνουν εκδρομές σε χώρες στις οποίες εφαρμόζονται οι νόμοι, τις περισσότερες φορές παραμένουν ήσυχοι, διότι κατανοούν πως δεν τους παίρνει να κάνουν αστεία, για να το πω λαϊκά. Φυσικά κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τους ξένους...Οι ξένοι οπαδοί που έρχονται εδώ και ιδίως οι ανατολικοευρωπαίοι μοιάζουν σαν να έρχονται από την χώρα της ποτοαπαγόρευσης. Πριν περίπου δύο μήνες, υπήρχε στην Αθήνα το παιχνίδι της ΑΕΚ με την Χάιντουκ Σπλιτ, και στη γειτονιά μου από πολύ νωρίς έκαναν την εμφάνιση τους καμιά εκατοστή Κροάτες οπαδοί, περίπου 5 με 6 ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα...Είχαν στα χέρια τους και έτρωγαν κάτι πίτσες από τις πιο τελειωμένες πιτσαρίες της Αθήνας και είχαν στα χέρια τους τουλάχιστον από δύο μπίρες...Η συντριπτική πλειοψηφία από δαύτους, ήταν σε μεγάλη ευθυμία για να μην πω πως ήταν μισομεθυσμένοι ήδη...Δεν πέρασε παρά περίπου μισή ώρα, από τη στιγμή που προκλήθηκαν τα πρώτα έκτροπα από τους Κροάτες, ενώ λίγο αργότερα έγιναν και οι σχετικές ενέδρες από τους Έλληνες οπαδούς, οι οποίοι ως γηγενείς ξέρουν τα καλύτερα κατατόπια και προκλήθηκαν κάποιοι τραυματισμοί...Φυσικά η είδηση πέρασε στα πολύ ψιλά των παραλειπομένων του αγώνα...Όπως επίσης στα ψιλά πέρασε η είδηση πως η ΑΕΚ δεν ζήτησε καθόλου εισιτήρια για τον αντίστοιχο αγώνα που ακολούθησε στην Κροατία, φυλώντας τα κατατόπια και καλώς πράττοντας...

Ένα φαινόμενο επίσης των τελευταίων χρόνων, είναι η περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών κάποιων εγχώριων ομάδων με κάποιους αντίστοιχους ξένους...Με τα ορθόδοξα αδέλφια μας, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ίδιοι αν και δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά μπορεί να έχει η όποια θρησκεία με επεισόδια και βία αλλά τελοσπάντων...Φυσικά κατά κύριο λόγο αναφέρομαι στην περίφημη αδελφοποίηση των οπαδών Ολυμπιακού με Ερυθρό Αστέρα, και του ΠΑΟΚ με αυτούς της Παρτιζάν, με όσα επακόλουθα μπορεί να επιφέρει αυτή...Το να τραγουδάει για παράδειγμα το πέταλο των οπαδών του Αστέρα το "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό", ή το πέταλο της Παρτιζάν το "οοο...Παοκάρα έχω τρέλα" έχει ένα ενδιαφέρον και ένα χάζι. Το να δημιουργούνται όμως ομάδες κρούσης και να υπάρχουν ανταλλαγές πληθυσμών στα παιχνίδια εκατέρωθεν είναι πολύ επικίνδυνο. Για τον απλούστατο λόγο, πως όταν είσαι ξένος σε μια χώρα γίνεσαι και πιο αδίστακτος...Όταν γίνονται για παράδειγμα επεισόδια, οδομαχίες ή ρίψη φονικών φωτοβολίδων, ο ξένος που αύριο θα γυρίσει στη χώρα του είναι πιο αδίστακτος...Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σε πολύ σημαντικά επεισόδια που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια, επισημάνθηκε και από την ίδια την αστυνομία η πιστοποιημένη συμμετοχή Σέρβων...Δεν θέλω να το επεκτείνω περισσότερο...Απλά το αφήνω ως τροφή για σκέψη, σημειώνοντας απλά πως το μίσος Σέρβων και Κροατών είναι ακόμη άσβεστο και ίσως και αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος για τους ανεγκέφαλους Κροάτες να επιτεθούν δολοφονικά σε φιλάθλους μιας ομάδας που είναι αδελφοποιημένοι με τη μισητή προς αυτούς Παρτιζάν...

Για να γυρίσω πάντως σε εμάς, έχω απλά να σημειώσω πως, κατά την ταπεινή μου άποψη το χειρότερο όλων δεν είναι τα επεισόδια καθ' αυτά, ούτε οτιδήποτε άλλο σχετικό...Το χειρότερο όλων είναι φυσικά η νοοτροπία με την οποία άπαντες έχουμε ποτιστεί, αλλά και το γεγονός πως δεν κρατούμε πλέον ούτε καν τα προσχήματα...Σήμερα, μόλις πληροφορήθηκα το γεγονός ανέτρεξα σε όλα τα αθλητικά sites για περαιτέρω ενημέρωση...Το μάτι μου έπεσε φυσικά και στα ανώνυμα ή μέσω ψευδωνύμου σχόλια που αναρτούν κάτω από τις ειδήσεις οι διάφοροι οπαδοί...Το τι παπαριά και το τι χοντράδα γράφεται εκεί μέσα, δεν μπορεί να το φανταστεί ο νους του ανθρώπου..Και τι δε διάβασα...Διάβασα ανθρώπους να εύχονται να είχαμε νεκρούς και άλλους να ειρωνεύονται χαιρέκακα...Διάβασα άλλους να λένε, πως αφού τα ίδια κάνουν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, τότε θα έπρεπε να περιμένουν αντίποινα...Διάβασα επίσης μια τεράστια αντιπαράθεση οπαδών Άρη και ΠΑΟΚ για το ποιος έχει τους πιο σκληρούς οπαδούς και ποιος δεν κάνει επεισόδια..Άλλους απλά να παραθέτουν αντίστοιχα γεγονότα με υπεύθυνους τους ασπρόμαυρους φιλάθλους...Έγινα μάρτυρας δηλαδή αυτής της σιχαμερής λεκτικής βίας εκ του πληκτρολογίου, η οποία απλά και μόνο αποτελεί καθρέφτη της βίας που συναντάμε δυστυχώς σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε πολλά ελληνικά γήπεδα...

Τελοσπάντων...Καλά να είναι οι τραυματίες και ας μην υπάρξει καμία συνέχεια, ούτε στο αυριανό ματς ούτε γενικότερα...Ξερές και ίσως ανούσιες ευχές...Δεν έχω όμως να προσφέρω κάτι περισσότερο σε ένα θέμα, το οποίο όλοι το θυμόμαστε και το καυτηριάζουμε κάθε φορά που λαμβάνουν χώρα τέτοια λυπηρά φαινόμενα, που είναι απείρως σημαντικότερα από κάθε όμορφο γκολ και κάθε μεγαλειώδη πρόκριση...

Το Χριστουγεννιάτικο σκηνικό στην Αθήνα...

Κατά καιρούς και ιδίως τώρα με ρωτούν να τους πω, για το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα, ιδίως τις ημέρες αυτές που υποτίθεται πως έχουμε εισέλθει σιγά σιγά στην περίοδο των εορτών. Ο φτωχός συγγενής είναι λοιπόν εδώ για να μεταφέρει σε όλους τους φίλους του που δεν έχουν την τύχη να το βιώνουν , το κλίμα της πρωτεύουσας αυτές τις ημέρες, βάζοντας πολλά πράγματα στη θέση τους...Όχι τίποτε άλλο, απλά για να γνωρίζουν όσοι έρχονται στην Αθήνα για λίγες ώρες και απολαμβάνουν τα χριστουγεννιάτικα events, πως αυτό που βιώνουν είναι απλά μια βιτρίνα, η οποία μασκαρεύει για λίγο το ομολογουμένως άσχημο πρόσωπο της πόλης αυτής...

Η Αστυνομία και το αίσθημα της (ανα)ασφάλειας...

Πρώτα πρώτα αισθάνομαι την ανάγκη να αναφέρω, πως καθ όλη τη διάρκεια της διαμονής μου στην πόλη αυτή, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση πολύ ανασφάλεια στην ατμόσφαιρα και συγχρόνως, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσοι αστυνομικοί στους δρόμους. Ξέρω πως αυτό για όποιον δεν το βιώνει καθημερινά, ακούγεται κάπως οξύμωρο, αλλά είναι η αλήθεια...Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου τον τελευταίο καιρό ειδικά με τις πορείες, αντικρίζεις αστυνομικούς της ομάδας ζήτα, δέλτα έψιλον ή ωμέγα, να τριγυρίζουν με αυτό το βλέμμα των χιλίων καρδιναλίων που μοιάζει να αποτελεί το σήμα κατατεθέν τους...Αφήστε την περίπτωση της τρομοκρατίας..Εκεί να δείτε τη πραγματική παρέλαση μπορεί να παρακολουθήσει κανείς, για μια αστυνομία που δυστυχώς μοιάζει να κινείται στη σφαίρα των επικοινωνιακών χειρισμών της ηγεσίας της. Εκεί που ακόμα και οι κινήσεις της μοιάζουν να είναι αρκούντως εντυπωσιακές και προγραμματισμένες ούτως ώστε να ελκύουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα μεγάλα θέματα... Και να οι γιάφκες, να οι συλλήψεις υπόπτων, να οι εξακριβώσεις στοιχείων που παρακολουθώ στο δρόμο τρεις και λίγο, να οι απομονώσεις ολόκληρων περιοχών εξαιτίας μιας ασήμαντης αφορμής...Τρανό παράδειγμα επ'αυτού είναι το χθεσινό, που για να αντιμετωπίσει πιθανά επεισόδια η ελληνική αστυνομία, επέλεξε πρωτοφανώς κατά την ταπεινή μου άποψη να αποκλείσει σχεδόν ολόκληρη την Αθήνα από την κυκλοφορία, μετατρέποντας την χθεσινή ημέρα στο απόλυτο χάος, λες και ζούμε σε άλλες εποχές...Για να μην παρεξηγηθώ, η Αθήνα έχει ανάγκη σοβαρής αστυνόμευσης διότι σοβαρότατες μορφές εγκληματικότητας όπως πχ το εμπόριο ναρκωτικών είναι μπροστά στα μάτια όλων μας καθημερινά, ιδίως σε όσους τριγυρίζουν το κέντρο...Δεν έχει ανάγκη όμως επίδειξης, επικοινωνιακών ενεργειών και παρελάσεων και ανθρώπων που μοναδική τους αρμοδιότητα είναι να κόβουν κλήσεις στα αυτοκίνητα και στις μηχανές...Όλα αυτά τα έχουμε βαρεθεί, αφήστε δε που δε χρησιμεύουν και σε τίποτα πλέον...

Αθήνα...τρελό σκουπιδαριό...

Ένα επίσης σοβαρό θέμα τον τελευταίο μήνα στην Αθήνα είναι η καθαριότητα...Έχουν περάσει πάνω από τρεις εβδομάδες, από την τελευταία απεργία των υπαλλήλων της καθαριότητας και οι τόνοι των σκουπιδιών στα πεζοδρόμια συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινό μας σύντροφο...Διαβάζω λέει πως, αρκετών εργαζομένων οι συμβάσεις έληξαν και δεν ανανεώθηκαν και αυτό συντέλεσε στο να μην επαρκούν οι εργαζόμενοι πλέον για να συμμαζέψουν το χάλι αυτό...Μιλάμε για τόνους σκουπιδιών, με την κατάσταση να γίνεται πλέον ανυπόφορη...Σε συνδυασμό φυσικά με την αναλγησία όλων ημών των νεοελλήνων που παράγουμε απορρίμματα με ρυθμούς πολυβόλου, η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη...Έχει απλά γίνει αποκομιδή σε κάποια κεντρικότερα σημεία, ενώ τα στενά έχουν απλά αφεθεί στο έλεος του θεού...Μιλάμε για σκουπίδια τριών εβδομάδων πεταμένα εδώ και εκεί, η μυρωδιά των οποίων γίνεται αισθητή μόλις κάνεις την εμφάνιση σου στη γωνία και κανείς δε νοιάζεται...Ξέρετε τι ωραία αντίθεση που είναι τα πολύχρωμα λαμπιόνια στα μπαλκόνια και τις πλατείες με τους τόνους των σκουπιδιών...Και απορώ πως ο απερχόμενος δήμαρχος, που το όποιο έργο του επεκτείνεται αποκλειστικά και μόνο σε ανούσιους καλλωπισμούς για το θεαθήναι, δε σκέφτηκε να στολίσει με λαμπιόνια και τα βουνά των σκουπιδιών, θα είχε το ενδιαφέρον της μια τέτοια εικαστική προσέγγιση...Σόρι για το άστοχο χιούμορ, όμως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και θαρρώ πως κάτι θα πρέπει επιτέλους να γίνει...Α και μην το ξεχάσω...Ας μη μιλάμε και πολύ δυνατά για να μην ξυπνήσουμε όλους αυτούς που ζητούσαν την ψήφο των πολιτών στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές για το δήμο και την περιφέρεια της Αθήνας και υπόσχονταν προσπάθεια για μια Αθήνα καθαρή και ανθρώπινη...Εκτός και αν κανείς πιστεύει πως από τις αρχές του νέου έτους τα πάντα θα αλλάξουν οπότε πάω πάσο και κάνω υπομονή και συνεχίζω να κλείνω τη μύτη μου και ησυχία για να μην σας ξυπνήσω από το λήθαργο...

Οι σίγουρες επενδύσεις στη σύγχρονη Αθήνα...

Θυμάμαι ήταν περίπου πέρυσι τέτοια εποχή, που όταν κάποιοι μιλούσαν για την οικονομική κρίση, κάποιοι άλλοι θυμόσοφα απαντούσαν πως τα επακόλουθα της κρίσης θα φανούν από το τέλος του 2010 και ύστερα...Και είχαν δίκιο...Μια απλή βόλτα στην Αθήνα και τις διάφορες γειτονιές της αρκεί για να το επιβεβαιώσει αυτό ο καθένας...Παντού μαγαζιά κλειστά, παντού λουκέτα, παντού καταστήματα να διαφημίζουν εκπτώσεις και προσφορές και παρόλα αυτά να βαράνε μύγες...Θλίψη πραγματική...Βασικά αυτό βέβαια μπορεί να το κατανοήσει κανείς κοιτώντας τον εαυτό του και την τάση που έχει να μην κάνει κανενός είδους άνοιγμα και καμία αγορά...Να σας πω την αλήθεια, παρατηρώ πως στη σύγχρονη Αθήνα τα μόνα μαγαζιά που είναι γεμάτα από κόσμο είναι δύο...Τα σουβλατζίδικα και τα προποτζίδικα..Τα μεν πρώτα είναι η εύκολη λύση για το καθημερινό φαγητό, από τη στιγμή που πχ με 3 Ευρώ μπορείς να τραφείς εύκολα και απλά, έστω και αν ο μαγαζάτορας έχει φροντίσει να ξεπαστρέψει όλες τις γάτες και τους σκύλους της συνοικίας...Τα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ πάντως είναι όλα γεμάτα, από τα πιο σύγχρονα μέχρι μερικές τρύπες...Εκεί μέσα η Ελλάδα αναστενάζει και αναζητεί την επιτυχία...Εκεί μέσα ο κάθε Έλληνας ξοδεύει πραγματικά από το υστέρημα του για να ικανοποιήσει το πάθος του και να ψάξει την πιθανότητα του για ένα καλύτερο μέλλον...Το χω ξαναγράψει και εδώ παλαιότερα...Ο τζόγος και τα τυχερά παιχνίδια είναι περισσότερο ανεπτυγμένα σε χώρες και περιοχές που μαστίζονται από ανέχεια οικονομική και πνευματική, και σε χώρες υπανάπτυκτες και δυστυχώς η χώρα μας είναι ένα τυπικότατο παράδειγμα περί αυτού και όποιος διαφωνεί, συγχωρήστε με αλλά θαρρώ πως εθελοτυφλεί...

Ανθρώπινη αξιοπρέπεια...υπό το μηδέν...

Το πιο σημαντικότερο για μένα που ζω τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα είναι άλλο...Τα σκουπίδια μπορώ να τα ανεχτώ...Την αστυνομία που είναι εκεί που δεν τη θες και απουσιάζει από εκεί που τη χρειάζεσαι, επίσης...Την κατάντια του τζόγου παρομοίως...Εκείνο που δεν μπορώ είναι το γεγονός πως στην Αθήνα του 2010 υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και κοιμούνται στα παγκάκια και τρώνε, ψάχνοντας στα σκουπίδια...Το φαινόμενο αυτό δεν με ενοχλεί φυσικά από άποψη αισθητική...Με ενοχλεί αυτή η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και θαρρώ πως ο δήμος θα πρέπει επιτέλους να νοιαστεί για τους ανθρώπους αυτούς, δημιουργώντας υποδομές και προσφέροντας τους τα στοιχειώδη...Τις προάλλες στα ψιλά των ειδήσεων πέρασε η είδηση πως άστεγος που κοιμόταν μέσα σε κάδο σκουπιδιών, κονιορτοποιήθηκε όταν ο κάδος αδειάστηκε στο σκουπιδιάρα...Επίσης στα ψιλά των εφημερίδων περνούν συχνά οι ειδήσεις που αναφέρουν πως άστεγοι διαπληκτίζονται και αλληλομαχαιρώνονται αρκετές φορές για μια θέση σε ένα παγκάκι...Ειδήσεις που αν είσαι ακόμα άνθρωπος, κανονικά σε συγκλονίζουν..Το ίδιο παθαίνω καθημερινά όταν αντικρίζω ανθρώπους να κοιμούνται σε παγκάκια της γειτονιάς, στην οποία κατοικώ και δε συγκινείται κανείς...Το βράδυ των δημοτικών εκλογών, όταν παρακολουθούσα τους πανηγυρισμούς στην πλατεία Κλαυθμώνος των υποστηρικτών του νέου δημάρχου (ή εκλογή του οποίου όντως είναι ένα βήμα μπροστά για την πόλη), σκεφτόμουν αν κανείς από τα κομματικά στελέχη και τον απλό κόσμο που έσπευσαν για λεζάντα, έριξαν μια ματιά στο πίσω μέρος της πλατεία, εκεί όπου σε όλα τα παγκάκια κοιμούνται άστεγοι άνθρωποι...Φαντάζομαι πως όχι, εκτός και αν για ένα βράδυ τους είχαν διώξει για να μη χαλάνε την εικόνα της γιορτής και του πανηγυριού...Όλα αυτά στην Αθήνα του 2010, για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή...Μια πόλη που έχει χιλιάδες καφετέριες, χιλιάδες αργόμισθους και όχι επαρκείς ξενώνες αστέγων...

Αυτά είχα σε γενικές γραμμές να παραθέσω για την κατάσταση που παρατηρώ να επικρατεί στην πρωτεύουσα, αυτήν την περίοδο..Μια κατάσταση και μια σειρά από φαινόμενα που δεν μπορεί να τα συνηθίσει κανείς, όσα χρόνια και να περάσουν...Με άλλα λόγια, η κατάσταση είναι απόλυτα ανυπόφορη και για αυτόν ακριβώς το λόγο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται το ενδεχόμενο της αποχώρησης από την πόλη αυτή. Για να μην πω, πως θαρρώ πως δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην περνά από το μυαλό του η σκέψη για φυγή από αυτό το ανυπόφορο κλεινόν άστυ και αυτό πιστέψτε με πως το ακούω συνεχώς στις καθημερινές μου συζητήσεις...Σημάδια των καιρών, για μια Αθήνα απίστευτα ανυπόφορη, μοναχική και εντελώς αφιλόξενη...

υγ1 Το τραγούδι που ακολουθεί κατά την άποψη μου είναι φανταστικό...Γράφτηκε σχεδόν πριν 25 χρόνια και είναι ακόμη και σήμερα τόσο αληθινό για την κατάσταση στην Αθήνα, που σκεφτόμουν πως και τίποτα να μην έγραφα εγώ και απλά να ανέβαζα το τραγουδάκι αυτό, θα αρκούσε...Φανταστικό... Και σε live εκτέλεση για να θυμούνται οι παλιοί, να μαθαίνουν οι νεότεροι και να αλλαξοπιστούν οι αλλόθρησκοι...

Το "el classico" και η σύγκριση με τα ημέτερα...

Όποιος σπατάλησε κάποιες από το χρόνο του το περασμένο και όχι μόνο Σαββατοκύριακο για να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικούς αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, είναι πιθανό αφενός να το μετάνιωσε πικρά, και αφετέρου να έχει σχηματίσει μια στρεβλή άποψη για το τι πραγματικά είναι και πως παίζεται το αληθινό ποδόσφαιρο...Απομονωμένος στον ψεύτικο ελληνικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο είναι πιθανό να πιστέψει πως πραγματικό ποδόσφαιρο είναι η ενδεκάδα παλαιμάχων και το αναχρονιστικό ποδόσφαιρο του Παναθηναϊκού, μια ενδεκάδα απαρτιζόμενη από αδιάφορους, τελειωμένους και χεσμένους που κατέβασε ο Ολυμπιακός, το πόσο φρικτά έχει μικρύνει η ΑΕΚ σαν ομάδα, οι δηλώσεις των προέδρων των αιωνίων και τα παιχνίδια εντυπώσεων, οι γελοίες δηλώσεις του υποτιθέμενου προέδρου του δικεφάλου, τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα ένθεν κακείθεν που είναι τίγκα στο αίμα, το σπέρμα και την προσβολή, ο βοηθός προπονητή των Σερρών να διαπληκτίζεται με ποδοσφαιριστή του Άρη, οι γραφικότητες του κάποτε συμπαθούς Πάμπλο Γκαρσία και όσα υπόλοιπα γελοία και φαιδρά συμβαίνουν κάθε Σαββατοκύριακο στην ποδοσφαιρική Ελλάδα...Σας πληροφορώ όμως ότι όλα αυτά δεν είναι ποδόσφαιρο, τουλάχιστον πραγματικό...

Το ευτύχημα την παρούσα εβδομάδα ήταν ότι μετά αυτό το άθλιο θέαμα του Σαββατοκύριακου, τη Δευτέρα το βράδυ υπήρχε ένα ματς, ένα πραγματικό ντέρμπι που αποτελεί κατά την ταπεινή άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ποδοσφαιρόφιλων σε όλο τον κόσμο αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό ματς...Φυσικά και αναφέρομαι στο "el classico" μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, το οποίο διεξήχθη χθες το βράδυ στη Βαρκελώνη και καθήλωσε ολόκληρο τον κόσμο...Έστω και αν το έργο που ξετυλίχτηκε χτες στο χορτάρι του Καμπ Νου δεν ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικό, αλλά είχε και στοιχεία όπερας..."Της όπερας της πεντάρας, συγκεκριμένα.."

Συχνά στην Ελλάδα, τα αθλητικά μέσα έχουν την τάση να μεγαλοποιούν τα πράγματα και να ξεσηκώνουν τον κόσμο στην προσμονή κάθε μεγάλου ντέρμπι...Ασχολούνται τόσο πολύ και τόσο ενδελεχώς με κάτι που 99 φορές στις 100 αποδεικνύεται μια άνοστη ποδοσφαιρική σούπα...Δεν τους νοιάζει όμως καθόλου αυτό...Αυτό που τους νοιάζει είναι να κρατούν τον κόσμο διχασμένο και να υποδαυλίζουν το μίσος...Μας ζαλίζουν τον έρωτα με τα μεγάλα ντέρμπι, τα αιώνια ντέρμπι και με διάφορες άλλες γραφικότητες και υπερβολές..Αναρωτιέμαι λοιπόν τι θα έπρεπε να έκαναν οι Ισπανοί...Για όποιον δεν το γνωρίζει, στην Ισπανία το el classico δεν είναι ένα απλό ποδοσφαιρικό ντέρμπι...Μέσα από αυτό αντικατοπτρίζεται ο αγώνας της επαρχίας της Καταλωνίας για αυτονομία και ανεξαρτησία από το επίσημο Ισπανικό κράτος, που δεκαετίες τώρα είχε σαν ευνομούμενους τους πρωτευουσιάνους..Είναι οι αναμνήσεις από τις διώξεις του δικτάτορα Φράνκο...Είναι οι στυγνές παρεμβάσεις του δικτάτορα ακόμη και στο ποδόσφαιρο με μια από τις κυριότερες να είναι η περιβόητη περίπτωση του όντως αρτίστα Αλφρέντο ντι Στέφανο...Τα λέω όλα αυτά όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταδείξω το προφανές...Ότι στην Ισπανία υπάρχουν σημαντικές διαφορές που χρονολογούνται αιώνες, και που είναι φυσιολογικό να διχάζουν ανθρώπους που στο κάτω κάτω ελάχιστα αισθάνονται συμπατριώτες από τη στιγμή που και διαφορετική σημαία έχουν και διαφορετική γλώσσα μιλούν...Για αυτό και ο φανατισμός αλλά και οι σποραδικές ακρότητες δικαιολογούνται απόλυτα...Σε αντιδιαστολή με τη χώρα μας, που οι οπαδοί των ομάδων δεν έχουν να χωρίσουν απολύτως τίποτα, αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να μισούνται φρικτά και να οργανώνουν αραιά και που ενέδρες θανάτου. Αντιθέτως τους ενώνουν πολλά με κυριότερο το γεγονός πως το μυαλό και η κοινή λογική είναι είδος προς ανεπάρκεια για όλους τους...Φαντάζομαι δε διαφωνεί κανείς με αυτό.

Φυσικά και στην Ισπανία υπάρχουν οπαδικές εφημερίδες που ενίοτε ξεφεύγουν τα εσκαμμένα, όμως το χάλι που συμβαίνει σε εμάς οι Ισπανοί δε μπορούν να το φτάσουν με τίποτα όσο και να προσπαθήσουν. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει εύκολα κανείς αν ρίξει μια ματιά στα σημερινά πρωτοσέλιδα του ισπανικού αθλητικού τύπου, την επαύριον της παράστασης για ένα ρόλο που παρέδωσε η Μπάρτσα και φιλοδώρησε την αιώνια αντίπαλο της με μια μεγαλοπρεπή πεντάρα. Ακόμα και οι σφόδρα φιλοκαταλανικές εφημερίδες αρκέστηκαν σε κάτι ξενέρωτους τίτλους του στυλ "χαστούκι στη Ρεάλ' 'θρίαμβος της Μπάρτσα" και λοιπά...Μα τι φλώροι που είναι οι άνθρωποι, αναρωτιέμαι σκεπτόμενος τι θα γινόταν εδώ σε αντίστοιχη περίπτωση...Που είναι τα σεξουαλικά υπονοούμενα;..Που είναι τα φωτογραφικά κολλάζ με τον έναν παίχτη πίσω από τον άλλο;...που είναι τα προσβλητικά σχόλια για τον αντίπαλο...που είναι τα πρωτοσέλιδα γεμάτα ηδονή, σπέρμα και ειρωνεία;...Μιλάμε ότι οι άνθρωποι είναι 100 χρόνια πίσω...Τι να μας πουν οι Ισπανοί δημοσιογράφοι και φυλλάδες τύπου Marca, Sport και El mundo deportivo, μπροστά στα ελληνικά τέρατα (της δημοσιογραφίας) και στις εφημερίδες τύπου Πράσινης, Πρωταθλητή, Ώρας, Score, Γαύρου, Σπορ του Βορρά και λοιπών...Τι κι αν αυτές πουλάνε εκατομμύρια φύλλα καθημερινά και οι ημέτερες μόλις μερικές χιλιάδες; Αυτό που μετράει είναι να επιτυγχάνεται ο σκοπός, και δυστυχώς σε ότι αφορά τη χώρα μας επιτυγχάνεται πλήρως...

Ευκαιρία δοθείσης πάντως, θεωρώ πως αξίζει να πούμε μερικές ποδοσφαιρικές κουβέντες με αφορμή το συγκεκριμένο παιχνίδι...Μπορεί στην Ισπανία να είμαι πιστός οπαδός της Αθλέτικ Μπιλμπάο, παρόλα αυτά δεν κρύβω τη συμπάθεια που κρύβω στην Μπαρτσελόνα και ιδίως στη γενικότερη νοοτροπία, που διακρίνει το συγκεκριμένο κλαμπ εδώ και δεκαετίες...Δε συμπαθώ τη Μπαρτσελόνα λόγω του Μέσι, του Ροναλντίνιο, του Ετόο, του Ρομάριο, του Ρονάλντο του Στόιτκοφ, ούτε καν λόγω του αρτίστα Κρόιφ, ή του θρυλικού μύθου Λάζλο Κουμπάλα...Συμπαθώ την ομάδα που στην ενδεκάδα της παίζουν απαραιτήτως 8 με 9 παίχτες που προέρχονται από την περίφημη ακαδημία της τη Μασια, την ομάδα που διέκρινε στο 13χρονο Μέσι τον απόλυτο ποδοσφαιρικό σταρ του μέλλοντος, την ομάδα που σε όποιο γήπεδο και να αγωνίζεται δεν κλείνεται πίσω και κάνει πάντα το παιχνίδι της, την ομάδα που είναι γεμάτη με παίχτες αντιστάρ τύπου Τσάβι και Ινιέστα που σε κάθε ματς παραδίδουν απλόχερα μαθήματα πραγματικού ποδοσφαίρου, την ομάδα που καλλιεργεί όλα τα τμήματα της, την ομάδα που κρατά τον τοπικό της χαρακτήρα σε πείσμα των καιρών, την ομάδα που αντί να τοποθετήσει στη φανέλα της έναν μεγάλο χορηγό προτίμησε να διαφημίσει τη unisef, την ομάδα τελοσπάντων που εδώ και δεκαετίες αποδίδει στην πραγματικότητα αυτό που οι Καταλανοί ονομάζουν "mes que en club" (κάτι περισσότερο από μια ομάδα...)...Συμπαθώ εντέλει την αρτιότερη ποδοσφαιρική μηχανή πού έχουν αντικρίσει τα μάτια μου, όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο...Δεν την καθαγιάζω φυσικά, αφού και αυτή πολλές φορές σαν σύλλογος αντιδρά με κριτήρια εμπορικά και ουχί ποδοσφαιρικά (τρανό παράδειγμα η τελευταία ιστορία με τα τηλεοπτικά στην Ισπανία και τον συνεταιρισμό Μπάρτσα και Ρεάλ απέναντι στους υποτιθέμενους μικρούς)...Στην εποχή όμως των πολυεθνικών συλλόγων, των τεράστιων μεταγραφών, και των μεγάλων χορηγών, η Μπαρτσελόνα ξεχωρίζει κυρίως με τη διαφορετικότητα της και τον τρόπο παιχνιδιού της...Για να μην τα πολυλογώ, αν υπήρχε Θεός του ποδοσφαίρου είναι απολύτως βέβαιο πως και αυτός θα ήταν ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο των Καταλανών...

Δεν θέλω να πω περισσότερα επί του θέματος...Ούτε φυσικά στόχος μου είναι να συσχετίσω το ποδοσφαιρικό επίπεδο της Σούπερ Λίγκα με αυτό της Primera Division... Αυτό θα έλειπε... Αυτό που θέλω να καταδείξω πως υπερβολές σαν και αυτές που συμβαίνουν εδώ σε εμάς, δε γίνονται ακόμα και στο μεγαλύτερο ντέρμπι της υφηλίου, όπου υφίστανται έντονες εθνικές διαφορές...Και αυτό θαρρώ πως είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει άπαντες, μπας και ξυπνήσουμε...Και αν κάτι βρίσκω εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως χτες το βράδυ γυρίζοντας στους δρόμους λίγο μετά από την έναρξη του el classico, οι καφετέριες που έπαιζαν το ματς ήταν όλες ασφυκτικά γεμάτες και είχαν και όρθιους, ενώ και οι πλανόδιοι μικροπωλητές είχαν παρατήσει τους πάγκους τους και παρακολουθούσαν το ματς...Εικόνες που αντίκρισα χτες το βράδυ στην Αθήνα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Όπως επίσης ευχάριστη έκπληξη πως το σύνολο των αθλητικών site αφιέρωσε εκτενή άρθρα για το συγκεκριμένο παιχνίδι...Ίσως αυτή να είναι και η λύση για εμάς...Διότι όταν όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως οπαδικών χρωμάτων θα παρακολουθούν συλλήβδην τέτοια ματς, τότε στη συνέχεια θα ξενερώνουν με το κλοτσοσκούφι που διαδραματίζεται στα εγχώρια ντέρμπι και θα καταλάβουν πως δεν έχει κανείς τίποτα να χωρίσει με κανέναν...

El classico ήταν και πέρασε λοιπόν...Που είπαμε πως παίζουν οι ομαδάρες μας το ερχόμενο Σαββατοκύριακο;...

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου για τη σύγχρονη κοινωνία...

Η τριακοστή έβδομη επέτειος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι σήμερα και αισθάνομαι την ανάγκη να πω μερικά πράγματα με αυτή την αφορμή. Μια επέτειο, τη βαθύτερη σημασία της οποίας φαίνεται πως οι περισσότεροι από εμάς δεν την έχουμε συνειδητοποιήσει επαρκώς. Φυσικά δεν αναφέρομαι στην τυπική πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, ή τις άλλες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο τέτοια μέρα και έχουν λάβει τη μορφή τυπικού εθίμου...Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα μηνύματα που είναι ικανή να μας δώσει η εξέγερση αυτή και για τα οποία δεν μοιάζουμε να ενδιαφερόμαστε και πολύ...Μηνύματα πολυποίκιλα, που άπτονται και της σημερινής μας κατάντιας και είναι θαρρώ ικανά να αποτελέσουν ένα μπούσουλα για την αντιμετώπιση των σύγχρονων φαινομένων...

Αναμφίβολα οι πράξεις αντίστασης τότε των φοιτητών και των λοιπών κοινωνικών στρωμάτων ήταν πράξεις ηρωικές, που συχνά τους απέφεραν βασανιστήρια και φυλακίσεις...Τότε υπήρχε ένα πραγματικά σκληρό καθεστώς, που τις αντίθετες φωνές φρόντιζε να τις καταπνίγει με σκληρό τρόπο, για να μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία και να εφαρμόσει τα σχέδια του εις βάρος του λαού...Το βρίσκω εξαιρετικά σημαντικό παράσημο για μια νεολαία πριν 37 χρόνια να εναντιώνεται στο απολυταρχικό καθεστώς και τελικά να επιτυγχάνει καίριο πλήγμα στην χούντα της εποχής εκείνης, η οποία έθεσε τη χώρα στο γύψο και ήταν υπαίτια για μια σειρά από δεινά που ακολούθησαν στη χώρα ύστερα...

Δυστυχώς όμως η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου φρόντισε να εξαργυρώσει απόλυτα τους γενναίους τους αγώνες, στα χρόνια που ακολούθησαν...Για χρόνια, ίσως ακόμη και ως σήμερα, το να λέει κάποιος πως υπήρξε αγωνιστής του Πολυτεχνείου αποτελούσε διαβατήριο και εφόδιο για μια μεγαλοπρεπή και γκλαμουράτη καριέρα...Τα χρόνια πέρασαν, οι τότε φοιτητές πήραν τα πτυχία τους και εντέλει μετεξελίχθηκαν σε αριστερούς με δεξιά τσέπη, πνίγοντας τις ανθρωπιστικές τους ιδέες μέσα στον κόμπο μιας γραβάτας και καίγοντας τα αιτήματα για ελευθερία και δικαιοσύνη σαν τη στάχτη που αφήνουν τα ακριβά τους πούρα...Έκαναν ένα σωρό παλινωδίες και μετατράπηκαν σε εκφραστές του σύγχρονου αστικού καπιταλιστικού συστήματος στην χειρότερη του μορφή...Στα κόμματα γαντζώθηκαν και μεταλλάχθηκαν, ενώ οι ιδέες τους ξέφτισαν και οι ίδιο αλλοτριώθηκαν, δηλαδή οι περισσότεροι από αυτούς...Η χαμένη γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης λοιπόν, κατ' εμέ είναι η κύρια υπεύθυνη ακόμη και για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας, διαχειριζόμενοι τις τύχες της χώρας και φροντίζοντας να εξαργυρώσουν τους ηρωικούς τους αγώνες προς ίδιον όφελος και καλλιεργώντας νοοτροπίες που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα απολύτως...

Πρωτίστως όμως εμένα, αυτό που με απασχολεί είναι ότι έχει να κάνει με τη δική μας γενιά, όλους εμάς δηλαδή από περίπου 18 έως 30 που σιγά σιγά ξεκινάμε να παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας. Διότι όσο και να σας φαίνεται παράξενο και περίεργο, έχουμε και εμείς να αντιμετωπίσουμε σοβαρές δυσκολίες μπροστά μας. Ίσως εξίσου δύσκολες με αυτές των φοιτητών του Πολυτεχνείου και όχι μόνο. Εκείνη την εποχή υπήρχε η χούντα απέναντι στον κόσμο, που του καταδυνάστευε τη ζωή και του περιόριζε ακόμη και τις στοιχειώδεις ελευθερίες...Ο εχθρός όμως βρισκόταν απέναντι και άπαντες μπορούσαν να τον αντιληφθούν...Σήμερα, ο εχθρός είναι ξανά υπαρκτός, πλην όμως είναι καλά κρυμμένος πίσω από άλλες καταστάσεις και έτσι δεν είναι εύκολο σε εμάς να το δούμε...Είναι δηλαδή ύπουλος και υποχθόνιος και φορά προσωπείο...Σήμερα δεν υπάρχει η χούντα των συνταγματαρχών, των τανκ και των όπλων...Σήμερα όμως υπάρχει η χούντα της φιλτραρισμένης πληροφόρησης, των διαρροών και του επηρεασμού της κοινής γνώμης, όπως όλα αυτά μας παρέχονται από τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης....Σήμερα υπάρχει επίσης η χούντα της αποχαύνωσης, των κατευθυνόμενων προτύπων και του διαίρει και βασίλευε για κάθε ασήμαντη αφορμή. Το 1973 η χούντα για να μπορεί να κουμαντάρει τον απλό λαό, φρόντιζε να απαγορεύει τις παντός τύπου συναθροίσεις...Σήμερα, προκειμένου κάποιοι να κρατούν τον απλό λαό δέσμιο τους, φροντίζουν να του ανάβουν μέσα του τη φλόγα του διχασμού με εντελώς ασήμαντες αφορμές όπως το ποδόσφαιρο ή τα κόμματα κλπ...Τότε η χούντα για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του απλού λαού και να προωθεί τα άνομα σχέδια της, φρόντιζε να παρέχει άρτον και θεάματα. Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και σήμερα...Θεάματα, κουτσομπολιό, τσόντες, σκάρτα πρότυπα, η μπόχα του lifestyle...όλα αυτά μαζί συντελούν στην αποχαύνωση μας και συντελούν στο να πλανάται διάχυτη στην ατμόσφαιρα, αυτό που ονομάζεται γενικευμένη μαλακία...Αυτή είναι δυστυχώς η ΄δημοκρατία που μας κληροδότησε η περίοδος της μεταπολίτευσης..Μια δημοκρατία λάστιχο στα χέρια των ισχυρών, που κάνουν ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν κανέναν μα κανένα...Για αυτό το λόγο, πρέπει να όλοι να παραδειγματιστούμε από την εξέγερση και την ανυπακοή των παιδιών και της γενιάς του Πολυτεχνείου. Διότι χούντα υπήρχε και τότε, χούντα υπάρχει και τώρα..Με διαφορετικές εκφάνσεις, με διαφορετικά κίνητρα, πλην όμως καθαρή χούντα...Για να δούμε λοιπόν πως θα αντιδράσουμε εμείς και αν θα μπορέσουμε να μιμηθούμε τους παλιούς...

Το σύνθημα της εποχής του Πολυτεχνείου ήταν το περίφημο και πασίγνωστο "ψωμί παιδεία ελευθερία" και με σημαία το σύνθημα αυτό, προχώρησε η αντίσταση...Αντίθετα με ότι πιθανόν φαντάζονται πολλοί, το συγκεκριμένο σύνθημα σήμερα είναι ακόμη περισσότερο επίκαιρο από ποτέ...Με την ανεργία να καλπάζει, το ποσοστό αυτών που ζουν υπό το όριο της φτώχειας να αυξάνεται συνεχώς και με τα δημόσια συσσίτια να γνωρίζουν πιένες, το ψωμί σε λίγο θα αρχίσει να αποτελεί είδος πολυτελείας στην κοινωνία μας...Το αίτημα για παιδεία επίσης είναι φοβερά επίκαιρο ξανά...Βιώνοντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παράγει άνεργους πτυχιούχους, και παπαγάλους αριστούχος χωρίς καμία κριτική σκέψη, ίσως να χρειάζεται ένα θαύμα για να βελτιωθούν τα πράγματα και να αποκτήσει η παιδεία του σήμερα, σοβαρό υπόβαθρο...Καλά για την ελευθερία δεν νομίζω πως θα πρέπει να πω κάτι, διότι αν αρχίσω να γράφω για το σημερινό καθεστώς ανελευθερίας φοβάμαι πως θα με βρει το ξημέρωμα. Για όλα τα παραπάνω το περίφημο "ψωμί παιδεία ελευθερία" και σήμερα είναι εξαιρετικά επίκαιρο, αλλά δε βλέπω κανέναν να κάνει καμία αναφορά σε αυτό...

Η χούντα των συνταγματαρχών μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα ολιγαρχικό και απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο αποτελούνταν μια ομάδα ανθρώπων η οποία έβαλε τη χώρα στο γύψο και με τη βοήθεια βασανιστηρίων, εξοριών και φόνων προσπαθούσε να κάμψει τις αντιρρήσεις...Σήμερα επίσης, το καθεστώς είναι ολιγαρχικό...Υπάρχει η χούντα των τριών οικογενειών που έχουν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους σχεδόν σε ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης, υπάρχει η χούντα των μεγαλοεκδοτών καναλαρχών που καθορίζουν την πληροφόρηση κατά το δοκούν, η χούντα μερικών μεγαλοτραπεζιτών που κοιτούν μόνο για την οικονομική ευμάρεια των δεικτών, αδιαφορώντας για την ανέχεια του απλού λαού...Τότε βρέθηκαν κάποιοι και αντέδρασαν σθεναρά, δίνοντας ακόμη και τη ζωή τους, σήμερα μπορεί άραγε να ισχυριστεί κάτι παρόμοιο;

Εν κατακλείδι, η γενιά του Πολυτεχνείου όσο και αν συμβιβάστηκε με τα χρόνια και όσο κι αν απομακρύνθηκε από τις αξίες των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών- των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων, η ιστορία έχει γράψει πως καθ όλη τη διάρκεια της μαύρης επταετίας αγωνίστηκε και πολλοί από αυτούς έδωσαν και το αίμα τους για το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας...Και αυτό δεν ξεγράφει όσα χρόνια και να περάσουν...Αυτό που μένει να δούμε είναι το τι θα κάνουμε εμείς πλέον ως γενιά...Διότι η σημερινή εποχή είναι εξίσου επικίνδυνη και όσο πιο σύντομα το κατανοήσουμε ίσως υπάρξει κάποια πιθανότητα να κάνουμε και εμείς ως γενιά κάτι χρήσιμο και καλό...Ειδάλλως θα απορροφηθούμε στον εαυτούλη μας και στο προσωπικό μας συμφέρον, αφήνοντας τους εκπροσώπους της μοντέρνας χούντας να αλωνίζουν ανενόχλητοι και να αλώνουν οτιδήποτε έχει μείνει όρθιο...

υγ1 Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, ανεβάζω σήμερα ένα τραγούδι από έναν μεγάλο που δεν είναι πια μαζί μας, αφιερωμένο στους ανθρώπους αυτούς που λησμόνησαν, ξεπούλησαν και εξαργύρωσαν στο έπακρο, τους μεγάλους αγώνες που έκαναν στα νιάτα τους...

Η πεζή πραγματικότητα και η τάση για παραίτηση...

Μια πιασάρικη συζήτηση, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας από τα κανάλια κυρίως, όταν ξεκίνησε η επήρεια των επώδυνων οικονομικών μέτρων στο σαρκίο του ελληνικού λαού, ήταν το ενδεχόμενο μετανάστευσης των νέων της χώρας αυτής για το εξωτερικό προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Παρ όλη την υπερβολή που σε κάθε θέμα παραδοσιακά διακρίνει τα κανάλια, οφείλω να ομολογήσω πως υπάρχουν αρκετά ψήγματα αλήθειας στο συγκεκριμένο, τα οποία προδίδουν μια τάση φυγής η οποία δεν οφείλεται απαραίτητα αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική κατάρρευση της χώρας, αλλά και στη γενικότερη κατάρρευση των αξιών, των προτύπων και των αρχών που παρακολουθούμε να λαμβάνει χώρα στην καθημερινή μας ζωή στη χώρα τούτη...Το βλέπω και εγώ στην καθημερινότητα μου αυτό, μου κάνει εντύπωση και για αυτό θίγω το συγκεκριμένο θέμα...

Τα λέω επίσης όλα αυτά, επειδή καθημερινά όλο και περισσότερο συζητώ με ανθρώπους συνομήλικους και αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει έντονη απογοήτευση για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στη χώρα αυτή και επίσης πως κερδίζει έδαφος η παραίτηση...Ξέχωρα από οικονομικά μεγέθη, δείκτες και λοιπές ξερές πληροφορίες υπάρχει η πραγματική ζωή, υπάρχουν ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι που αισθάνονται μέσα στην Ελλάδα του 2010 να ασφυκτιούν και να αισθάνονται πως δεν τους έχει απομείνει κανένα περιθώριο ελπίδας για το μέλλον...Υπάρχει μια έννοια που πολλοί μοιάζουν να την έχουν ξεχάσει...Λέγεται ποιότητα ζωής, και αν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως η καθημερινότητα της πλειοψηφίας ημών διακρίνεται από υψηλή ποιότητα ζωής, τότε ίσως να διαφωνούμε ως προς το πως οριοθετείται και ορίζεται η συγκεκριμένη έννοια...

Ξεκινώντας από τα εργασιακά, το γεγονός πως όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας είναι ενδεικτικό της όλης κατάστασης...Τα ποσοστά ανεργίας έχουν εκτοξευθεί, οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς και το εισόδημα όλων συρρικνώνεται..Όταν είσαι νέος άνθρωπος σπουδαγμένος με πτυχία και δεν βρίσκεις δουλειά πουθενά, τότε υπάρχουν δύο επιλογές...Η μία είναι να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που αφιέρωσες χρόνο και κόπο για να σπουδάσεις αντί να γίνεις επαγγελματίας γλείφτης, και η δεύτερη είναι να τα βροντήξεις και να φύγεις για το εξωτερικό...Όταν αντιλαμβάνεσαι πως η έννοια της αξιοκρατίας στη χώρα τούτη έχει προ πολλού πεθάνει και πως βολεύεται ο κάθε αμόρφωτος ημέτερος, τότε στρέφεις το βλέμμα σου προς τα έξω ασυναίσθητα...Όταν θεωρείται πλέον κεκτημένο να έχεις μια σχετικά αξιοπρεπή εργασία για να μπορείς να συντηρείσαι και φοβάσαι ανά πάσα στιγμή πως θα απωλέσεις και αυτό το πλεονέκτημα, τότε είναι δεδομένο πως η τάση της φυγής αυξάνεται ολοένα και περισσότερο για όλους...Και τότε ίσως να μην υπάρχει γυρισμός...Διότι εκεί που έχουν φτάσει πλέον τα πράγματα, ένα πτυχίο σχεδόν σε οποιοδήποτε τομέα, είναι απολύτως βέβαιο πως θα εκτιμηθεί πιο αντικειμενικά και θα μεταφραστεί σε μια καλύτερη εργασία, κυρίως στο εξωτερικό και ουχί στο εσωτερικό της χώρας αυτής, δυστυχώς...

Αλλά και η κοινωνική ζωή προσωπικά μου φαίνεται εξαιρετικά δυσχερής και δύσκολη...Να πούμε για τις ανθρώπινες σχέσεις; Εκεί μοιάζει να κυριαρχεί το ψέμα και η αποξένωση...Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, αποκομμένοι από τους υπολοίπους και αφήνουμε να τριγυρίζουν στο μυαλό μας διάφορες περίεργες σκέψεις και προβλήματα, η λύση των οποίων πιθανώς να γινόταν ευκολότερη αν αυτές οι σκέψεις μοιράζονταν με άλλους...Ζούμε εγκλωβισμένοι σε έναν μοναχικό κόσμο, που κάποιοι έχουν δημιουργήσει για εμάς χωρίς εμάς ή τουλάχιστον με τη δική μας ανοχή και δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν...Είμαστε οι περισσότεροι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο μπροστά σε έναν υπολογιστή, μιλάμε με τους διαδικτυακούς φίλους μας και επικοινωνούμε σχεδόν αποκλειστικά μέσω chat...Και βολευόμαστε να πιστεύουμε πως αυτό είναι επικοινωνία...

Τις πιο πολλές φορές όμως, το φταίξιμο για σχεδόν όλα τα παραπάνω, βρίσκεται αποκλειστικά σε μας τους ίδιους, οι οποίοι με τη στάση ή αν θέλετε την ανοχή μας έχουμε συμβάλλει στη δημιουργία αυτού του μικρόκοσμου που είναι γεμάτος δήθεν και γεμάτος με ψεύτικα πρότυπα...Σήμερα όποιος δεν ακολουθεί τις τάσεις της σύγχρονης εποχής, όποιος δεν αγοράζει και δεν καταναλώνει σύμφωνα με τα καθιερωμένα, όποιος δεν συμμορφώνεται με τα τρέχοντα ήθη έστω και αν είναι νεοφερμένα και μακριά από την κουλτούρα μας, όποιος δεν ακολουθεί τις επιταγές της μόδας σε όλα τα επίπεδα, όποιος δε διασκεδάζει με τον τρόπο που θεωρείται μοδάτος, όποιος δηλαδή δεν είναι συμβιβασμένος με όλα τα αυτά τα συστατικά της δήθεν ευημερούσας και ευτυχισμένης σύγχρονης εποχής, είναι φυσικό να αισθάνεται σαν το ψάρι έξω από το νερό και ακόμη φυσικότερο να ψάχνει διόδους διαφυγής από την ασφυκτική τρέχουσα κατάσταση, ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα έξω...
Όποιος και να είναι πάντως ο λόγος για τον οποίο οι νέοι στρέφουν το βλέμμα τους προς τη φυγή για τα ξένα (οικονομικός, εργασιακός, συναισθηματικός ή οτιδήποτε άλλο), αυτό που είναι απολύτως βέβαιο είναι πως η Ελλάδα σιγά σιγά θα αρχίσει να κουνά το μαντίλι στα σκεπτόμενα και ανοιχτόμυαλα παιδιά της, που θα φεύγουν με μοναδικό γνώμονα την αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο, πιο ελπιδοφόρου και πιο αληθινού...Κι ας μην το βρουν ποτέ τελικά, τους αρκεί που έψαξαν για αυτό, πέρα από τα καθιερωμένα που έχουν δημιουργήσει κάποιοι για αυτούς, χωρίς αυτούς...

Τελειώνοντας και επειδή οι ημέρες που διανύουμε είναι σημαντικές για μένα, θέλω να ανεβάσω ένα τραγούδι που το θεωρώ προσωπικά "ύμνο" και με συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που το ακούω με την αλήθεια που κρύβει μέσα του...Έχει μεγάλη σχέση με όσα παρέθεσα παραπάνω, τουλάχιστον έτσι όπως προσωπικά τα αντιλαμβάνομαι..Δεν θέλω να γράψω περισσότερα, αφήνω τον καθένα να απολαύσει το κομμάτι και να κάνει αυθόρμητα τους συνειρμούς του...

Δημοτικές εκλογές και τοπική αυτοδιοίκηση...

Δεν απομένουν παρά ελάχιστες πλέον ημέρες, από τη διενέργεια και αυτών των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στη χώρα μας και αισθάνομαι την ανάγκη να αραδιάσω μερικές σκέψεις για την όλη διαδικασία. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όλη αυτή η διαδικασία των εκλογών δεν με ενδιαφέρει και πάρα πολύ, από τη στιγμή που θεωρώ βέβαιο πως πρόκειται να είναι μια από τα ίδια, για αυτό και ο φτωχός συγγενής δεν πρόκειται να σπαταλήσει άλλη ανάρτηση πλην της σημερινής, για το θεσμό αυτό...Υπάρχουν άλλωστε και πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί κανείς...

Κι΄όμως, η έννοια της τοπικής αυτοδιοίκησης θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικά ουσιώδης και επωφελής για την όλη λειτουργία της χώρας...Οι θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι εκ των πραγμάτων πιο κοντά στον απλό πολίτη και είναι σε θέση να γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του ο καθένας από εμάς...Αν εξαιρέσουμε τις απρόσωπες τεράστιες πόλεις, σε όλη την υπόλοιπη επικράτεια λίγο πολύ όλο και κάποιον γνωρίζουμε που να ασχολείται με τα τοπικά κοινά και θεωρητικά μπορεί να μας ακούσει πιο εύκολα και να καταλάβει το πρόβλημα μιας γειτονιάς, ενός χωριού ή και μιας πόλης ολόκληρης...Σε θεωρητικό όμως επίπεδο όλα αυτά και ίσως σε μια που θα πλησιάζει στην ιδανική...Διότι στη χώρα αυτή, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει καταντήσει και αυτή ένας ναός του βολέματος και του συμφέροντος...Βόλεμα τόσο για τους αιρετούς που απολαμβάνουν τα προνόμια των δημάρχων και των συμβούλων, χωρίς στην πλειονότητα των περιπτώσεων να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, όσο και για εμάς τους απλούς ψηφοφόρους που ζητούμε μια θέση, ένα ρουσφέτι για να εξυπηρετηθεί το προσωπικό μας όφελος εις βάρος των συνδημοτών μας, ή ένα χατήρι που αντιτίθεται στο κοινό καλό...Πιθανώς να ακούγεται σχεδόν μηδενιστικό όλο αυτό, αλλά είναι η προσωπική μου άποψη για το πως έχουν τα πράγματα...

Ανεξάρτητα από το αν κάποιος ψηφίζει στην πέρα ραχούλα ή στην Αθήνα για παράδειγμα, αυτό που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να διαφοροποιεί τις δημοτικές εκλογές, είναι το γεγονός πως ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει κάποιο ικανό άνθρωπο κατά τα δικά του κριτήρια με ικανά στελεχωμένο επιτελείο και όχι να επιλέξει πολιτικό σχηματισμό δηλαδή κόμμα. Ανεξάρτητα λοιπόν από το που ανήκει πολιτικά ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος ή σύμβουλος, αυτό που κανονικά θα πρέπει να μας απασχολεί αν είναι γνώστης των τοπικών προβλημάτων και αν θα μπορέσει να λειτουργήσει σαν εκπρόσωπος όλων των πολιτών και όχι μόνο αυτών που τον ψήφισαν...Για αυτό ακριβώς το λόγο, θεωρώ πως σε τίποτα δεν ωφελεί την τοπική αυτοδιοίκηση σαν θεσμό αυτός ο θερμός εναγκαλισμός με τα πολιτικά κόμματα. Προσωπικά όταν ακούω εκφράσεις του στυλ "πήρε το χρίσμα από το τάδε κόμμα", "στηρίζεται από το δείνα" και τα λοιπά, λυπάμαι για την κατάντια του όλου συστήματος το οποίο συνδέει όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής με τα απαρχαιωμένα σε ιδέες και αντιλήψεις και διεφθαρμένα ως εκεί που δεν παίρνει, πολιτικά κόμματα...

Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα παρατηρητικός κανείς για να δει την κομματικοποίηση των τωρινών εκλογών...Το γεγονός της ύπαρξης πλέον των περιφερειακών εκλογών μαζί με τις δημοτικές απενοχοποίησε τα κόμματα και τα έκανε να αποχωριστούν πολύ νωρίς το υποτιθέμενο ενδιαφέρον για την τοπική αυτοδιοίκηση, στρέφοντας το ενδιαφέρον και εστιάζοντας την προσοχή τους εκεί που συμφέρει το καθένα...Δεν έχουν περάσει παρά σχεδόν δύο σκάρτες εβδομάδες από την περιβόητη διακαναλική συνέντευξη του υποτιθέμενου πρωθυπουργού, που μιλούσε επί δύο ώρες γενικολογώντας, για να μας φοβερίσει πως θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές αν δεν υποστηρίξουμε τις επιλογές του...Κατ' αρχάς, για να προκηρύξει εκλογές θα πρέπει να το υπαγορεύσουν πρώτα αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τη χώρα και κατά δεύτερον το νόημα της δημοκρατίας είναι να αποφασίζει ο λαός ποιος είναι ο καλύτερος και όχι οι κυβερνώντες...Και να σκεφτεί κανείς πως προς το παρόν αυτό που μας σώζει από την κυβέρνηση του ΔΝΤ, είναι ο φόβος για τα ποσοστά των εκλογών...Από την άλλη πλευρά, οι κραυγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης μοιάζουν υποκριτικοί λεονταρισμοί, από τη στιγμή που αν αναλάβουν ξανά την εξουσία είναι απολύτως δεδομένο πως θα συνεχίσουν να υποτάσσονται στις επιταγές των ξένων κυβερνητών της χώρας...Με τους μικρούς δεν αξίζει νομίζω να ασχοληθώ...Ίσως να το πράξω, όταν θα προτείνουν κάποτε κάτι συγκεκριμένο και βιώσιμο και θα πάψουν να αρκούνται σε στείρες αρνήσεις και σε ξερά συνθήματα που παραμένουν τα ίδια εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες...Ίσως πάλι όταν τα αριστερά κόμματα αποκτήσουν αρχηγούς και στελέχη, που δεν θα διαθέτουν δεξιά τσέπη και εισοδήματα πρόκληση...Εν τω μεταξύ με τη φαιδρή και καιροσκοπική ακροδεξιά, δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς πιστεύω..

Το ζητούμενο είναι λοιπόν τι είναι καλύτερο να πράξουμε την προσεχή Κυριακή; Να πάμε να ψηφίσουμε ή να τους γράψουμε όλους κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Συμβουλές, προτροπές και υποδείξεις από εμένα μην περιμένετε...Πράττουν κάτι τέτοιο άλλωστε πάρα πολλοί τόσο στο ίντερνετ όσο και στα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης; Εγώ θα μιλήσω για τον εαυτό μου...Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές θα πάω να ψηφίσω...Όχι ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται με ικανοποιούν απόλυτα, ούτε καν μέτριες δε μου φαίνονται...Όμως υπάρχουν κάποια πρόσωπα που θαρρώ πως έχουν κάτι να προσφέρουν και πέρα από αυτό, σκέφτομαι πως αν δεν πάω να ψηφίσω θα αποφασίσουν για μια ακόμη φορά κάποιοι άνθρωποι που είναι κολλημένοι με κόμματα και στρεβλές λογικές...Για τις περιφερειακές εκλογές πάντως δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να ψηφίσω...Να ψηφίσω ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για την περιοχή μου και τα προβλήματα της, το θεωρώ ανούσιο...Αφήστε που την Κυριακή το βράδυ όταν κλασσικά θα παρακολουθώ τα εκλογικά αποτελέσματα και θα βλέπω τον χάρτη της Ελλάδος να παίρνει πράσινο και μπλε χρώμα και θα βλέπω πολιτικούς και δημοσιογράφους να κομπορρημονούν για τη νίκη τους και θα τσαντίζομαι αφάνταστα για μια ακόμη φορά...Τουλάχιστον όμως αυτή τη φορά θα είμαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό μου, αφού δε θα έχω συμβάλλει καθόλου σε αυτό το έγκλημα, αφού το δικό μου ψηφοδέλτιο θα περιέχει μια μούντζα ή κάτι παρόμοιο που θα σκεφτώ ως την Κυριακή...Θα έχω λοιπόν τη συνείδηση μου ήσυχη, πως το έγκλημα συντελέστηκε χωρίς τη δικά μου συνδρομή και θα αφήσω το πεδίο ελεύθερο στους κομματισμένους να αποφασίσουν όπως νομίζουν...

Ξέχωρα όμως από όλα αυτά, η προεκλογική περίοδος είναι μια περίοδος που υπό κανονικές συνθήκες η ψυχολογία του ψηφοφόρου ανεβαίνει στα ουράνια, τουλάχιστον σε μένα συμβαίνει αυτό...Αυτές τις ημέρες με θυμούνται οι πάντες και με κάνουν να αισθάνομαι και εγώ σημαντικός...Από τους πολιτικούς μέχρι ανθρώπους γνωστούς οι οποίοι θέλοντας να μαζέψουν ψήφους μου μιλάνε, με σταματάνε στο δρόμο και μου τονίζουν την αξία της συμμετοχής στην όλη εκλογική διαδικασία...Δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που λόγω απόστασης έχουν πολύ καιρό να με δούνε και με πληροφορούν με καθόλα αξιοπρεπή τρόπο, για τις υποψηφιότητες τους...Μιλώ για ανθρώπους με τους οποίους πάντα είχα ένα τυπικό γεια το πολύ πολύ και τώρα με χαιρετούν εγκάρδια και με τρόπο από αναξιοπρεπή έως γλοιώδη ικετεύουν στην πραγματικότητα για έναν ψήφο...Αφήστε που το τηλέφωνο μου δέχεται συνεχώς γραπτά μηνύματα που με πληροφορούν για τις προεκλογικές εκδηλώσεις των περισσότερων υποψηφίων και σπάω ειλικρινά το κεφάλι να βρω που στο καλό βρήκαν τον αριθμό μου...Δεν πιστεύω πως αυτό το προσωρινό και ξαφνικό ενδιαφέρον θα πρέπει να μας παραπλανήσει..Διότι από τη Δευτέρα και έπειτα, όταν η εγκαρδιότητα θα μετατραπεί ξανά σε αδιαφορία και το ενδιαφέρον σε απάθεια, είναι βέβαιο πως θα τραβάμε τα μαλλιά μας για τον τρόπο που σπαταλήσαμε το σταυρό μας για μια ακόμη φορά, και για αυτό θα πρέπει να είμαστε όλοι προσεκτικοί και καχύποπτοι...

Το νέο σχέδιο του Καλλικράτη πάντως, που έφερε στη ζωή μας η κυβέρνηση, παρότι δεν το έχω μελετήσει διεξοδικά, μοιάζει να είναι ένα σύστημα που προωθεί την αποκέντρωση και αν εφαρμοζόταν σε μια ευνομούμενη χώρα ενδεχομένως να ήταν χρήσιμο...Εδώ στην ψωροκώσταινα όμως, είναι δεδομένο πως οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δίνουν κανονική αναφορά στα κομματικά επιτελεία από τα οποία προέρχονται, ενώ ακόμη και οι υποτιθέμενοι ανεξάρτητοι επιδίδονται σε διαρκείς αλλαγές απόψεων κατά το τι αρέσει στην κοινή γνώμη, γεγονός που στα μάτια τα δικά μου τους κάνει το ίδιο αναξιόπιστους με τους έχοντες το επίσημο κομματικό χρίσμα...Ο Καλλικράτης επίσης ως σύστημα για να λειτουργήσει θα πρέπει αρμοδιότητες αλλά κυρίως οικονομικοί πόροι να απελευθερωθούν προς την τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία με τη σειρά της θα πρέπει να τους διαχειριστεί με τον αποτελεσματικότερο τρόπο...Στην Ελλάδα όμως του 2010 αφενός οικονομικοί πόροι προς διάθεση δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και αφετέρου υπάρχουν τα κάθε λογής τρωκτικά που είναι απολύτως εξειδικευμένα σε μίζες και παρανομίες, που θα εξαφανίσουν τα διαθέσιμα κονδύλια εν ριπή οφθαλμού...Σε γενικές γραμμές πάντως, στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από τα συστήματα, αφού τι ο Καλλικράτης εφαρμόζεται, τι ο Καποδίστριας, τι οποιοδήποτε νέο σύστημα εφαρμοστεί στο μέλλον, το ζητούμενο είναι η σωστή εφαρμογή τους, η οποία πάντοτε σκοντάφτει στην ανυπαρξία οργάνωσης, στην προχειρότητα, στη δαιδαλώδη γραφειοκρατία, στην τεράστια διαφθορά που επικρατεί παντού, στην κομματικοποιημένη τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε εμάς τους ίδιους που ψηφίζουμε με γνώμονα που δε βοηθά ούτε την τοπική μας κοινωνία ούτε ολόκληρη τη χώρα κατ' επέκταση...Φαντάζομαι πάντως, πως αν επέστρεφαν στη χώρα αυτή, ως άνθρωποι τόσο ο Καλλικράτης δηλαδή όσο και ο Καποδίστριας και αντίκριζαν την κατάντια που επικρατεί και τον επικοινωνιακό τρόπο με τον οποίο κάποιοι μεταχειρίζονται τα ονόματα τους για εντυπωσιασμό, τότε αφενός ο πρώτος θα μετάνιωνε την ώρα και τη στιγμή που έχτισε τον Παρθενώνα, και ο δεύτερος θα μετάνιωνε επίσης οικτρά για όλα όσα προσέφερε στη χώρα τούτη...

Ας είναι...Ο καθένας την Κυριακή εύχομαι να πράξει αυτό που πραγματικά θεωρεί καλύτερο και χρησιμότερο για τον τόπο του, χωρίς να επηρεάζεται από τα κομματικά του πιστεύω και τα προσωπικά του συμφέροντα και ενθυμούμενος πάντα το ποιόν των υποψηφίων τον προηγούμενο καιρό...Ίσως με τον τρόπο αυτό, κάποτε στη χώρα αυτή ανατείλει μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον...Προσωπικά δεν το πολυπιστεύω πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δυσκολεύομαι να το ομολογήσω, διότι αν σβήσει αυτή η σπίθα ελπίδας από τις καρδιές σκεπτόμενων θέλω να πιστεύω ανοιχτόμυαλων ανθρώπων, τότε η καταστροφή θα είναι ολοσχερής...

Ας το χαρούμε λοιπόν, αυτό το διάστημα ως την Κυριακή...Χαβαλέ θα έχει, βλέποντας αγχωμένους υποψηφίους ωσάν ζητιάνοι να προσπαθούν να τσιμπήσουν καμία ψήφο παραπάνω...Διότι από τη Δευτέρα και σταδιακά, προβλέπω να μας έρχονται ολοκαίνουρια μέτρα, χωρίς κανέναν οίκτο...

Λίγες σκέψεις για την 28η Οκτωβρίου...

Σήμερα είναι ημέρα εορτής για την Ελλάδα...Σήμερα συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου του 1940, μέρα στην οποία οι Έλληνες αρνήθηκαν να παραδώσουν την πατρίδα τους στις κατακτητικές δυνάμεις...Από Ιστορία δε σκαμπάζω και πολλά, και όποιος θέλει την εξήγηση σε αυτό δεν έχει παρά να σκεφτεί την ποιότητα της ιστορίας που διδαχθήκαμε όλοι μας στο σχολείο...Η πράξη όμως αυτή ήταν ίσως παράλογα γενναία...Μια χούφτα άνθρωποι, χωρίς ικανό εξοπλισμό και χωρίς ιδιαίτερες πολεμικές γνώσεις κατάφεραν σημαντικά χτυπήματα σε δυνάμεις άλλων χωρών και έδωσαν το παράδειγμα και σε άλλους να ακολουθήσουν....

Πέρα από τις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις που οι περισσότεροι πλέον τις βλέπουν σαν ένα έθιμο πλέον, πέρα από τις σημαίες στα μπαλκόνια αυτές τις ημέρες που λειτουργούν σαν ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε την ιστορία μας ενώ συνεχίζουμε να ζούμε σαν αμερικανάκια, πέρα από τη σημαδεμένη αργία στο ημερολόγιο όλων εμάς των υπαλλήλων, υπάρχουν σίγουρα στη εορτή της 28ης Οκτωβρίου πολλά βαθύτερα νοήματα, που αξίζει τον κόπο να τα σκεφτούμε...Η συγκεκριμένη εθνική επέτειος έχει κατά την άποψη μου μερικά χαρακτηριστικά, τα οποία την κάνουν ξεχωριστή...Κατ' αρχάς υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι εν ζωή, οι οποίοι θυμούνται τα γεγονότα και έχουν πολλές αναμνήσεις...Και τις αναμνήσεις αυτών των ανθρώπων, όσο συναισθηματικά φορτισμένες και να είναι, προσωπικά τις λαμβάνω πολύ περισσότερο υπ' όψιν από τα ξερά βιβλία ιστορίας...Φαντάζομαι πως λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποιο γνωστό ή κάποιο συγγενή, που πολέμησε τότε στα βουνά της Ηπείρου, και υπό αυτή την έννοια όλοι έχουμε πληροφόρηση για τα γεγονότα εκ των έσω...Πέρα όμως από αυτό, μπορεί το αρχικό διάστημα του ελληνοϊταλικού πολέμου που ακολούθησε το ΌΧΙ της 28ης Οκτωβρίου να ήταν όντως θριαμβευτικό για την Ελλάδα, όμως η συνέχεια με τη γερμανική εισβολή παρά τις ηρωικές αντιδράσεις, τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο που ακολούθησε, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για το γεγονός ότι η Ελλάδα καταστράφηκε τότε...Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως και οι ήττες δεν είναι χρήσιμες...Ίσα ίσα που σαν Έλληνες, είναι ανάγκη να σκεφτούμε τα γεγονότα αυτά, και να εξάγουμε συμπεράσματα τα οποία είναι ικανά να μας βοηθήσουν και στη ζωή μας από εδώ και πέρα...Ότι δηλαδή, θα έπρεπε να κάνει ένα κανονικό βιβλίο Ιστορίας δηλαδή...

Πρώτο και κύριο είναι το νόημα της αντίστασης...Αν σκεφτεί κάποιος ψυχρά τα γεγονότα του 1940 και έπειτα, μπορεί ίσως να εξάγει το συμπέρασμα πως το αποτέλεσμα της όλης αντίστασης ήταν προδιαγεγραμμένο για τη χώρα μας, από τη στιγμή που αποφάσισε να τα βάλει με τα θηρία της εποχής...Όμως, το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου για μένα είναι ακριβώς αυτό...Πως κανείς αγώνας και καμία διεκδίκηση δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη, όταν είναι δίκαια και όταν ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος και αφήνει πίσω τις κόντρες και τις έριδες...Αυτή η άρνηση της υποταγής στον πιο δυνατό, η διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας στο μέγιστο βαθμό και ο αγώνας για τα πάτρια εδάφη θα πρέπει και εμάς τους σύγχρονους Έλληνες να μας αφυπνίσουν και να μας διδάξουν...Αν ακούει δηλαδή κανείς...

Ένα άλλο ερώτημα που θαρρώ πως αβασάνιστα σχεδόν έρχεται στο νου των περισσότερων από εμάς, είναι ποια θα ήταν η αντίδραση της σημερινής Ελλάδας σε μια αντίστοιχη πρόκληση όπως αυτή του 1940...Πως θα αντιδρούσε η δική μας η γενιά δηλαδή...Με ηρωισμό ή θα έβαζε την ουρά στα σκέλια;...Θα σας πω εγώ την άποψη μου...Ξέρω κατ' αρχάς πως είναι απίθανο να συμβεί κάτι παρόμοιο τη σημερινή εποχή...Σήμερα με τα έξυπνα όπλα και τους υπερσύγχρονους εξοπλισμούς, οι πόλεμοι διαρκούν ελάχιστες ημέρες συνήθως...Ξέρω επίσης πως πολλοί πιστεύουν πως ακόμη και ο σύγχρονος Έλληνας μόλις δει τα σκούρα, θα αντισταθεί και αυτός ηρωικά...Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω όμως...Όλοι εμείς οι σημερινοί Έλληνες είμαστε τόσο πρόθυμοι να διχαστούμε για την πιο ασήμαντη αφορμή, που είναι πανεύκολο για τον κάθε είδους κατακτητή να επιτύχει το σκοπό του...Έτσι και αλλιώς, σήμερα αποκλείεται να μας ζητήσει κανένας ξένος με τελεσίγραφο τα εδάφη μας...Σήμερα, με την τόση αποχαύνωση και τη διχαστική τάση που μας διακατέχει άπαντες, δεν χρειάζεται να μας ρωτήσει καν...Ας απευθυνθεί κατευθείαν στους κρατούντες, για να πάρει το τυπικό ΟΚ και όσο για εμάς, όταν ίσως ξυπνήσουμε από το λήθαργο ίσως καταλάβουμε το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας...

Σκεπτόμενος πάντως τα γεγονότα του 1940, αλλά και αυτά που ακολούθησαν, έχω να αναφέρω πως σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας οι Έλληνες είχαν το χαρακτηριστικό πως ενώνονταν απέναντι στον εξωτερικό εχθρό, όμως στη συνέχεια τα γκρέμιζαν όλα με εμφύλιες διαμάχες και σπαραγμούς...Για αυτό δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι την γερμανική κατοχή διαδέχτηκε ο εμφύλιος πόλεμος όπου Έλληνες δολοφονούσαν Έλληνες και μάλιστα τα θύματα του πολέμου αυτού, ήταν περισσότερα από τα θύματα των συγκρούσεων με τις δυνάμεις του άξονα, αν μας λέει κάτι αυτό..Για να μην θυμηθώ ενδεικτικά τη δολοφονία του Καποδίστρια και τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, λίγα μόλις χρόνια ύστερα από την επανάσταση του 1821...Για αυτό ακόμα και σήμερα δε φοβάμαι κανέναν εξωτερικό εχθρό, ούτε θεωρώ πως κανείς ξένος είναι υπεύθυνος για τη γενικότερη κατάντια μας ως χώρα...Αντίθετα φοβάμαι και τρέμω, τον εχθρό που είναι εντός των πυλών, αυτός που είναι έτοιμος να προδώσει τα πάντα, που είναι αποχαυνωμένος στον καναπέ του και ατενίζει ναρκωμένος τα πράγματα γύρω του, και που βλέπει τον απέναντι συμπατριώτη του σαν θανάσιμο εχθρό στο όνομα μιας διαφωνίας για εντελώς ασήμαντη και γελοία αφορμή...Αυτόν όχι μόνο τον φοβάμαι, αλλά τον τρέμω...

Πριν από 70 χρόνια, ένας ξένος πρέσβης έστειλε τελεσίγραφο στη χώρα μας και ζήτησε στην ουσία να τις παραδοθούν τα εδάφη της χώρας και τα σκήπτρα της...Η απάντηση ήταν φυσικά ένα μεγαλοπρεπές ΌΧΙ (του λαού φυσικά και όχι του δικτάτορα...) που συνοδεύτηκε με αγώνα, μάχες και ηρωικές πράξεις αντίστασης...70 χρόνια μετά η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας έχει παραδοθεί και με τη βούλα στους ξένους, χωρίς να μας τη ζητήσουν αυτοί, αφού εμείς οι ίδιοι το αιτηθήκαμε αυτό...Όσο για τα εδάφη, υποτίθεται πως ακόμη είναι δικά μας ακόμη...Τώρα είμαι περίεργος να δω ποια θα είναι η απάντηση του λαού, αν και δεν έχω αυταπάτες...Όσο για την απάντηση των σημερινών πολύχρωμων δικτατόρων, επίσης είναι δεδομένη...Το μπαλάκι λοιπόν για μια ακόμη φορά σε εμάς...

Και τώρα όλοι μπορείτε εύκολα να διαφωνήσετε...Ή να βάλουμε κάτω τα πράγματα και να σκεφτούμε όλοι μαζί...